Αρκετοί αναγνώστες με ρωτούν γιατί να «σπαταλούμε» χρόνο και «πολιτικό κεφάλαιο» για την αναγνώριση των Ελληνικών Γενοκτονιών.  Την καλύτερη απάντηση δίνει ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής στην πρόσφατη ταινία του «Καζαντζάκης» (συνιστώ να τη δείτε με τα παιδιά σας είναι πλέον διαθέσιμη online).  Στην πρώτη κιόλας σκηνή, στο άνοιγμα της ταινίας ο σκηνοθέτης παρουσιάζει το «ανήμερο θεριό», τον Καπετάν Μιχάλη, πατέρα του Καζαντζάκη, να σέρνει από το χέρι τον 6χρονο Νίκο στην κεντρική πλατεία του «Κάστρου» (Ηράκλειο Κρήτης) όπου οι Τούρκοι είχαν κρεμάσει από το δέντρο τρεις επαναστατημένους Κρητικούς.  Και τον κάνει να φιλήσει τα πόδια τους τα γεμάτα αίματα… Με αυτή και άλλες σκηνές, και κυρίως με την επίσκεψη στον τάφο του παππού του στις άγριες ράχες του Ψηλορείτη, ο Καπετάν Μιχάλης θέλει να χαράξει στην ψυχή του νεαρού Νίκου ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε τη «ράτσα» μας, την ιστορία και τα πάθη της… Θα μπορούσα να «αιτιολογήσω» και με άλλα πολλά, όπως ότι για το ζήτημα της Γενοκτονίας, ως θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν υπάρχει ουσιαστική αντίσταση από καμία πλευρά απέναντί του. Μόνο πολιτικές σκοπιμότητες απέτρεπαν την αναγνώρισή του ως σήμερα… Και επομένως το ζήτημα αυτό μπορεί και πρέπει να γίνει η «σημαία» μας για την διεκδίκηση όλων όσων άλλων ζητημάτων μας απασχολούν…

9 Ιουνίου 2019

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here