EDITOR’S NOTE (Nick Stamatakis): Evagoras Pallikarides, a member of EOKA, was executed by hanging by the British colonial forces on February 26, 1959, at the age of 19. He is one of the most celebrated heroes of the anti-colonial, pro-union with Greece fight by the Greek Cypriots in the 1950s.  Let me remind you here that Great Britain had promised Cypriots and Greeks that the Union with Greece would be guaranteed if they entered the war on the side of the Allies.  The Greeks didn’t, of course, need any “rewards” to enter the War against the Fascists.  They fought as nobody else and, along with the Russians and the Poles, had more losses of human life (proportionately to their population) during the war than any other nation.

Yet after the War, not only did the British not keep their promise, but they explicitly said that Cyprus would never be truly independent.  And that promise they kept until today.  Currently, Cyprus is the only former British colony on the planet where the U.K. operates two “sovereign” military bases.  “Sovereign” means that their land is considered to be British territory.  To put the cherry on top, some in the British government in recent years had claimed that – because the bases are on the Mediterranean shore – they should have rights on the adjacent waters (where oil and natural gas were discovered)!! Their demand was silenced later when some Cypriot politicians threatened to kick them out once and for all by demanding new negotiations to redefine the status of the bases…

These two essays below describe Palikarides’ life and actions with an emphasis on the question of why Queen Elizabeth did not pardon him – at a time when the death sentence had been abolished in the U.K.  It seems that the young hero was steadfast in his defiance and not only accepted his “crime” but did not agree to allow his lawyers to file an appeal.  But in the end, as Fanoulla Argyrou (an expert in Cyprus history) suggests (second essay in Greek), the execution was performed by the then Cyprus Governor, IN THE NAME OF HER MAJESTY’S GOVERNMENT.  And this is why Greeks and Cypriots to this day suggest that Queen Elizabeth bears responsibility for young Evagoras’ execution…


source: defenddemocracy.press

The young Cypriot Queen Elizabeth refused to pardon

Evagoras Pallikarides (Greek: Ευαγόρας Παλληκαρίδης, 26 February 1938 – 14 March 1957) was a member of EOKA during the 1955–1959 campaign against British rule in Cyprus.

Pallikarides was born in Tsada, Paphos District, one of five children of Miltiades and Aphrodite Pallikarides.

He studied at the Greek High School of Paphos where, at age 15, he participated in his school’s boycott of the coronation of Queen Elizabeth II in June 1953.

Due to celebrations in honour of Queen Elizabeth II’s coronation, the British raised the Union Jack at all schools throughout Cyprus.

Paphos was the only town where celebrations were not held because Pallikarides had deliberately taken down the British flag from the Paphos Gymnasium Gym propylaea (entrance) and knew full well what the consequences of such an act would be.

He carried on his resistance with other secondary school pupils by forcibly bending during the night all British flag bearing iron posts along the main street entrance to Paphos as well as with demonstrations.


When EOKA began the struggle against British colonialism in 1955, Pallikarides took part in several anti-British demonstrations and joined EOKA when he was just 17 years old.

In November 1955 on his way to school he saw two British soldiers mercilessly beating a friend who had been arrested and tied to an electricity pole because he refused to say who lowered the British flag during the previous night in the grounds of the Paphos Hospital.

Pallikarides assaulted, struck the two British soldiers and freeing his friend escaped the scene. He was arrested himself later on the same day and sent for trial at the Paphos District Court on alleged charges of rioting.

Pallikarides denied the charges and was ordered to reappear for trial on December 6, 1956. Anticipating imprisonment in the special concentration camps set up by the British for mere suspects, he decided to take to the mountains where he joined one of the many EOKA guerrilla groups that operated throughout Cyprus.

Over the next year, Pallikarides participated in several guerrilla operations. Meanwhile, a reward of 5,000 pounds was put on his head by the British Army.

Pallikarides was arrested on December 18, 1956 because he was caught red-handed with his guns loaded on a donkey. The police had privately reported that he had murdered a man, considered to be a British collaborator by EOKA, although there was no evidence for this claim of murder.

“I know you will sentence me to death, but whatever I did, I did as a Cypriot who wants his liberty”

Evagoras Pallikarides, speaking during his trial where he was sentenced to death for the possession of a non working firearm.

Trial and hanging

At his trial Pallikarides did not deny possession of the weapon. He said he did what he had to do as a Greek Cypriot seeking his freedom.

He was sentenced to death by hanging for firearms possession on February 27, 1957. Pallikarides was hanged on March 14, 1957, at the age of 19.

A propaganda leaflet was published after the hanging with a fabricated description of how he had murdered a traitor. The lawfulness of his execution has been subsequently questioned in light of the fact that the weapon held by Pallikarides at the time was not functional.

A. W. B. Simpson in his book Human Rights and the End of Empire, claims that the real reason for his execution was that the authorities believed, but were unable to prove, that he had earlier murdered an elderly individual who was a suspected collaborator with the British authorities.

He was buried at the Imprisoned Graves in the Central Jail of Nicosia.

In his last letter, Evagoras wrote:

“I will boldly follow my destiny. Maybe this will be my last letter. But still it doesn’t matter. I don’t regret a thing. Let me lose it all. You only die one time. I will walk joyfully to my final abode. What if its today or tomorrow? Everybody dies one day. It is a good thing to die for Greece. Time 7:30. The most beautiful day of my life. The most beautiful time.”


Η Βασίλισσα Ελισάβετ και οι απαγχονισμοί 1955-59 – Οι αποφάσεις παίρνονταν επ΄ονόματι της κυβέρνησής της

Της Φανούλλας Αργυρού

Αναφέρομαι στο δημοσίευμα της κ. Άρτεμης Κουδουνάρη στο «Φιλελεύθερο», 24 Ιουνίου, 2022  με τίτλο: «Κακώς τα βάζουμε με τη Βασίλισσα Ελισάβετ».

Η κα Κουδουνάρη γράφει:  «Η Cyprus Mail τον Οκτώβριο του 1993  έλεγε ότι σύμφωνα με υπάρχοντα στοιχεία, ΔΕΝ φαίνεται ότι η μονάρχης είτε υπέγραψε εντολές απαγχονισμού ή απέρριψε αιτήσεις για απονομή χάριτος». Και συνέχισε (η κ. Α. Κουδουνάρη) : «Όπως γνωρίζω, αυτά τα θέματα εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του υπουργού Εσωτερικών (Home Office)… Κακώς τα βάζουμε με τη Βασίλισσα, προσωπικά. Το μόνο δικαίωμα που έχει είναι να ζητήσει εξηγήσεις, όχι να αρνηθεί να υπογράψει, και να εκφράσει άποψη…»

Η “Cyprus Mail”  είχε δίκαιο. Αλλά θα εξηγήσω εξ΄όσων γνωρίζω.

Ας   ξεκινήσω από το τελευταίο με το οποίο δεν συμφωνώ.  H Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ αν το θέλει, μπορεί να δώσει «royal pardon» («βασιλική χάρη») σε οποιονδήποτε καταδικαστεί για ένα έγκλημα.  Όπως εξηγεί το δημοσίευμα του businessinsider.com, της Meghan Jones του Reader’s Digest,  25 Ιουνίου 2018,  ο αρχικός σκοπός της «βασιλικής χάριτος» ήταν για να προσφέρει εξαίρεση από την θανατική ποινή (που έχει ήδη καταργηθεί από την δεκαετία του 1960). Και το έκανε η Βασίλισσα, όπως παραθέτει με παραδείγματα η Meghan Jones, στο εν λόγω άρθρο της,  όπου αναφέρεται σε 9 πράγματα που μπορεί να κάνει η Βασίλισσα.

Ένα από αυτά είναι να «δίνει χάρη σε εγκληματίες». «Αν το βλέπει πρέπον, η Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ μπορεί να δώσει «βασιλική χάρη» σε οποιονδήποτε καταδικαστεί για ένα έγκλημα. Αυτή είναι ακόμη μια εξουσία, παρόλο, που δεν την χρησιμοποιεί τις μέρες μας…»

Pardon criminals

If she sees fit, Queen Elizabeth II can grant “royal pardon” to anyone convicted of a crime. This is another power, though, that she doesn’t use much nowadays. The original purpose of “royal pardon” was to provide exemption from the now-abolished death penalty. The practice of royal pardon is less common today, but the Queen did use it to grant a posthumous pardon to World War II codebreaker Alan Turing in 2013. It can also reduce prison sentences, which it recently did in 2001. Two inmates in a South Wales prisonjumped into action to save a prison worker’s life after he was attacked by a wild boar. The monarch made the decision that their heroics had earned them a little time off their sentences.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Τώρα, η ουσιώδης διαφορά  στην περίπτωση του ήρωα μας, Ευαγόρα Παλληκαρίδη, είναι ότι ο Παλληκαρίδης ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΕΦΕΣΗ παρόλο που κάποιοι ισχυρίζονταν ότι είχε κάνει. Και εδώ είναι που παρεξηγούνται τα πράγματα. Βλέπε άρθρο μου  στο Sigmalive 9.5.2022 «Τα 70χρονα της Βασίλισσας Ελισάβετ στο Κούριο κι ο ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης».

Έγραψα μεταξύ άλλων:

«…Ο Παλληκαρίδης δεν είχε κάνει έφεση – Μέχρι το τελευταίο λεπτό…»

Δυστυχώς ο ήρωας Παλληκαρίδης δεν είχε κάνει έφεση. Αυτό θα πρέπει να ξεκαθαριστεί γιατί δίδεται λανθασμένη εντύπωση στο θέμα αυτό. Αν την είχε κάνει θα ξεκινούσε αναγκαστικά η διαδικασία της έφεσης και θα ανέμεναν μέχρι να βγει η απόφαση του Εφετείου και η περίοδος εκείνη με όλα όσα λάμβαναν χώρα στο Ηνωμένο Βασιλείου με τις προσπάθειες για κατάργηση της θανατικής ποινής, τη γενική κατακραυγή υπέρ του, θα γλύτωνε σίγουρα  τον απαγχονισμό. Ακόμα, και σε  περίπτωση που δεν είχε γίνει έφεση, όπως στην περίπτωσή του, η διαδικασία ήταν όπως περιμένουν (και έτσι έκαναν) μέχρι το τελευταίο λεπτό της περιόδου που παρείχετο για έφεση προτού δώσουν στην δημοσιότητα οποιεσδήποτε πληροφορίες για την εκτέλεση.

Η ημερομηνία λήξης της περιόδου για έφεση στην περίπτωση Παλληκαρίδη είχε λήξει στις 6 Μαρτίου 1957. Στις 7 Μαρτίου 1957 το Supreme Court στη Λευκωσία έστειλε 7 αντίγραφα της δικογραφίας και το ιατρικό δελτίο του  Ε. Παλληκαρίδη στον Κυβερνήτη μαζί με τις Royal Instructions της 10ης Μαρτίου, 1925 για να αποφασίσει. Η έκθεση του Δικαστή της υπόθεσης, Justice Shaw, είχε ήδη σταλεί στον Κυβερνήτη. Όλα αυτά για να αποφασίσει ο Κυβερνήτης για τη ζωή ή θάνατο του 19χρονου Παλληκαρίδη…

Δικηγόροι του Παλληκαρίδη

Οι δικηγόροι του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, Φοίβος Κληρίδης και Λέλλος Δημητριάδης, έστειλαν τηλεγράφημα προς την Βασίλισσα, το οποίο φέρει σφραγίδα παραλαβής από το Παλάτι  13.3.1957 στο οποίο έλεγαν:

«Εκ μέρους του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και του πατέρα του, o οποίος για χρόνια υπηρέτησε πιστά ως αστυνομικός  και της μητέρας του, κάνουμε τελευταία έκκληση στην Μεγαλειότητά σας να μην απαγχονιστεί στις Κεντρικές Φυλακές στις 14.3.1957. Ήταν ένοχος μόνο για κατοχή όπλου δίχως σφαίρες και παραδόθηκε δίχως αντίσταση, παρακαλούμε την  Μεγαλειότητά σας να εισηγηθείτε έλεος (mercy) ».

Το τηλεγράφημα (που δεν ήταν Έφεση) προς την Βασίλισσα, όμως, έρχεται σε αντίθεση με την πρόθεση των δικηγόρων του όπως την εξέφρασαν, κατά την έναρξη της δίκης   στις 25 Φεβρουαρίου 1957 ενώπιον του Δικαστή B. V. Shaw, J.:

«κ. Κληρίδης: Καθώς ο κατηγορούμενος αποφάσισε να παραδεχθεί ενοχή, και η μόνη καταδίκη είναι ο θάνατος, δεν υπάρχουν περιθώρια να παρακαλέσουμε οποιαδήποτε επιείκεια εκ μέρους του κατηγορουμένου.  Ζητώ την άδεια του συναδέλφου μου, κ. Δημητριάδη και εμού να αποχωρήσουμε.»

«κ. Δημητριάδης: Συμφωνώ με τον κ. Κληρίδη. Συμβουλεύσαμε τον κατηγορούμενο και τους συγγενείς του ότι δεν έχει άμυνα έναντι του νόμου. Ζητήσαμε από τον κατηγορούμενο αν μας ήθελε να πούμε κάτι εκ μέρους του, και είπε ότι θα δήλωνε ένοχος, και ότι δεν πρέπει να εμφανιστούμε στο Δικαστήριο, καθώς θα πει  ότι θέλει ο ίδιος…. Δεν ξέρω πώς να παρακαλέσω για επιείκεια γιατί μόνο μία ποινή προνοείται. Πριν ξεκινήσει η υπόθεση είχαμε μια μάλλον  άτυπη  συζήτηση με τον δημόσιο κατήγορο ο οποίος συμφώνησε ότι θα έλεγε ορισμένα πράγματα τα οποία μπορούσαν να θεωρηθούν ως επιείκεια όταν θα αναφερθεί το θέμα».

«Δικαστήριο:  Κατά τη κρίση μου οι Δικηγόροι που εμφανίζονται για τον Κατηγορούμενο δεν πρέπει να αποσυρθούν με τη δικαιολογία ότι ο Κατηγορούμενος έχει παραδεχθεί ενοχή».

«Σημείωση: Αμφότεροι Δικηγόροι δέχθηκαν την απόφαση».

Λέχθηκε επίσης,  ότι οι δικηγόροι του δεν έκαναν έφεση γιατί ο ίδιος ο Παλληκαρίδης δεν ήθελε. Και όμως, ως δικηγόροι του όφειλαν να την κάνουν, όπως ακριβώς όταν ζήτησαν να αποσυρθούν από την υπεράσπισή του στη δίκη  ο Δικαστής απέρριψε το αίτημά τους, και τους είπε, «Κατά τη κρίση μου οι Δικηγόροι που εμφανίζονται για τον Κατηγορούμενο δεν πρέπει να αποσυρθούν με τη δικαιολογία ότι ο Κατηγορούμενος έχει παραδεχθεί ενοχή».

Στις  22 Φεβρουαρίου 1957 ο Υπουργός Αποικιών, όταν ρωτήθηκε στη Βουλή  ποια βήματα προτίθετο να προτείνει για τον τερματισμό της θανατικής ποινής και στις αποικίες υπό το φως της απόφασης της Βουλής για τερματισμό ή την αναστολή της, απάντησε: «Οι τοπικοί νόμοι και πρακτικές είναι ευθύνη των αποικιακών κυβερνήσεων». Και ότι η κυβέρνησης της Αυτής Μεγαλειότητας θα κρατούσε ενήμερες τις κυβερνήσεις (αποικιακές) για όποια απόφαση έπαιρνε για το θέμα.

Με άλλα λόγια όταν ο Κυβερνήτης, και εφόσον δεν είχε κατατεθεί ΕΦΕΣΗ που θα άλλαζε άρδην τα  πράγματα υπέρ του Παλληκαρίδη, προχώρησε με τον απαγχονισμό, το έκανε ΕΠ’ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΟΣ.

Αυτό είναι το γεγονός  που στην ουσία επιβαρύνει την Βασίλισσα. Όταν ο κόσμος στη θυμοσοφία του λέγει ότι η Βασίλισσα «υπέγραψε» τον απαγχονισμό του, το λέγει απλουστευμένα, γιατί όντας οι αποφάσεις στις αποικίες, όπως και στο Ηνωμένο Βασίλειο,  παίρνονταν από τους κατά τόπους Κυβερνήτες ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ OF HER MAJESTY’S GOVERNMENT.  Μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο εμπίπτουν στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Εσωτερικών (Home Office).




Please enter your comment!
Please enter your name here