Του Χρήστου Ηλιόπουλου*

Αθήνα, 12 Μαρτίου 2020

Μέχρι το βράδυ της Παρασκευής 28 Φεβρουαρίου 2020 οι Έλληνες, τουλάχιστον της Ελλάδος και όχι τόσο οι ομογενείς που ζουν στο εξωτερικό, είχαν λίγο ή πολύ ξεχάσει την έννοια «Πατρίδα». Είχαν, σε έναν μεγάλο βαθμό και ένα σημαντικό μέρος αυτών, για αρκετά χρόνια αμελήσει να νιώσουν το συναίσθημα της αγάπης για την Ελλάδα. Η αδιαφορία πολλών προς την χώρα τους είχε φθάσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε όσοι δεν συμμετείχαν στο φαινόμενο της μαζικής αυτής «αμνησίας» περί της ενδόξου ιστορίας και της αγάπης προς την Ελλάδα, όσοι συνέχιζαν να λένε ότι νοιάζονται για την πατρίδα μας, χλευάζονταν από τους υπολοίπους ως ρατσιστές, εθνικιστές, «πατριδολάγνοι» και «αρχαιόπληκτοι», λες και η αγάπη προς την αρχαία Ελλάδα είναι ελάττωμα και όχι ευλογία.

Ήρθε όμως το βράδυ εκείνης της Παρασκευής, όπου τα στίφη των αλλογενών πάσης φύσεως, από χώρες οικονομικώς και κοινωνικώς ενδεείς, καθοδηγήθηκαν από το τουρκικό καθεστώς απειλητικά εναντίον των συνόρων μας στον Έβρο και αφέθηκαν ή και διατάχθηκαν να επιτεθούν στην Ελλάδα. Την ημέρα εκείνη το ελληνικό κράτος διά της αστυνομίας, του στρατού, αλλά και των εθνοφυλάκων και του υπολοίπου κρατικού μηχανισμού, (της ασφαλείας και των μυστικών υπηρεσιών περιλαμβανομένων), είχε την ευκαιρία, για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, να αποδείξει ότι επιτελεί σωστά τον ρόλο του ως προστάτης της Ελλάδας. Την ευκαιρία αυτή η ελληνική Πολιτεία την άδραξε και την αξιοποίησε, διότι απεδείχθη ότι όλοι οι άνδρες και οι γυναίκες, που καλούνται να υπερασπισθούν στην πρώτη γραμμή την ευημερία όλων ημών, αλλά και εκείνοι που χάραξαν την άμυνα της χώρας, δηλαδή η κυβέρνηση, επιτέλεσαν σε μεγάλο βαθμό με επιτυχία το καθήκον τους, κύριο μέρος του οποίου ήταν η υπεράσπιση των συνόρων της Ελλάδας. Των συνόρων που δεν είναι μόνο ελληνικά, αλλά και ευρωπαϊκά.

Αυτά τα σύνορα οι Έλληνες τα έχουμε υπερασπισθεί με αίμα, θυσίες και τεράστιο τίμημα καταστροφών, εδώ και πάνω από 2.500 χρόνια. Από την μάχη του Μαραθώνος (490 π.Χ.), την ναυμαχία της Σαλαμίνος (490 π.Χ.) και την μάχη των Θερμοπυλών (480 π.Χ.), μέχρι το 1821 και μέχρι και σήμερα οι άνθρωποι που αγαπούν να λέγονται Έλληνες, είτε ως Αθηναίοι, Σπαρτιάτες και Πλαταιείς, είτε ως Μακεδόνες, είτε ως Βυζαντινοί, είτε ως αρματωλοί και κλέφτες Κολοκοτρωναίοι, είτε ως Φαναριώτες διανοούμενοι που έφεραν των διαφωτισμό, δηλ το πολιτισμικό φως στην μεσαιωνική και σκοταδιστική έως τότε Δύση, είτε ως Έλληνες αξιωματικοί, στρατιώτες, αστυνομικοί, εθνοφύλακες, αλλά και ντόπιοι γυναίκες, άνδρες και γηραιοί εν έτει 2020, έχουν να επιδείξουν κατορθώματα σε αριθμό και σημασία που ζηλεύει όλη η πολιτισμένη ανθρωπότητα και θα έπρεπε να θυμάται και να αναγνωρίζει λίγο περισσότερο η Ευρώπη. Μία Ευρώπη, που σε μεγάλο βαθμό έχαιρε επί αιώνες ενός καθεστώτος ασφαλείας, χάρις στην αυτοθυσία και την γενναιότητα των Ελλήνων ακριτών σε όλη την διάρκεια της καταγεγραμμένης ιστορίας.

Μετά λοιπόν εκείνη την σημαδιακή νύκτα της Παρασκευής 28-3-2020, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων, που μέχρι εκείνη την στιγμή είχαν ξεχάσει την αγάπη προς την Πατρίδα, αγάπησε εκ νέου την Ελλάδα. Κυριολεκτικώς εν μία νυκτί, όλα άλλαξαν. Τα ηθικό των Ελλήνων ανέβηκε. Όλοι στάθηκαν με λόγια και με πράξεις στο πλευρό εκείνων που φύλαξαν για μία ακόμη φορά Θερμοπύλες, τώρα, το 2020. Ξαφνικά το κλίμα άλλαξε και η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων ανεγνώρισε αυτό που θα έπρεπε να είχε καταλάβει ήδη από το 2015. Ότι δηλαδή η χώρα, παρά την παραδοσιακή φιλοξενία της, που επέδειξε με θυσίες επί πέντε έτη και μάλιστα εν μέσω πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης για εμάς τους ίδιους τους οικοδεσπότες, δεν μπορούσε πλέον να δεχθεί και να ταϊσει άλλες εκατοντάδες χιλιάδες παρανόμων μεταναστών και προσφύγων. Το συμφέρον της Πατρίδος επέτασσε πλέον την σθεναρή αντίσταση κατά της εισβολής.

Ακόμα και η λέξη «εισβολή», μέχρι εκείνη την ημέρα δεν αναγνωριζόταν από τους περισσοτέρους ως απηχούσα την πραγματικότητα. Έλεγαν ότι όποιος μιλάει για εισβολή, είναι εθνικιστής και του λείπουν τα ανθρωπιστικά αισθήματα προς τους κατατρεγμένους του κόσμου. Κανένας δεν απαντούσε ότι οι κατατρεγμένοι του κόσμου είναι περί τα δύο δισεκατομμύρια, ενώ οι κάτοικοι της Ελλάδος είναι μόνο ένδεκα εκατομμύρια και ότι εάν δεχθούμε κι άλλους, κινδυνεύει η ίδια η υπόσταση της Ελλάδος.

Ως δια μαγείας, χάρις στο λάθος του Ερντογάν να στείλει τις ορδές των φτωχών, μα και απειλητικών μεταναστών κατά της Ελλάδας, το κλίμα μετεστράφη και όλοι οι Έλληνες ενώθηκαν και κατάλαβαν ότι πρόκειται περί εισβολής’ Σ’ αυτή την επίθεση η χώρα μας δικαιούται, βάσει του διεθνούς δικαίου αλλά και βάσει της ηθικής υποχρεώσεως έναντι των ηρώων προγόνων μας και των μελλοντικών γενεών, να απαντήσει με σθένος και δυναμισμό. Όλοι οι Έλληνες κατάλαβαν ότι η μεγάλη πλειοψηφία των απειλούντων να εισέλθουν διά της βίας στην Ελλάδα, δεν είναι ακριβώς πρόσφυγες και δικαιούμενοι βοηθείας, αλλά είναι κυρίως υποκινούμενοι εισβολείς, ενώ αρκετοί μάλιστα δεν επιθυμούν καν να προσαρμοσθούν στον τρόπο διαβίωσης στην Ελλάδα, στον πολιτισμό της Ευρώπης και στα φιλειρηνικά ήθη μας.

Ακόμα και ο πλέον δύσπιστος πρέπει να αντελήφθη, μετά την πρόσφατη συνεχιζόμενη ως σήμερα απόπειρα εισβολής και κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδος, ότι η μάζα όσων αξιώνουν να εισέλθουν παρανόμως στην Ελλάδα, είτε είναι πράγματι κατατρεγμένοι, είτε τυχοδιώκτες, είτε οικονομικοί μετανάστες, είτε πράκτορες άλλων κρατών, χρησιμοποιούνται από το εχθρικό τουρκικό καθεστώς ως όπλο εις βάρος της Πατρίδας. Η πλειοψηφία δηλαδή έχει πλέον καταλάβει ότι η απειλή κατά της Ελλάδας δεν είναι θεωρητική και μελλοντική, αλλά άμεση και πρέπει επειγόντως να αντιμετωπισθεί με γνώμονα πρωτίστως το συμφέρον των Ελλήνων. Σε καιρό κρίσεως, το συμφέρον των Ελλήνων υπερτερεί έναντι του συμφέροντος αγνώστων αλλοδαπών από άλλα κράτη και άλλες ηπείρους, που διά της βίας επιβουλεύονται την ειρήνη και την ευημερία, την οποία με κόπους και θυσίες έχει κερδίσει η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες.

 *Ο Χρήστος Ηλιόπουλος

 είναι Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, 

Master of Laws.

www.greekadvocate.eu

bm-bioxoi@otenet.gr

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here