By George Harvalias –

According to a nicely served urban legend that circulates in the living rooms of the Kolonaki center-left and the ethno-nihilist neoliberals who rule this country, the legacy of Greek-Serbian friendship is not as unshakable as it appears.

Because Vucic buys Turkish drones, Djokovic is an anti-vaxer, the Serbs compete with the Greeks in basketball, Belgrade aims to occupy …the port of Thessaloniki and other such nonsense.

They would really like to, but it doesn’t suit them. Even if they make (Yale liberal professor) Stathis Kalyvas rewrite Greek-Serbian history, they will never succeed in erasing a great historical truth from the consciousness of the two peoples: That since the two countries regained their national independence, they have never been “embattled” with hostile feelings against each other.

Rivalries and petty quarrels certainly may have existed during the turbulent period of the Balkan wars, Serbian partisans may have offered medical treatment to their Greek communists during the Civil War, but there was never a substantial confrontation between the two nations. On the opposite: Solidarity, mutual understanding and Orthodox communailty.

The Serbs call Corfu “the island of salvation”, as the remnants of their army and the entire Serbian government, pursued by the Austro-Hungarian forces, found refuge there after an exhausting march through the Albanian mountains. More than 150 thousand ragged, hungry and exhausted Serbian soldiers landed on the island, several of them died from the hardships, but despite the magnitude of the humanitarian disaster, no nose was opened. The people of Corfu welcomed their suffering neighbors with compassion, treated them and gave them the opportunity to regroup and move to Northern Greece.

The coexistence of the two national teams was exemplary. Despite their miserable condition, the Serbs avoided looting the properties of the Corfu people. That is why they were allowed to set up temporary government agencies, they printed their own newspaper, they married Greek women, until the declaration for the establishment of Yugoslavia was signed in Corfu.

In two World Wars, Greeks and Serbs stood hand in hand on the “right side of history”. And they were the people who were constantly under the nose of imperial and later Nazi Germany in contrast to other neighbors who generously offered their services to the Reich. It is also crucial that the Serbs never ignored or questioned the Byzantine culture, considering themselves an integral part of it.

In the era of the Ottoman yoke, after all, the two peoples were possessed by the same revolutionary spirit and envisioned their liberation together. One has only to read the book by the Greek-speaking scholar Dusan Spasojevic, today the Serbian ambassador in Athens, to discover the evidence of this early understanding.

Anyone who pretends to be ignorant of historical reality is malicious and serves other purposes. I say this to make things clear, although it is not necessary.

The Greeks love the Serbs and they proved it when they, in the late 1990s, helpless and isolated, were called to defend their homeland from the U-Tse-Ka scumbags and the modern NATO barbarians who bombed them mercilessly.

Serbia, faced with the will of the powerful and the hatred of the Germans who wanted revenge for the guerrilla warfare of the Second World War, succumbed. It was dismembered and left large parts of its population outside its current borders, in the hybrid states of Bosnia, Kosovo, and even Skopje. Today, Belgrade is balancing on a tightrope thanks to the skill of the populist Serbian president, Aleksandar Vucic, who has managed to talk to the West without ever disrupting his relationship with Russia.

But the Germans and secondarily the American Democrats who follow the pernicious Clinton policy do not leave the Serbs alone. They are in a hurry to launch – listen to – Kosovo’s accession to the European Union.

And for this reason they turn a blind eye to the constant provocations of the Kosovars who are doing everything to terrorize and ultimately expel the Serbian minority from a region that is considered the historical and religious cradle of the Serbian nation.

Last Thursday, the government of Kosovo had the audacity to sign an official application for membership in the European Union. Along with the rest of the scumbags, the “prime minister” and “president” of the “robber state”, they were also photographed with engravings of “Greater Albania” that reaches as far as Preveza, including Corfu!

Today there are only five EU member states. which do not recognize Kosovo as an independent and sovereign state.

One of them is Greece and each of us understands why.

Despite this, and instead of hunting them down for the “Greater Albania” joke, the visits of Greek government envoys to Pristina are increasing for no apparent reason. From…Patsis to Mendoni.  If – I say if – Mitsotakis is thinking of modifying the permanent Greek policy of “non-recognition” in order to wink at the Germans in case they rescue him, he will have committed national humiliation and unprecedented disrespect towards the feelings of the vast majority of the Greek people.

When a distant relative of his, Eleftherios Venizelos, once found himself in a similar dilemma, he refused to sell Serbia, saying that “Greece is too small a country to commit such a great dishonor”. I honestly don’t know Kyriakos’ concepts of honor and dishonor, but if he falls for this strategic slip, he will go down in the trash can of history.


Του Γιώργου Χαρβαλιά –

Σύμφωνα με έναν ωραία σερβιρισμένο αστικό μύθο που κυκλοφορεί στα σαλόνια της κολωνακιώτικης κεντροαριστεράς και των εθνομηδενιστών νεοφιλελεύθερων που κυβερνούν αυτή τη χώρα, η παρακαταθήκη της ελληνοσερβικής φιλίας δεν είναι και τόσο ακλόνητη όσο παρουσιάζεται.

Γιατί ο Βούτσιτς αγοράζει τουρκικά drones, Ο Τζόκοβιτς είναι αντιεμβολιαστής, oι Σέρβοι πλακώνονται με τους Ελληνες στο μπάσκετ, το Βελιγράδι έχει βλέψεις στο …λιμάνι της Θεσσαλονίκης και άλλα τέτοια ευτράπελα.

Πολύ θα ήθελαν, αλλά δεν τους κάθεται. Και τον Στάθη Καλύβα να βάλουν για να ξαναγράψει την ελληνο-σερβική ιστορία δεν θα καταφέρουν ποτέ να σβήσουν από την συνείδηση των δύο λαών μια μεγάλη ιστορική αλήθεια: Ότι από τότε που οι δύο χώρες ανέκτησαν την εθνική τους ανεξαρτησία, δεν «τζαρτζαρίστηκαν» ποτέ με εχθρικά αισθήματα.

Ανταγωνισμοί και μικροκαυγαδάκια ασφαλώς μπορεί να υπήρξαν την πολυτάραχη περίοδο των Βαλκανικών πολέμων, Σέρβοι παρτιζάνοι μπορεί να περιέθαλψαν Ελληνες κομμουνιστές τους στην διάρκεια του Εμφυλίου, όμως ουσιαστική αντιπαράθεση μεταξύ των δύο εθνών δεν υπήρξε ποτέ. Το αντίθετο. Αλληλεγγύη, συναντίληψη και ορθόδοξη σύμπνοια.

  • Οι Σέρβοι ονομάζουν την Κέρκυρα «το νησί της σωτηρίας», καθώς εκεί βρήκαν καταφύγιο κυνηγημένα από τις δυνάμεις της Αυστροουγγαρίας τα απομεινάρια του στρατού τους και ολόκληρη η σερβική κυβέρνηση μετά από μια συγκλονιστική πορεία στα αλβανικά βουνά.

Περισσότεροι από 150 χιλιάδες ρακένδυτοι, πεινασμένοι και εξουθενωμένοι Σέρβοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν στο νησί, αρκετοί από αυτούς πέθαναν από τις κακουχίες, αλλά παρά το μέγεθος της ανθρωπιστικής καταστροφής δεν άνοιξε μύτη. Οι Κερκυραίοι υποδέχθηκαν τους ταλαιπωρημένους γείτονες με συμπόνια, τους περιέθαλψαν και τους έδωσαν δυνατότητα να ανασυνταχθούν και να μεταφερθούν στην Βόρειο Ελλάδα.

Η συνύπαρξη των δύο εθνικών ομάδων υπήρξε υποδειγματική. Παρά την άθλια κατάσταση τους οι Σέρβοι απέφυγαν το πλιάτσικο στις περιουσίες των Κερκυραίων. Γι αυτό αφέθηκαν να συστήσουν προσωρινές κυβερνητικές υπηρεσίες, τύπωναν την δική τους εφημερίδα, παντρεύτηκαν Ελληνίδες, μέχρι και η διακήρυξη για την ίδρυση της Γιουγκοσλαβίας στην Κέρκυρα υπογράφηκε.

Σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους Ελληνες και Σέρβοι στάθηκαν χέρι-χέρι στην «σωστή πλευρά της ιστορίας». Και ήταν οι λαοί που μονίμως έμπαιναν στο ρουθούνι της αυτοκρατορικής και αργότερα της Ναζιστικής Γερμανίας σε αντίθεση με άλλους γείτονες που προσέφεραν απλόχερα τις υπηρεσίες τους στο Ράιχ. Είναι επιπλέον κρίσιμο ότι οι Σέρβοι ουδέποτε αγνόησαν ή αμφισβήτησαν την Βυζαντινό πολιτισμό, θεωρώντας τους εαυτούς τους αναπόσπαστο τμήμα του.

Στην εποχή του Οθωμανικού ζυγού άλλωστε οι δύο λαοί διακατέχονταν από το ίδιο επαναστατικό πνεύμα και οραματίζονταν από κοινού την απελευθέρωση τους. Δεν έχει κανείς παρά να διαβάσει το βιβλίο του ελληνομαθούς Ντούσαν Σπασόγιεβιτς, πρέσβη σήμερα της Σερβίας στην Αθήνα, για να ανακαλύψει τα τεκμήρια αυτής της πρώιμης συνεννόησης.

Οποιος λοιπόν παριστάνει ότι αγνοεί την ιστορική πραγματικότητα, είναι κακόβουλος και υπηρετεί άλλους στόχους. Τα λέω αυτά για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα αν και δεν χρειάζεται.

Οι Ελληνες αγαπούν τους Σέρβους και το απέδειξαν όταν εκείνοι στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ανήμποροι και απομονωμένοι κλήθηκαν να υπερασπίσουν την πατρίδα τους από τους κατσαπλιάδες του Ου-Τσε-Κα και τους σύγχρονους βαρβάρους του ΝΑΤΟ που τους βομβάρδιζαν χωρίς έλεος.

  • Η Σερβία μπροστά στη βούληση των ισχυρών και το μίσος των Γερμανών που ήθελαν να πάρουν ρεβάνς για το αντάρτικο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπέκυψε. Διαμελίστηκε και άφησε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της εκτός των σημερινών της συνόρων, στα υβριδικά κράτη της Βοσνίας, του Κοσσυφοπεδίου, ακόμη και των Σκοπίων.

Σήμερα το Βελιγράδι ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί χάρις στην επιδεξιότητα του λαοφιλή Σέρβου προέδρου, Αλεξάνταρ Βούτσιτς ο οποίος έχει καταφέρει να μιλάει με την Δύση χωρίς ποτέ να διαταράξει τη σχέση του με την Ρωσία.

Αλλά οι Γερμανοί και κατά δεύτερο λόγο οι Αμερικανοί Δημοκρατικοί που ακολουθούν την ολέθρια πολιτική Κλίντον δεν αφήνουν τους Σέρβους στην ησυχία τους. Βιάζονται να δρομολογήσουν-άκουσον άκουσον-την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στην Ευρωπαική Ενωση.

Και για τον λόγο αυτό κάνουν τα στραβά μάτια στις διαρκείς προβοκάτσιες των Κοσοβάρων που κάνουν τα πάντα για να τρομοκρατήσουν και τελικά να διώξουν την σερβική μειονότητα από μια περιοχή που θεωρείται ιστορικό και θρησκευτικό λίκνο του σερβικού έθνους.

Την περασμένη Πέμπτη η κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου είχε το θράσος να υπογράψει επίσημη αίτηση ένταξης στην Ευρωπαική Ενωση. Μαζί με τα υπόλοιπα καραγκιοζιλίκια, «πρωθυπουργός» και «πρόεδρος» του «κράτους-λησταρχείου», φωτογραφήθηκαν και με γκραβούρες της  «Μεγάλης Αλβανίας» που φτάνει μέχρι την Πρέβεζα, συμπεριλαμβάνοντας την Κέρκυρα!

Σήμερα υπάρχουν μόλις πέντε χώρες μέλη της Ε.Ε. που δεν αναγνωρίζουν το Κοσσυφοπέδιο ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος.

Μία από αυτές είναι η Ελλάδα και ο καθένας μας αντιλαμβάνεται το γιατί.

  • Παρόλα αυτά και αντί να τους έχουμε πάρει στο κυνήγι για το ανέκδοτο της «Μεγάλης Αλβανίας», πυκνώνουν χωρίς κανέναν προφανή λόγο οι επισκέψεις απεσταλμένων της ελληνικής κυβέρνησης στην Πρίστινα. Από τον…Πάτση μέχρι την Μενδώνη.

Αν-λέω αν-ο Μητσοτάκης σκέπτεται να τροποποιήσει την πάγια ελληνική πολιτική «μη αναγνώρισης» για να κάνει τα γλυκά μάτια στους Γερμανούς μήπως και τον διασώσουν θα έχει διαπράξει εθνική μειοδοσία και πρωτοφανή ασέβεια απέναντι στα αισθήματα της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού.

Όταν κάποτε ένας μακροσυγγενής του, ο Ελευθέριος Βενιζέλος βρέθηκε σε ένα ανάλογο δίλημμα, αρνήθηκε να πουλήσει την Σερβία λέγοντας ότι «η Ελλάς είναι πολύ μικρή χώρα για να διαπράξει μία τόσο μεγάλη ατιμία». Ειλικρινά δεν γνωρίζω τις αντιλήψεις του Κυριάκου περί τιμής και ατιμίας, αλλά αν υποπέσει και σε αυτό το στρατηγικό ολίσθημα θα περάσει στα μαύρα κατάστιχα της ιστορίας.



Please enter your comment!
Please enter your name here