Χρειάζεται πράγματι κάμποση δόση αποκοτιάς για να προκαλείς τους Ρώσους στην αυλή του σπιτιού τους. Γιατί στη διάρκεια της ιστορίας έχουν αποδείξει ότι ξέρουν να υπερασπίζονται και το σπίτι και την αυλή τους».

  • Από τον Γιώργο Χαρβαλιά  – newsbreak.gr

Αυτό μου έλεγε ένας παλαιότερος Βρετανός διπλωμάτης, στη διάρκεια της γιουγκοσλαβικής κρίσης, όταν λίγο έλειψε οι Ρώσοι αλεξιπτωτιστές να «ακουμπιστούν» με τις νατοϊκές δυνάμεις στο αεροδρόμιο της Πρίστινας. Ευτυχώς βρέθηκε ένας άλλος Βρετανός τότε, ο στρατηγός σερ Μάικλ Τζάκσον, που αρνήθηκε να υπακούσει στη διαταγή του παρανοϊκού διοικητή του ΝΑΤΟ και χαϊδεμένου παιδιού των Κλίντον, Γουέσλι Κλαρκ. Ο Κλαρκ ήθελε να περικυκλώσει τους Ρώσους, χωρίς να τους αφήσει πεδίο διαφυγής, και ο υφιστάμενός του τότε Τζάκσον τον «έγραψε», λέγοντάς του: «Δεν θα αρχίσω τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο για σένα!»

Θυμήθηκα αυτές τις κουβέντες παρακολουθώντας την πίεση που ασκείται στη Μόσχα για να αποσύρει τις στρατιωτικές δυνάμεις της από τη μεθόριο με την Ουκρανία. Το Κοσσυφοπέδιο, βέβαια, δεν ανήκε στον στενό πυρήνα επιρροής της Ρωσίας και τελικά αφέθηκε στην τύχη του με τα γνωστά αποτελέσματα. Η Ουκρανία όμως και ιδιαίτερα οι ανατολικές περιφέρειές της αποτελούν αναπόσπαστο χωράφι του ρωσικού αυλόγυρου. Επιπλέον ο Πούτιν δεν είναι Γιέλτσιν για να αφήσει τα πράγματα στην τύχη τους. Πρέπει να είσαι εντελώς άσχετος με τη γεωστρατηγική πραγματικότητα για να μην το αντιλαμβάνεσαι.

Οι Αμερικανοί, από την άλλη, έχουν αποδείξει σε αρκετές περιπτώσεις ότι είναι… άσχετοι, αλλά όχι σε αυτό το σημείο. Δεν μπορεί να μην έχουν καταλάβει μέχρι σήμερα τι αποτελεί «ζωτικό» (και αδιαπραγμάτευτο) συμφέρον του ισχυρότερου αντιπάλου τους στη μεταπολεμική περίοδο. Και το γεγονός ότι αποφασίζουν να παίξουν με τη φωτιά, έστω και μπλοφάροντας, δεν μαρτυρεί στη συγκεκριμένη περίπτωση αποκοτιά. Παράνοια μυρίζει, όπως αυτή που διέκρινε τον Γουέσλι Κλαρκ με το μάτι που γυάλιζε.

Για να δικαιολογήσει τότε το μακελειό των Σέρβων αμάχων από τις νατοϊκές βόμβες, ο στρατηγός Κλαρκ εφηύρε τον όρο «παράπλευρες απώλειες». Φοβούμαι όμως ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα δυσκολευτεί πολύ να ανακαλύψει παρόμοιες δικαιολογίες, αν το «τζαρτζάρισμα» μεταξύ πυρηνικών υπερδυνάμεων οδηγήσει σε γενικευμένη σύρραξη.

Ένα πρώτο ερώτημα λοιπόν είναι σε τι εξυπηρετεί τον πλανήτη, αλλά και τον δυτικό κόσμο ειδικότερα, αυτή η ένταση σε «ξένα χωράφια». Και για όσους υποστηρίζουν ότι ο κίνδυνος είναι θεωρητικός, γιατί η ένταση είναι «ελεγχόμενη», θα τους παραπέμψω στο βιβλίο ενός άλλου Κλαρκ, με τίτλο «Οι υπνοβάτες», που θα έπρεπε να βρίσκεται κάτω από το μαξιλάρι κάθε σύγχρονου ηγέτη. Ο ιστορικός Κρίστοφερ Κλαρκ αναφέρεται βέβαια στην αλυσίδα των συγκυριών και των «ατυχών συμπτώσεων» που οδήγησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, έναν πόλεμο που ουσιαστικά δεν ήθελε κανένας, όπως γράφει. Αλλά προέκυψε. Και οι αναλογίες, πιστέψτε με, είναι πολλές με το σήμερα.

Και σήμερα ο πλανήτης έχει πολλά προβλήματα για να θέλει επιπροσθέτως μια στρατιωτική αντιπαράθεση Ρωσίας – ΝΑΤΟ, ανεξάρτητα από ποια κλιμάκωση αυτή θα μπορούσε να πάρει. Ως γνωστόν, όταν ο πόλεμος αρχίζει, κανείς δεν ξέρει πώς και πότε θα τελειώσει.

Υπάρχουν όμως πολλοί στο δυτικό στρατόπεδο με «μάτι που γυαλίζει». Υπάρχουν και Ουκρανοί νεοναζί που κάνουν παρέλαση στο κέντρο του Κιέβου παρακαλώντας να γίνει το «μπαμ» για να αναβιώσουν οι μέρες που τα Ες Ες και η διαβόητη «Μεραρχία της Γαλικίας» έκαναν κουμάντο στη χώρα. Υπάρχουν, τέλος, και Γερμανοί που καλοβλέπουν την ιδέα.

Ένα δεύτερο ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει είναι αν έχουν οι δυτικοί κάποια «νομιμοποίηση» ανάμειξης στον ρωσικό αυλόγυρο. Εφόσον λοιπόν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι και αντικειμενικοί, πρέπει να αποφανθούμε αρνητικά. Δεν έχουν! Την αντάλλαξαν το 1990 με την ενοποίηση της Γερμανίας. Σε εκείνη την επονείδιστη συνθήκη «2+4» που επέτρεψε στους Γερμανούς να ξεχάσουν μια για πάντα τα πολεμικά τους χρέη, υπήρξε μία συμφωνία κυρίων: Η Ρωσία θα απέσυρε τα στρατεύματα και τα οπλικά της συστήματα από την Ανατολική Γερμανία, υπό την απαράβατη (και -μεταξύ μας- αυτονόητη) προϋπόθεση πως το ΝΑΤΟ δεν θα επεκτεινόταν ανατολικά. Αυτή η εγγύηση ασφαλείας (μαζί με ένα γενναίο οικονομικό πακέτο «κατευνασμού» που προσέφερε ο Κολ στον Γκορμπατσόφ για τις ανάγκες της διαλυμένης σοβιετικής οικονομίας) ήταν το κλειδί που άνοιξε την πόρτα στη γερμανική επανένωση.

Από τότε οι Αμερικανοί δεν τήρησαν αυτήν τη δέσμευση. Αντίθετα, σταδιακά άρχισαν να τη ροκανίζουν – με τις ευλογίες φυσικά και της ίδιας της Γερμανίας, που ήθελε διακαώς να ξαναχτίσει τη γεω-οικονομική επιρροή της στην ανατολική Ευρώπη.

Η πρώτη επέκταση της Ατλαντικής Συμμαχίας έγινε τον Μάρτιο του 1999 με την Πολωνία, την Τσεχία και την Ουγγαρία. Ακολούθησαν το 2004 η Βουλγαρία, η Εσθονία, η Λετονία, η Ρουμανία, η Σλοβακία και η Σλοβενία. Την 1η Απριλίου 2009 μπήκαν στο ΝΑΤΟ η Αλβανία και η Κροατία, το 2017 το Μαυροβούνιο και πολύ πρόσφατα, τον Μάρτιο του 2020, τα Σκόπια. Με την έντονη αμερικανογερμανική πίεση και τη Συμφωνία των Πρεσπών που όλοι μας θυμόμαστε. Οι Αμερικανοί, λοιπόν, αθέτησαν τον λόγο τους. Σήμερα θέλουν να σπρώξουν στο ΝΑΤΟ και τη διχασμένη Ουκρανία, χωρίς να υπολογίζουν ότι οι Ρώσοι δεν έχουν σκοπό να αφήσουν το πουλόβερ να ξηλωθεί μέχρι τον τελευταίο πόντο. Γιατί, ξαναλέμε: Η Ουκρανία (όπως και το Καζακστάν ή η Λευκορωσία, για να μην ξεχνιόμαστε…) είναι ο αυλόγυρός τους. Εγγυώνται το στρατηγικό βάθος τους (τόσο κρίσιμο, όπως απέδειξε η ιστορία), διαθέτουν σημαντικό ρωσικό πληθυσμό και βρίσκονται σε «απόσταση βολής» από ρωσικές πόλεις. Είναι δηλαδή η έσχατη κόκκινη γραμμή και όποιος επιχειρήσει να τη διαβεί, θα πρέπει να είναι έτοιμος για τις συνέπειες.

Ας ελπίσουμε ότι στο στρατόπεδο των Αμερικανών Δημοκρατικών θα επικρατήσουν ωριμότερες φωνές από αυτές του ανόητου (;) Γουέσλι Κλαρκ, που ακόμη και σήμερα, εκατομμυριούχος πλέον, με επενδύσεις και στα «καμένα» του Κοσσυφοπεδίου, κραυγάζει ότι «ο Πούτιν πρέπει να πάρει το μάθημά του»!

=====================

Who is playing with fire in Ukraine?

It really takes a lot of guts to challenge the Russians in their backyard. Because throughout history they have proved that they know how to defend both their house and their yard.

By George Harvalias – newsbreak.gr

This is what an old British diplomat told me during the Yugoslav crisis when Russian paratroopers were about to “touch” NATO forces at Pristina airport. Fortunately, another Briton was found at the time, General Sir Michael Jackson, who refused to obey the orders of the paranoid NATO commander and Clinton’s pampered child, Wesley Clark. Clark wanted to encircle the Russians, leaving them no escape, and his then-subordinate Jackson “wrote” him, telling him: “I will not start World War III for you!”

I remembered these conversations watching the pressure on Moscow to withdraw its military forces from the border with Ukraine. Kosovo, of course, did not belong to the narrow core of Russian influence and was finally left to its own devices with the known results. However, Ukraine and especially its eastern regions are an integral part of the Russian backyard. Moreover, Putin is not Yeltsin to leave things to chance. You have to be completely unrelated to the geostrategic reality in order not to realize it.

The Americans, on the other hand, have proven on several occasions that they are… irrelevant, but not to that extent… They may not have understood to date what is the “vital” (and non-negotiable) interest of their strongest rival in the post-war period. And the fact that they decide to play with fire, even by bluffing, does not testify in this case a daring approach. It smells more like paranoia, like the one that distinguished Wesley Clark with its shining eye.

To justify the massacre of Serb civilians by NATO bombs, General Clark coined the term “collateral damage”. But I am afraid that the historian of the future will find it very difficult to discover such excuses, if the “charging” between nuclear superpowers leads to a generalized conflict.

So a first question is what serves the planet, but also the western world in particular, this tension in “foreign fields”. And for those who argue that danger is theoretical, because the intensity is “controlled,” I will refer them to another Clark’s book, “The Sleepwalkers”, which should be under the pillow of any modern leader. The historian Christopher Clark, of course, refers to the chain of circumstances and “unfortunate coincidences” that led to World War I, a war that virtually no one wanted, as he writes. But it turned out. And the analogies, believe me, are many with today.

And today the planet has a lot of problems to additionally want a Russia-NATO military confrontation, no matter what escalation it could get. As is well known, when war begins, no one knows how and when it will end.

But there are many in the western camp with a “shining eye”. There are also Ukrainian neo-Nazis parading in the center of Kyiv asking for the “bang” to be revived to revive the days when the SS and the infamous “Galicia Division” ruled the country. Finally, there are Germans who welcome the idea.

A second question that should concern us is whether the Westerners have any “legitimacy” of involvement in the Russian yard. So if we want to be fair and objective, we must say no. They do not have! It was exchanged in 1990 with the unification of Germany. In that shameful “2 + 4” treaty that allowed the Germans to forget their war debts once and for all, there was a gentlemen’s agreement: Russia would withdraw its troops and weapons systems from East Germany, under inviolable (and -between us- self-evident) condition that NATO would not expand east. This guarantee of security (along with a generous financial “calming” package offered by Kohl to Gorbachev for the needs of the disintegrated Soviet economy) was the key that opened the door to German reunification.

Since then, the Americans have not kept that commitment. Instead, they gradually began to gnaw at it – with the blessings of course of Germany itself, which eagerly wanted to rebuild its geo-economic influence in Eastern Europe.

The first expansion of the Atlantic Alliance took place in March 1999 with Poland, the Czech Republic and Hungary. This was followed in 2004 by Bulgaria, Estonia, Latvia, Romania, Slovakia and Slovenia. On April 1, 2009, Albania and Croatia joined NATO, in 2017 Montenegro and very recently, in March 2020, Skopje. With the intense American-German pressure and the Prespa Agreement that we all remember. The Americans, then, broke their word. Today they want to push NATO and divided Ukraine, without calculating that the Russians have no intention of letting the sweater fall to the last point. Why, we say again: Ukraine (as well as Kazakhstan or Belarus, so as not to be forgotten…) is their circle. They guarantee their strategic depth (as crucial as history has shown), have a significant Russian population and are within “shooting distance” of Russian cities. In other words, it is the last red line and whoever tries to cross it, must be ready for the consequences.

Let’s hope that in the American Democratic camp there will be more mature voices than those of the fool (?) Wesley Clark, who even today, a millionaire with investments in the “burns” of Kosovo, shouts that “Putin must learn his lesson” of”!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here