Home History - Language - Culture Shocking Testimony: I Was Abducted By the Turks At the Age Of...

Shocking Testimony: I Was Abducted By the Turks At the Age Of 14 and Raped Every Night For Months


EDITOR’S NOTE (Nick Stamatakis): Between August 1989 and April 1990, I was doing my doctoral field research in Cyprus, an extensive project focusing on national identity construction.  I interviewed hundreds of people in the process, formally and informally, and participated in countless events.  But there was one category of Greek-Cypriots I could never approach directly, they could never open up: The women victims of the savages of the Turkish Armed Forces who invaded Cyprus in 1974… Maybe the wounds were still too fresh as it was only a few years since the invasion.   Only through intermediaries could I get a glimpse of the souls of these barbarically violated women…

Such is the testimony you will read below… Please protect the younger from such a harsh reading…



Shocking testimony: I was abducted by the Turks at the age of 14 and was raped every night for months

July 22, 2022, 10:25 am

“One left and another came and I was bleeding, begging God to help me, screaming, a fourteen-year-old baby. They were having fun and taking us back.”
A whole 48 years have passed since the black that summer of ’74. M… from an area of ​​Ammochostos was then 14 years old when she suffered the brutality of the Turkish soldiers who raped her.

She lived carefree in the village

Today, 62 years old, M… reports that that summer forever blackened her soul and outlook on life.

A girl, then, lived carefree in her village and dreamed about the future. Dreams that were trampled and marked in black colors her later life. A mature woman, today, declares that everything that passed through the hands of the Turks, she experiences every day all these years.

“The years may have passed but what I suffered at the hands of the Turks, I live every moment of my life. In my sleep and in my wake. A living nightmare that haunts me everywhere, wounds beyond healing,” he says sobbing.

She speaks quietly and softly with tears in her eyes because she doesn’t want anyone to hear her. “None of my family except my mother, who died, knows about the rapes. I kept it well hidden and will take it to my grave. It’s something that fills me with shame,” he confesses.

“I wanted a lot of love and understanding”

Arriving in the free areas, at the age of 16 she was engaged to a neighbor and married two years later. He has three children, two sons and a daughter. “I wanted a lot of love and understanding from my husband, things I didn’t find. We had differences, we broke up in the end”, he notes.

The children gave her the motivation to live, struggle and fight to raise them: “I wanted to give them everything they need to be happy. I worked hard at a thousand jobs to raise them, to educate them, to make them useful people in society. My children were the only joy I had in life.”

Today, she is enjoying the fruits of her labor. Her children are all rehabilitated and she has two grandchildren who love her very much.

“I’m happy to see the whole family coming home, now that I’m alone, my grandchildren hugging and kissing me. I feel like I’ve accomplished something in my life. I raised them and now they live happily ever after. I don’t want anything bad to happen to them,” he says.

In all these years that have passed, she tried to put aside her own experiences and the psychological consequences they had, finding the strength to give love to her children and to those around her, lightening the burden on her soul.

She has a sadness on her face

An unbearable burden, he confesses, which he partially managed to overcome by finding refuge in God. “I had to be caught somewhere. No one knew what I went through, to talk to them, to get it out. I turned to God and the Virgin Mary, who helped me stand on my feet. I have them by my side, day and night. They helped me to raise my children, to live.”

Her course in the past years has been difficult. The imprint of time and hardship is strongly etched on her face which has a sadness.

Today he no longer works. Her health is the priority, for which she is fighting. “I have my children near me and that gives me strength. With them, I can overcome everything,” he says.

He regrets that he did not receive the appropriate education to have a better life. After all, it was the period after the rapes and the uprooting and the difficult finances of the family that did not allow her to continue her studies as she would have liked.

Hard to survive

Her and her children’s financial survival over the years has been difficult. He worked hard, changing jobs repeatedly to make ends meet.

For three years now, she has also been receiving an additional allowance approved by the government for female rape victims of the invasion.

Talking to her, she tells me that every summer, the anniversary of the invasion puts a knife in her heart. “Everything wakes up inside me, I cry, I am tortured. I relive those horrible moments and my soul blackens. It’s a nightmare that never ends.”

She is silent for a while and tears are flowing from her eyes. He remembers.

“My father was a cattle breeder and he didn’t want to leave his animals when the evil broke out, so we were all trapped in the family.

We went out into the orchards, outside the village. There were about a hundred of us there, four days in hiding. Night was becoming day. They were throwing flares and they knew we were hidden.

“They were having fun and taking us back”

“We could hear the tanks on the road coming and going non-stop. They dropped leaflets on us from a helicopter, with half of Cyprus painted white and the other half red, telling us to surrender or they would kill us.

“We entered the village with our hands up. We saw people killed on the street. They gathered us in the school yard. They were pulling us here and there. Men were separated from women, babies, the elderly over sixty were put in school rooms. They loaded prisoners into two trucks. My father was taken prisoner.

“Me, my mother and my six-year-old sister, with other women, were taken to the last houses of the village. From the first night they came to count us. They caught up with other young girls and me and took us into the pitch-black fields. My mother was pulling me but she was being beaten with the stock.

“They dragged me by force, outside far away. One left and another came and I was bleeding, begging God to help me, screaming, I was a fourteen-year-old baby. They were having fun and taking us back. I listened to the women who were thinking of leaving the kitchen gas open so that we could kill ourselves, to escape this torture.

“If you shout, you would be burned with cigarettes”

“Every night the same things. We hide in the attic of the house, but they found us and pulled us by the hair. This horror continued for two or three months. To catch a crow in a barbaric way, to take it to the fields, to have one and the other come, to laugh with each other and to see them, to shout, to be burned with cigarettes. My hands are marked by their cigarettes that they put out on me.”

Relatives of missing persons with their photos…

But now you have your children, your grandchildren who make you happy, I mention to her, to change the mood of the intense charge of emotions.

“Yes, that was the only joy I had in my life. I want them to be always happy, that nothing bad happens to them in their lives, and I will live peacefully with them. I don’t want anything else from life,” she says, wiping away tears.




Συγκλονιστική μαρτυρία: Με έπαιρναν μωρό στα 14 μου οι Τούρκοι και με βίαζαν κάθε νύκτα, για μήνες

«Εφευγε ο ένας κι ερχόταν άλλος κι εγώ να αιμορραγώ, να παρακαλώ τον Θεό να με βοηθήσει, να φωνάζω, ένα μωρό δεκατεσσάρων χρόνων. Εκαναν το κέφι τους και μας έπαιρναν πίσω».


Ζούσε ανέμελα στο χωριό

Σήμερα, 62 ετών, η Μ… αναφέρει ότι εκείνο το καλοκαίρι τής μαύρισε για πάντα την ψυχή και την προοπτική της ζωής της.

Δείτε ακόμα – Κύπρος: Φιέστες για την τουρκική εισβολή στα κατεχόμενα

Κορίτσι, τότε, ζούσε ανέμελα στο χωριό του και έκανε όνειρα για το μέλλον. Ονειρα που ποδοπατήθηκαν και χάραξαν με μαύρα χρώματα τη μετέπειτα ζωή της. Ωριμη γυναίκα, σήμερα, δηλώνει πως ό,τι πέρασε στα χέρια των Τούρκων, το βιώνει κάθε μέρα όλα αυτά τα χρόνια.

«Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν αλλά ό,τι δεινοπάθησα στα χέρια των Τούρκων, το ζω κάθε στιγμή της ζωής μου. Στον ύπνο και στον ξύπνιο μου. Ενας ολοζώντανος εφιάλτης που με κατατρέχει παντού, τραύματα αθεράπευτα», λέει με λυγμούς.

Μιλά σιγά και χαμηλόφωνα με δάκρυα στα μάτια γιατί δεν θέλει να την ακούσει κανένας. «Κανένας από την οικογένειά μου εκτός από τη μητέρα μου, που πέθανε, δεν ξέρει για τους βιασμούς. Το κράτησα καλά κρυμμένο και θα το πάρω στον τάφο μου. Είναι κάτι που με γεμίζει με ντροπή», εξομολογείται.

«Ηθελα πολλή αγάπη και κατανόηση»

Ερχόμενη στις ελεύθερες περιοχές, σε ηλικία 16 χρονών αρραβωνιάζεται με συνοικέσιο και παντρεύεται ύστερα από δύο χρόνια. Αποκτά τρία παιδιά, δύο γιους και μια κόρη. «Ηθελα πολλή αγάπη και κατανόηση από τον άνδρα μου, πράγματα που δεν βρήκα. Είχαμε διαφορές, χωρίσαμε στο τέλος», σημειώνει.

Τα παιδιά της έδωσαν το κίνητρο να ζει, να αγωνίζεται και να παλεύει για να τα μεγαλώσει: «Ηθελα να τους δώσω ό,τι χρειάζονται για να είναι ευτυχισμένα. Δούλεψα σκληρά σε χίλιες δουλειές για να τα μεγαλώσω, να τα σπουδάσω, να τα κάνω ανθρώπους χρήσιμους στην κοινωνία. Τα παιδιά μου ήταν η μόνη χαρά που είχα στη ζωή».

Σήμερα, απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων της. Τα παιδιά της είναι όλα αποκαταστημένα κι’ έχει και δύο εγγόνια που την αγαπούν πολύ.

«Χαίρομαι να βλέπω όλη την οικογένεια να έρχεται στο σπίτι, τώρα που έμεινα μόνη μου, τα εγγόνια μου να με αγκαλιάζουν και να με φιλούν. Νιώθω ότι κάτι κατάφερα στη ζωή μου. Τους μεγάλωσα και τώρα ζουν ευτυχισμένοι τη ζωή τους. Δεν θέλω να τους συμβεί τίποτα κακό», λέει.

Σε όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, προσπάθησε να παραμερίσει τα δικά της βιώματα και τις ψυχολογικές συνέπειες που είχαν, βρίσκοντας τη δύναμη να δώσει αγάπη στα παιδιά της αλλά και στους γύρω της, ελαφρύνοντας το βάρος που έχει στην ψυχή της.

Στο πρόσωπό της έχει μια θλίψη

Ενα βάρος ασήκωτο, εξομολογείται, που κατάφερε μερικώς να το ξεπεράσει βρίσκοντας καταφύγιο στον Θεό. «Επρεπε να πιαστώ από κάπου. Κανένας δεν ήξερε τι πέρασα, να του μιλήσω, να τα βγάλω από μέσα μου. Στράφηκα στον Θεό και στην Παναγία, που με βοήθησαν να σταθώ στα πόδια μου. Τους έχω δίπλα μου, μέρα και νύχτα. Με βοήθησαν να μεγαλώσω τα παιδιά μου, να ζήσω».

Η πορεία της στα χρόνια που πέρασαν ήταν δύσκολη. Το αποτύπωμα του χρόνου και των δυσκολιών είναι έντονα χαραγμένο στο πρόσωπό της που έχει μια θλίψη.

Σήμερα δεν εργάζεται πλέον. Προέχει η υγεία της για την οποία δίνει μάχη. «Εχω τα παιδιά μου κοντά μου και αυτό μου δίνει δύναμη. Μαζί τους, όλα μπορώ να τα ξεπεράσω», λέει.

Λυπάται που δεν έτυχε της ανάλογης μόρφωσης ώστε να έχει μια καλύτερη ζωή. Ηταν άλλωστε η περίοδος μετά τους βιασμούς και τον ξεριζωμό και τα δυσβάστακτα οικονομικά της οικογένειας που δεν της έδωσαν την δυνατότητα να συνεχίσει τις σπουδές της όπως θα ήθελε.

Δύσκολη η επιβίωση

Η οικονομική επιβίωση αυτής και των παιδιών της όλα αυτά τα χρόνια ήταν δύσκολο. Δούλεψε σκληρά, αλλάζοντας απανωτές δουλειές για να τα καταφέρει.

Εδώ και τρία χρόνια παίρνει και ένα επιπλέον επίδομα που εγκρίθηκε από την κυβέρνηση για τις γυναίκες-θύματα βιασμών της εισβολής.

Μιλώντας μαζί της, μου αναφέρει ότι κάθε καλοκαίρι, η επέτειος της εισβολής της βάζει μαχαίρι στην καρδιά. «Ολα ξυπνούν μέσα μου, κλαίω, βασανίζομαι. Ξαναζώ εκείνες τις φρικτές στιγμές και μαυρίζει η ψυχή μου. Είναι ένας εφιάλτης που δεν τελειώνει ποτέ».

Σιωπά για λίγο και τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι από τα μάτια της. Θυμάται.

«Ο πατέρας μου ήταν κτηνοτρόφος και δεν ήθελε να εγκαταλείψει τα ζώα του όταν ξέσπασε το κακό, κι έτσι μείναμε όλη η οικογένεια εγκλωβισμένη.

Βγήκαμε στα περιβόλια, έξω από το χωριό. Ημασταν εκεί κάπου εκατό άτομα, τέσσερις ημέρες κρυμμένοι. Η νύκτα γινόταν μέρα. Εριχναν φωτοβολίδες κι ήξεραν ότι ήμασταν κρυμμένοι.

«Εκαναν το κέφι τους και μας έπαιρναν πίσω»

»Ακούγαμε τα τανκς στον δρόμο που πηγαινοέρχονταν ασταμάτητα. Μας έριξαν φυλλάδια από ελικόπτερο, με τη μισή Κύπρο ζωγραφισμένη άσπρη και την άλλη μισή κόκκινη και μας έλεγαν να παραδοθούμε, αλλιώς θα μας σκοτώσουν.

»Μπήκαμε στο χωριό με τα χέρια ψηλά. Βλέπαμε ανθρώπους σκοτωμένους στον δρόμο. Μας μάζεψαν στην αυλή του σχολείου. Μας τραβούσαν απ΄ εδώ και απ΄ εκεί. Ξεχώρισαν άνδρες από γυναίκες, μωρά, τους ηλικιωμένους άνω των εξήντα τους έβαλαν σε αίθουσες σχολείου. Σε δύο φορτηγά φόρτωσαν αιχμαλώτους. Τον πατέρα μου τον πήραν αιχμάλωτο.

»Εμένα, τη μητέρα μου και την αδελφή μου έξι χρόνων, με άλλες γυναίκες, μας πήραν στα τελευταία σπίτια του χωριού. Από την πρώτη νύκτα ήρθαν να μας μετρήσουν. Επιάσαν με εμένα κι άλλες κορούδες και μας πήραν μέσα στα χωράφια θεοσκότεινα. Με τραβούσε η μάνα μου αλλά την κτυπούσαν με το κοντάκι.

»Με τράβηξαν με το ζόρι, έξω μακριά. Εφευγε ο ένας κι ερχόταν άλλος κι εγώ να αιμορραγώ, να παρακαλώ τον Θεό να με βοηθήσει, να φωνάζω, ένα μωρό δεκατεσσάρων χρόνων. Εκαναν το κέφι τους και μας έπαιρναν πίσω. Ακουγα τις γυναίκες που σκέφτονταν να αφήσουν το γκάζι της κουζίνας ανοικτό για να αυτοκτονήσουμε, να γλυτώσουμε από αυτό το μαρτύριο.

«Να φωνάζεις, να σε καίνε με τα τσιγάρα»

»Κάθε νύκτα τα ίδια πράγματα. Κρυβόμαστε στο πατάρι του σπιτιού, αλλά μας έβρισκαν και μας τραβούσαν από τα μαλλιά. Συνέχισε αυτή η φρίκη μέχρι δύο-τρεις μήνες. Να πιάνεις με βάρβαρο τρόπο μια κορούδα, να την παίρνεις στα χωράφια, να έρχεται ο ένας και ο άλλος, να γελούν μεταξύ τους και να τους βλέπεις, να φωνάζεις, να σε καίνε με τα τσιγάρα. Τα χέρια μου είναι σημαδεμένα από τα τσιγάρα τους που τα έσβηναν πάνω μου».

Συγγενείς αγνοουμένων με τις φωτογραφίες τους…

Ομως τώρα έχεις τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου που σε κάνουν ευτυχισμένη, της αναφέρω, για να αλλάξω κλίμα στην έντονη φόρτιση συναισθημάτων.

«Ναι, αυτή ήταν η μόνη χαρά που είχα στη ζωή μου. Θέλω να είναι πάντα ευτυχισμένοι, να μην τους συμβεί τίποτα κακό στη ζωή τους, κι εγώ θα διαβώ ήρεμα μαζί τους. Δεν θέλω τίποτα άλλο από τη ζωή», λέει, σκουπίζοντας τα δάκρυά της.

Πηγή: ΚΥΠΕ


  1. Heartbreaking. The evil Turks have blackened millions,
    that Cypriot Greek woman, she’s a living martyr and be granted a crown in heaven.

  2. Thank you for writing this article and all the articles you write-it is important for people to know these things. Unfortunately the Greeks forget too quickly but tragic as they are, these events should be talked about and taught so people know the truth and understand the enemy we are dealing with.

  3. Big mistake accepting them into nato. Allowed the lyko in after what they did to Cyprus. Now we have to tiptoe around and hope the crescent doesn’t fall on us


Please enter your comment!
Please enter your name here