ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ – GREEK TEXT FOLLOWS

By Nick Stamatakis

“I met with Death (he used the word “Haros” coming out of thousands of years of Greek folklore) many times, I looked him straight in the eye, and every single time I beat him. But I know there will be one time he will beat me…” said Mikis Theodorakis a few years ago. But as he passed away yesterday it was clear that he has beaten death once and for all: he will live forever among us with his passion for music and above all, for FREEDOM…

“Mikis Theodorakis, Greek Composer and Marxist Rebel, Dies at 96”, said the leftist NY Times obituary headline, doing one more disservice to its readers.  Theodorakis’, our Mikis’, highest belief was not Marxism, certainly not the deranged marxism, void of any sense of humanity the NY Times supports.  Our Mikis faced death several times in his life in his struggle for FREEDOM, freedom for Greece, and freedom for each and every human being: This is why he is probably the only artist being mourned today both by Jews and Palestinians, Greeks and Turks, Americans and Russians and every other nation on Earth – including the Chileans and Australians Aborigines (please follow this post to the end to be amazed!…)

The first time Mikis faced death was when he was arrested in 1942 by the Italians occupying Greece for his resistance.  And the last time was when the military junta of 1967 exiled him in Makronisos (near Athens) where he was buried alive (!!) with only his head above ground facing the notorious scorpions of the island at night… His legendary struggle for freedom and his quintessential love and dedication to Greece never ended and it carried him across ideological lines many times in his life, including his participation as a minister in the right-wing Mitsotakis government of 1991-93…

Yours truly was an early follower of Miki’s, absolutely fascinated by his music and his larger-than-life personality. I grew up in the poorest neighborhood of Pireaus, the political “home” of Mikis as well as the setting for most of his famous songs… Right after the fall of the military dictatorship (1974) at age thirteen, I was so impatient to see him in concert that on two occasions I left my house without telling anyone in the middle of the night that winter and spring to climb the tall wall of nearby soccer fields where he was giving concerts starting at 11 pm (yes, Greece was always like that…)  Thank God, my parents realized early on that they would not tame a young rebel by punishments… They left life to teach me…

To prove to you that “Freedom” is at the top of Mikis’s world – and not “Marxism” – and to start our ecumenical journey, please watch minute 6.30-7.20 of this famous video, where in 1995 in Munich, Germany, Mikis meets again after many years Anthony Quinn.  They both dance Zorba-syrtaki and they say a few words after… Anthony Quinn’s message, cannot escape his Latin character and ends with “Love”, while Mikis said just five words, ending with “Freedom”… Yes, that was the highest message of Zorba, the message of freedom, the eternal quest of humans to escape all the barriers and chains that limit them… Today more important than ever before in human history!…

This message was heard loud and clear throughout the world.  It resonated in every country and every human being since the movie came out in 1964.  It became a huge hit even by the Australian aborigine group “Chooky Dancers”, whose initial performance at their village soon was transferred in concert halls and became an international sensation…

And what to say of Zorba at Moscow’s Red Square performed by the Greek Navy Band – there was always a strange, historical, mystical connection through Orthodoxy between Greeks and Russians…

Or the Beatles singing the “Honeymoon Song” by Mikis (“If you remember my dream” – “Αν θυμηθεις το όνειρό μου” is the Greek title)…

Or one of the top singers of the last century, Edith Piaf, singing “Ομορφη Πόλη” (“Beautiful City”)… A song so beautiful it will make you cry…

No to mention the melodies based on “Canto General” by Chile’s national poet, Pablo
Neruda… Mikis is a national hero in Chile and today Chileans will mourn him as much as the Greeks… Here is a small sample…

And what to say about his lamenting the loss of human life – but also celebrating the power of love – in a Nazi crematorium… Yes, Mikis is a national hero in Israel too… Where he is loved by the Palestinians also and gave several concerts to support their cause…

Or, promoting peace among Greeks and Turks and singing amazing music with Zulfu Livaneli… Yes, Mikis is a hero in Turkey too…

His songs became the call to arms for the Kurdish women’s heroic fight to retain the town of Kobani in Syria and repel ISIS in the fall of 2014…

To return to the impeccable dance artistry of Russia’s Igor Moisheyev Ballet…

And Zorba at the heart of a whole nation: Zorba at the closing ceremony of the Athens 2004 Olympics… Pure poetry as beautiful as Greece has ever produced…

This brings me to close this post reminding all of you in the audience an old Greek custom, which calls not for mourning at the death of heroes but for celebrating their life with food and singing and dancing… Such should be the appropriate funeral for Mikis and I have no doubt that the images that will follow the next few days from Athens will show just that…

==========================

Ο Οικουμενικός Μίκης Θεοδωράκης

Του Νίκου Σταματάκη

“Συνάντησα τον Θάνατο (χρησιμοποίησε τη λέξη” Χάρος “που προέρχεται από το βάθος χιλιάδων χρόνων ελληνικής λαογραφίας) πολλές φορές, τον κοίταξα κατευθείαν στα μάτια και κάθε φορά τον νικούσα. Αλλά ξέρω ότι θα υπάρξει μια φορά θα με νικήσει … », είπε ο Μίκης Θεοδωράκης πριν από μερικά χρόνια. Αλλά πέθανε χθες, και ήταν σαφές σε όλους ότι έχει νικήσει τον θάνατο μια για πάντα: θα ζήσει για πάντα ανάμεσά μας με το πάθος του για τη μουσική και κυρίως για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ …

«Ο Μίκης Θεοδωράκης, Έλληνας συνθέτης και μαρξιστής επαναστάτης, πεθαίνει στα 96», είπε ο τίτλος της νεκρολογίας των αριστερών NY Times, κάνοντας για άλλη μια φορά κακή δημοσιογραφία. Ο Θεοδωράκης, ο Μίκης μας, δεν είχε ως ανώτατη πεποίθησή του τον μαρξισμό, σίγουρα όχι τον παρανοϊκό μαρξισμό που στερείται κάθε αίσθησης ανθρωπιάς, όπως αυτός που υποστηρίζουν οι NY Times. Ο Μίκης μας αντιμετώπισε το θάνατο αρκετές φορές στη ζωή του στον αγώνα του για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ελευθερία για την Ελλάδα και ελευθερία για κάθε άνθρωπο: Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι πιθανώς ο μόνος καλλιτέχνης που έχει λατρευφθεί από Εβραίους και Παλαιστίνιους, Έλληνες και Τούρκους, Αμερικανούς και Κινέζους και Ρώσους και κάθε άλλο έθνος στη Γη – συμπεριλαμβανομένων των Χιλιανών και Αυστραλών Αβορίγινων (ακολουθήστε αυτήν την ανάρτηση μέχρι το τέλος για να εκπλαγείτε! …)

Η πρώτη φορά που ο Μίκης αντιμετώπισε το θάνατο ήταν όταν συνελήφθη από τους Ιταλούς στην Κατοχή για την αντίστασή του. Και η τελευταία φορά ήταν όταν η στρατιωτική χούντα του 1967 τον εξόρισε στη Μακρόνησο (κοντά στην Αθήνα) όπου τον έθαψαν ζωντανό (!!) με μόνο το κεφάλι πάνω από το έδαφος να κοιτάζει τους διαβόητους σκορπιούς του νησιού τη νύχτα … Ο θρυλικός του αγώνας για η ελευθερία και η απόλυτη αγάπη και αφοσίωσή του στην Ελλάδα δεν τελείωσαν ποτέ και τον οδήγησε να σπάσει σε ιδεολογικές γραμμές πολλές φορές στη ζωή του, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του ως υπουργού στη δεξιά κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1991-93…

Ο υποφαινόμενος ήταν πραγματικά ένας πρώιμος ακόλουθος του Μίκη, γοητευμένος από τη μουσική του και τη μεγάλη προσωπικότητά του. Μεγάλωσα στη φτωχότερη γειτονιά του Πειραιά, το πολιτικό «σπίτι» του Μίκη που ήταν ταυτόχρονα και το σκηνικό για τα περισσότερα από τα διάσημα τραγούδια του … Αμέσως μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας (1974) σε ηλικία δεκατριών ετών, ήμουν τόσο ενθουσιασμένος και ανυπόμονος να τον δω σε συναυλία που σε δύο περιπτώσεις έφυγα από το σπίτi μου το χειμώνα και την άνοιξη εκείνης της ιστορικής περιόδου για να ανέβω στον τοίχο των κοντινών γηπέδων ποδοσφαίρου όπου έδινε συναυλίες ξεκινώντας στις 11 το βράδυ (ναι, η Ελλάδα ήταν πάντα έτσι …) Δόξα τω Θεώ οι γονείς μου κατάλαβαν από νωρίς ότι δεν θα δαμάσουν έναν νεαρό επαναστάτη με τιμωρίες…

Για να σας αποδείξουμε ότι η “Ελευθερία” βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου του Μίκη – και όχι “Μαρξισμός” και για να ξεκινήσετε το οικουμενικό μας ταξίδι, δείτε το λεπτό 6.30-7.20 του διάσημου αυτού βίντεο όπου το 1995 στο Μόναχο της Γερμανίας, ο Μίκης συναντιέται μετά από πολλά χρόνια Άντονι Κουίν. Χορεύουν και οι δύο Ζορμπά-συρτάκι και λένε λίγα λόγια μετά το … μήνυμα του Άντονι Κουίν, δεν μπορεί να ξεφύγει από τον λατινικό του χαρακτήρα και τελειώνει με το “Love”, ενώ ο Μίκης είπε μόλις πέντε λέξεις και τελειώνει με το “Freedom” … Ναι αυτό ήταν το υψηλότερο μήνυμα του Ζορμπά, το μήνυμα της ελευθερίας, η αιώνια αναζήτηση των ανθρώπων να ξεφύγουν από όλα τα εμπόδια και τις αλυσίδες που τους περιορίζουν … Σήμερα πιο σημαντικό από ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία! …

Αυτό το μήνυμα ακούστηκε δυνατά και καθαρά σε όλο τον κόσμο. Είχε απήχηση σε κάθε χώρα και κάθε άνθρωπο από τότε που βγήκε η ταινία το 1964. Έγινε τεράστια επιτυχία ακόμη και από την αυστραλιανή ομάδα ιθαγενών “Chooky Dancers”, της οποίας η αρχική εμφάνιση στο χωριό τους μεταφέρθηκε σύντομα σε αίθουσες συναυλιών και προκάλεσε διεθνή αίσθηση …

Και τι να πει κανείς για τον Ζορμπά στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας – υπήρχε πάντα μια παράξενη, ιστορική, μυστικιστική σύνδεση μέσω Ορθοδοξίας μεταξύ Ελλήνων και Ρώσων …

Η ακόμα τους Beatles να τραγουδούν το “Honeymoon Song” by Mikis (“Αν θυμηθείς το όνειρό μου”)

Η μία από τις κορυφαίες τραγουδίστριες του περασμένου αιώνα, την Έντιθ Πιάφ, που τραγουδάει την «Ομορφη Πόλη».. Ένα τραγούδι τόσο ωραία ερμηνευμένο που θα σας κάνει να κλάψετε…

Να αναφέρουμε τις μελωδίες που βασίζονται στο “Canto General” του εθνικού ποιητή της Χιλής, Πάμπλο Νερούδα … Ο Μίκης είναι εθνικός ήρωας στη Χιλή και σήμερα οι Χιλιανοί θα τον θρηνήσουν όσο και οι Έλληνες … Ιδού ένα μικρό δείγμα …

Και τι να πει κανείς για τον θρήνο του για την απώλεια ανθρώπινης ζωής – αλλά και για την αγάπη – σε ένα ναζιστικό κρεματόριο … Ναι, ο Μίκης είναι ένας εθνικός ήρωας και στο Ισραήλ … Οπου έδωσε πολλές συναυλίες για να ενισχύει τους Παλαιστινίους…

Η την προώθηση της ειρήνης μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων και τραγουδώντας καταπληκτική μουσική με τον Zulfu Livaneli … Ναι, ο Μίκης είναι ήρωας και στην Τουρκία …

Για να επιστρέψουμε στην άψογη χορευτική τέχνη του ρωσικού μπαλέτου Igor Moisheyev …

Και ο Ζορμπάς στην καρδιά ενός ολόκληρου έθνους: “Ο Ζορμπά στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας 2004 …

Ας κλείσω αυτήν την ανάρτηση υπενθυμίζοντας σε όλους εσάς στο κοινό μας ένα παλιό ελληνικό έθιμο, που δεν απαιτεί πένθος για τον θάνατο των ηρώων αλλά γιορτάζει τη ζωή τους με φαγητό, τραγούδι και χορό… Αυτή θα πρέπει να είναι η κατάλληλη κηδεία για τον Μίκη μας και δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι οι εικόνες που θα ακολουθήσουν τις επόμενες ημέρες από την Αθήνα θα δείξουν ακριβώς αυτό …

2 COMMENTS

  1. Memory Eternal Mikis!

    & thanks Nick informing us – so many things we’d never know without you!
    Mikis was a true free spirit.
    Axios

  2. I was truly inspired by the beautiful spirit of two Greek spiritual warriors. Thank you Mr. Nick and Memory Eternal 👏🎶 for Mikis! We march on…🇺🇸

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here