Του Στέλιου Τάτση
Μετά την μεταπολίτευση και κυρίως από τον Ανδρέα, και μετά, διαχρονικά ο ένας μετά τον άλλο μέχρι και σήμερα, ο απανταχού Ελληνισμός υποφέρει. Λέγω ο απανταχού διότι όλα αυτά που συνέβησαν και συμβαίνουν στην Πατρίδα από τις πουλημένες (ξεπουλημένες)
κυβερνήσεις επηρεάζουν και όλους εμάς που ζούμε στο εξωτερικό και που ακόμη νιώθουμε περισσότερο Έλληνες από τους μοιρολάτρες κατοίκους της. Μας επηρεάζουν περισσότερο συναισθηματικά, διότι μέσα μας υπάρχει μια καυστική ουσία, δημιουργία μιας επιπλέον αίσθησης που ονομάζεται ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ…
Είναι ένα συναίσθημα ανεξήγητο, εκδηλώνεται με επιθυμία για το παρελθόν που θέλεις να ξαναζήσεις. Η νοσταλγία είναι μια λέξη σύνθετη, από τις λέξεις ΝΟΣΤΟΣ που σημαίνει επιστροφή στο σπίτι και την ομηρική λέξη ΑΛΓΟΣ που σημαίνει “ΠΟΝΟΣ”. Είναι ένα κράμα συναισθημάτων που επεξεργάζεται από την αμυγδαλή η οποία είναι η συναισθηματική έδρα του εγκεφάλου και μας συνδέει με τις αναμνήσεις και γενικά το παρελθόν.
Έγραψα και περιέγραψα φίλους της ομογένειας που έφυγαν από την ζωή ως άλλους Οδυσσείς που όμως δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους να κηδευτούν
στο νόστιμον ήμαρ η ακόμη και να δούν τον καπνό να βγαίνει από τον φουγάρο του σπιτιού τους το οποίον έχτισαν με μόχθο, ελπίζοντας πως μια μέρα θα ταξιδέψουν μαζί προς την αιωνιότητα.
Όλοι αυτοί της μεταπολίτευσης (άλλος περισσότερο, άλλος λιγώτερο) μας οδήγησαν στο ακατανόητο σήμερα. Αντί να υπηρετήσουν την Πατρίδα και τον Λαό της, έγιναν πειθήνια όργανα της ΝΤΠ, πρόδωσαν και κατέστρεψαν την Ελλάδα και τον Ελληνισμό… Ανάγκασαν
τους ωφέλιμους Έλληνες να δραπετεύσουν στο εξωτερικό και τους αντικαθιστούν με πολύχρωμες εισαγωγές, εκτελώντας τις εντολές των αφεντικών των, τα οποία αφεντικά γνωρίζουν πως μόνο με το ανακάτεμα των επιδερμίδων θα αλλοιώσουν η ακόμη και να εξαφανίσουν το Ελληνικό Έθνος το οποίον μαζί με την Ορθοδοξία στηρίζουν τον άνθρωπο να διατηρήσει την ανθρώπινη εικόνα του και συνείδηση.
Η Εκκλησία δυστυχώς σάπισε αρχής γενομένης από την κεφαλή και η βρώμα έχει πλέον
φθάσει μέχρι την ουρά. Η ελπίδα μας επαφίεται πλέον στους λίγους στους μετρημένους στα δάχτυλα, Αρχιερείς ιερείς και μοναχούς και στους πολλούς απλούς αλλά πιστούς Χριστιανούς.
Ο Καθολικός Αρχιεπίσκοπος VIGANO ο οποίος έχει έλθει προ πολλού σε σύγκρουση με το Βατικανό, έγραψε τελευταία πως ο Πόλεμος της Ουκρανίας είναι πόλεμος κατά της Ορθοδοξίας και εγώ επανειλλημένα έχω γράψει πως όσο θα υπάρχει Ελληνισμός και Ορθοδοξία δεν θα επιβληθεί ποτέ η Παγκόσμια Κυβέρνηση.
Το τραγούδι με τα όμορφα λόγια , το συναίσθημα και η βελούδινη φωνή της αείμνηστης Μοσχολιού ήταν η σπίθα που με ενέπνευσε να γράψω τούτο το κείμενο:
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ:
————————-
Είμαστε εμείς κομμένα λούλουδα
κάποιου πικρού Απρίλη
είμαστε εμείς στο γέρμα
σύννεφα στεγνά χωρίς βροχή.
Και με της πίκρας το
χαμόγελο στα χείλη
είμαστε εμείς κι από
τη φτώχεια πιο φτωχοί
Είμαστε εμείς ήλιος π’αρνήθηκε
να πάει ξανά στην ΔΥΣΗ…..
είμαστε εμείς σαν κάτι πράγματα
ΦΤΗΝΑ χωρίς ψυχή.
Κι όπου πηγαίνουμε οι
πόρτες έχουν κλείσει
είμαστε εμείς κι από
τη φτώχεια πιο φτωχοί
Και με της πίκρας το
χαμόγελο στα χείλη
είμαστε ΕΜΕΙΣ κι από
τη φτώχεια πιο ΦΤΩΧΟΙ.
“ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ”

 

 

1 COMMENT

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here