Του Στέλιου Τάτση

Παρακολουθώντας την λειτουργία και την τελετή, στο μυαλό μου χωρίς να το θέλω έγινε
ένας παραλληλισμός  μεταξύ Πατριάρχη και του Μακαριστού Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Αντωνίου τον οποίον θα έπρεπε ήδη ο νύν Πατριάρχης να είχε Αγιοποιήσει, δεν
πειράζει τον έχει ήδη κατατάξει ο Θεός. Σ’ένα κόσμο που το καλό και το συμφέρον του
ατόμου ταυτίζεται  με την εξουσία και το χρήμα, η ορθόδοξη εκκλησία επισημαίνει σε μας την αλήθεια της ζωής μέσα από τον ύμνο της  νεκρώσιμης ακολουθίας της: “Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ούχ  υπάρχει μετά θάνατον, ου παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα, απελθών γαρ ο θάνατος, ταύτα πάντα εξηφάνισται.”

Και παρά το γεγονός ότι η ζωή διαχρονικά  μας αποδεικνύει την αλήθεια του παραπάνω ύμνου, οι άνθρωποι  στην πλειονότητά τους, με πρόφαση την ύπαρξη του θανάτου , επιλέγουν την πλήρη υποταγή τους στο χρήμα, τη δόξα και κάθε είδους πρόσκαιρη ηδονή.
Γι’αυτό πολύ λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν με τον τρόπο που εκφράζονται και ζουν, να γίνουν παράδειγμα προς  μίμηση για τους υπόλοιπους, ενώ ελάχιστοι είναι εκείνοι που κερδίζουν την εκτίμηση  και την αγάπη μας για πάντα. Ένας  από τους ελάχιστους  είναι και ο Μακαριστός Μητροπολίτης  Σισανίου Και Σιατίστης Αντώνιος  τον οποίον είχα την ευλογία να συναντήσω να φιλήσω το χέρι του  και να πάρω την ευλογία του. Συγκεκριμένα τον γνώρισα πρίν αρκετά χρόνια στην κοινότητα της Κοζάνης  Εμπόριο όπου ζει μόνιμα η κόρη μου Ειρήνη και την οποία επισκέπτομαι κάθε χρόνο.

Εκείνη την χρονιά ο νύν Πατριάρχης είχε έλθει στο χωριό καλεσμένος από τον Παπά του χωριού για να κάνει τα εγκαίνια ενός αξιωθαύμαστου έργου, (πανύψηλος πέτρινος Βυζαντινός Πύργος στο προαύλιο της χωριοεκκλησιάς του Αγίου Μηνά προστάτη του χωριού). Τον συνόδευε ο Μακαριστός  Εθνάρχης Αρχιεπίσκοπος  Χριστόδουλος ο οποίος καθόταν σε μια καρέκλα και λίγο πιό πέρα καθόταν ένα γεροντάκι  με  ράσο. Κατά την διάρκεια της ομιλίας του Πατριάρχη, ανάμεσα στο πλήθος ήμουν κι’εγώ. Με τον Χριστόδουλο γνωριζόμασταν από μερικά χρόνια πρίν, είχα την καλή τύχη να τον γνωρίσω στη Χίο που είχε έλθει για να βαπτίσει την κόρη του κοινού μας φίλου Σωτήρη Τζούμα, τότε ήταν ακόμη Μητροπολίτης στον Βόλο, έκτοτε κρατήσαμε επαφή, όταν έγινε Αρχιεπίσκοπος τον επισκέφθηκα  στα γραφεία της  Αρχιεπισκοπής  μαζί με τον συγχορεμένο πλέον
αδελφό μου Ιωάννη  που ήταν Θεολόγος, τον συνεχάρημεν και του ευχηθήκαμε επιτυχία στο δύσκολο έργο του.

Μάλιστα είχα δημοσιεύσει στην Καθημερινή ένα κείμενο επί τη ενθρονίσει του. Μόλις τον είδα έτρεξα κοντά του , με αγκάλιασε και το πλατύ του γαμόγελο σκέπασε όλο το πλήθος. Τον αρώτησα για τον γέροντα που καθόταν μόνος του και μου είπε πως ήταν ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης  Αντώνιος, πραγματικός Άγιος μου είπε , με πήγε κοντά του και μου τον σύστησε, ήταν  προχωρημένης ηλικίας αλλά όλη η γύρω περιοχή
μιλούσε με τα καλύτερα λόγια και όλοι τον αποκαλούσαν Άγιο. Ο Μητροπολίτης Αντώνιος εν αντιθέσει με τους περισσότερους Ιεράρχες εμπιστεύθηκε τον εαυτό του πλήρως και αποκλειστικά στα χέρια του Θεού γιατί επέλεξε να ζήσει ταπεινά, να αγκαλιάζει τον πάσχοντα άνθρωπο  και με το ΠΕΤΡΑΧΗΛΙ του  να απαλήνει τον ανθρώπινο πόνο και να κάνει θαύματα.

Γιατί από πολύ νωρίς επέλεξε να ζήσει ως Άγιος. Έκανα όλη αυτήν την διαδρομή  για να σας
αφήσω  αγαπητοί αναγνώστες να χαρακτηρίσετε εσείς μόνοι σας τις δυό εικόνες αυτήν που σας περιέγραψα και αυτήν που  βλέπετε στον καθεδρικό ναό, την εικόνα των περιδερείων και των ανά χείρας  non Papers….. από την τελετή της χοιροθεσίας.

1 COMMENT

  1. ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΥΤΟΝ ΔΕΣΠΟΤΗ ΑΝΤΩΝΙΟ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΕΚΠΛΗΣΣΟΤΑΝ ΔΙΟΤΙ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΣΕ ΕΚΑΝΕ ΜΕΤΑΝΟΙΕΣ ΠΡΩΤΑ ΦΟΡΑ ΕΛΕΓΑΝ ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΔΕΣΠΟΤΗ ΝΑ ΚΑΝΗ ΜΕΤΑΝΟΙΕΣ,ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΥΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΟΥ,

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here