Του Στέλιου Τάτση

Το βίντεο που θα παρακολουθήσετε , δείχνει το αεροπλάνο της πτήσης 411  Αθήνα Νέα Υόρκη 747-200 της Ολυμπιακής την 9ην Αυγούστου του 1978 . Σ´αυτό το αεροπλάνο ήμασταν ολόκληρη η οικογένεια. Εγώ η αείμνηστη Νίνα, η κόρη μου Ειρήνη 11 ετών τότε  και ο γιός μου

Μιχάλης  6 ετών. Επιστρέφαμε από τις καλοκαιρινές μας διακοπές στη Χίου όπου είχαμε
και το συνέδριο των Ηνωμένων Χιακών Σωματείων Αμερικής και Καναδά υπό την αιγίδα
του Παγχιακού Συλλόγου Νέας Υόρκης του οποίου ήμουν Πρόεδρος. Καθόμουν δίπλα στο παράθυρο και με την απογείωση , παρακολουθούσα με τρόμο, πως το αεροπλάνο “ Ολύμπιος Δίας “δεν έπαιρνε ύψος, πετούσε  πάνω από τις στέγες των σπιτιών και άγγιζε τις κεραίες. Κατάλαβα τι συνέβαινε και ζούσα μόνος μου την αγωνία δεν έλεγα απολύτως τίποτα στούς υπόλοιπους. Μόλις και μετά βίας πέρασε εννέα πόδια πάνω από τον λόφο του Αλίμου και στη συνέχεια, Νέα Σμύρνη και Καλλιθέα και από εκεί ο έμπειρος πιλότος Σήφης Μιγάδης (τον γνώριζα γιατί είχα δουλέψει τρία χρόνια στην Ολυμπιακή στο αεροδρόμιο Κέννεντι,
όταν πρωτόφθασα στην Νέα Υόρκη το 1968-71), είχε πάρει την απόφαση να το ρίξει στο βουνό Αιγάλεω  για να αποφευχθούν θύματα κατοικειμένων περιοχών.
Ξαφνικά φύσηξε  μία αύρα  που έδωσε λίγη άνωση στο αεροπλάνο την οποία εκμεταλλεύτηκε ο πιλότος  και κατάφερε σιγά σιγά (δεν μπορούσε να κάνει απότομη στροφή γιατί λόγω χαμηλού ύψους θα έπεφτε) να το γυρίσει προς τον Σαρωνικό όπου άδειασε μέρος των καυσίμων για να ελαφρώσει και επέστρεψε στο Ελληνικό. Ήταν τεχνίτης Πιλότος
αλλά και πανέξυπνος, κράτησε την ψυχραιμία του μέχρι το τέλος , δεν είπε απολύτως τίποτα ούτε στο πλήρωμα ούτε στους επιβάτες για να αποφύγει τον πανικό των επιβατών. Μόνο όταν άδειασε τα καύσιμα έκανε  ανακοίνωση ότι έχουμε μια μικρή βλάβη και θα επιστρέψουμε αεροδρόμιο.
Η αλήθεια ήταν πως  με την απογείωση έχασε τον κινητήρα No 3 λόγω υπερθέρμανσης και δεν μπορούσε να πάρει ύψος. Οταν συνάντησα τον πιλότο στην αίθουσα αναμονής, τον αρώτησα τί έγινε; Στέλιο μου απήντησε σήμερα ζήσαμε ένα θαύμα, εκείνη η αύρα ήταν ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΧΕΡΙ του Θεού που άρπαξε και σήκωσε το αεροπλάνο μας. Σ’αυτό συμφωνούν όλοι, η εταιρεία Boeing, όλοι οι πιλότοι του κόσμου και όλες οι σχολές Ικάρων στις οποίες έκτοτε διδάσκετε η ιδιαιτερότητα αυτής της πτήσης, διότι με μαθηματική ακρίβεια θα έπρεπε να είχε πέσει.
Οταν συναντούσα πιλότους της Ολυμπιακής και τους έλεγα γι’αυτήν την πτήση πεταγόντουσαν επάνω. Όμως εμείς σαν οικογένεια πιστεύουμε και σε έναν άλλο παράγοντα που μας έσωσε και ενώ το έχω γράψει πολλές φορές δεν το αναφέρει κανένας. Την παραμονή της αναχώρησής μας από Χίο είχαμε πάει όλη η οικογένεια στο προσκύνημα της Αγίας Μαρκέλας, τα παιδιά πήγανε στο αγίασμα, γέμισαν τα μπουκαλάκια τους και μάζεψαν βότσαλα και τα είχαν όλα μαζί τους στο αεροπλάνο. Επίσης την ίδια μέρα γιορτάζει  η Παναγία η Μυροβλήτισσα της Άνδρου και η Νίνα ήταν από την Άνδρο. Χρόνια Πολλά και είθε ν’αξιωθούμε κάποτε να πάμε ν’ανάψουμε ένα κεράκι στην Παναγιά την Μυροβλήτισσα της Άνδρου. Στην Αγία Μαρκέλλα το έχουμε τάμα οπότε πηγαίνουμε στη Χίο να την
επισκεπτόμαστε.
Αλιεύς
captatsis@gmail.com
ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here