Μπαμπάκα μου, που είναι η μαμά μου; Μπαμπάκα μου, εγώ δεν έχω μαμά;

Αργά χθές το βράδυ , παρακολούθησα την εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου στον

Αντένα “Πρόσωπο με πρόσωπο”. Ειπώθηκαν γεγονότα προτάκουστα σε μένα, από τα μάτια μου , ρυάκια δακρύων έτρεχαν συνεχώς , ακούγοντας τις αφηγήσεις αυτών που έχασαν

τους δικούς τους και που δεν μπορούν να ξεχάσουν ότι χάθηκαν άδικα, εξαιτίας ενός διεφθαρμένου πολιτικού μορφώματος που ο κάθε πολιτικός (υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις) θέλει να τρυπώσει στη Βουλή όχι για να προσφέρει στον τόπο του, αλλά για να βολευτεί ο ίδιος και το σόι…..του , απολαμβάνοντας και όλες τις ασυλίες του.

Το πόρισμα της επιτροπής αν και κουτσό…….μιλά ξεκάθαρα για την ύπαρξη εύφλεκτης ύλης η οποία έκανε την δεύτερη έκρηξη αμέσως μετά την σύγκρουση και έλουσε με φωτιά πολλούς από τους επιβάτες. Το κουτσό αυτό πόρισμα είναι αρκετό για να στείλλει στα κάγκελα …. όλους τους υπεύθυνους – ανεύθυνους , πολιτικούς και μη.

Την μεγάλη ευθύνη φυσικά την φέρει ο Καπετάνιος του πλοίου που λέγεται Ελλάδα,

δηλαδή ο Μητσοτάκης, διότι αντί ναπάρει θέση διαφάνειας επέλεξε την συγκάλυψη που

συμπαρασύρει στο χάος ολόκληρο το Έθνος. Αποδίδω τα εύσημα στον Χατζηνικολάου με τον τρόπο που διαχειρίστηκε το τεράστιο αυτό θέμα και λυπήθηκα που είδα ένα δυό του πάνελ που με φανερή δυσκολία προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Ο άνθρωπος

όπου και να ανήκει, πρέπει πάντα να κολυμπά στις ανθρώπινες αξίες, διαφορετικά δεν πρέπει να λέγεται άνθρωπος αλλά ζώον.

Η εικόνα που με έκανε να ξεσπάσω σε κλάμα, ήταν αυτή που περιέγραψε ένας νεαρός Πατέρας που έχασε (κάηκε ολοζώντανη) την νεαρά σύζυγό του, έναν αληθινό Άγγελο και τον άφησε μόνο με ένα νήπιο που συνεχώς ζητάει την Μάνα του και κατακεραυνώνει τον

Πατέρα , αρωτόντας τον συνεχώς: “ ΜΠΑΜΠΑΚΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ;

ΜΠΑΜΠΑΚΑ ΜΟΥ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΑΜΑ; .-