Οι ευνοϊκές γεωπολιτικές συνθήκες δίνουν επιτέλους την ευκαιρία να γίνουν τα πρώτα βήματα για την πραγματοποίηση ενός ονείρου όλων των Ποντίων, Μικρασιατών και Θρακών απανταχού της Γης και ένας από τους σημαντικότερους εθνικούς στόχους της Ομογένειας. Το Πατριαρχείο στέκεται και πάλι εμπόδιο.

Εκατό και πλέον χρόνια πέρασαν από τότε που οι «Νεότουρκοι» έγραφαν μια από τις πιο εγκληματικές σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας σκοτώνοντας με διάφορους τρόπους 1,5 εκατομμύριο Αρμένιους, 1 εκατομμύριο Ελληνες (Πόντος, Μικρά Ασία, Θράκη) και 300,000 Ασσύριους στην τότε  Οθωμανική Αυτοκρατορία.  Με τις σφαγές αυτές και τις μετακινήσεις πληθυσμού που ακολούθησαν τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) δημιουργήθηκε το σύγχρονο τουρκικό κράτος που ποτέ δεν αναγνώρισε τα εγκλήματα των ιδρυτών του.  Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι τις γενοκτονίες αυτές τις εκτέλεσε ο ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ με μεθόδους που του παρείχαν Γερμανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι.  Οι υπό τον Κεμάλ στρατιωτικοί ή άλλοι συνεργοί στα εγκλήματα ήταν εκτελεστικά όργανα, ιδιαίτερα απεχθή, αλλά απλά όργανα.  Εκείνος ήταν ο αποφασιστικός νους, ο ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας. Η μη αναγνώριση των Γενοκτονιών αυτών θεωρείται από τους ιστορικούς και νομικούς ειδικούς στα θέματα αυτά, ως το τελικό στάδιο του εγκλήματος, ενώ η αναγνώριση και η μετάνοια από το επίσημο γενοκτόνο κράτος είναι το πρώτο βήμα προς την επούλωση των πληγών, την συμφιλίωση και την ειρήνη.  Αυτό άλλωστε έδειξε η στάση της μεταπολεμικής Γερμανίας απέναντι στο Εβραϊκό Ολοκαύτωμα, οπότε με έμπρακτο τρόπο – και με μέτρα που συνεχίζονται ως τις μέρες μας – επήλθε η καταλλαγή.

Ατυχώς δεν ήταν ανάλογη η αντιμετώπιση των γερμανικών εγκλημάτων στην Ελλάδα στη διάρκεια της κατοχής, παρότι τελευταία σημειώνεται κάποια ορατή πρόοδος στην επίσημη απαίτηση των πολλαπλών αποζημιώσεων που η Γερμανία οφείλει για το κατοχικό δάνειο, τις καταστροφές και κυρίως για τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που έπεσαν θύματα της θηριωδίας των ορδών του Χίτλερ.  Υπήρξε όμως τουλάχιστον αναγνώριση των εγκλημάτων αυτών από Γερμανούς επισήμους, κυρίως καγκελαρίους.  Ενώ από την πλευρά της Τουρκίας είχαμε όχι μόνο σιγή αλλά και επίμονη άρνηση. Εξαιρετικά δύσκολη αποδείχτηκε επίσης η διεθνής προσπάθεια αναγνώρισης των τουρκικών εγκλημάτων.

Αυτό βέβαια ίσχυε μέχρι πρόσφατα, οπότε τα πράγματα άρχισαν ξαφνικά να επιταχύνονται.  Ασφαλώς θα ακούσατε προ μηνών τα χαρμόσυνα νέα της αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας στα κοινοβούλια Γαλλίας και Ιταλίας, που ασφαλώς έδωσαν κουράγιο και σε εμάς τους Ελληνες, και ειδικά τους Πόντιους, τους Θράκες και του Μικρασιάτες, να ανανεώσουμε τις προσπάθειές μας.

Τι έχει αλλάξει λοιπόν τελευταία;  Χωρίς αμφιβολία από το Σεπτέμβρη του 2001 υπάρχει εμπέδωση διεθνώς της απειλής από το εξτρεμιστικό Ισλάμ.  Στην περίπτωσή μας την απειλή αυτή ενσάρκωσε ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, που από το 2009 άρχισε να απειλεί το Ισραήλ και να διεκδικεί για τη χώρα του ρόλο ηγέτη του ισλαμικού κόσμου.  Την χρονιά λοιπόν αυτή, ο Ερντογάν προσέβαλε βάναυσα τον ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες στο φόρουμ του Νταβός και ακολούθησε μια δεκαετία κατολίσθησης των σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ από την φιλία και συμμαχία στην απόλυτη εχθρότητα όπου και βρίσκονται σήμερα.  Το γεγονός αυτό είχε άμεση επίπτωση στη δράση του εβραϊκού λόμπι στις ΗΠΑ και αλλού.  Ετσι σήμερα φτάσαμε στο σημείο το εβραϊκό λόμπι να είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Τουρκίας.

Ηταν ένα πολύ σκληρό μάθημα για το εβραϊκό λόμπι.  Για δεκαετίες ολόκληρες μονοπωλούσε για το «Ολοκαύτωμα» την λέξη γενοκτονία, ενώ ιστορικά ήταν η Αρμενική καταστροφή για την οποία πρώτα χρησιμοποιήθηκε ο όρος.  Να σημειώσουμε ότι ακόμα και σήμερα η Κνεσέτ, η εβραϊκή βουλή, δεν έχει επίσημα αναγνωρίσει – παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες – την αρμενική γενοκτονία. Ούτε άλλωστε και το Αμερικανικό Κογκρέσο όπου το σχετικό ψήφισμα πέρασε μόνο από την Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων το 2007.

Από ελληνικής πλευράς σταθμός υπήρξε η αναγνώριση της Γενοκτονίας στο Ελληνικό κοινοβούλιο (1994) και αργότερα στην Κύπρο και ορισμένες άλλες χώρες.  Το 2007 η Διεθνής Ενωση Μελετητών της Γενοκτονίας (IAGC) αναγνώρισε επίσης τις ελληνικές γενοκτονίες, δίνοντας επίσημο όπλο σε όλους μας να συνεχίσουμε τον αγώνα.  Στις ΗΠΑ επιτεύχθηκαν αναγνωρίσεις των ελληνικών γενοκτονιών (και ειδικά της Ποντιακής) από αρκετά πολιτειακά κοινοβούλια. Αλλά κανείς δεν επιχείρησε μέχρι πρόσφατα να προχωρήσει στην αναγνώριση των Ελληνικών Γενοκτονιών στο Κογκρέσο.

Τα πράγματα άρχισαν να επιταχύνονται όταν η παραπάνω εχθρότητα Τουρκίας-Ισραήλ συνδυάσθηκε με:  1) Πλήρη κατολίσθηση των σχέσεων Τουρκίας-ΗΠΑ  όχι μόνο σε αμυντικά και εξοπλιστικά θέματα (πύραυλοι S-400, μαχητικά F-35) αλλά και στα ανθρώπινα δικαιώματα (υπόθεση του πάστορα Μπράνσον). 2) Ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων στην Αν.Μεσόγειο όπου οι παράλληλες τριγωνικές συμμαχίες Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος απέκλειαν την Τουρκία από το «φαγοπότι».  3) Την απόλυτη εχθρότητα Τουρκίας – Αιγύπτου.

Στα κέντρα στρατηγικών αναλύσεων του Ισραήλ – όπου εξέχει το πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ  – οι αποφάσεις είχαν ήδη ληφθεί.  Τα λάθη με την μονοπώληση του όρου «γενοκτονία» για το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα αναγνωρίσθηκε έστω και σιωπηρά.  Και ξαφνικά φέτος τον Απρίλιο εμφανίστηκε ένα σημαντικό βιβλίο με τίτλο «Η 30ετής Γεονοκτονία» (The 30-year Genocide), γραμμένο από δύο σπουδαίους ιστορικούς του παραπάνω πανεπιστημίου (Benny Morris και Dror Ze’evi) όπου συνενώνονται οι τρεις μεγάλες γενοκτονίες των τούρκων (Αρμενική, Ελληνική, Ασσυριακή).  Η συνένωση των τριών γενοκτονιών και μόνο και μόνο δείχνει και τον επόμενο στόχο, που δεν είναι άλλος από την αναγνώριση. Το νερό έχει πλέον μπει στο αυλάκι.

Ετσι σε όσους παρακολουθούσαμε στενά το θέμα και γνωρίζαμε τις κινήσεις των τελευταίων μηνών δεν αποτέλεσε έκπληξη η επίταση των διεργασιών τις τελευταίες μέρες, όταν αντιπροσωπεία των ποντιακών σωματείων επισκέφθηκε την αμερικανική πρωτεύουσα για συναντήσεις με εξέχοντα στελέχη του ελληνικού λόμπι (όπου εξέχει το Hellenic Caucus με συμπρόεδρο και πλέον ενεργό στέλεχος τον βουλευτή Κώστα Μπιλιράκη) αλλά και τις αρμενικές οργανώσεις. Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για την κατάθεση ψηφίσματος στην Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων.

Ασφαλώς η συγκινητική φόρτιση από τη μεγάλη επέτειο των 100 χρόνων έδωσε το έναυσμα για τις κινήσεις (πολλές και ενδιαφέρουσες οι εκδηλώσεις όπως θα δείτε σε διπλανή σελίδα).  Αλλά χωρίς τις ευνοϊκές γεωπολιτικές εξελίξεις θα μέναμε πάλι στα ευχολόγια.  Θλιβερή παρένθεση ήταν για μια ακόμα φορά η στάση του Πατριαρχείου που φαίνεται ότι επέβαλε περιορισμούς στον Αρχ.Δημήτριο για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Ο κ.Δημήτριος αντιστάθηκε και κατάφερε να γίνουν οι παρελάσεις φέτος στις μεγάλες πόλεις με πρώτο θέμα την Γενοκτονία. Αλλά λίγο προτού φύγει πιεζόμενος από το Πατριαρχείο αρνήθηκε να εκδώσει εγκύκλιο για το ζήτημα, κάτι που έκαναν με δική τους απόφαση (κατόπιν αιτήματος ποντιακών οργανώσεων) οι μητροπολίτες Ατλάντας, Ν.Τζέρσεϊ, Ντένβερ και Σαν Φρανσίσκο. Η στάση του Πατριαρχείου μας υπενθυμίζει ότι στα εθνικά θέματα ο εχθρός ήταν συνήθως στο εσωτερικό του Ελληνισμού και ο μεγαλύτερος αντίπαλος της δράσης της Ομογένειας ήταν και παραμένει η ελεγχόμενη από το Πατριαρχείο εκκλησία μας. Ως πότε;

24 Μαϊου 2019

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here