EDITOR’S NOTE (Nick Stamatakis): It is painful for all of us in the Greek-American community to watch the game being played around the need for the Greek Navy to buy new frigates. The need is undeniable as the basic ships operating are well over 30 years old and their systems and weapons are not recently updated. Despite this fact, the Greek Navy’s superior seamanship was in full display last summer as they literally chased the Turkish Navy back into their bases in Eastern Mediterranean.

In this background, Greece had many wonderful offers for excellent frigates from France, Italy, England, and the Netherlands, among others. Yet, the decision process has been delayed due to the tireless efforts of a deep-state player, ambassador Jeffrey Pyatt, who even at this late moment tries to delay the decision, at the same time as he is the general “director/orchestrator” of the American offers to Greece, presenting one after the other, inadequate and expensive solutions.  The reasoning for these diplomatic maneuvers is the conviction of many deep state actors, including Mr. Pyatt, that Erdogan will soon be the past and then the US will have to keep the balance between the two eternal enemies, Greece and Turkey.

Mr. Pyatt, ENOUGH IS ENOUGH!!  If Greece is going to spend $5 Billion (!!) to update its Navy it cannot play this silly game with you and your deep state friends, at the same time that you pretend that Greece is at the top of American geopolitical priorities… ENOUGH IS ENOUGH!! Greece has to pick the French FREMM, frigates (the same type in its Italian version that the US Navy picked!!), and go ahead with the much-needed update!



The Mystery With the Frigates

By Lambros Kalarrytis (pagenews.gr)

The issue of the Greek Navy buying new frigates is logically coming to an end. In the coming days, the Navy committee will complete the evaluation and the ball will go to the court of political decisions.

The shaping of the offers by the suitors of the program continued until the last moment with efforts of improvements in order to meet as much as possible the requirements of the Greek Navy. The majority of the proposals, according to the experts, are remarkable, from very good to top, except for one, one of the two American proposals, which has raised reasonable questions, regarding the frigates MMSC.

Admittedly, this is a ship completely unsuitable for the Greek Navy, which, moreover, is being withdrawn en masse by the Americans themselves due to insurmountable problems. That is why in the competition for the new frigate, the US Navy chose an Italian proposal, a version of FREMM, that is, the ship that the Greek Navy always wanted and the political leadership did not want to listen to it, under various pretexts.

We have the oxymoron for the Americans to choose for themselves the ship that the Greek Navy wants and for us to try to pass what they withdraw as problematic. A few days ago, it was decided to withdraw four more LCS from the US Navy, because their repair was deemed unprofitable. It is worth noting that the ships that are withdrawn are fairly new shipbuilding, two of them were declared operational only in 2016 and 2017, ie they are ships of four and five years. One understands, no matter how ignorant to the technical issues, that forcing Greece to pay $5 billion to acquire ships that prove to be so problematic that they are withdrawn in five years, has no well-meaning logical explanation.

Even this problematic ship offer was “downgraded” with a poor configuration and without even an offer for a ship for immediate use by the Greek Navy. If the Americans wanted to win the competition, given that they have the upper hand in geopolitical weight (and preference), they could present a serious, solid proposal and win even without an intermediate solution.

The fact that they insist on a “naked” and problematic proposal that they realize that it can not go as far as a positive predisposition, which is in their favor, because it is difficult for Greek leadership to take the responsibility to leave the country without a navy and play its security and integrity on the dice.

At a time when Greek-American relations are flourishing and at the highest point of decades, which is desirable also for the Greek side, it is incomprehensible to insist on a choice that is already poisoning the climate at the level of public opinion.

To put it simply, the suspicion that the US (or some centers) is offering to Greece a “short” missile defense system in order not to disrupt the relationship with Turkey at sea (in the air Greece is already gaining ground), has toxic effects on the atmosphere between of the two countries.

At the debate taking place in the public sphere, anyone realizes that the fumes of this unhealthy climate have spread more widely, to a large section of the public that has neither technical knowledge nor, under other circumstances, closely dealing with defense and armaments issues. But because on the one hand the tension with Turkey has turned its attention to them, on the other hand, because the proposal for these ships is so grossly absurd that it caught the eye and the discussion became mainstream, there is a risk of regressing what has been achieved so far with difficulty. from both sides. svg% 3E

It is a pity because it is not in the interest of either. The United States is a necessary, critical and desirable ally for Greece, but in the eyes of Greek public opinion it is not always credible. There is no reason to maintain doubt. I repeat, a great effort has been made by many to change the page of relations at the level of public perception and the result is more than satisfactory.

The good side effect of the case, if we assume that it exists, is that the national need is confirmed for Greece to maintain multiple sources of equipment and even with countries that are willing to release weapons and open access to arsenal and technology, which another supplier does not make available.

It will be painful at the moment when we will have to use the weapons we bought to defend the homeland, to become hostages of these weapons because of geopolitical  balances and expediencies.


Το μυστήριο με τις φρεγάτες

Το μυστήριο με τις φρεγάτες

Στο νέο του blog στο pagenews.gr, ο Λάμπρος Καλαρρύτης, μιλά για την αξιολόγηση των φρεγατών από το Πολεμικό Ναυτικό και την επόμενη ημέρα.

Το σήριαλ με τις φρεγάτες λογικά βαίνει προς το τέλος του. Τις επόμενες ημέρες η επιτροπή του Πολεμικού Ναυτικού θα ολοκληρώσει την αξιολόγηση και η μπάλα θα περάσει στο γήπεδο των πολιτικών αποφάσεων.

Η διαμόρφωση των προσφορών από τους μνηστήρες του προγράμματος συνεχίστηκε μέχρι και την τελευταία στιγμή με προσπάθειες βελτιώσεων ώστε να ανταποκρίνονται στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό στις απαιτήσεις του ΠΝ.

Η πλειονότητα των προτάσεων, κατά τους ειδικούς, είναι αξιόλογες, από πολύ καλές έως κορυφαίες, πλην μίας, της μίας εκ των δύο αμερικανικών, η οποία έχει δημιουργήσει εύλογες απορίες.

Κατά γενική ομολογία πρόκειται για ένα πλοίο παντελώς ακατάλληλο για το ΠΝ, το οποίο εξάλλου αποσύρουν μαζικά οι ίδιοι οι Αμερικανοί λόγω ανυπέρβλητων προβλημάτων. Γι’ αυτό και στον διαγωνισμό για τη νέα φρεγάτα το Αμερικανικό Ναυτικό επέλεξε ιταλική πρόταση, εκδοχή της FREMM, δηλαδή το πλοίο που πάντα ήθελε το ΠΝ και η πολιτική ηγεσία δεν εδέησε να το εισακούσει, με διάφορα προσχήματα.

Έχουμε το οξύμωρο οι Αμερικανοί να επιλέγουν για τους εαυτούς τους το πλοίο που θέλει το Ελληνικό Ναυτικό και σε εμάς να επιχειρούν να πασάρουν αυτό που οι ίδιοι αποσύρουν ως προβληματικό. Προ ημερών αποφασίστηκε η απόσυρση άλλων τεσσάρων LCS από το Αμερικανικό Ναυτικό, διότι η επισκευή τους κρίθηκε ασύμφορη. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα πλοία που αποσύρονται είναι νέας ναυπήγησης, δύο εξ αυτών κηρύχθηκαν επιχειρησιακά μόλις το 2016 και το 2017, είναι δηλαδή πλοία τεσσάρων και πέντε ετών. Καταλαβαίνει κάποιος, όσο και άσχετος να είναι με τα τεχνικά θέματα, ότι να πιέζεται η Ελλάδα να πληρώσει πέντε δις για να αποκτήσει πλοία που αποδεικνύονται τόσο προβληματικά που αποσύρονται στην πενταετία, δεν έχει καλοπροαίρετη λογική εξήγηση.

Ακόμα και αυτό το προβληματικό πλοίο το «κατέβασαν» με φτωχή διαμόρφωση και δίχως καν ενδιάμεση λύση. Κακά τα ψέματα, αν οι Αμερικανοί ήθελαν να κερδίσουν τον διαγωνισμό, με δεδομένο ότι έχουν το προβάδισμα στο γεωπολιτικό βάρος (και προτίμηση), θα μπορούσαν να παρουσιάσουν μία σοβαρή, στιβαρή πρόταση και να κερδίσουν ακόμα και δίχως ενδιάμεση λύση.

Το ότι επιμένουν σε μία «γυμνή» και προβληματική πρόταση που αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορεί να προχωρήσει όσο θετική προδιάθεση και να υπάρχει υπέρ τους, διότι δύσκολα θα πάρει κάποιος την ευθύνη να αφήσει τη χώρα χωρίς ναυτικό και να παίξει την ασφάλεια και ακεραιότητά της στα ζάρια, προβληματίζει.

Σε μία περίοδο που οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις γνωρίζουν άνθηση και βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο δεκαετιών, κάτι που είναι επιδιωκόμενο και ευκταίο για την ελληνική πλευρά, είναι ακατανόητη η επιμονή σε μία επιλογή η οποία ήδη δηλητηριάζει το κλίμα σε επίπεδο κοινής γνώμης.

Για να το πούμε απλά η καχυποψία ότι οι ΗΠΑ (ή κάποια κέντρα) επιδιώκουν ένα «κοντό» ΠΝ περιορισμένων δυνατοτήτων για να μην διαταραχθεί ο συσχετισμός με την Τουρκία στη θάλασσα (στον αέρα η Ελλάδα ήδη αποκτά υπεροχή), έχει τοξικές επιπτώσεις στην ατμόσφαιρα μεταξύ των δύο χωρών.

Με μία ματιά στη συζήτηση που εξελίσσεται στη δημόσια σφαίρα οποιοσδήποτε αντιλαμβάνεται ότι οι αναθυμιάσεις αυτής του ανθυγιεινού κλίματος έχουν διαχυθεί ευρύτερα, σε μεγάλο τμήμα του κοινού που ούτε τεχνικές γνώσεις έχει, ούτε υπό άλλες συνθήκες ασχολείται στενά με θέματα άμυνας και εξοπλισμών. Όμως επειδή αφενός η ένταση με την Τουρκία έχει στρέψει την προσοχή σε αυτά, αφετέρου επειδή η πρόταση για τα συγκεκριμένα πλοία είναι τόσο χοντροκομμένα παράλογη που τράβηξε βλέμματα και η συζήτηση έγινε mainstream, ελλοχεύει ο κίνδυνος οπισθοχώρησης σε ό,τι έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα με κόπο και από τις δύο πλευρές. svg%3E

Και είναι κρίμα, διότι δεν είναι προς το συμφέρον καμίας από τις δύο. Οι ΗΠΑ είναι απαραίτητος, κρίσιμος και επιθυμητός σύμμαχος για την Ελλάδα, αλλά στα μάτια της ελληνικής κοινής γνώμης δεν είναι πάντα αξιόπιστος. Δεν υπάρχει λόγος να συντηρείται η αμφιβολία. Επαναλαμβάνω έχει καταβληθεί μεγάλη προσπάθεια από πολλούς για να αλλάξουν σελίδα οι σχέσεις σε επίπεδο δημόσιας αντίληψης και το αποτέλεσμα είναι παραπάνω από ικανοποιητικό.

Το παράπλευρο καλό της υπόθεσης αν υποθέσουμε ότι υπάρχει, είναι ότι επιβεβαιώνεται η εθνική ανάγκη η Ελλάδα να διατηρεί πολλαπλές πηγές εξοπλισμού και μάλιστα με χώρες οι οποίες είναι πρόθυμες να αποδεσμεύσουν όπλα και να ανοίξουν πρόσβαση σε οπλοστάσιο και τεχνολογία, που κάποιος άλλος προμηθευτής δεν είναι διατεθειμένος να το κάνει στο όνομα γεωπολιτικών ισορροπιών.

Θα είναι οδυνηρό τη στιγμή που θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσουμε τα όπλα που αγοράσαμε για να υπερασπίσουμε την πατρίδα, να καταστούμε όμηροι αυτών των όπλων ένεκα ισορροπιών και σκοπιμοτήτων.


Please enter your comment!
Please enter your name here