Του Στέλιου Τάτση

Αν ζούσε σήμερα ο αείμνηστος Ιάκωβος θα επαναλάμβανε αυτό που μου είχε πει προσωπικά.  Ήταν τα χρόνια του τέλους του μετά από τις προστριβές του με το Φανάρι , τότε που όλοι οι γύρω του κόλακες, ο ένας μετά τον άλλο, τον εγκατέλειπαν  μηδενός
εξαιρουμένου. Ήταν τότε που ο Εθνικός Κήρυκας με τον ίδιο πάντα ιδιοκτήτη, του έσερνε καθημερινά όχι τον εξάψαλμο, αλλά τους εξάψαλμους γιατί προφανώς μέσω του “Ρασπούτιν” του τα ακουμπούσε ο Βαρθολομαίος, ο οποίος δεν μπορούσε ποτέ να χωνέψει
πως ενώ εκείνος ήταν ο ανώτατος Έλληνας Ορθόδοξος Άρχοντας, υπήρχε  και κάποιος ο οποίος ήταν Κυρίαρχος στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, κάποιος που είχε παγκόσμια αίγλη και έχαιρε της αναγνώρισης και του σεβασμού στα πέρατα της γης.

Ηταν σύγκρουση προσωπικοτήτων είχα γράψει τότε. Ήταν τότε που είχα γράψει στην
Πρωινή κοντράροντας τον Εθνικό Κήρυκα και τους κόλακες του Αρχιεπισκόπου που τον εγκατέλειψαν και αναφερόμουνα στην προσωπικότητά του και το έργο του και που ο τότε Αρχισυντάκτης της πρωινής Μιχάλης Ιγνατίου, έκανε σχόλιο κάτω από το κειμενό μου,
δίδοντάς μου εύσημα για την ευθύτητα του χαρακτήρα μου.

Εκτοτε ο σπουδαίος αυτός ηγέτης και Ιεράρχης όπου με έβλεπε μοι έλεγε: “Σου είμαι ευγνώμων κάπτεν” και όταν έμαθε ότι πάντρευα τον γιό μου τον Μιχάλη ήλθε και τον στεφάνωσε ο ίδιος και η ευλογία του τον βοηθά πάντα στη ζωή του. Ήταν τότε που παρά τα όσα του είχε σύρει ο Διαματάρης, του ζήτησε να φτιάξει ένα ένθετο για την πορεία της ποιμαντορείας του και με ευχές επί πληρωμή από τους φίλους του και τις ομογενειακές επιχειρήσεις  και όταν το έμαθα ότι του έδωσε την συγκατάθεσή του, τρελάθηκα, μου άναψαν τα λαμπάκια και αμέσως τον πήρα τηλέφωνο και τον κατέκρινα λεγοντάς του: “Σεβασμιώτατε αυτός σας έβριζε κι’εσείς του δίδετε την ευκαιρία να σας χρησιμοποιήσει;” Και η απάντησή του με κατέπληξε: “Καπετάνιε μου είπε, δεν υπάρχει ωραιότερη γεύση από εκείνην που γεύεσαι όταν σε τιμούν οι εχθροί σου”…

Η αλήθεια όπου και εάν την θάψεις κάποτε θα έλθει στην επιφάνεια και το γεγονός ότι σήμερα ο Αντώνης Διαματάρης τον επαναφέρει, τον επαινεί και τον εξυμνεί, θέλω να ελπίζω πως δεν αποβλέπει σε τίποτα άλλο από το να παραδεχτεί τα λάθη του παρελθόντος και να αναγνωρίσει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος, ο τελευταίος Βορείου και Νοτίου Αμερικής ήταν  χαρισματικός ηγέτης.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here