Νυν Υπέρ Πάντων ο Αγών – Now the Struggle for Everything (EN-GR)

The Battle of Salamis, 480 BCE. Painting by Wilhelm von Kaulbach. Public Domain.

By Evangelos Vallianatos

Prologue

The philosopher Heraclitus, in the sixth century BCE, said that war is the father and king of all things. History proved him right. Countless wars have shaken and often destroyed societies and civilizations for millennia. Philosophers, lawmakers, and intellectuals spoke and wrote in vain that war brings tears, rivers of blood, the death of innocents, and the birth of hatred and revenge that lead to more wars. Rarely, however, war also becomes the cause of freedom and rebirth.

Persians and Greeks

In the fifth century BCE, the Persians had a vast monarchical empire in Asia Minor that bordered the Greek city-states near the Aegean Sea. Greek cities such as Miletus were cradles of philosophy, science, and culture. In the seventh century BCE, Miletus gave us the first Greek natural philosopher, Thales, and in the sixth century BCE Anaximander and Anaximenes.

Thales studied the Earth and the heavens. He proposed that the Earth floats on water; that is, water was the fundamental element of all things. He predicted solar eclipses and was both an astronomer and cosmologist. His student Anaximander spoke of the apeiron (the infinite), from which the universe was created. Anaximenes taught that air was the fundamental element of the universe.

Miletus and the other cities of Ionia in Asia Minor were beacons of Greek science and philosophy. They had excellent relations with the city-states of mainland Greece. They worshipped the gods of Homer and Hesiod, and of course they spoke Greek. Their athletes competed in the Olympic and other Panhellenic games.

Persia did not view the neighboring Greek cities favorably. These cities asked for help from the Greek states. In 499 BCE, Athens and Eretria of Euboea aided the Ionian cities. A few years later, in 490 BCE, the Persian king Darius took revenge on Eretria. He destroyed the city and enslaved its inhabitants.

These hostilities against the Ionian cities—especially the barbaric attack and destruction of Eretria, an ally of Athens—became the spark for the Persian Wars against Greece from 490 to 479 BCE.

In 490 BCE, a large Persian army arrived at Marathon in Attica. The army of Athens was smaller in comparison to the Persians, but brave and ready to die for freedom. The Athenians won through courage, virtue, and strategy.

Ten years later, in 480 BCE, the Persians launched a second invasion of Greece with an even larger army and navy.

In the fifth century BCE, the historian Herodotus wrote the history of the Persian Wars. He tells us that rivalry among Greek city-states helped Persia pursue its conquering policy in Greece. The Persian king Xerxes was so megalomaniacal that he planned to conquer Greece so that his empire would reach the heavens and the sun would shine only on land that belonged to him (Herodotus, Histories 7.8).

Xerxes flooded Greece with hundreds of thousands of soldiers. The invaders burned Athens and the Parthenon. The Athenians had abandoned their city and fled to the island of Salamis. They were allied with the Spartans.

The oath of the Athenians and Spartans was freedom or death. They would fight their enemies to the last hoplite. Athens had a powerful fleet of triremes, and Sparta an undefeated army.

The Athenian general Themistocles gave the Persian king Xerxes the impression that he preferred the Persians to defeat the Athenians. Themistocles advised Xerxes to send his fleet to Salamis. Xerxes fell into the strategic trap of Themistocles. The numerous large Persian ships had difficulty coordinating and maneuvering in the narrow waters between Salamis and Attica. The Greek triremes sank most of the Persian warships.

The Greek triumph at the Battle of Salamis was the result of virtue, strategy, great daring, bravery, heroism, and love of homeland and freedom.

The general Themistocles was a hero. At the end of the fifth century BCE he earned the praise and respect of the historian Thucydides (Peloponnesian War 1.138.3), and in the second century the philosopher and priest of Apollo Plutarch (Themistocles 17).

The Athenian poet Aeschylus, who fought at Salamis, wrote the play Persians, which the Athenians watched in the Theater of Dionysus in 472 BCE, only eight years after the battle. Aeschylus urges the brave Greek warriors to fight and“to free their homeland, to free their children, their women, the sanctuaries of their ancestral gods, and the tombs of their ancestors. The struggle against the Persians is the highest good and virtue.”“O sons of the Greeks, go forth!

Free your homeland, free your children, your wives,
the shrines of your ancestral gods and the tombs of your forefathers:
now the struggle is for everything.”
(Persians 402–405)

The virtues of the Persians were opposite to those of the Greeks. The Persians did not fight for their homeland; they had no homeland. They were slaves of kings without rights, justice, or freedom. Aeschylus was certain of the Persians’ defeat. Xerxes was an absolute monarch. His values included arrogance, megalomania, and greed. He was a tyrant among tyrants.

The Battle of Salamis and the existence of a monarch like Xerxes remain timeless examples of freedom versus tyranny.

Two thousand five hundred years later, in the second decade of the 21st century, Xerxes still lives and reigns. Meanwhile the homeland of Aeschylus faces new Persians (Mongol Turks) who demand “earth and water,” meaning sovereignty over the Aegean.

Epilogue

The Greece of 2026 is not the Greece of 480 BCE. The Greece of 2026 is the result of dramatic political and cultural catastrophes. It is stripped of its ancient beauty, philosophy, science, the Parthenon, Plato’s Academy, democracy, the Olympic and other Panhellenic games, the Theater of Dionysus, the Oracle of Apollo at Delphi, the Mysteries of Eleusis, the sanctuaries of ancestral gods, and hundreds of temples expressing reverence for the gods and the tombs of ancestors.

What does Greece of 2026 have?

It has a vast foreign (Jewish-Christian) priesthood which for nearly 1,600 years has taught most Greeks to become Jewish Christians, eliminating anything ancient Greek from the country and its education. It has laws, many foreign archaeologists, governments, sciences, and schools that possess foreign ideals. The government serves foreign NATO interests. Thus, Greece in 2026 is superficially Greek but struggles to confront its ancient Greek civilization.

The country never had its own Renaissance in order to return to its own civilization. This must happen as soon as possible. Aeschylus’ phrase “now the struggle is for everything” applies to the struggle for the rebirth of modern Greeks into Greeks who embrace and love their ancient culture. This is the greatest struggle of all.

With such determination, virtue, and courage, transformed Greeks will confront the new Persian Mongol Turks again in a victorious Salamis.

Certainly Europe and America, which became civilized through the Renaissance and Enlightenment inspired by ancient Greek civilization, have also changed radically. They envy the Greeks. They try to convince them that they are not related to the ancient Greeks.

But in reality, Greeks of 2026 have an almost mythical continuity. They are related to the ancient Greeks—from the Bronze Age (3100 BCE), the Minoans and Mycenaeans, the Greeks of the 5th century BCE, the Greeks of the medieval period, and the heroes of the Greek War of Independence of 1821.

These Western Europeans are also Christians. Therefore it will be strategically very difficult for Greeks of 2026 to spiritually travel for long into the world of Homer, Thales, Anaximander, Pythagoras, Aeschylus, Sophocles, Euripides, Aristophanes, Plato, Hippocrates, Aristotle, Theophrastus, Alexander the Great, Archimedes, Euclid, Hipparchus, Ptolemy, and Galen.

But for Greeks to remain Greeks, they must never forget their language and culture. If this effort is made, Christianity and foreign domination will disappear.

======================

Νῦν Υπέρ Πάντων Αγών

Ναυμαχία της Σαλαμίνας, 480 Πριν Από την Eποχή μας.  Πίνακας του Wilhelm von Kaubach. Κοινό Κτήμα.

Του Εὐάγγελου Βαλλιανᾶτου

Πρόλογος

Ο Φιλόσοφος Ηράκλειτος τον έκτον αιώνα Πριν Από την Εποχή μας (ΠΑΕ), έλεγε ότι ο πόλεμος είναι πατέρας και βασιλεύς των πάντων. Η ιστορία τον δικαιολόγησε. Αναρίθμητοι πόλεμοι ετάραξαν και συχνά κατέστρεφαν  κοινωνίες και πολιτισμό για χιλιετίες. Φιλόσοφοι, νομοθέτες και διανοούμενοι μάταια μιλούσαν και έγραφαν ότι πόλεμος είναι δάκρυα, ποτάμια αίματος, θάνατος αθώων και γένεσης μίσους και εκδίκησης για περισσότερους πολέμους. Σπάνια, όμως, ο πόλεμος γίνετε και αιτία ελευθερίας και αναγέννησης.

Πέρσες και Έλληνες

Τον πέμπτον αιώνα ΠΑΕ, οι Πέρσες είχαν μία τεράστια μοναρχική αυτοκρατορία στην Μικρά Ασία που γειτόνευε με τις Ελληνικές πολιτείες πλησίον του Αιγαίου Πελάγους. Οι Ελληνικές πολιτείες όπως η Μίλητος ήταν κοιτίδες φιλοσοφίας, επιστήμης και πολιτισμού. Τον έβδομο αιώνα ΠΑΕ, μία από τις Ελληνικές πολιτείες, η Μίλητος, μας έδωσε τον πρώτο Έλληνα φυσικό φιλόσοφο Θαλή και τον Αναξίμανδρο και Αναξιμένη τον έκτο αιώνα ΠΑΕ. Ο Θαλής ερεύνησε την Γη και τον Ουρανό. Επρότεινε ότι η Γη πλέει στο ύδωρ. Δηλαδή, το ύδωρ ήταν το βασικό στοιχείο των πάντων. Πρόβλεπε τις εκλείψεις του Ηλίου. Ήταν αστρονόμος και κοσμολόγος. Ο δε μαθητής του, Αναξίμανδρος, μιλούσε για το άπειρον, το οποίο δημιούργησε το σύμπαν. Ο Αναξιμένης δίδαξε ότι ο αέρας ήταν το βασικό στοιχείο του σύμπαντος.

Η Μίλητος, καθώς και άλλες πολιτείες στην Μικρά Ασία η Ιωνία, ήταν Φάροι Ελληνικής επιστήμης και φιλοσοφίας. Είχαν άριστες σχέσεις με τις πολιτείες στην κυρίως Ελλάδα. Ελάτρευαν τους θεούς του Όμηρου και του Ησίοδου και βέβαια ομιλούσαν Ελληνικά. Οι αθλητές των αγωνίζονταν στους Ολυμπιακούς και άλλους Πανελλήνιους αγώνες.

Η Περσία δεν καλόβλεπε τις γειτονικές Ελληνικές πολιτείες, οι οποίες ζήτησαν βοήθεια από πολιτείες της Ελλάδος. Το 499 ΠΑΕ, η Αθήνα και η Ερέτρια της Εύβοιας βοήθησαν τις Ιωνικές πολιτείες. Μερικά χρόνια αργότερα, το 490 ΠΑΕ, ο Πέρσης Βασιλεύς Δαρείος εκδικήθηκε την Ερέτρια. Την κατάστρεψε και υποδούλωσε τους κατοίκους της.

Αυτές οι εχθροπραξίες των Περσών εναντίον των Ιωνικών πολιτειών, και ιδιαιτέρως η βαρβαρική επίθεση και καταστροφή της Ερέτριας, συμμάχου της Αθήνας,  έγινε ο σπινθήρας των Περσικών πολέμων εναντίον της Ελλάδος από το 490 μέχρι το 479 ΠΑΕ.

Το 490 ΠΑΕ, ένας μεγάλος Περσικός στρατός έφθασε στον Μαραθώνα της Αττικής. Ο στρατός της Αθήνας ήταν μεν ολιγάριθμος εν συγκρίσει με τον Περσικό, αλλά γενναίος και έτοιμος να πεθάνει για την ελευθερία. Οι Αθηναίοι ενίκησαν με τόλμη, αρετή και στρατηγική. Δέκα χρόνια αργότερα, το 480 ΠΑΕ, οι Πέρσες έκαναν μια δεύτερη εισβολή στην Ελλάδα με ακόμη πιο πολυάριθμο στρατό και ναυτικό από την εισβολή τους το 490 ΠΑΕ.

Τον πέμπτον αιώνα ΠΑΕ, ο αρχαίος ιστορικός Ηρόδοτος έγραψε τις Ιστορίες των Περσικών πολέμων. Ο Ηρόδοτος μας λέγει ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ πολιτειών διευκόλυνε την κατακτητική πολιτική των Περσών στην Ελλάδα. Ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης ήταν τόσο μεγαλομανής που εσχεδίαζε την κατάκτηση της Ελλάδος ούτως ώστε η αυτοκρατορία του να φθάσει στον Ουρανό και ο Ήλιος να φωτίζει μόνο την Γη που του ανήκε (Ηρόδοτος, Ιστορίες 7.8). Ο Ξέρξης πλημμύρησε την Ελλάδα με εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες. Οι εισβολείς έκαψαν την Αθήνα και τον Παρθενώνα. Οι Αθηναίοι είχαν εγκαταλείψει την πόλη τους για το νησί Σαλαμίνα. Ήταν σύμμαχοι με τους Σπαρτιάτες. Ο όρκος των Αθηναίων και Σπαρτιατών ήταν ελευθερία η θάνατος. Θα πολεμούσαν τους εχθρούς μέχρι τον τελευταίο οπλίτη. Η Αθήνα είχε ένα πανίσχυρο στόλο με Τριήρεις και η Σπάρτη έναν ανίκητο στρατό. Ο Αθηναίος στρατηγός Θεμιστοκλής έδωσε την εντύπωση στον Πέρση Βασιλιά Ξέρξη ότι προτιμούσε οι Πέρσες να νικήσουν τους Αθηναίους. Ο Θεμιστοκλής πρωτινέ στον Ξέρξη να στείλει τον στόλο του στην Σαλαμίνα. Ο Ξέρξης έπεσε στην στρατηγική παγίδα του Θεμιστοκλή. Τα πολλά και μεγάλα πλοία των Περσών είχαν δυσκολίες συντονισμού, οργάνωσης και κίνησης στα νερά μεταξύ Σαλαμίνας και Αττικής. Οι Ελληνικές τριήρεις βύθισαν τα περισσότερα Περσικά πολεμικά πλοία. Ο θρίαμβος των Ελλήνων στην ναυμαχία της Σαλαμίνας ήταν αποτέλεσμα αρετής, στρατηγικής, μέγιστης τόλμης, παλικαριάς, ηρωισμού και αγάπης πατρίδας και ελευθερίας.

Ο στρατηγός Θεμιστοκλής ήταν ήρωας. Τα τέλη του 5^ου αιώνα ΠΑΕ, κέρδισε τον έπαινο και σεβασμό του ιστορικού Θουκυδίδη (Πελοποννησιακός Πόλεμος 1.138.3) και τον 2^ον αιώνα του φιλόσοφου και ιερέα του Απόλλων Πλούταρχου (Θεμιστοκλής 17).

Ο Αθηναίος ποιητής Αισχύλος, που πολέμησε στην Σαλαμίνα, έγραψε το έργο Πέρσες το οποίο οι Αθηναίοι παρακολούθησαν στο θέατρο του Διονύσου το 472 ΠΑΕ, μόλις 8 έτη μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ο Αισχύλος προτρέπει τους γενναίους Έλληνες πολεμιστές να αγωνιστούν και “να ελευθερώσουν την πατρίδα τους, να ελευθερώσουν τις γυναίκες, τα τέκνα, τα ιερά των πατρογονικών θεών και τους τάφους των προγόνων. Ο αγώνας εναντίον των Περσών είναι το ύψιστο αγαθό και αρετή”: “ὦ παῖδες Ἑλλήνων ἴτε, ἐλευθεροῦτε πατρίδα, ἐλευθεροῦτε δὲ παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τε πατρῴων ἕδη, θήκας τε προγόνων: νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών.” (Πέρσες 402 – 405).

Οι αρετές των Περσών ήταν αντίθετες των αρετών των Ελλήνων. Οι Πέρσες δεν πολεμούσαν για την πατρίδα τους. Δεν είχαν πατρίδα. Ήταν δούλοι βασιλέων  χωρίς δικαιώματα, δικαιοσύνη και ελευθερία. Ο Αισχύλος ήταν βέβαιος για την ήττα των Περσών. Ο Ξέρξης ήταν απόλυτος μονάρχης. Οι αξίες του συμπεριλάβαιναν ύβρη, μεγαλομανία και απληστία. Ήταν τύραννος  τυράννων.

Η ναυμαχία της Σαλαμίνας και η ύπαρξης μονάρχη όπως τον Ξέρξη παραμένουν διαχρονικά παραδείγματα ελευθερίας και τυραννίας. Δύο χιλιάδες  πεντακόσια χρόνια αργότερα, δηλαδή στην δεύτερη δεκαετία του 21^ου αιώνα, ο Ξέρξης ζει και βασιλεύει. Τουναντίον, η πατρίδα του Αισχύλου αντιμετωπίζει νέους Πέρσες (Μογγόλους Τούρκους) που ζητούν Γη και ύδωρ, δηλαδή την κυριαρχία του Αιγαίου.

Επίλογος

Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η Ελλάδα του 480  ΠΑΕ. Η Ελλάδα του 2026 είναι αποτέλεσμα δραματικών πολιτικών και πολιτισμικών καταστροφών. Η Ελλάδα του 2026 είναι γυμνή του αρχαίου της κάλους, φιλοσοφίας, επιστήμης, Παρθενώνα, Ακαδημίας του Πλάτωνα, δημοκρατίας, Ολυμπιακών και άλλων Πανελληνίων αγώνων, θέατρο του Διονύσου, Δελφοί του Απόλλων, Μυστήρια της Ελευσίνας, ιερά των πατρώων θεών και εκατοντάδων ναών δια την ευσέβεια προς τους θεούς και τάφους των προγόνων.

Τι έχει η Ελλάδα του 2026; Έχει ένα τεράστιο ξένο (Εβραϊκό Χριστιανικό) ιερατείο που για σχεδόν 1,600 χρόνια δασκαλεύει τους πλείστους Έλληνες σε Εβραίους Χριστιανούς, εξαλείφοντας οτιδήποτε αρχαίο Ελληνικό από την χώρα και παιδεία. Έχει νόμους, πολλούς ξένους αρχαιολόγους, κυβέρνηση, επιστήμες και σχολεία που έχουν ξένα ιδεώδη. Η δε κυβέρνηση υπηρετεί ξένα Νατοϊκά συμφέροντα. Δηλαδή, η Ελλάδα του 2026 είναι Ελλάδα επιφανειακά μεν που με δυσκολίες αντιμετωπίζει τον αρχαίο της Ελληνικό πολιτισμό.

Η χώρα ποτέ δεν είχε την δική της αναγέννηση, ούτως ώστε να επιστρέψει στον δικό της πολιτισμό. Αυτό πρέπει να γίνει όσον δυνατόν γρηγορότερα. Το “νῦν υπέρ πάντων αγών” του Αισχύλου καλύπτει τον αγώνα δια την αναγέννηση των σημερινών Ελλήνων σε Έλληνες που αγκαλιάζουν και αγαπούν τον αρχαίο τους πολιτισμό. Αυτός είναι ο κυριότερος αγών, ο οποίος είναι υπέρ πάντων. Με τέτοια αποφασιστικότητα, αρετή και τόλμη, οι μεταμορφωμένοι Έλληνες θα αντιμετωπίσουν τους νέο Πέρσες Μογγόλους Τούρκους πάλι σε μία νικηφόρα Σαλαμίνα.

Βέβαια, η Ευρώπη και Αμερική που έγιναν πολιτισμένοι ένεκα της αναγεννήσεως και διαφωτισμού από τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, έχουν και αυτοί αλλάξει ριζικά. Ζηλεύουν τους Έλληνες. Προσπαθούν να τους πείσουν ότι δεν είναι συγγενείς των αρχαίων Ελλήνων. Αλλά στην πραγματικότητα οι Έλληνες του 2026 έχουν σχεδόν μυθική συνέχεια. Είναι συγγενείς των αρχαίων Ελλήνων (από την Εποχή του Χαλκού, 3,100 ΠΑΕ, Μινωίτές και Μυκηναίους, τους Έλληνες του 5^ου αιώνα ΠΑΕ και τους Έλληνες της Μεσαιωνικής Εποχής και με τους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821).

Αυτοί οι Δυτικοί Ευρωπαίοι είναι  επίσης Χριστιανοί. Επομένως, θα είναι και στρατηγικά πολύ δύσκολο οι Έλληνες του 2026 να ταξιδεύσουν πνευματικά για αρκετό χρόνο στον κόσμο του Ομήρου, Θαλή, Αναξιμάνδρου, Πυθαγόρα, Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνους, Πλάτωνα, Ιπποκράτου, Αριστοτέλη, Θεοφράστου, Μεγαλέξανδρου, Αρχιμήδη, Ευκλείδη, Ίππαρχου, Πτολεμαίου και Γαληνού. Αλλά οι Έλληνες για να παραμείνουν Έλληνες δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουν την γλώσσα και πολιτισμό τους. Αν γίνει αυτή η προσπάθεια, ο Χριστιανισμός και η ξενοκρατία θα εξαλειφθούν.