The Greek governments, including the current one, insist verbally that the Greek-Cyprus EEZ will be demarcated when the time comes.
With red carpets and excessive government press coverage, the Mitsotakis government is attempting to capitalize on the network of close collaborations it is developing with Israel and Egypt.
By Kyra Adam, “dimokratia” newspaper
Through this approach, which did not start yesterday, but is the product of many years of diplomatic effort, Greece is recognized as a necessary factor for the stability, security and potential economic development of the entire Eastern Mediterranean region. With the assumption, of course, that nothing will change the fragile balances (?) in the wider region, which no one knows and can guarantee.
The rapid rapprochement of Athens – Jerusalem – Cairo in the last decade was and is catalyzed by the previous rapprochement of Nicosia – Jerusalem and later Nicosia – Cairo.
The “glue” in these approaches was the energy wealth in the region (natural gas and electricity production), which wanted and wants an outlet to Europe. This outlet was and is Cyprus, since things are “ordered” with the agreements delimiting the relevant EEZs of these countries in their region. And furthermore, there are no geopolitical, political and military rivalries and conflicts with Turkey.
From Cyprus, the great leap of the energy wealth of the Eastern Mediterranean passes to Greece, the energy gateway to the EU. The Greek governments and the present one easily accepted the role of the “energy gateway” to Europe and began to build parchments on this dream. However, the Greek governments – with their common characteristic and point of reference being carelessness and negligence – did not weigh up in time, nor did they successfully close the difficulties and obstacles that were clearly in front of them. And these are none other than Turkey.
The Greek governments, the present one not excluded, insist verbally that the EEZ of Greece – Cyprus will be delimited, when the time comes. As things stand, this constant phrase is a contempt for Nicosia and a lie for Greece and Cyprus. Athens knew and knows that there is no demarcated EEZ on the western coast of Cyprus, because there must be a demarcation of EEZ areas between Greece – Cyprus and Turkey.
Athens and Nicosia never proceeded with some form of “Greek Cypriot Memorandum on the EEZ” and officially submitted it to the UN, as they did in 2019 with great ease, with absolutely no reaction – not even an official complaint by Greece to the UN – and official recognition by the UN of Turkey with the Turkish-Libyan EEZ.
Even when Erdogan, for about a decade, announced that the solution to the Cyprus problem would only come through energy equality between the two states in Cyprus, while the profits would be shared 50/50 between Turkey and the two states in Cyprus, no one in Athens wanted to understand that the bell of the last round was ringing, which has not yet begun.
In 2019, the Turkish-Libyan EEZ – officially recognized by the UN (Table 105) and in force – created another major problem in the delimitation of the Greek EEZ in the critical area between the 26th and 28th Meridian, through which all energy cables and natural gas pipelines from Cyprus – Israel – Egypt to Greece and from there to the EU are expected to pass.
The Mitsotakis government did “half work” with Egypt, because it drew the “middle line” A-E of the Greek-Egyptian EEZ, but it never dared to delimit the area of the Greek EEZ with Egypt, since it has never so far taken out coordinates of the Greek EEZ and did not officially submit them to the UN. In other words, it left “the Greek field” open and without “barbed wire” (coordinates) to the delight of Turkey.
At the moment, all the grandiose plans to transfer the energy wealth of the countries of the Eastern Mediterranean (so that… India does not enter the picture) to the E.U. stumble over Turkey’s demands and Athens’ negligence in the critical area east and west of the 28th meridian, that is, between Greece and Turkey.
A problem that has grown with Greece’s negligence in recent years and the inaction of the Mitsotakis government.
==============================
Σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας για την ενέργεια στη Μεσόγειο
Με κόκκινα χαλιά και περισσή κυβερνητική δημοσιογραφική προβολή η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί να αξιοποιήσει το πλέγμα των στενών συνεργασιών που αναπτύσσει με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.
- Της Κύρας Αδάμ, εφημερίδα «δημοκρατία»
Δι’ αυτού του τρόπου, που δεν ξεκίνησε χθες, αλλά είναι προϊόν πολυετούς διπλωματικής προσπάθειας, η Ελλάδα αναγνωρίζεται ως αναγκαίος παράγων για τη σταθερότητα, την ασφάλεια και την πιθανή οικονομική ανάπτυξη ολόκληρης της περιοχής της Αν. Μεσογείου. Με την προϋπόθεση βεβαίως ότι τίποτα δεν θα αλλάξει τις εύθραυστες ισορροπίες (;) στην ευρύτερη περιοχή, πράγμα που ουδείς γνωρίζει και μπορεί να εγγυηθεί.
Η ταχεία προσέγγιση Αθήνας – Ιερουσαλήμ – Καΐρου την τελευταία δεκαετία είχε και έχει καταλύτη την προηγούμενη προσέγγιση Λευκωσίας – Ιερουσαλήμ και αργότερα Λευκωσίας – Καΐρου.
Η «συγκολλητική ουσία» στις προσεγγίσεις αυτές ήταν ο ενεργειακός πλούτος στην περιοχή (φυσικό αέριο και παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας), που ήθελε και θέλει διέξοδο προς την Ευρώπη. Η διέξοδος αυτή ήταν και είναι η Κύπρος, αφού τα πράγματα είναι «τακτοποιημένα» με τις συμφωνίες οριοθέτησης των σχετικών ΑΟΖ των χωρών αυτών στην περιοχή τους. Και επιπλέον δεν υπάρχουν οι γεωπολιτικές, πολιτικές και στρατιωτικές αντιπαλότητες και διενέξεις με την Τουρκία.
Από την Κύπρο, το μεγάλο άλμα του ενεργειακού πλούτου της Αν. Μεσογείου, περνάει στην Ελλάδα, ενεργειακή πύλη προς την Ε.Ε. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και η παρούσα αποδέχθηκαν ευκόλως τον ρόλο της «ενεργειακής πύλης» προς την Ευρώπη και άρχισαν να χτίζουν περγαμηνές πάνω σ’ αυτό το όνειρο. Μόνο που οι ελληνικές κυβερνήσεις -με κοινό χαρακτηριστικό και σημείο αναφοράς τους την προχειρότητα και την ανεμελιά- δεν στάθμισαν εγκαίρως, ούτε έκλεισαν επιτυχώς τις δυσκολίες και τα εμπόδια που είχαν εμφανώς μπροστά τους. Κι αυτά δεν είναι άλλα από την Τουρκία.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις, της παρούσας μη εξαιρουμένης, επιμένουν φραστικά ότι η ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου θα οριοθετηθεί, όταν έρθει η ώρα. Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η μόνιμη αυτή φράση αποτελεί περιφρόνηση προς τη Λευκωσία και ψεύδος για την Ελλάδα και την Κύπρο. Η Αθήνα γνώριζε και γνωρίζει ότι δεν υπάρχει οριοθετημένη ΑΟΖ στις δυτικές ακτές της Κύπρου, διότι πρέπει να υπάρξει οριοθέτηση περιοχών ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου και Τουρκίας.
Αθήνα και Λευκωσία ουδέποτε προχώρησαν σε κάποιας μορφής «ελληνοκυπριακό Μνημόνιο για την ΑΟΖ» και να το καταθέσουν επισήμως στον ΟΗΕ, όπως έπραξε το 2019 με μεγάλη άνεση, καμιά απολύτως αντίδραση -ούτε επίσημη καταγγελία της Ελλάδας στον ΟΗΕ- και επίσημη αναγνώριση από τον ΟΗΕ η Τουρκία με την τουρκολιβυκή ΑΟΖ.
Ακόμα και όταν ο Ερντογάν, εδώ και περίπου μία δεκαετία, προανήγγειλε ότι η λύση του Κυπριακού περνά μόνον μέσα από την ενεργειακή ισότητα των δύο κρατών στην Κύπρο, ενώ τα κέρδη θα μοιράζονταν μισά μισά ανάμεσα στην Τουρκία και τα δύο κράτη στην Κύπρο, ουδείς στην Αθήνα θέλησε να καταλάβει ότι χτύπαγε το καμπανάκι του τελευταίου γύρου, που δεν έχει αρχίσει ακόμα.
Το 2019 η τουρκολιβυκή ΑΟΖ -επισήμως αναγνωρισμένη στον ΟΗΕ (Πίνακας 105) και σε ισχύ- δημιούργησε ακόμα ένα μεγάλο πρόβλημα στην οριοθέτηση ελληνικής ΑΟΖ στην κρίσιμη περιοχή μεταξύ 26ου και 28ου Μεσημβρινού, απ’ όπου αναμένεται να περάσουν όλα τα καλώδια ενέργειας και οι αγωγοί φυσικού αερίου από την Κύπρο – Ισραήλ – Αίγυπτο στην Ελλάδα και από εκεί στην Ε.Ε.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε με την Αίγυπτο «μισές δουλειές», διότι χάραξε τη «μέση γραμμή» Α-Ε της ελληνοαιγυπτιακής ΑΟΖ, αλλά ουδέποτε τόλμησε να οριοθετήσει την περιοχή της ελληνικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο, αφού ουδέποτε μέχρι στιγμής έβγαλε συντεταγμένες της ελληνικής ΑΟΖ και δεν τις κατέθεσε επισήμως στον ΟΗΕ. Με άλλα λόγια, άφησε «το ελληνικό χωράφι» ανοιχτό και χωρίς «συρματόπλεγμα» (συντεταγμένες) προς τέρψη της Τουρκίας.
Αυτή τη στιγμή όλα τα μεγαλεπήβολα σχέδια μεταφοράς του ενεργειακού πλούτου των χωρών της Αν. Μεσογείου (για να μην μπει στο κάδρο και η… Ινδία) προς την Ε.Ε. σκοντάφτουν πάνω στις απαιτήσεις της Τουρκίας και τις ολιγωρίες της Αθήνας στην κρίσιμη περιοχή ανατολικά και δυτικά του 28ου Μεσημβρινού, δηλαδή ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.
Ενα πρόβλημα που γιγαντώθηκε με την ολιγωρία περασμένων ετών της Ελλάδας και την απραξία της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
