EDITOR’S note (Nick Stamatakis): This article by our good friend and experienced journalist in Athens, Greece, Nikos Iglessis, is written in response to the continuous Turkish threats (By Erdogan and others) that “We will come to attack you in secret one night…”  It’s summarized best in the post scriptum by the author: “This article was written to point out that the “preemptive mass strike” must be included in time in the strategic planning of Hellenism by acquiring all the necessary means for its implementation before the Turks “come one night suddenly” because they will come.”

BELOW IN GREEK AND IN ENGLISH

================================

Το προληπτικό πλήγμα στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση   

Του Νίκου Ιγγλέση

Η αντιπαράθεση μεταξύ της Τουρκίας και του Ελληνισμού δεν αφορά μόνο την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αν. Αιγαίου. Δεν αφορά μόνο την αμφισβήτηση της κυριαρχίας επί νησιών και νησίδων του Αρχιπελάγους. Δεν αφορά μόνο το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Δεν αφορά μόνο τα όρια της ΑΟΖ και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της. Δεν αφορά μόνο τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Δεν αφορά μόνο τη στρατιωτική κατοχή της Βόρειας Κύπρου. Όλα αυτά είναι επί μέρους πτυχές μιας αντιπαράθεσης με διακύβευμα τη δυνατότητα επιβίωσης των Ελλήνων ως ελεύθερο, ανεξάρτητο και κυρίαρχο έθνος και όχι ως γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας.

Ο μακροπρόθεσμος γεωστρατηγικός σχεδιασμός της Άγκυρας προβλέπει την αποδυνάμωση του Ελληνισμού με κάθε είδους υβριδικές επιχειρήσεις (απειλές, προπαγάνδα, λαθρομετανάστευση), τη συρρίκνωσή του, το στρατιωτικό εξαναγκασμό του και τις συνεχείς, δια της διολισθήσεως, διπλωματικές και επί του πεδίου αναδιπλώσεις του.

Καμιά αυταπάτη δεν επιτρέπεται από τις πολιτικές ηγεσίες στις δύο κρατικές οντότητες του Έθνους (Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία). Η ειρηνική διευθέτηση των «διαφορών» με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, ίσως με τη μεσολάβηση κάποιων συμμάχων, είναι μια φενάκη. Είτε θα υποταχθούμε, προοδευτικά, στις φιλοδοξίες της Τουρκίας να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη είτε θα υπερασπιστούμε το αυτεξούσιο του Ελληνισμού.

Η άμυνα στη συνοριογραμμή

Δεν αρκεί, είναι ατελέσφορο και άνευ νοήματος, να οργανώνουμε την άμυνα μας για να υπερασπιστούμε τα νησιά του Α. Αιγαίου και τη συνοριογραμμή του Έβρου. Δεν αρκεί να επιδιώκουμε τη διατήρηση του υπάρχοντος status quo, που μας στερεί τα 12 ν.μ. σ’ όλο το μήκος των ακτών μας και την ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού (μέχρι εκεί έχει γίνει η μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο). Κανένα αμυντικό δόγμα, καμιά «γραμμή Μαζινό» δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική αν δεν έχει τη δυνατότητα ολοκληρωτικής αντεπίθεσης. Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν πρέπει να μετατραπούν σε «κάστρα» για να αντιμετωπίσουν την τουρκική επιθετικότητα. Γιατί τα «κάστρα» που πολιορκούνται, αργά ή γρήγορα, πέφτουν. Σημασία έχει να ηττηθεί ο εχθρός και όχι απλώς να καθυστερήσει η προέλασή του. Για να ηττηθεί όμως  πρέπει οι πολιορκούμενοι να εξέλθουν του «κάστρου» και πιθανόν με πρόσθετες ενισχύσεις να συντρίψουν τους επιτιθέμενους. Αλλιώς η άμυνα είναι μόνο για την «τιμή των όπλων» και η τελική ήττα αναπόφευκτη.

Τα ανωτέρω δεν υποβαθμίζουν την αναγκαιότητα άμυνας επί της συνοριογραμμής, αλλά, υπογραμμίζουν ότι αυτή είναι αδύνατον να αποτρέψει τον εχθρό και να εξασφαλίσει τη νίκη. Το σημερινό αμυντικό δόγμα που κυριαρχεί στην ελληνική και κυπριακή πολιτικοστρατιωτική ηγεσία είναι καταστροφή.

Το γεωγραφικό πλεονέκτημα

Η Τουρκία έχει γεωπολιτικό δυναμικό ανώτερο του ελληνικού. Έχει οκταπλάσιο πληθυσμό, πολύ μεγαλύτερο οικονομικό-παραγωγικό δυναμικό, σημαντική αμυντική βιομηχανία και ελέγχει τα Στενά. Ταυτόχρονα έχει σημαντικό γεωγραφικό πλεονέκτημα: Με την εξαίρεση της Αν. Θράκης, των νησιών Ίμβρου και Τενέδου και του προγεφυρώματος στη Β. Κύπρου αποτελεί μια ενιαία συμπαγή εδαφική μάζα. Αντίθετα η Ελλάδα είναι εδαφικά κατακερματισμένη μεταξύ της ηπειρωτικής χώρας και των εκατοντάδων νησιών του Αιγαίου. Παράλληλα η ηπειρωτική χώρα δεν έχει αξιόλογο στρατηγικό βάθος και η Κύπρος, ως προκεχωρημένο οχυρό, βρίσκεται μακρύτερα των ελληνικών απ’ ότι των τουρκικών στρατιωτικών βάσεων.

Το βασικό στρατηγικό ερώτημα είναι πώς ο Ελληνισμός μπορεί να εξουδετερώσει το σημερινό τουρκικό πλεονέκτημα σε περίπτωση μιας ένοπλης σύγκρουσης που, αργά ή γρήγορα, είναι αναπόφευκτη λόγω της φιλοδοξίας της Τουρκίας να ανασυστήσει μια σύγχρονη Οθωμανική Αυτοκρατορία. «Η Τουρκία δεν έχει πολιτικά σύνορα, αλλά, γεωπολιτικά» είχε γράψει στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος»  ο πρώην Πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, στις 24-6-22, δήλωσε: «Έχουμε ευθύνη απέναντι στην ιστορία μας και στο μέλλον μας. Διότι υπάρχει μια Τουρκία η οποία είναι μεγαλύτερη από την Τουρκία. Μην ξεχνάμε πως υπάρχει μεγαλύτερη Τουρκία από τη χώρα μας. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορούμε να εγκλωβιστούμε στα σύνορά μας».

Το προληπτικό μαζικό πλήγμα

Ο Ελληνισμός οφείλει να εξουδετερώσει το γεωπολιτικό πλεονέκτημα της Τουρκίας και αυτό μπορεί να γίνει μόνο μ’ ένα καλά σχεδιασμένο και κατάλληλα προετοιμασμένο «προληπτικό αιφνιδιαστικό μαζικό πλήγμα», όταν παρουσιαστεί ένα «παράθυρο ευκαιρίας». Θα συνίσταται σε μια συνδυασμένη και ακαριαία ενέργεια όλου του δυναμικού των ενόπλων δυνάμεων με στόχο την άμεση εξουδετέρωση, του μεγαλύτερου μέρους ή και του συνόλου, των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του εχθρού.

Το «προληπτικό μαζικό πλήγμα» έχει εφαρμοστεί σε πολλές περιπτώσεις κατά την ιστορική διαδρομή (π.χ. από το Ισραήλ κατά των Αράβων στον πόλεμο των «Έξι Ημερών» το 1967 και από την Αίγυπτο κατά του Ισραήλ στον πόλεμο του «Γιόμ Κιπούρ το 1973). Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι υπαινίσσονται ήδη ένα προληπτικό πλήγμα κατά της Ελλάδας όταν, συχνά πυκνά, επικαλούνται στις ομιλίες τους το στίχο ενός δημοφιλούς τοπικού τραγουδιού «Μπορεί να έρθω ξαφνικά ένα βράδυ».

‘Όμως το «προληπτικό αιφνιδιαστικό μαζικό πλήγμα» για να πραγματοποιηθεί απαιτεί συγκεκριμένο είδος και αριθμό οπλικών συστημάτων, πέραν των όσων διαθέτει σήμερα το ελληνικό οπλοστάσιο. Απαιτεί μεγάλο αριθμό μη επανδρωμένων αεροσκαφών (ΜΕΑ) – drones, UAV, UCAV – διαφόρων τύπων και ρόλων (αναγνωριστικά, επιθετικά, καμικάζι-αντιραντάρ κλπ) που θα ενεργούν και ως σμήνος. Επίσης απαιτεί σημαντικό αριθμό τακτικών βαλλιστικών πυραύλων εδάφους-εδάφους και ιδιαίτερα πυραύλων πλεύσης – cruise (στο ελληνικό οπλοστάσιο υπάρχουν οι γαλλικοί Scalp στα Mirage-2005 και στα Rafale). Η εμβέλεια αυτών των πυραυλικών συστημάτων πρέπει να καλύπτει όλη σχεδόν την εδαφική έκταση της Τουρκίας. Σημειώνουμε ότι η τουρκική αμυντική βιομηχανία  κατασκευάζει ήδη τέτοιους πυραύλους.

Το «προληπτικό αιφνιδιαστικό μαζικό πλήγμα» είναι κάτι που εκτιμούμε ότι δεν μπορεί να γίνει σήμερα, ελλείψει μέσων,  εκτός αν ο Ελληνισμός αντιμετωπίσει μείζονα υπαρξιακή απειλή, αλλά, θα πρέπει από τώρα να αρχίσει να σχεδιάζεται και να προετοιμάζεται. Πρέπει να είναι ως ένα ακόμη όπλο στη φαρέτρα μας.

Οι εν δυνάμει στόχοι

Ενδεικτικά και ως παράδειγμα, έχοντας υπόψη αντίστοιχες επιχειρήσεις άλλων κρατών, αναφέρουμε τους εν δυνάμει στόχους ενός «προληπτικού πλήγματος:

  1. Αιφνιδιαστική επίθεση από μεγάλο αριθμό ΜΕΑ, που θα εκκινούν από τον Έβρο, τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο, κατά των συστημάτων ραντάρ και των πυραύλων του εχθρού (πριν προλάβουν να μετακινηθούν στις θέσεις διασποράς τους), με στόχο την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους αυτών σ’ όλη τη δυτική, κεντρική και νότια Τουρκία.
  2. Μαζική επίθεση αεροσκαφών και πυραύλων εδάφους-εδάφους κατά των πολεμικών αεροδρομίων του εχθρού με στόχο την αχρήστευσή τους και την καταστροφή των μαχητικών του επί του εδάφους, καθ’ όλη την έκταση της δυτικής κεντρικής και νότιας Τουρκίας. Σκοπός η εξασφάλιση αεροπορικής κυριαρχίας.
  3. Αεροπορική και πυραυλική επίθεση κατά των ναυστάθμων και των ναυπηγείων του τουρκικού στόλου και κατά μεμονωμένων σημαντικών μονάδων του. Επίσης ολική καταστροφή των αποβατικών σκαφών της Στρατιάς του Αιγαίου που βρίσκονται έναντι των ελληνικών νησιών.

Οι στόχοι αυτοί θα πρέπει να έχουν εξουδετερωθεί εντός ωρών γι’ αυτό αναφέραμε ότι απαιτούνται τα απαραίτητα σε αριθμό οπλικά συστήματα και άφθονα πυρομαχικά. Στη συνέχεια θα ακολουθήσουν:

  1. Αεροπορική επίθεση κατά κέντρων διοίκησης, επικοινωνιών και μεγάλων μονάδων του εχθρού με παράλληλη προσβολή υποδομών (δρόμοι, γέφυρες, σιδηροδρομικές γραμμές) ώστε να είναι δύσκολη η κινητοποίησή τους.
  2. Στρατιωτική εισβολή στην Αν. Θράκη, με όρους αεροπορικής – πυραυλικής κυριαρχίας, με στόχο τη δημιουργία προγεφυρώματος που θα φθάνει μέχρι την ακτή της Προποντίδας αποκλείοντας τη χερσόνησο της Καλλίπολης. Κατάληψη της Αδριανούπολης, αλλά, όχι της Κωνσταντινούπολης (είναι ανέφικτο λόγω τεράστιου πληθυσμού). Το εδαφικό προγεφύρωμα θα χρησιμοποιηθεί, κατά τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις, ως αντάλλαγμα για άλλους όρους που θα επιβληθούν στους Τούρκους.
  3. Κατάληψη της Ίμβρου και της Τενέδου από μονάδες πεζοναυτών. Τα νησιά αυτά επίσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ανταλλάγματα κατά τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν της εκεχειρίας.
  4. Επίθεση κυπριακών και ελλαδικών στρατιωτικών δυνάμεων κατά των απομονωμένων, λόγω αεροπορικής – πυραυλικής κυριαρχίας, τουρκικών στρατευμάτων, για την πλήρη απελευθέρωση της κατεχόμενης Κύπρου.

Τα προαναφερθέντα είναι απλώς ενδεικτικά. Ο σχεδιασμός και οι προτεραιότητες ενός «προληπτικού αιφνιδιαστικού μαζικού πλήγματος» βεβαίως θα γίνουν από τα ελληνικά επιτελεία, με την προϋπόθεση ότι έχουν λάβει «το πράσινο φως» από την πολιτική ηγεσία.

Οι στόχοι μιας υψηλής εθνικής στρατηγικής

Εφ’ όσον το «προληπτικό μαζικό πλήγμα» ολοκληρωθεί στο σύνολό του – εν μέρει θα είναι καταστροφικό – η Τουρκία θα είναι μια ηττημένη χώρα. Τότε ο Ελληνισμός θα μπορεί:

α) Να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 ν.μ. σ’ όλες τις ηπειρωτικές και νησιωτικές ακτές, απαιτώντας την αναγνώρισή τους από την Τουρκία. Τα διεθνή ύδατα του Αρχιπελάγους θα περιβάλλονται από ελληνικά χωρικά ύδατα και άρα θα αποτελούν ελληνική ΑΟΖ.

β) Να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία με βάση τη μέση γραμμή με πλήρη επήρεια του Συμπλέγματος του Καστελόριζου, απαιτώντας επίσης την τουρκική αναγνώριση

γ) Να απαιτήσει από την Άγκυρα την απόσυρσή της από το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ακυρώνοντας όλο το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

δ) Να απαιτήσει την αναγνώριση από την Τουρκία της ενιαίας Κυπριακής Δημοκρατίας και την κατάργηση των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου.

ε) Να απαιτήσει την αποστρατικοποίηση της Αν. Θράκης και των Στενών για την επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων στον Έβρο. Όπως έγινε με τη χερσόνησο του Σινά μετά τον τελευταίο αραβο-ισραηλινό πόλεμο.

Η Ελλάδα, δηλαδή, δε θα επιδιώξει την προσάρτηση εδαφών και την αλλαγή των συνόρων της με την Τουρκία, αλλά, τον εξαναγκασμό της τελευταίας να αποδεχτεί την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα του συνολικού Ελληνισμού.

Η ήττα και η στρατιωτική αδυναμία της Τουρκίας θα δημιουργήσει άκρως ευνοϊκές συνθήκες για τη δημιουργία κουρδικού κράτους στις νοτιοανατολικές επαρχίες της. Μια πιθανή τέτοια εξέλιξη θα την αποδυναμώσει σε ιστορικό βάθος, ώστε να μην αποτελεί απειλή για το ελληνικό έθνος.

Εξωτερική εξισορρόπηση

Όλοι αυτοί οι στόχοι δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από την ελληνική βούληση, ακόμα και μετά μια ελληνική σαρωτική νίκη, αλλά, είναι συνάρτηση συσχετισμών σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο καθώς και των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων. Γι’ αυτό αναφερθήκαμε σε «παράθυρο ευκαιρίας», το οποίο όμως πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να το εκμεταλλευτούμε όταν παρουσιαστεί.

Η Συμφωνία Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης (αμυντικής συνδρομής) με τη Γαλλία, η Συμφωνία Αμυντικής Συνδρομής με τα Η.Α.Ε. και οι στρατιωτικές συνεργασίες με Αίγυπτο και Ισραήλ αποτελούν κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Οι όποιοι σύμμαχοι θα συνδράμουν μόνο αν εξυπηρετούνται και τα δικά τους συμφέροντα στο να μην καταστεί η Τουρκία ηγεμονική δύναμη στην περιοχή της Α. Μεσογείου – Μέσης Ανατολής.

Η πολιτική ηγεσία

Όλα όσα προαναφέρθηκαν προϋποθέτουν ότι ο Ελληνισμός θα διαθέτει ηγεσία με πατριωτικό όραμα. Δυστυχώς το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην Αθήνα και τη Λευκωσία είναι ανίκανο να χαράξει μια υψηλή εθνική στρατηγική. Εξαρτημένο, ενδοτικό, ανίκανο και φοβικό ακολουθεί κατευναστική πολιτική έναντι της απέραντης τουρκικής απειλής και κρύβεται, για να δικαιολογηθεί,  πίσω από το Διεθνές Δίκαιο και το «ρεαλισμό» που οφείλει να επιδεικνύει ο αδύναμος. Μόνο που ο «διαχρονικός ρεαλισμός» που ακολουθείται από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα οδηγεί είτε στην ειρηνική δορυφοροποίηση είτε στη στρατιωτική συντριβή.  Αυτό το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να κατανοήσει ότι το «προληπτικό αιφνιδιαστικό μαζικό πλήγμα» αποτελεί την τελική φάση μιας ουσιαστικής αποτρεπτικής πολιτικής.

Υ.Γ. Το άρθρο αυτό γράφτηκε για να επισημάνει ότι το «προληπτικό μαζικό πλήγμα» πρέπει να ενταχθεί εγκαίρως στο στρατηγικό σχεδιασμό του Ελληνισμού με την απόκτηση όλων των αναγκαίων μέσων για την υλοποίησή του, πριν οι Τούρκοι «έλθουν ένα βράδυ ξαφνικά», γιατί θα έρθουν.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

=====================================

The Preventive Blow in the Greek-Turkish Confrontation

By Nikos Iglessis

The confrontation between Turkey and Hellenism does not only concern the demilitarization of the islands of the Eastern Aegean. It does not only concern the questioning of sovereignty over the islands and islets of the Archipelago. It is not only about the right to extend territorial waters to 12 nautical miles. It is not only about the limits of the EEZ and the exploitation of its natural resources. It does not only concern the Muslim minority of Thrace. It is not only about the military occupation of Northern Cyprus. All these are partial aspects of a confrontation with at stake the survival of the Greeks as a free, independent and sovereign nation and not as a geopolitical satellite of Turkey.

Ankara’s long-term geostrategic planning envisages the weakening of Hellenism with all kinds of hybrid operations (threats, propaganda, illegal immigration), its shrinking, its military coercion and its continuous, through slippage, diplomatic and on-the-ground foldings.

No delusion is allowed by the political leaderships in the two-state entities of the Nation (Greece and the Republic of Cyprus). Peaceful settlement of “disputes” based on International Law and the Law of the Sea, perhaps with the mediation of some allies, is an illusion. Either we will gradually submit to Turkey’s ambitions to become a hegemonic regional power, or we will defend the autonomy of Hellenism.

Borderline defense

It is not enough, ineffective and meaningless, to organize our defense to defend the islands of the Eastern Aegean and the border line of the Evros. It is not enough to seek to maintain the existing status quo, which deprives us of the 12 n.m. along our coasts and the EEZ in the Eastern Mediterranean east of the 28th Meridian (until then, the partial demarcation with Egypt has been done). No defense doctrine, no “Maginot line” can be effective if it does not have the possibility of a total counterattack. Greece and the Republic of Cyprus must not turn into “castles” to face Turkish aggression. Because “castles” that are besieged, sooner or later, fall. It is important to defeat the enemy and not just delay his advance. In order to be defeated, however, the besieged must leave the “castle” and possibly, with additional reinforcements, crush the attackers. Otherwise, the defense is only for the “price of arms,” and the final defeat is inevitable.

The above does not detract from the necessity of defense on the border, but underlines that it is impossible to prevent the enemy and ensure victory. The current defense doctrine that dominates the Greek and Cypriot civil-military leadership is a disaster.

The geographical advantage

Turkey has a geopolitical potential superior to that of Greece. It has eight times the population, much greater economic-productive potential, significant defense industry and controls the Straits. At the same time, it has an important geographical advantage: Except for North Thrace, the islands of Imbros and Tenedos, and the bridgehead in N. Cyprus, it forms a single solid landmass. On the contrary, Greece is territorially fragmented between the mainland and the hundreds of Aegean islands. At the same time, the mainland does not have appreciable strategic depth and Cyprus, as an advanced fortress, is located further from the Greek than from the Turkish military bases.

The key strategic question is how Hellenism can neutralize the current Turkish advantage in the event of an armed conflict that, sooner or later, is inevitable because of Turkey’s ambition to reconstitute a modern Ottoman Empire. “Turkey has no political borders, but geopolitical ones” the former Prime Minister and Foreign Minister Ahmet Davutoglu wrote in his book “Strategic Depth”. The current Minister of Foreign Affairs Mevlut Cavusoglu, on 6-24-22, stated: “We have a responsibility towards our history and our future. Because there is a Turkey which is bigger than Turkey. Do not forget that there is a bigger Turkey than our country. This is why we cannot be locked up at our borders.”

The preemptive mass strike

Hellenism must neutralize Turkey’s geopolitical advantage and this can only be done with a well-planned and properly prepared “preemptive surprise mass strike”, when a “window of opportunity” presents itself. It will consist of a combined and instantaneous action of the entire potential of the armed forces to immediately neutralize the greater part or even the whole of the operational capabilities of the enemy.

“Preemptive mass strike” has been used on many occasions throughout history (e.g. by Israel against the Arabs in the 1967 Six Day War and by Egypt against Israel in the 1973 Yom Kippur War ). Turkish political and military officials are already hinting at a pre-emptive strike against Greece when they frequently invoke the line of a popular local song “I may come suddenly one night,” in their speeches.

But the “preventive surprise mass strike” to be carried out requires a specific type and number of weapon systems beyond what the Greek arsenal currently has. It requires many unmanned aerial vehicles (UAVs) – drones, UAVs, UCAVs – of various types and roles (recognition, attack, kamikaze-anti-radar, etc.) that will also act as a swarm. It also requires a significant number of tactical surface-to-surface ballistic missiles and especially cruise missiles (in the Greek arsenal, there are the French Scalp in Mirage-2005 and Rafale). The range of these missile systems should cover almost the entire territory of Turkey. We note that the Turkish defense industry is already manufacturing such missiles.

The “preemptive surprise mass strike” is something we estimate cannot be done today, for lack of means, unless Hellenism faces a major existential threat, but it should start planning and preparing now. It should be as one more weapon in our quiver.

The potential targets

Indicatively and as an example, bearing in mind similar operations of other states, we mention the potential targets of a “preemptive strike:

A surprise attack by a large number of MEAs, which will launch from Evros, the Aegean islands and Cyprus, against the enemy’s radar systems and missiles (before they can move to their deployment positions), to destroy most of them throughout western, central and southern Turkey.
A massive attack by aircraft and surface-to-surface missiles against the enemy’s military airfields to disable them and destroy his fighters on the ground throughout western central and southern Turkey. The aim is to ensure air sovereignty.
Air and missile attack against the naval stations and shipyards of the Turkish fleet and against important individual units of it. Also, total destruction of the amphibious ships of the Army of the Aegean located in front of the Greek islands.

These targets should have been neutralized within hours, so we mentioned that the necessary number of weapon systems and abundant ammunition are required. They will then follow:

Air attacks against command centers, communications, and large units of the enemy while attacking infrastructure (roads, bridges, railway lines) to make their mobilization difficult.
Military invasion of Eastern Thrace, in terms of air-missile sovereignty, to create a bridgehead that will reach the coast of the Propontis, excluding the peninsula of Gallipoli. Capture of Edirne, but not Constantinople (it’s impossible due to the huge population). The territorial bridgehead will be used, during diplomatic negotiations, in exchange for other conditions to be imposed on the Turks.
The capture of Imbros and Tenedos by marine units. These islands can also be used as pawns in the diplomatic negotiations following the armistice.
Attack by Cypriot and Greek military forces against the isolated, due to air-missile dominance, Turkish troops, for the complete liberation of occupied Cyprus.

The above are only indicative. The planning and priorities of a “preemptive surprise mass strike” will of course be done by the Greek staffs, provided they have received “the green light” from the political leadership.

The objectives of a high national strategy

As long as the “preemptive mass strike” is completed in its entirety – in part it will be devastating – Turkey will be a defeated country. Then Hellenism will be able to:

a) To extend the territorial waters to 12 n.m. on all continental and island coasts, demanding their recognition by Turkey. The international waters of the Archipelago will be surrounded by Greek territorial waters and will therefore constitute a Greek EEZ.

b) To delimit an EEZ with the Republic of Cyprus based on the middle line with full effect of the Kastelorizo ​​Complex, also requiring Turkish recognition

c) To demand from Ankara its withdrawal from the Turkish-Libyan memorandum, canceling the whole narrative of the “Blue Homeland”.

d) To demand the recognition by Turkey of the unified Republic of Cyprus and the repeal of the Zurich-London Agreements.

e) To demand the demilitarization of Upper Thrace and the Straits for the return of Greek troops to Evros. As happened with the Sinai Peninsula after the last Arab-Israeli war.

In other words, Greece will not seek the annexation of territories and the change of its borders with Turkey, but the coercion of the latter to accept the sovereignty and sovereign rights of all Hellenism.

The defeat and military weakness of Turkey will create highly favorable conditions for the creation of a Kurdish state in its southeastern provinces. A possible such development will weaken it to a historical depth, so that it does not pose a threat to the Greek nation.

External balancing

All these goals do not depend solely on the Greek will, even after a Greek sweeping victory, but are a function of correlations at the regional and international level as well as the interests of the Great Powers. That is why we referred to a “window of opportunity”, but we must be prepared to take advantage of it when it presents itself.

The Strategic Partnership Agreement (defense assistance) with France, the Defense Assistance Agreement with the U.A.E. and military partnerships with Egypt and Israel are moves in the right direction, but nothing is certain. Any allies will only help if their own interests are also served in preventing Turkey from becoming a hegemonic power in the E. Mediterranean – Middle East region.

The political leadership

Everything mentioned above presupposes that Hellenism will have a leadership with a patriotic vision. Unfortunately, the dominant political system in Athens and Nicosia is incapable of drawing a high national strategy. Dependent, submissive, incompetent and phobic, it follows an appeasement policy against the immense Turkish threat and hides, to justify itself, behind International Law and the “realism” that the weak must demonstrate. But the “timeless realism” followed by the dominant political system leads to either peaceful satellite-ization or military collapse. This political system fails to understand that “preemptive surprise mass strike” is the final phase of a meaningful deterrence policy.

PS. This article was written to point out that the “preemptive mass strike” must be included in time in the strategic planning of Hellenism by acquiring all the necessary means for its implementation before the Turks “come one night suddenly”, because they will come.

Source: www.ellinikianistasi.gr

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1 COMMENT

  1. Who is Erdogan’s handler? This bellicose aging autocrat has been in power for 19 years. Sounds to me the “Erdogan squawks”toward Greece are out of fear.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here