ΦΩΤΟ: Από την πρόσφατη ενημερωτική συνεδρίαση της Εφορευτικής Επιτροπής Εκλογών της Ομοσπονδίας Ν.Υόρκης… Ο Γαλάτουλας οδηγεί τον Γεωργόπουλο εκτός κτιρίου για να αποφευχθεί χειροδικία σε μια χαώδη κατάσταση όπου και οι δύο είναι βασικοί υπεύθυνοι…

Του Στέλιου Τάτση

Γιατί να εκπλησώμεθα από τα συμβαίνοντα στην Ομοσπονδία Ν.Υόρκης, αφού όπου και να
κοιτάξουμε γύρω μας πληγωνόμεθα; Στο ίδιο πλοίο που ονομάζεται ανθρώπινη κοινωνία, είμαστε όλοι συνεπιβάτες, με επιβάτες πρώτης, δευτέρας, τουριστικής και τρίτης θέσης,
δηλαδή κατάστρωμα. Σ’αυτό το πλοίο όλοι οι επιβάτες ταξιδεύουν χωρίς εισιτήριο, οπότε οι θέσεις θα έπρεπε να εναλλάσσονται, αυτό θα συνέβαινε αν το πλοίο είχε καλό καπετάνιο και καλούς αξιωματικούς, που θα διαχειριζόταν δίκαια τις θέσεις και θα μεταχειριζότανε τους επιβάτες των μεικτών θέσεων όπως τα πούλια μιας σκακιέρας και δεν θα υπήρχαν ούτε οι εξαιρέσεις ούτε και διαμαρτυρίες, διότι όλοι θα ήμασταν ικανοποιημένοι.

Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει και ούτε θα συμβεί, θα συνέβαινε εάν οι Καπεταναίοι ήταν
Άγιοι. Ομως δεν είναι και κυβερνούν ανάλογα με τους οφθαλμούς και τα αισθήματά τους. Περνά μια ωραία γκόμενα… και όλοι κάνουν υπόκλιση μπροστά στην πρόκληση και χαριεντίζονται, λεγοντάς της περάστε στην πρώτη θέση, περνά και η άσχημη στην εμφάνιση αλλά με ευγενή τον εσωτερικό της κόσμο, ο οποίος επειδή είναι εσωτερικός και δεν φαίνεται, τους κάνει να λειτουργούν με τους οφθαλμούς χωρίς να παίρνει θέση η σκέψη το μυαλό και όλοι τους ομόφωνα την ξαποστέλνουν στο κατάστρωμα… που εκεί το τελετουργικό είναι εντελώς διαφορετικό. Και τούτο γιατί κανένας δεν καταλαβαίνει πως αν βουλιάξει το πλοίο όλοι θα βρεθούμε στον βυθό ανεξάρτητα σε ποιά θέση βρισκόμαστε.

Το φαινόμενο περί ου ο λόγος δεν είναι τωρινό, έχει ξεκινήσει με διάφορα σκαμπανεβάσματα, πριν από πολλά χρόνια και τώρα πλέον πλησιάζει τα βράχια και το καράβι για το οποίο μιλούμε είναι έτοιμο να πέσει επάνω και να καραβοτσακιστεί. Όλοι όσοι το κυβέρνησαν εργάσθηκαν χωρίς το υπέρτατο αίσθημα που είναι η αγάπη προς στις αξίες
της φυλής μας αλλά με αισθήματα προς τις γκόμενες, της εξουσίας (“σήμερα μαζί μας βρίσκεται ο Πρόεδρος της ΟΜΝΥ”), της υπέρμετρης ανθρώπινης ματαιοδοξίας και
πιθανόν το δέλεαρ των κρυπτονομισμάτων. Κάποια από αυτά τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα και δικαιολογούνται φτάνει να μην γίνονται αυτοσκοπός.

Δυστυχώς στην κατάσταση στην οποίαν ευρίσκεται σήμερα η Ομογένεια συνυπεύθυνοι είμεθα όλοι, άλλοι περισσότερο άλλοι ολιγότερο και η αποχή είναι ανεύθυνη ευθύνη. Υπήρξαν βέβαια και υπάρχουν οι Δούρειοι Ίπποι, των οποίων τα προσωπικά  συμφέροντα εξυπηρετούνται, υπηρετώντας ξένα συμφέροντα τα οποία με κανένα τρόπον δεν θέλουν να υπάρξει, οργανωμένη, δυνατή και δυναμική ομογένεια σε τούτη την μεγάλη χώρα και να επηρεάζει καταστάσεις. Δυστυχώς οι περισσότερο καταστροφικοί Δούρειοι Ίπποι υπήρξαν και υπάρχουν κατά κύριο λόγον στον Εκκλησιαστικό χώρο και επίσης εις τον Πάτριον
πολιτικόν χώρον.

Ο τελευταίος μάλιστα προσπάθησε να δώσει την χαριστική βολή με το γνωστό καπέλωμα του θεσμού του Υφυπουργού Απόδημου Ελληνισμού. Και σ’αυτό το σημείο θα ήθελα να μνημονεύσω μια αλήθεια, πως η αποτυχία του καπελώματος οφείλεται στο Καλάμι του Γιώργου Λυκομήτρου τον οποίον κακώς πολλοί απαξιώνουν. Όλοι ξέρουμε να μιλάμε για τους άλλους, εθελοτυφλώντας για τον εαυτό μας.

Μεγάλο μέρος της ευθύνης για την κατάντια μας φέρει ο χώρος της ομογενειακής ενημέρωσης, η πένα όταν είναι ελεύθερη τσακίζει και όταν την χρησιμοποιούμε για το
σώμα μας δακρύζει.  Επί του προκειμένου αγαπητοί μου, η δική μου άποψη είναι πως εδώ πλέον που έχουν φτάσει τα πράγματα, η κάθε μας προσπάθεια να σώσουμε το πλοίο είναι ματαιοπονία, η λύση είναι να το αφήσουμε να πέσει στα βράχια, να τσακιστεί και να βουλιάξει μαζί με το πληρωμά του και να ευχόμεθα να είναι πολύ βαθειά τα νερά που θα το
καταπιούν.

Αν βυθιστεί ίσως πάρει σάρκα και οστά η ΕΛΠΙΔΑ να ξεκινήσουμε την ναυπήγηση ενός καινούργιου πλοίου που να εξυπηρετεί τις σύγχρονες κοσμικές ανάγκες και να ταξιδεύει σε χαραγμένες πορείες των πανανθρώπινων αξιών της φυλής μας στις οποίες θα συμπεριλάβουμε και το κομμάτι των αξιών που γνωρίσαμε και ζήσαμε σ’αυτήν την μεγάλη χώρα την θετή μας Πατρίδα, την Πατρίδα των παιδιών μας την Αμερική, την Ελευθερία της οποίας γιορτάζουμε σήμερα. Αυτό το καινούργιο πλοίο που εμείς θα ναυπηγήσουμε θα
πρέπει να φροντίσουμε να το επανδρώσουμε με πλήρωμα Αμερικανογεννημένων Ελλήνων που μέσα τους ανάβουν και οι δύο φλόγες η Ελληνική και η Αμερικανική, για να το προσαρμόσουν στις σύγχρονες απαιτήσεις κι’εμείς σαν παλιοί Καπεταναίοι του χώρου να τους παραστεκώμεθα με τις εμπειρίες μας.

Προς πληροφορίαν σας αυτό ήδη το έχουμε εφαρμόσει στον Παγχιακό Κοραή Νέας Υόρκης και σας πληροφορώ πως από τότε στον Κοραή φυσάει Λιβανούδικος *(ούριος) άνεμος.*  Ο Σταύρος ο Λιβανός ήταν ο πλέον ιδιόρρυθμος και ο μεγαλύτερος πλοιοκτήτης στον κόσμο και οι Χιώτες ναυτικοί που επάνδρωναν τα πλοία του για να τρέχει το πλοίον περισσότερο με λιγώτερα καύσιμα, προσερχόντουσαν να φυσάει ο άνεμος από την πρύμνη. Έτσι όταν ταξιδεύαμε και ο καιρός ήταν από την πρύμνη, λέγαμε: ”Σήμερα ο άνεμος είναι Λιβανούδικος, δηλαδή βοηθάει τον Λιβανό”…

Ας ευχηθούμε λοιπόν σύντομα ο Λιβανούδικος άνεμος να φυσήξει στην ομογένεια και σε ολόκληρο τον Ελληνισμό τις σάρκες του οποίου κατατρώγει το παγκόσμιο και το
Ελληνικό πολιτικό κατεστημένο.
Αμήν

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here