As Christians we should find ways to celebrate love every day… But it has been customary to take a pause on Valentine’s Day – a date that some in Orthodoxy have been trying to establish for yesterday, February 13 (celebration of Saints Aquila and Priscilla)… Regardless of dates and their always excessive commercialization, it is always enjoyable to stop and think what “Love” means to all of us…

Let’s start with the famous passage of Corinthian’s 1:13 in English and Greek… The Greek original has been recognized as a poem for the Ages – and a true reason why knowledge of Greek enriches someone’s intellectual state of existence…  

HYMN TO LOVE – CORINTHIANS 1:13

If I speak all tongues of men and of angels, but speak without love, I am no more than a noisy gong or clanging cymbal. If I can prophesy and fathom all mysteries and knowledge and if I have so much faith that I can move mountains, but have not love, I am nothing. If I give all my possessions to the poor, or even give my body to be burnt, but have not love, I gain nothing.

Love is patient; love is kind and envies no one. Love is never boastful, nor conceited, nor rude. It does not insist on its own way. It does not take offense, nor does it keep a record of wrongs. Love does not enjoy evildoing but enjoys the truth. There is nothing love cannot face; there is no limit to its faith, its hope, and its endurance.

Love never ends. Prophecy will cease. Tongues will be stilled. Knowledge will fail. For we know in part and we prophesy in part, but when the Fulfillment comes, the partial will be done away with. When I was a child, I spoke as a child, I saw as a child, I thought and reasoned as a child. When I became a man, I put away the things of a child. Now all we can see of God is like a cloudy picture in a mirror, but then we shall see him face to face. I do not know everything now, but then I will, just as God completely understands me.

In a word, there are three things that last forever: faith, hope, and love: but the greatest of them all is love.

ORIGINAL BIBLICAL TEXT ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 1: 13

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.

Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.

Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται, είτε γλώσσαι παύσονται, είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος έλάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη.

ELYTIS’S MONOGRAM PART 3

One of the best Love poems ever written in Greek  by our Nobel prize winning poet Odysseus Elytis…

Τhis is how I speak of you and me

Because I love you and in love I know

To enter like a Full Moon

From everywhere, for your small foot in the vastsheets

To pluck jasmine petals – and I have the power

As you are asleep, to blow to take you

Through glimmering passages and hidden archways of the sea

Hypnotized trees with spiders that shine silver.

Waves know you from hear-say

How you caress, how you kiss

How you say ‘what’ and ‘eh’ under your breath

All around the neck, the bay

It’s always us the light and the shade.

Always you the little star and always I the dark vessel

Always you the harbour and I the lantern on the right side

The moistened wharf and the shine on the oars

High at the house with the vine arbour

The tied roses, the water that cools

Always you the stone statue and always I the shade that grows

The ajar shutter you, the wind that opens it I.

Because I love you and I love you.

Always you the coin and always I the worship that cashes it:

So the night, so the bluster in the wind

So the drop in the air, so the silence

Around (is) the sea the despotic

Arch of the sky with stars

So your faintest breath

That I no more have anything else

Between the four walls, the ceiling, the floor

To call of you and be beaten by my own voice

To smell of you and cause people’s anger

Because whatever is untried and brought from elsewhere

People cannot bear and it is soon, can you hear me?

It is still soon in this world, my love,

To speak of you and me.

Και λίγοι στίχοι για την γιορτή της αγάπης – από τον μεγάλο μας Ελύτη… Από το Μονόγραμμα μέρος ΙΙΙ…

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω

Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε
Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό “τί” καί τό “έ”
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά
Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:
Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή
Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.

 

And a few of the best love songs of all time…

Righteous Brothers – Unchained Melody

Maria Callas – O Mio Babbino Caro (Puccini)

Βίκυ Μοσχολιού “Δεν ξέρω πόσο σ’αγαπώ”  Στίχοι: Χρήστος Αργυρόπουλος. Μουσική: Απόστολος Καλδάρας. (Amazing poetry as always – even in the English translation at the bottom)…

I don’t know how much Ι love you

I don’t know how much I love you
Love doesn’t have measure
It’s higher than the sun
And the eye doesn’t reach it
It was a spark in the beginning
And a drizzle of rain
And the spark became fire
And the raindrop (became) a sea
The love that tied us
Will not know pain
We are two raindrops
From the same fountain..