ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ
Anyone who wants to understand the true worth of Israeli and American allies—so adored (“same old tune”) by representatives of the nationalist Neo-Right (and, paradoxically, often by representatives of a Left reconciled with imperialism)—need only look at the unspeakable tragedy now unfolding for the Kurds, because of, if not thanks to, their alliance with the US and Israel. Even the weapons the Americans gave them were blocked so they would not be used against Jolani’s butchers. With allies like these, who needs enemies?
By Dimitris Konstantakopoulos
As usual, we in Greece approach all our problems with a heavy dose of Manichaeism and an equally heavy dose of ignorance. The intelligence of our “national subject,” our “leading elite” (God help us if that’s what it is), unfortunately rivals that of an amoeba. Our collective “thinking” is binary: either yes or no.
In the sphere of Euro-Greek relations, two “schools of thought” emerged during the great crisis. Either we must do whatever Europe tells us, even if it destroys us, so they don’t expel us; or we must get up and leave on our own, abandoning not only the problems but also the tools our participation provided us with—among other things, leverage for a serious debt restructuring.
In the field of Greek–Turkish relations, two positions are expressed: either we make every possible concession to Turkey to avoid war, or we go to war tomorrow morning.
Behind these opposing foreign policy positions lie the differing needs and objectives of the “collective West.” The British, Americans, and Israelis (in the past, and possibly again in the future) want, for various reasons, Turkey’s integration into Europe and especially into “European defense.” Pressure in this direction has intensified greatly now, under the pretext of Ukraine and European rearmament programs. For this to happen, the Cyprus issue and Greek–Turkish disputes must be “resolved.” Nicosia and Athens are called upon to sacrifice vital national rights and interests in order to achieve this objective and to accept a relationship between Turkey and the EU and “European defense” that neutralizes any advantage Greece and Cyprus derive from their EU membership. In this case, the two countries would become poor and dependent relatives—satellites of Ankara.
Israel, however, has the more specific need to “clip” Turkey’s role and its enormous ambitions, particularly those of Erdoğan’s regime. That is why it encourages a series of adventurist schemes, such as the EastMed project, which, although unfeasible from the outset, succeeded in inflaming Greek–Turkish competition, bringing Greece and Turkey to the brink of war three times in 2020 (by the admission of the Greek Minister of Defense). Israel sought—and largely succeeded—in exacerbating Greek–Turkish rivalry and increasingly turning Cyprus and Greece into its satellites.
The contradictory needs of segments of the American and Israeli West vis-à-vis Greece have also helped foster two supposedly “ideological trends” that in reality translate into Greek the needs of the US and NATO on the one hand, and Israel on the other. One dresses itself in pacifist clothing, the other in nationalist and warlike garb. Both are extremely dangerous for the Greek people and their state.
The “Neo-Nationalist Right”
Some believe that we should not even speak with Turkey. I understand, of course, that for some this reflects concern about what the current Prime Minister might say or do. I share that concern and have no trust whatsoever in the current government. Like it or not, however, this is the government we have. On the other hand, we cannot elevate refusal to talk with aggressive and expansionist neighbors into a principle. Even Iran talks with the US, which threatens to annihilate it—and vice versa.
By not talking, we give third parties (Israel, the US, Germany) the opportunity to talk both to us and to the other side and, to a large extent, shape each side’s perception of the other and the agenda. Moreover, the margin for serious misunderstandings between the two states widens, along with their exploitation by crafty third parties—especially since our country’s intelligence services are, in practice, controlled by outsiders and therefore cannot reliably inform the political and military leadership about what is happening. (This was clearly evident in many cases, especially during the “national alert” over an alleged threat of invasion of Kastellorizo, when the Turkish units supposedly poised to do so were actually fighting in Afrin, Syria.)
What matters is not so much whether you talk, but what you say.
No to Turkey, Yes to the “Pimps”?
Unfortunately, if the “No” to Turkish claims voiced by part of the Greek political class and public commentators is comforting, it is not at all comforting that nearly the entire same group openly says Yes to all the country’s pimps: the US, Israel, NATO, the EU, Germany. To the Western “partners,” “allies,” and in practice destroyers of the country (often using Turkey as their tool), Greek politicians since 2009 have sadly stood at attention and saluted.
Nor do those in Athens seem to grasp that Turkey’s two recent and entirely unacceptable NAVTEX notices constitute reactions to two prior actions of our own (this does not mean they are justified, but that they are explained by them). First, the proud proclamation—apparently imported from Israel—of the destructive, destabilizing, and adventurist doctrine of “preemptive strike” by the Chief of the General Staff. Mr. Dendias realized, very belatedly, the possible consequences of his subordinate’s foolishness and walked it back by saying Greece buys weapons for defense, but the damage had already been done. The main damage, moreover, is not what the Turks think, but to what extent Israeli “ideas” of “preemptive strike” may have entered the minds of our military planners, in the absence of other ideas. For over fifteen years, Israelis have been “working on” the minds of Greek officers.
The second event was the visit of Israel’s genocidal Minister of Defense, who sat in Athens for four days—something entirely unusual. Turkey’s hawks obviously interpreted this as preparation for war against Turkey. And why wouldn’t they, when newspapers close to Netanyahu, such as Israel Hayom, speak of the urgent need to draft a plan to “liberate Northern Cyprus”? Similar statements are made by some of our own “analysts” and “retired officers” (at best disturbed), advocates of preemptive war.
Greek “defense analysts” even portray the Israeli minister’s visit as preparatory to war (for example: https://slpress.gr/ethnika/ellada-israil-episkepsi-katz-erxetai-polemos-eimaste-etoimoi/). Advocates of preemptive war give lectures on the need for us and the Cypriots to adopt a “culture of victory,” claiming that the outcome of a war with Turkey depends less on objective factors than on the cultural superiority of Greek over Turkish society!!! This superiority, however, appears in no area of national life, nor does it seem to affect the ongoing disintegration of our country. We have been hearing prophecies of Turkey’s collapse for decades; in the meantime Greece has collapsed, and these people themselves are among the clearest symptoms of that collapse. They constantly compare Greece with Israel, forgetting Israel’s colossal support from global capital, the US, and NATO—and the fact that even with this support, Israel no longer seems to be doing well at all!!!
Because I see the dangerous nonsense of so-called “preemptive war” being gradually resurrected—a notion that preoccupied us years ago as well—I must stress that these are dubious and utterly outrageous “theories.” Our “strategists,” if we have any (which is far from evident), and our military should sit down and think through Greek–Turkish relations and all other issues with their own minds, not with the minds of third powers that can change “allies” as easily as people change shirts.
What History, Logic, and Strategic Analysis Teach
The irony of history is that Netanyahu’s friends now say in their newspapers, such as Israel Hayom, that they urgently want to “liberate” Northern Cyprus from Turkey. Yet it was Kissinger and the Israelis who put Turkey there by warmly recommending to Ioannidis that he “get rid of” Makarios. The fact that we read such crude statements from Israelis, incidentally, shows how much they “respect” us.
I am not arguing that we should or should not do things based on whether Turkey likes them. But we must act according to our own planning and by calculating consequences—not “let’s go and see where it leads,” like Tempi. We must understand what we are doing and the consequences of our actions; perhaps use the contradictions of third parties in our region, but not be used by them.
It is clear that Israel, since the development of its (partial, since in crucial matters the two countries remain allies) opposition to Erdoğan around 2010, aims to exacerbate tensions between Greece and Turkey and use them as a weapon to pressure Ankara. Israel will reap any potential gains; we will pay the cost. The Americans used the same tactic by having Ukraine fight Russia on their behalf (just as the British once pushed us to the Sakarya River, with well-known results). The EastMed project, impossible from the outset, aimed at and achieved the same escalation of Greek–Turkish tension. The same applied to the commotion about a Greek EEZ allegedly stretching across the entire Eastern Mediterranean, supposed trilateral alliances, and so on. When Erdoğan responded by proclaiming the “Blue Homeland” and signing the Turkish–Libyan memorandum, the Israelis whistled innocently. Their ministers explicitly clarified that they would not send their navy to enforce international law.
For fifteen years, Erdoğan kept Turkey’s claims dormant and did not exploit our severe crisis. He dramatically expanded the list of claims and launched a new arms race only after Greek–Israeli and Cypriot–Israeli “smart-aleck moves,” during the same period that the deep colonization of Cyprus and Greece by Israel intensified—a colonization that does not seem to bother the “neo-nationalist patriots” at all.
Anyone who wants to understand the true worth of Israeli and American allies—so adored (“same old tune”) by representatives of the nationalist Neo-Right (and, paradoxically, often by representatives of a Left reconciled with imperialism)—need only look at the unspeakable tragedy now unfolding for the Kurds, because of, if not thanks to, their alliance with the US and Israel. Even the weapons the Americans gave them were blocked so they would not be used against Jolani’s butchers. With allies like these, who needs enemies?
I would also like to see what today’s Greek and Cypriot defense officials will say if, God forbid, it turns out that the weapons they are now lavishly buying from Israel and the US simply do not work unless Israel and the US want them to.
The unprecedented handover of almost all Greek and Cypriot air and missile defense to Israel (“Heavily armed”: Greece, Israel boost military ties amid Gaza genocide) means we are becoming hostages to its relations with Turkey. If Israel reaches an understanding with Turkey, it will sell us out like the Kurds. If its relations worsen, it will push us toward conflict.
We joined the EU to “leave” the Middle East (Turkish threats). Do we now need to go back in?
Once, when an American official went to Saudi Arabia to lay out plans for an attack on Iran, the Prince took him to the window and said: there is Iran. It will still be there when you leave.
We do not know whether Israel will exist in the future. Turkey will.
In the next article we will examine the other, equally destructive side of the same coin: the endemic submissiveness of Greek “elites.”
P.S. Last August, my friend Meletis Meletopoulos replied to a comment of mine that Greece had become an Israeli colony by noting that “there is an even worse scenario: becoming a Turkish protectorate.” I replied that “I don’t know which is worse. Maybe it’s better to avoid both.” To which he answered: “maybe we must choose, since we are nonexistent.”
I fear that the “nationalists” and the “peace-loving modernizers,” though radically different in their proposals, ultimately converge in a profound contempt for their nation and their people.
Source: www.militaire.gr
==========================
Γιατί το Ισραήλ πυροδοτεί την ελληνοτουρκική ένταση
Οποιος άλλωστε θέλει να καταλάβει πόσο αξίζουν οι Ισραηλινοί και Αμερικανοί σύμμαχοι, που τόσο λατρεύουν («παληά μου τέχνη κόσκινο») οι εκπρόσωποι της εθνικοφρόνου ΝεοΔεξιάς (παραδόξως όμως συχνά και οι εκπρόσωποι μιας συμβιβασμένης με τον ιμπεριαλισμό «Αριστεράς»), δεν έχουν παρά να δουν την ανείπωτη εξελισσόμενη τραγωδία που υφίστανται τώρα οι Κούρδοι παρά, αν όχι εξαιτίας της συμμαχίας με ΗΠΑ και Ισραήλ. Ακόμα και τα όπλα που τους έδωσαν οι Αμερικανοί τα μπλόκαραν για να μη δουλέψουν κατά των σφαγέων του Τζολάνι. ‘Αμα έχεις τέτοιους συμμάχους τι να τους κάνεις τους εχθρούς;
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
7 Φεβρουαρίου 2026
Ως συνήθως όλα τα προβλήματα στην Ελλάδα τα αντιμετωπίζουμε με μεγάλη δόση μανιχαϊσμού και εξίσου μεγάλη άγνοια. Η ευφυία του «εθνικού υποκειμένου» μας, της «ηγετικής ελίτ» (ο Θεός να την κάνει τέτοια) ανταγωνίζεται δυστυχώς την ευφυία της αμοιβάδας. Η συλλογική «σκέψη» μας είναι δυαδική, είτε ναι, είτε όχι.
Στον τομέα των ευρωελληνικών σχέσεων υπήρξαν δύο σχολές «σκέψης» στη διάρκεια της μεγάλης κρίσης. ‘Η πρέπει να κάνουμε ότι μας λέει η Ευρώπη, ακόμα κι αν αυτά μας καταστρέφουν, ώστε να μην μας διώξουν, ή πρέπει να σηκωθούμε να φύγουμε μόνοι μας, εγκαταλείποντας όχι μόνο τα προβλήματα, αλλά και τα όπλα που μας παρείχε η συμμετοχή μας, εκτός των άλλων και για μια σοβαρή αναδιάρθρωση χρέους.
Στον τομέα των ελληνοτουρκικών σχέσεων διατυπώνονται δύο στάσεις: Είτε να κάνουμε όλες τις δυνατές παραχωρήσεις στην Τουρκία για να μην έχουμε πόλεμο, είτε να κάνουμε πόλεμο αύριο το πρωί.
Πίσω από αυτές τις αντίθετες τοποθετήσεις εξωτερικής πολιτικής βρίσκονται οι διαφορετικές ανάγκες και επιδιώξεις της «συλλογικής Δύσης». ‘Αγγλοι, Αμερικανοί και Ισραηλινοί (στο παρελθόν και μπορεί ξανά στο μέλλον) θέλουν για διάφορους λόγους την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη και ειδικά στην «ευρωπαϊκή άμυνα» και η σχετική πίεση εντάθηκε πολύ τώρα με πρόσχημα το ουκρανικό και τα προγράμματα ευρωπαϊκών υπερεξοπλισμών. Για να γίνει αυτό πρέπει να «λυθούν» κυπριακό και ελληνοτουρκικά. Λευκωσία και Αθήνα καλούνται να θυσιάσουν ζωτικά εθνικά τους δίκαια και συμφέροντα για να επιτευχθεί αυτή η επιδίωξη και να αποδεχθούν μια σχέση της Τουρκίας με την Ε.Ε. και την «ευρωπαϊκή άμυνα», που εξουδετερώνει οποιοδήποτε πλεονέκτημα από την ένταξη της Ελλάδας και της Κύπρου στην ΕΕ. Οι δύο χώρες θα μεταβληθούν σε φτωχούς και εξαρτώμενους συγγενείς, δορυφόρους της ‘Αγκυρας σε αυτή την περίπτωση.
Το Ισραήλ όμως έχει και την ειδικότερη ανάγκη να «ψαλιδίσει» τον ρόλο και τις τεράστιες φιλοδοξίες της Τουρκίας και ιδίως του καθεστώτος Ερντογάν. Γι’ αυτό και ενθαρρύνει μια σειρά τυχοδιωκτικά σχέδια, όπως ήταν ο EastMed, που ναι μεν ήταν εξαρχής απραγματοποίητο, κατάφερε όμως να υποδαυλίσει τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, οδηγώντας Ελλάδα και Τουρκία τρεις φορές στα πρόθυρα πολέμου το 2020 (καθ’ ομολογία του ‘Ελληνα Υπουργού Άμυνας). Το Ισραήλ επεδίωξε και εν πολλοίς κατάφερε και να παροξύνει τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό και να μεταβάλλει όλο και περισσότερο σε δορυφόρους του Κύπρο και Ελλάδα.
Οι αντιφατικές ανάγκες τμημάτων της αμερικανικής και της ισραηλινής Δύσης από την Ελλάδα έχουν βοηθήσει και στην ανάπτυξη δύο τάχα μου «ιδεολογικών τάσεων», που «μεταφράζουν» στην πραγματικότητα στα ελληνικά, τις ανάγκες αφενός των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ από τη μια, του Ισραήλ από την άλλη. Η μία ενδύεται ειρηνόφιλο ένδυμα, η άλλα εθνικόφρον και πολεμοχαρές. Αμφότερες είναι εξαιρετικά επικίνδυνες για τον ελληνικό λαό και το κράτος του.
Η «Νεοεθνικόφρων Δεξιά»
Ορισμένοι θεωρούν ότι δεν πρέπει ούτε να μιλάμε καν με την Τουρκία. Καταλαβαίνω βέβαια ότι για ορισμένους αυτό συνιστά εκδήλωση ανησυχίας για το τι μπορεί να πει και να κάνει ο σημερινός Πρωθυπουργός. Συμμερίζομαι την ανησυχία αυτή και δεν έχω την παραμικρή εμπιστοσύνη στη σημερινή κυβέρνηση. Καλώς ή κακώς όμως αυτήν έχουμε. Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να ανάγουμε σε ένα είδος αρχής τη μη συζήτηση με επιθετικούς και επεκτατικούς γείτονες. Ακόμα και το Ιράν κουβεντιάζει με τις ΗΠΑ, που απειλούν να το αφανίσουν και αντιστρόφως.
Με το να μη μιλάμε δίνουμε τη δυνατότητα στους τρίτους (Ισραήλ, ΗΠΑ, Γερμανία) να μιλάνε και με εμάς και με τους απέναντι και σε μεγάλο βαθμό να διαμορφώνουν και την αντίληψη ενός εκάστου για τον άλλο και την ατζέντα. Επιπλέον διευρύνεται το περιθώριο σοβαρών παρεξηγήσεων μεταξύ των δύο κρατών και εκμετάλλευσής τους από επιτήδειους τρίτους. Πόσο μάλλον που οι υπηρεσίες πληροφοριών της δικής μας χώρας ελέγχονται στην πράξη από τρίτους και επομένως δεν μπορούν να πληροφορήσουν αξιόπιστα την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας για το τι συμβαίνει. (Αυτό φάνηκε καθαρά σε πολλές περιπτώσεις, όπως ιδίως στην περίπτωση «εθνικού συναγερμού» για δήθεν απειλή εισβολής στο Καστελόριζο, όταν οι τουρκικές μονάδες που θα μπορούσαν να την κάνουν πολεμούσαν στο Αφρίν της Συρίας).
Σημασία δεν έχει τόσο το αν μιλάς, όσο, και κυρίως, το τι λες!
Όχι στην Τουρκία, Ναι στους «νταβατζήδες»;
Δυστυχώς εξάλλου αν είναι παρήγορο το ‘Όχι προς τις τουρκικές αξιώσεις, από ένα τμήμα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού και όσων έχουν δημόσιο λόγο, τουλάχιστον επικοινωνιακά, δεν είναι καθόλου παρήγορο ότι όλο περίπου το προσωπικό αυτό λέει αναφανδόν Ναι σε όλους τους Νταβατζήδες της χώρας: ΗΠΑ, Ισραήλ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Γερμανία. Στους δυτικούς «εταίρους», «συμμάχους» και στην πράξη καταστροφείς της χώρας (συχνά και με όπλο τους την Τουρκία), οι Έλληνες πολιτικοί μετά το 2009, στέκονται δυστυχώς σούζα και βαράνε προσοχή!
Ούτε δείχνουν εν Αθήναις να αντιλαμβάνονται ότι οι δύο πρόσφατες και εντελώς απαράδεκτες Navtex της Τουρκίας συνιστούν αντίδραση σε δύο δικές μας ενέργειες που προηγήθηκαν (δεν εννοούμε φυσικά ότι δικαιολογούνται, εννοούμε όμως ότι εξηγούνται από αυτές). Πρώτον της υπερηφάνου ανακηρύξεως του (σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις εισαχθέντος από το Ισραήλ) καταστροφικού, αποσταθεροποιητικού και τυχοδιωκτικού δόγματος του «προληπτικού πλήγματος» από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ. O κ. Δένδιας κατάλαβε με πολύ μεγάλη καθυστέρηση τις ενδεχόμενες συνέπειες από τις ανοησίες του υφισταμένου του και τα «μάζεψε» λέγοντας ότι η Ελλάδα αγοράζει όπλα για να αμυνθεί, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει. Η κυρίως ζημιά δεν είναι άλλωστε το τι σκέφτονται οι Τούρκοι, αλλά και σε ποιο βαθμό οι ισραηλινές «ιδέες» του «προληπτικού πλήγματος» έχουν μπει ενδεχομένως στα κεφάλια των επιτελών, ελλείψει άλλων ιδεών. Εδώ και πάνω από δεκαπέντε χρόνια οι Ισραηλινοί «δουλεύουν» τα μυαλά των Ελλήνων στρατιωτικών.
Το δεύτερο γεγονός ήταν ότι ο γενοκτόνος Υπουργός ‘Αμυνας του Ισραήλ ήρθε και έκατσε στην Αθήνα τέσσερις μέρες, κάτι εντελώς ασυνήθιστο. Προφανώς τα γεράκια της Τουρκίας θεώρησαν ότι ήρθε να συνεννοηθεί για πόλεμο κατά της Τουρκίας. Και γιατί να μην το εκτιμήσουν έτσι όταν εφημερίδες που πρόσκεινται στον Νετανιάχου, όπως η Israel Yalom κάνουν λόγο για ανάγκη επείγουσας κατάρτισης σχεδίου «απελευθέρωσης της Βόρειας Κύπρου». Αντίστοιχες τοποθετήσεις κάνουν και διάφοροι δικοί μας «αναλυτές» και «απόστρατοι» (στην καλύτερη περίπτωση διαταραγμένοι) οπαδοί του προληπτικού πολέμου.
Άλλωστε και ‘Ελληνες «αμυντικοί αναλυτές» εμφανίζουν περίπου την επίσκεψη του Ισραηλινού Υπουργού ως προετοιμαστική πολέμου αναλυτές (π.χ. https://slpress.gr/ethnika/ellada-israil-episkepsi-katz-erxetai-polemos-eimaste-etoimoi/) Οπαδοί του προληπτικού πολέμου δίνουν διαλέξεις για την ανάγκη να υιοθετήσουμε, εμείς και οι Κύπριοι, μια «κουλτούρα νίκης», υποστηρίζουν ότι η έκβαση ενός πολέμου με την Τουρκία δεν εξαρτάται τόσο πολύ από τους αντικειμενικούς παράγοντες όσο από την πολιτιστική ανωτερότητα της ελληνικής έναντι της τουρκικής κοινωνίας!!! Πάντως η ανωτερότητα αυτή δεν εμφανίζεται σε κανέναν τομέα της εθνικής ζωής, ούτε μοιάζει να επηρεάζει τη συνεχιζόμενη αποσύνθεση της χώρας μας. Της Τουρκίας τους ακούμε να προφητεύουν τη διάλυση εδώ και δεκαετίες, η Ελλάδα έχει διαλυθεί στο μεταξύ και οι ίδιοι είναι τα καλύτερα συμπτώματα αυτής της διάλυσης. Συγκρίνουν μονίμως την Ελλάδα με το Ισραήλ ξεχνώντας την κολοσσιαία υποστήριξη του Ισραήλ από το παγκόσμιο Κεφάλαιο, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αλλά και το γεγονός ότι πια, ακόμα και με αυτή τη στήριξη, δεν φαίνεται να τα πηγαίνει καθόλου καλά!!!
Κι επειδή βλέπω να ξαναγεννιέται σταδιακά η επικίνδυνη ανοησία περί τάχα μου «προληπτικού πολέμου», που μας απασχόλησε και προ ετών, πρέπει να επισημάνω ότι πρόκειται περί υπόπτων και εντελώς εξωφρενικών «θεωριών». Καλό είναι οι «στρατηγιστές» μας, αν έχουμε δηλαδή, κάτι που δεν πολυφαίνεται, και οι στρατιωτικοί μας να καθήσουν να σκεφτούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και όλα τα υπόλοιπα ζητήματα με το δικό τους και όχι το μυαλό τρίτων δυνάμεων που μπορούν και αλλάζουν «συμμάχους» όπως οι άνθρωποι πουκάμισα.
Τι διδάσκει το παρελθόν, η λογική και η στρατηγική ανάλυση
Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι οι φίλοι του κ. Νετανιάχου λένε τώρα στις εφημερίδες τους όπως την Israel Yalom ότι θέλουν να «απελευθερώσουν» επειγόντως την βόρειο Κύπρο από την Τουρκία. Αλλά την Τουρκία την έβαλαν εκεί ο Κίσσινγκερ και οι Ισραηλινοί συστήνοντας ενθέρμως στον Ιωαννίδη να «φάει» τον Μακάριο. Το ότι βέβαια διαβάζουμε τόσο χοντροκομμένα πράγματα από τους Ισραηλινούς, δείχνει, ειρήσθω εν παρόδω, πόσο μας «εκτιμούν».
Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να κάνουμε ή να μην κάνουμε πράγματα γιατί αρέσουν ή δεν αρέσουν στην Τουρκία. Να κάνουμε όμως ότι κάνουμε με δικό μας σχεδιασμό και υπολογίζοντας τις συνέπειες, όχι «πάμε κι όπου βγει» όπως στα Τέμπη. Εννοώ ότι πρέπει να καταλαβαίνουμε τι κάνουμε και τι συνέπειες έχουν αυτά που κάνουμε, να χρησιμοποιούμε ενδεχομένως τις αντιθέσεις τρίτων στην περιοχή μας, όχι όμως να χρησιμοποιούμεθα από αυτές.
Είναι φανερό ότι το Ισραήλ, από τότε που άρχισε να αναπτύσσεται η (μερική γιατί δεν είναι πλήρης και σε κρίσιμα ζητήματα οι δύο χώρες είναι σύμμαχες) αντίθεσή του με τον Ερντογάν, δηλαδή από το 2010, αποβλέπει στο να παροξύνει την ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και να τη χρησιμοποιήσει ως όπλο για την άσκηση πίεσης στην ‘Αγκυρα. Εκείνο θα έχει τα ενδεχόμενα κέρδη, εμείς θα πληρώσουμε το κόστος. Την τακτική αυτή χρησιμοποίησαν και οι Αμερικανοί βάζοντας την Ουκρανία να πολεμήσει τη Ρωσία για λογαριασμό τους (όπως στο παρελθόν οι ‘Αγγλοι μας έβαλαν να φτάσουμε στον Σαγγάριο με τα γνωστά αποτελέσματα). Στο να παροξύνουν την ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας απέβλεπε και αυτό πέτυχε το σχέδιο κατασκευής του EastMed που εξ αρχής ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί. Εκεί απέβλεπε η φασαρία περί μιας ελληνικής ΑΟΖ που θα εκτείνεται δήθεν σε όλη την Αν. Μεσόγειο, τριμερών δήθεν συμμαχιών κλπ. ‘Όταν ως αποτέλεσμα όλων αυτών, ο Ερντογάν ανακήρυξε τη Γαλάζια Πατρίδα και υπέγραψε το τουρκολιβυκό μνημόνιο οι Ισραηλινοί «σφύριζαν κλέφτικα». Οι Υπουργοί τους διευκρίνισαν ρητώς ότι δεν επρόκειτο να βγάλουν το ναυτικό τους να επιβάλλει το διεθνές δίκαιο.
Επί δεκαπέντε χρόνια, ο Ερντογάν κράτησε σε νάρκωση τις τουρκικές διεκδικήσεις και δεν εκμεταλλεύτηκε τη δική μας τρομερή κρίση. Επεκτείνει θεαματικά τον κατάλογο των διεκδικήσεων και οδηγούμαστε σε μια νέα κούρσα εξοπλισμών μόνο μετά τους ελληνοϊσραλινούς και κυπροϊσραηλινούς «εξυπνακισμούς», την ίδια περίοδο που εντείνεται η σε βάθος αποικιοποίηση Κύπρου και Ελλάδας από το Ισραήλ, μια αποικιοποίηση που δεν φαίνεται ουδόλως να ενοχλεί τους «νεοεθνικόφρονες πατριώτες».
‘Οποιος άλλωστε θέλει να καταλάβει πόσο αξίζουν οι Ισραηλινοί και Αμερικανοί σύμμαχοι, που τόσο λατρεύουν («παληά μου τέχνη κόσκινο») οι εκπρόσωποι της εθνικοφρόνου ΝεοΔεξιάς (παραδόξως όμως συχνά και οι εκπρόσωποι μιας συμβιβασμένης με τον ιμπεριαλισμό «Αριστεράς»), δεν έχουν παρά να δουν την ανείπωτη εξελισσόμενη τραγωδία που υφίστανται τώρα οι Κούρδοι παρά, αν όχι εξαιτίας της συμμαχίας με ΗΠΑ και Ισραήλ. Ακόμα και τα όπλα που τους έδωσαν οι Αμερικανοί τα μπλόκαραν για να μη δουλέψουν κατά των σφαγέων του Τζολάνι. ‘Αμα έχεις τέτοιους συμμάχους τι να τους κάνεις τους εχθρούς;
Να δω εξάλλου τι θα λένε οι σημερινοί υπεύθυνοι της ελλαδικής και κυπριακής άμυνας αν τυχόν, ο μη γένοιτο, αποδειχθεί ότι τα όπλα που αγοράζουν τώρα αφειδώς από Ισραήλ και ΗΠΑ, απλούστατα δεν δουλεύουν αν δεν θέλουν Ισραήλ και ΗΠΑ.
Η πρωτοφανής απόδοση όλης σχεδόν της ελληνικής και κυπριακής αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας στο Ισραήλ (‘Heavily armed’: Greece, Israel boost military ties amid Gaza genocide) σημαίνει ότι γινόμαστε όμηροι των σχέσεών του με την Τουρκία. Αν το Ισραήλ τα βρει με την Τουρκία θα μας πουλήσει όπως τους Κούρδους. Αν οξυνθούν οι σχέσεις του θα μας σπρώξει σε σύρραξη.
Μπήκαμε στην ΕΕ για να «φύγουμε» από τη Μέση Ανατολή (τουρκικές απειλές). Χρειάζεται τώρα να ξαναμπούμε;
Κάποτε, όταν ένας Αμερικανικός επίσημος πήγε στη Σαουδική Αραβία να αναπτύξει τα σχέδιά τους για επίθεση στο Ιράν, ο Πρίγκηπας τον πήγε στο παράθυρο και τουπε εκεί είναι το Ιράν. Θα μείνει εκεί και όταν εσείς θα φύγετε.
Το Ισραήλ δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει στο μέλλον. Η Τουρκία θα υπάρχει.
Στο επόμενο άρθρο θα δούμε την άλλη εξίσου καταστροφική όψη του ιδίου νομίσματος, τον ενδημικό ενδοτισμό των ελληνικών «ελίτ».
ΥΓ. Τον περασμένο Αύγουστο ο φίλος Μελέτης Μελετόπουλος απάντησε σε ένα σχόλιό μου για το ότι η Ελλάδα έγινε αποικία του Ισραήλ παρατηρώντας ότι «υπάρχει και ακόμα χειρότερο σενάριο, να γίνουμε τουρκικό προτεκτοράτο». Του απήντησα γράφοντας ότι «δεν ξέρω ποιό από τα δύο είναι χειρότερο. ‘Ισως καλύτερο είναι να αποφύγουμε και τα δύο μου φαίνεται». Στο οποίο μου απήντησε «ίσως όμως πρέπει να διαλέξουμε αφού είμαστε ανύπαρκτοι».
Πολύ φοβάμαι ότι οι «εθνικόφρονες» και οι «ειρηνόφιλοι εκσυγχρονιστές», αν και διαφέρουν ριζικά ως προς τις προτάσεις τους, ταυτίζονται τελικά στη μεγάλη υποτίμηση του έθνους και του λαού τους.
Πηγή: www.militaire.gr
Greece and Cyprus need to be careful regarding Israeli promises and need to be concerned about getting sucked into a conflict with Israel’s enemies. However,
It is a reality that Israel and Turkey are enemies. Greece’s primary interest is the weakening of Turkey.
In light of the history of genocide perpetrated by Turkey in Asia Minor, the ethnic cleansing of Greeks in Constantinople, and the invasion of Cyprus, the Hellenic world must perceive Turkey as a threat. The above article suggests Erdogan did not exploit Greece during the economic crisis and suggests only Greece’s flirtation with Israel led to Erdogan’s aggressive moves.
This is not true. Erdogan was for much of his reign compelled to restrain himself both in domestic and foreign policy because he was not fully in control. Only after the attempted coup of 2016 when he prevailed did he operate freely and abandon all restraints. The lack of restraints is when he started making threats against Greece.
Also, all Turkish political factions believe Turkey should have been given the islands off of the coast of Asia Minor. Turkish officials even claimed them at the Lausanne conference in 1923 but were rebuffed by the west. Erdogan, like any Turk wants those islands and that claim long precedes Greece’s flirtation with Israel.
It is true that Israel supported the Turkish invasions of Cyprus. However, the collapse of Israeli Turkish relations is a good thing and in theory having Israel as an ally might be a good thing. It might be a good thing in a post Netanyahu Israel where the perpetrators of the Gaza genocide are no longer in office.
An alliance between Greece and Cyprus with Israel cannot happen now but post Netanyahu maybe depending on circumstances. The biggest problem for Greece now is not Israel.
The priority for Greece short term should be to repair relations with Russia. This is where Greek foreign policy deserves criticism. Historically, Russia and Turkey hate each other. The anti Russian hysteria in America and Europe helps the Turks.
Western Empires going back to the British have relied on the Ottoman Empire and its Republican successor to help establish their influence in the east.
The US and NATO are the biggest problem for Greece at the present time. Much bigger than Israel.
At least Israel is against Turkey. NATO is anti Russia and does not care about Greece. NATO refuses to condemn Turkish threats against Greece. Things are quite complicated but tensions with Turkey cannot be blamed entirely on Israel.
There was no Israel in 1922 when the British, French, and Italians armed Kemal.
The above analysis is appreciatively well presented on the contemporary issues between Israel, Turkey, USA and Greece.
It is crucially important to point out that the subject three nations,
Israel, Turkey, USA are not signatories of the Conventions of International Law of the Seas Treaty, unlike Greece and over 170 nations. Regrettably, it may obscure Greek Stability, by not deterring this difficult significant trap that jeopardizes its national security. If there is a voice ,or a beckon of light for Greek Appeal? it may be on the merits of historic value, based on its credibility to diffuse tensions, on the International Stage. Today, millions of spectators all over the world are viewing the spectacle to the East of Greece, in Milano Italy- The Winter Olympic Games of 2026. Does world opinion not recognize its source, nor the meaning of compliance of The Olympic Truce?
All nations of the world ,all of them, that participate in the summer and winter games , they must install a flaming Olympic Torch on top of their
Capitols whose source has been lit from Olympia Greece. This enduring flame , perennially symbolizes as a vital duty, to embrace unity
by establishing World Peace in avoidance of nuclear nightmares!
Typo
Milano is (WEST) of Greece and Flame is on top of Capitol Building!
Editing is important to correctly communicate concepts.