Will AHEPA Finally Embrace Its “Greek Orphan” Victims? (EN-GR)

PHOTO: AHEPA President Lamberson amid the Greek orphans to be adopted

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ

by Leonidas V. Georgiou

Next Sunday is designated by Archbishop Elpidophoros as “AHEPA Day.”  The occasion presents AHEPA with an opportunity to right a wrong: to recognize the Greek children it harmed irreparably with its shady adoptions in the 1950s.

Does AHEPA have the moral stamina to embrace its victims today after nearly seven decades of neglect?  Will AHEPA help them regain their Greek citizenship, a birthright guaranteed by international conventions?  Will AHEPA assist their efforts to find their roots in Greece?

What happened?

On May 5, 1959, headline news announced that high-ranking AHEPA officials, including past supreme presidents Stephen S. Scopas and Leo J. Lamberson, were arrested for human trafficking, selling Greek babies in the black market in the United States.  Evidence was presented that AHEPA’s agents in Greece scouted hospitals, orphanages, and even peasant homes in the countryside for babies they would send for adoption in the United States.  They processed adoptions in Greek courts under streamlined proceedings that AHEPA had lobbied for which waived background checks, follow-up visits, and the requirement that adoptive parents appear in person before the adoption court.  The children were then transported to the United States and delivered to high-paying customers, who paid between $1,500 and $10,000 per child (in 1950s dollars – $16,000 – $115,000 in today’s dollars).  Some of the new parents were previously found unfit and rejected by American adoption agencies.

It was reported that 98% of the adoptive parents were not Greek nor Orthodox Christian and that 78% of them were Jewish Americans.  These children were thus denied their fundamental birthright to be raised in the nationality and faith they were born in.  That right was already guaranteed by Greek laws and Orthodox Church doctrine.  Today, it is guaranteed by international conventions, such as the U.N. Convention on the Rights of the Child.

The criminal charges against AHEPA’s leaders and agents in 1959 were eventually dismissed because it was erroneously believed the adoptions were legal under Greek laws.  American courts reasoned that if the children were already adopted before entering the United States, AHEPA’s officials were outside the scrutiny of American adoption laws.  Hence, American laws designed to protect the welfare of adopted children did not apply to Greece’s wretched orphans.

Unbeknownst to the prosecutors and courts then, the adoptions were far from legal in Greece.  In addition, facts that emerged decades later revealed that some of the babies were literally stolen from their cribs or were given up by their parents under the peddlers’ false pretexts.

In 1996, a New York Times investigation again brought these adoptions to the forefront.  It was reported that some newborns were kidnapped from their hospital cribs in Greece.  In some instances, parents who had twins were told that one of their newborns had died at childbirth.  In reality, the infant was whisked away by kidnappers who then sold it for adoption to peddlers who worked for the U.S. black market.

In other cases, it was reported that AHEPA’s unscrupulous agents scouted Greece’s countryside and approached vulnerable widows who had many children.  Touting their AHEPA credentials, the peddlers persuaded them to give up a child under the false pretext it would be raised like a king as a rich American.  They planted false hopes that one day, the child would return to rescue the rest of the family out of poverty.  Needless to say, the baby never returned, and under adoption secrecy laws, its whereabouts would never be traced.

When the scandal erupted in 1959, AHEPA launched a damage-control PR campaign. Its immediate response was to distance itself from the perpetrators and deny any connection with them.

AHEPA’s involvement with adoptions.

Greece was still under Nazi occupation when AHEPA first promoted the idea of bringing Greek children to the United States for adoption.  An advertisement in The Ahepan Magazine in March 1944 asked readers to refer Greek infants to AHEPA’s supreme secretary, Leo J. Lamberson, to be placed for adoption in the United States.  As a lawyer, Lamberson was charging legal fees for his adoption services.  Where others saw tragedy in Greece, Lamberson saw an opportunity to profit, and AHEPA willingly promoted his efforts.

Throughout the 1940s and 1950s, Leo Lamberson was a leading figure in AHEPA despite revelations that he had a criminal record.  Eight-term supreme president V.I. Chebithes warned AHEPA’s supreme convention in 1947 that Lamberson was a recidivist, repeatedly convicted and imprisoned for felonies involving moral turpitude.  He warned AHEPA that Lamberson was closely linked to a prostitution ring that trafficked young girls across state lines to a house of ill repute in Indiana.  Chebithes argued that Lamberson was not morally fit to lead AHEPA in any capacity.  He predicted that Lamberson would bring disgrace to the organization.

AHEPA did not heed Chebithes’ warnings.  In fact, AHEPA promoted Lamberson to its highest office, that of the supreme president.  It also appointed him to leading positions in its refugee and orphan adoption program.

In 1950, AHEPA sent its co-founder, George A. Polos, to set up field offices in Athens and Thessaloniki.  Polos had a colorful past of his own, first as an employee of the Imperial Palace of the Ku Klux Klan, then as an organizer of AHEPA chapters under a scheme where he and his fellow recruiters kept a portion of the members’ initiation fees.  In the 1930s, Polos used a similar fee-sharing arrangement to establish a network of restaurant-owner subscribers that never materialized.  Now, in the year 1950, Polos used the same pattern of commission-based compensation to establish a network of “sub-agents” for AHEPA’s baby adoption program.  It was an arrangement that violated both Greek and American laws since AHEPA was prohibited from charging any fees.

AHEPA also persuaded the Greek government to waive the stringent adoption rules that were designed to safeguard infants’ safety and welfare.  Accordingly, Greece revised its laws to allow “proxy adoptions” that delegated to AHEPA the duty to conduct background checks of adoptive parents and follow-up visits to protect the infants’ safety and welfare.  That’s a duty that AHEPA promised but did not follow up on.  Indeed, it did not even have the competence to undertake such an obligation.

In Washington, AHEPA obtained certification as a State Department-authorized agent to process adoptions and refugee immigration petitions on behalf of the U.S. government. Thus, AHEPA took over the role previously played by the U.S. Embassy, the State Department, and the Justice Department.

As a certified “volunteer organization,” AHEPA was prohibited from charging fees for its work.  From the start, however, AHEPA charged fees for its refugee and adoption services in Greece and the U.S.  The American Embassy in Athens protested about AHEPA’s violations in 1954, but the practice continued.  In February of that same year, the World Council of Churches (W.C.C.) demanded that AHEPA stop charging fees for its refugees and orphans program.  AHEPA refused to comply, so the W.C.C. evicted it from the office it occupied in Athens rent-free.  The W.C.C. also discontinued its $600 monthly subsidy for AHEPA’s staff wages and office expenses.  AHEPA then moved to a different office and continued its money-making scheme with an unfettered appetite.  These events occurred before 1956, when AHEPA did not deny its involvement with adoptions but merely argued that no wrongdoing had been alleged.

Prosecutor Frank Hogan also investigated five criminal cases that occurred before 1956. Hogan did not prosecute those five cases because they were time-barred (the statute of limitations had run out), not because no wrongdoing had been committed prior to AHEPA’s decision to dissolve its Refugee Relief Committee.

AHEPA’s adoptions continued after 1956.

AHEPA’s official historian, Alexander Kitroeff, writes that “the period of those activities that were being addressed began in late 1956, and this technically saved AHEPA more embarrassment because it had disbanded its Refugee Relief Committee that handled the arrival of children, due to concerns of financial wrongdoings.” (Kitroeff, A., History of AHEPA, © AHEPA, 2023, p. 122).  The evidence, however, does not support this contention.

Although AHEPA voted to dissolve its committee in August 1956, it failed to stop the adoptions.  AHEPA failed to notify the State Department, the Greek government, Greek orphanages, and the various adoption and child welfare agencies that it would no longer process adoption applications.  It failed to surrender its credentials, which designated it as a volunteer agency authorized to act on behalf of the U.S. State Department.  AHEPA knew that Lamberson continued to operate in its name for three years, but it never notified law enforcement agencies.

That means that in 1956, 1957, 1958, and 1959, those who handed over children to AHEPA’s designated agents justifiably believed that they were giving them to AHEPA.  They reasonably relied on AHEPA’s letterhead, which was still used by the perpetrators.  AHEPA never gave adequate notice to stakeholders in Greece and the United States that it ceased operations, not even when it received detailed complaints of what was happening in its name.  AHEPA knew that the shady adoptions continued in its name, yet it did not stop them!

In 1957, a year after AHEPA voted to dissolve its committee, Archbishop Michael angrily protested to AHEPA that it must stop placing Greek children in non-Orthodox homes because the practice violates the children’s human rights, Greek laws, and Church teachings.  AHEPA still has not been able to stop them.

At its August 1957 convention, Supreme Secretary George N. George suggested that “if the Order of AHEPA cannot clean up its name, then I feel the State Department should be called into the picture because the Order of Ahepa’s name is very vulnerable when it comes to Refugee Relief, and I feel they should be called in to complete this investigation if we’re not big enough to do it.”  (1957 Supreme Convention transcript, p. 86-87).  AHEPA thus knew what it had to do, but once again did not do it!  Instead, it allowed its designated agents to continue hurting innocent children in AHEPA’s name.

On July 13, 1958, coincidentally the day Archbishop Michael died, the New York Greek-language daily Atlantis published a letter to the editor that protested the adoption of Greek children by non-Greeks and non-Orthodox sponsors.  That letter triggered the Greek government’s interest, which in turn asked the Church of Greece to intervene.  Greece’s Archbishop Theoklitos and his synod released an encyclical that condemned the practice.  Once again, AHEPA was formally notified to stop the practice, but it still has not done so.  It allowed the wrongful adoptions to continue in its name!

After he is elected archbishop but before his installment on April 1, 1959, Arch. Iakovos followed up with his own protests to AHEPA.  Again, AHEPA did not surrender its adoption privileges and did not end its agency agreements, so the adoptions continued.

Throughout this period, from 1956 to 1959, as AHEPA received pleas to stop the harmful adoptions, it failed to stop its fraternity brothers from peddling Greek babies in AHEPA’s name.  It failed to notify law enforcement that Lamberson, Scopas, and Tsaparis, were acting illegally and on their own.

AHEPA did not surrender its government credentials until 1959, long after Lamberson and Scopas were arrested.  By then it was too late for hundreds of innocent children who continued to be sold in the black market.

“Brother” Michael Tsaparis, manager of AHEPA’s office in Athens, testified in 1959 that he personally sent 110 children to AHEPA through the year 1957 and an additional 165 to 170 in the two years that followed.  AHEPA has nothing to say about the 110 children that were adopted before it washed its hands in 1956.  It denies any involvement with the 165 to 170 children that Brother Tsaparis processed in its name afterward.

AHEPA’s loyalty to its wrongdoers.

Long after Lamberson and Scopas were arrested, AHEPA still resisted calls for their ouster from the organization.  When V.I. Chebithes made a motion at the 1959 convention to expel Lamberson, he met fierce opposition from Ahepans whose masonic loyalty to their embattled leaders was beyond reproach.  The future Judge Nicholas Tsoucalas argued that Lamberson “deserves a break” because the charges leveled against him are based on “suspicion and hearsay.”  Leo Ypsilanti, a member of the original Displaced Persons Committee, argued that Lamberson deserves “fairness and justice” and should not be expelled without additional delays and due process.  Others insisted that Lamberson could be expelled only after a trial by his own AHEPA chapter.

AHEPA rejected Chebithes’ pleas when he argued passionately that “these children don’t know anything; they can’t talk about their rights – and you talk about the right of a man to be tried by the Chapter – then I say to you, let every Greek have his right to be raised and educated in the faith and language and in the traditions of his glorious race.”  (1959 Supreme Convention, p. 482).

AHEPA’s masonic oaths, secrecy, and loyalty to each other, even when they commit crimes, have caused severe harm to both itself and the Greek American community it serves.  In the case of hundreds of innocent Greek children whose lives it ruined, AHEPA’s masonic culture has been abominable.

AHEPA’s missing documents.

AHEPA’s second defense is that its adoption records have gone “missing,” so it is unable to discuss the matter.  The destruction or loss of its own business records is not due to the passage of time.  AHEPA invoked this excuse from the start.

In October 1956, two trunks of Refugee Relief files were shipped from AHEPA’s Athens office to its Washington headquarters.  Constantine Critzas, the man assigned to dissolve AHEPA’s Refugee Relief Committee, reviewed them.  Known for his blind loyalty to AHEPA, Critzas had quietly extinguished other AHEPA scandals in the past, such as expelling Seraphim Canoutas from AHEPA in 1927 because he revealed the organization’s ties with the Ku Klux Klan.

In 1957, a year after he began to dissolve the Refugee Relief Committee, Critzas reported that Lamberson and his numerous “sub-agents”, in fact, continued to operate under AHEPA’s label. They refused to wrap up their activities and refused to turn over AHEPA’s own files.  With that knowledge, neither Critzas nor anyone else in AHEPA sought a court order to get AHEPA’s own records from Lamberson.  They did not get a court order compelling Lamberson and his “sub-agents” to cease operations.  Furthermore, the two trunks of documents from the Athens office that Critzas reviewed also went “missing,” as did the adoption records in AHEPA’s other offices.

AHEPA processed adoptions from its offices in Washington, New York, Athens, Thessaloniki, and South Bend, Indiana.  It also maintained “sub-agencies” in Miami, Philadelphia, Chicago, Minneapolis, Cleveland, and Middletown, Connecticut.  Every adoption they handled included dossiers, applications, affidavits, court decrees, financial ledgers and correspondence.  Yet no one in AHEPA knows where these records are.

AHEPA had a legal duty to maintain timely and accurate business records for its adoption activities.  Under American law, if a party conceals or destroys relevant evidence, we may infer that the missing evidence is unfavorable to that party.  Indeed, AHEPA had much to hide and those records would show it.

AHEPA’s know-nothing defense.

More recently, AHEPA’s leaders argue a third defense, the comical Sgt. Schultz argument, “I know nothing, nothing!”  They often follow it with a pregnant pause and laughter.  With a straight face, AHEPA’s current leaders argue they will not discuss the adoptions on the record because they do not have first-hand knowledge.  They should not be “put on the spot” because they were not there!

Incredibly, AHEPA’s gatekeepers admonish adoptees to leave their supreme president alone because he has no first-hand knowledge.  “The supreme president will not know what you are even talking about.  [LAUGHTER].”  (Lou Katsos, EMBCA webinar, February 25, 2024).  The fallacy of this argument is obvious.  By their logic, AHEPA should not celebrate its centennial because its officers were not present at its founding a hundred years ago and do not have personal knowledge of the events!  See how AHEPA’s Supreme Vice President Chris Kaitson and AHEPA’s veteran Lou Katsos responded to requests by a journalist and by the leading adoptee advocates (Please go to 1:44:00)

What must AHEPA do now?

Already in their twilight years, dozens of adoptees are discovering the shady circumstances of their adoptions.  Many demand easier access to their birth and adoption records.  Some want to find their Greek families and meet their siblings, if they have any.  By law they can reclaim their birthright, the Greek citizenship they were robbed of, but bureaucratic obstacles prevent them from doing it.  At a minimum, AHEPA should help them get the justice they seek.

Most of all, every adoptee deserves AHEPA’s recognition, an acknowledgment that AHEPA did in fact carry out illegal adoptions and regrets it.  AHEPA must do it because it’s the right thing to do!

Will AHEPA, the self-proclaimed “defender of Hellenism,” finally embrace its own victims?

May 14, 2024,  www.helleniscope.com

DISCLAIMER: The views and statements expressed in this article constitute constitutionally protected opinions of this author.

TO SUPPORT HELLENISCOPE OR BECOME A SUBSCRIBER, LINK HERE!!

===================

ΦΩΤΟ: Ο πρόεδρος της ΑΧΕΠΑ Λίο Λαμπερτσον ανάμεσα στα Ορφανά Ελληνόπουλα.

Θα αναγνωρίσει τελικά η ΑΧΕΠΑ τα “ορφανά ελληνόπουλα” θύματα της;

του Λεωνίδα Β. Γεωργίου

Η καθιερωμένη «Κυριακή της ΑΧΕΠΑ» δίνει στην ομογενειακή οργάνωση την ευκαιρία να διορθώσει ένα τραγικό λάθος της: να αναγνωρίσει επί τέλους τα ελληνόπουλα που έβλαψε ανεπανόρθωτα με τις παράνομες υιοθεσίες της κατά την δεκαετία του 1950.

Θα έχει η σημερινή ΑΧΕΠΑ την ηθική υπόσταση να συμφιλιωθεί με τα θύματά της, μετά από επτά δεκαετίες παραμέλησης;  Θα έχει την διάθεση να τους βοηθήσει να ξαναποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια που τους αφαίρεσε και που δικαιούνται βάσει ελληνικής και διεθνούς νομοθεσίας;  Θα τους βοηθήσει να ξανασμίξουν με τις οικογένειές τους στην Ελλάδα;

Τι συνέβη;

Στις 5 Μαΐου 1959, τα δελτία ειδήσεων ανακοίνωναν ότι υψηλόβαθμα στελέχη της ομογενειακής οργάνωσης ΑΧΕΠΑ συνελήφθησαν από αμερικανικές αρχές με την κατηγορία εμπορίου ελληνόπουλων βρεφών στην αμερικανική μαύρη αγορά.  Οι αξιωματούχοι της ΑΧΕΠΑ κατηγορούντο ότι ανίχνευαν ελληνικά μαιευτήρια και βρεφοκοφεία, ακόμα και σπίτια φτωχών αγροτών στην ύπαιθρο, για νήπια που υιοθετούσαν εκ μέρους αμερικανών.  Ολοκλήρωναν τις υιοθεσίες και μετέφερναν τα βρέφη στην Αμερική όπου τα παρέδιδαν στους θετούς γονείς αντί αμοιβής που κυμαινόταν από 1.500 δολάρια έως και 10.000 δολάρια ανά παιδί (σε δολάρια της δεκαετίας του 1950 –  από $16,000 έως $110,000 σε σημερινές αξίες).

Οι υιοθεσίες ολοκληρώνονταν σέ ελληνικά δικαστήρια με συνοπτικές διαδικασίες «εξπρές» που δεν απαιτούσαν ασφαλιστικά μέτρα όπως, π.χ. έλεγχο αν οι θετοί γονείς ικανοποιούν βασικές προϋποθέσεις, ούτε επισκέψεις παρακολούθησης μετά την έγκριση για να επιβεβαιώνουν την ασφάλεια των παιδιών.  Τα ελληνικά δικαστήρια πίστευαν ότι η ίδια η ΑΧΕΠΑ θα αναπλήρωνε αυτές τις ελλείψεις με διορθωτικές ενέργειες στην Αμερική.  Στην πραγματικότητα, όμως, όχι μόνο δεν αναπλήρωνε τις ελλείψεις η ΑΧΕΠΑ, αλλά αντιθέτως, σε πολλές περιπτώσεις πουλούσε τα βρέφη σε θετούς γονείς που είχαν απορριφθεί από αμερικανικές υπηρεσίες ως ακατάλληλοι να υιοθετήσουν παιδιά.

Απεκαλύφθη δε ότι το 98% των θετών γονέων δεν ήταν Έλληνες ούτε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, και ότι το 78% από αυτούς ήταν αμερικανοεβραίοι.  Δηλαδή οι Αχέπανς στερούσαν από τα ελληνόπουλα το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να ανατραφούν με την εθνικότητα και θρησκεία στην οποία γεννήθηκαν.  Αυτό το δικαίωμα ήταν ήδη θεμελιωμένο και κατωχυρομένο από ελληνικούς νόμους της εποχής καθώς και από την Ορθόδοξη Εκκλησία.  Σήμερα εγγυάται από το διεθνές δίκαιο, όπως και η διακήρηξη του Ο.Η.Ε. περί δικαιωμάτων του παιδιού.

Οι ποινικές κατηγορίες εναντίον των αξιωματούχων της ΑΧΕΠΑ το 1959 τελικά απορρίφθηκαν επειδή τα δικαστήρια λανθασμένα θεώρησαν ότι οι υιοθεσίες ήταν νόμιμες σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία.  Γνωμοδότησαν ότι αφού τα παιδιά είχαν ήδη υιοθετηθεί στην Ελλάδα πριν εισέλθουν στις ΗΠΑ, δεν υπάγονταν στους αμερικανικούς νόμους περί υιοθεσίας.  Δηλαδή δεν επρόκειτο για αγοραπωλησία βρεφών αλλά για μεταφορά των ήδη αναγνωρισμένων παιδιών τους, άρα δεν υπήρχε νομικό κώλυμα.

Εν αγνοία των δικαστηρίων εκείνη την εποχή, οι υιοθεσίες ήταν κάθε άλλο παρά νόμιμες στην Ελλάδα.  Tρεις δεκαετίες αργότερα, το 1996, οι Τάιμς της Νέας Υόρκης αποκάλυψαν ότι κατά τη δεκαετία του 1950, αξιωματούχοι της ΑΧΕΠΑ προσέγγιζαν πολύτεκνες χήρες που αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες.  Οι δράστες εγκωμίαζαν τα διαπιστευτήρια τους ως Αχέπανς και με δόλιες υποσχέσεις έπειζαν τα θύματά τους να παραδώσουν τουλάχιστον ένα από τα πολλά παιδιά τους με το πρόσχημα ότι θα μεγάλωνε πλούσιος σαν βασιλιάς στην Αμερική.  Οι δράστες φύτευαν ψεύτικες ελπίδες ότι το παιδί κάποτε θα επέστρεφε για να σώσει την υπόλοιπη οικογένεια από τη φτώχεια τους.  Οι δράστες όμως γνώριζαν ότι το βρέφος δεν θα επέστρεφε ποτέ και, σύμφωνα με νόμους περί απορρήτου των υιοθεσιών, η μετέπειτα εντόπισή του δεν θα ήταν εφικτή.

Υπήρχαν και περιπτώσεις όπου νεογέννητα βρέφη απήχθησαν από τις κούνιες των μαιευτηρίων όπου γεννήθηκαν.  Οι δράστες της σπείρας έλεγαν στους γονείς, ιδιαίτερα σε αυτούς με δίδυμα, ότι ένα από τα νεογέννητά τους πέθανε κατά τη διάρκεια του τοκετού.  Όμως το βρέφος είχε απαχθεί από την κούνια του και, στη συνέχεια, το πουλούσαν με πλαστά πιστοποιητικά σε αξιωματούχους της ΑΧΕΠΑ για υιοθεσία και εξαγωγή στην μαύρη αγορά της Αμερικής.

Το 1959, όταν δημοσιεύτηκαν οι συλλήψεις των πρώην προέδρων της ΑΧΕΠΑ Λάμπερσον και Σκόπα και των συνεργατών τους, η ΑΧΕΠΑ αντέδρασε στην κατακραυγή της κοινής γνώμης με εκστρατεία δημοσίων σχέσεων.  Δεν ενήργησε για να προστατεύσει τις εκατοντάδες βρεφών που είχαν πουληθεί υπό την αιγίδα της, αλλά μόνο για να βελτιώσει την εικόνα της ίδιας της οργάνωσης ενώπιον της κοινής γνώμης.  Έτσι ανακοίνωσαν την αθωότητα της ΑΧΕΠΑ, ισχυρίζοντας ότι η ΑΧΕΠΑ είχε αποσυρθεί από τις υιοθεσίες τρία χρόνια νωρίτερα και ότι οι δράστες ενεργούσαν μόνοι τους.

Mια σύντομη ανασκόπηση των ιστορικών γεγονότων όπως προκύπτουν από έγγραφα της εποχής τους διαψεύδει αναμφισβήτητα!

Η εμπλοκή της ΑΧΕΠΑ σε υιοθεσίες.

Η ΑΧΕΠΑ προώθησε για πρώτη φορά την εξαγωγή ορφανών στην Αμερική κατά την κατοχή, πριν ακόμα τελειώσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.  Μια αγγελία στο περιοδικό της οργάνωσης, The Ahepan Magazine, τον Μάρτιο του 1944, ζητούσε από τους αναγνώστες να παραπέμπουν ορφανά ελληνόπουλα στον ανώτατο νομικό σύμβουλο της οργάνωσης, Λίο Λάμπερσον, για υιοθεσία στις ΗΠΑ.  Ο Λάμπερσον αναλάμβανε υιοθεσίες αντί αμοιβής.  Εκεί που άλλοι έβλεπαν τραγωδία στην κατεχόμενη Ελλάδα, ο Λάμπερσον έβλεπε ευκαιρίες για κέρδος – και η ΑΧΕΠΑ ήταν πρόθυμη να τον εξυπηρετήσει.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Λάμπερσον ήταν ηγετική φυσιογνωμία στην ΑΧΕΠΑ κατά τις δεκαετίες του 1940 και 1950, παρά τις γνωστές αποκαλύψεις ότι είχε βαρύ ποινικό μητρώο.  Το 1947, ο οκτάκις εκλεγμένος πρόεδρος της ΑΧΕΠΑ Βασίλειος Ι. Τσιμπίδης προειδοποίησε κατά το Ύπατο Συνέδριο της ΑΧΕΠΑ ότι ο Λάμπερσον είχε επανειλημμένα καταδικαστεί και φυλακιστεί για κλοπές και άλλα σοβαρά εγκλήματα ηθικής αυθαιρεσίας.  Επίσης ανέφερε ότι ο Λάμπερσον ήταν στενά συνδεδεμένος με σπείρα πορνείας που διακινούσε νεαρά κορίτσια σε οίκο ανοχής στην Ιντιάνα.  Ο Τσιμπίδης κατέληγε ότι ο Λάμπερσον δεν ήταν ηθικά ικανός να ηγηθεί την ΑΧΕΠΑ και τις επιτροπές της με οποιαδήποτε ιδιότητα.  Μάλιστα προέβλεπτε προφητικά ότι ο Λάμπερσον θα έφερνε ντροπή στην οργάνωση.

Παρά τις προειδοποιήσεις του Τσιμπίδη, η ΑΧΕΠΑ ανέδειξε τον Λάμπερσον στο ανώτατο αξίωμά της, αυτό του ύπατου προέδρου.  Εξ αρχής τον διόρισε και σε ηγετική θέση στην επιτροπή υιοθεσιών.  Με τέτοιους ηγέτες στην ΑΧΕΠΑ, ήταν πια θέμα χρόνου να ξεσπάσουν τραγικές ζημιές στα ευάλωτα νήπια της Ελλάδας, την τύχη των οποίων αναλάμβαναν.

Το 1950 η ΑΧΕΠΑ απέστειλε στην Ελλάδα τον συνιδρυτή της, Γεώργιο Α. Πόλο (Νικόπουλο), για να ανοίξει γραφεία στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη.  Ο Πόλος είχε το δικό του ενδιαφέρον παρελθόν.  Κατά τη δεκαετία του 1920, εργαζόταν στα κεντρικά γραφεία της τρομοκρατικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν, στο τμήμα προσλήψεων νέων μελών.  Εκεί οι υπάλληλοι που προσλάμβαναν νέα μέλη κρατούσαν ως αμοιβή ένα ποσοστό του τέλους μύησης.  Ο Πόλος χρησιμοποίησε το ίδιο σύστημα το 1922 όταν ίδρυσε τα πρώτα τμήματα της Αχέπας, όπου κρατούσε ένα ποσοστό των εισφορών νέων μελών.  Ακολούθησε το ίδιο μοντέλο οικονομικών κινήτρων και κατά την δεκαετία του 1930, όταν συγκέντρωνε συνδρομές για ένα τεράστιο δίκτυο εστιατορίων που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε.  Μοιραζόταν με τους συνδιοργανωτές του ένα μέρος του τέλους αίτησης για κάθε συνδρομητή που του έφερναν.  Η μοιρασιά των τελών πάντα έμοιαζε με σχήμα Πόνζι.

O Πόλος και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν παρόμοιο σχέδιο το 1950 για να δημιουργήσουν ένα δίκτυο δικηγόρων και «υπο-πρακτόρων» για τις υιοθεσίες που αναλάμβανε η ΑΧΕΠΑ στην Ελλάδα.  Οι αξιωματούχοι, δικηγόροι και «υπο-πράκτορες» της ΑΧΕΠΑ επωφελούντο από μοιρασιά αμοιβών που κατά τ’ άλλα ήταν απαγορευμένες από ελληνικούς και αμερικάνικους νόμους.

Η ΑΧΕΠΑ έπεισε την ελληνική κυβέρνηση να χαλαρώσει τους αυστηρούς κανόνες υιοθεσίας που ίσχυαν τότε, οι οποίοι προστάτευαν το συμφέρον των βρεφών.  Οι νέοι κανονισμοί επέτρεπαν «υιοθεσίες με πληρεξούσιο», με ανεπαρκή έλεγχο των θετών γονέων και χωρίς επισκέψεις παρακολούθησης για να πιστοποιούν την ασφάλεια των υιοθετημένων βρεφών.  Παρόλο που η ΑΧΕΠΑ ανέλαβε ευθύνη η ίδια για την πλήρωση αυτών των ασφαλιστικών μέτρων, στην πραγματικότητα δεν τα έπραξε και ούτε καν είχε την ικανότητα για να αναλάβει τέτοια υποχρέωση.

Στην Ουάσιγκτον, η ΑΧΕΠΑ πέτυχε την διαπίστωση της ως εξουσιοδοτημένη εθελοντική οργάνωση για να πράττει εκ μέρους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην διεκπεραίωση υιοθεσιών και αιτήσεων μετανάστευσης προσφύγων.  Έτσι η ΑΧΕΠΑ ανέλαβε ρόλους που προηγουμένως κατήχαν η Πρεσβεία των ΗΠΑ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Ως πιστοποιημένη «εθελοντική οργάνωση», απαγορευόταν να χρεώνει οποιοδήποτε ποσό για τις υπηρεσίες της.  Από την αρχή, όμως, η ΑΧΕΠΑ χρέωνε για τις υπηρεσίες της.  Η αμερικάνικη πρεσβεία κατήγγηλε τις παραβιάσεις της Αχέπας το 1954.  Τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (W.C.C.) ζήτησε από την ΑΧΕΠΑ να πάψει να χρεώνει για το πρόγραμμα προσφύγων και ορφανών.  Όταν η ΑΧΕΠΑ αρνήθηκε να συμμορφωθεί, το W.C.C. την έδιωξε από το γραφείο που της μίσθωνε δωρεάν χωρίς ενοίκιο. Το W.C.C. διέκοψε και την μηνιαία επιδότηση των $600 για μισθούς και έξοδα του γραφείου της ΑΧΕΠΑ στην Αθήνα.  Στη συνέχεια, η ΑΧΕΠΑ μετακόμισε σε διαφορετικό γραφείο και συνέχιζε τις δρασστηριότητες της ανενόχλητα.  Αυτά συνέβησαν πριν από το 1956, κατά την περίοδο που η ΑΧΕΠΑ ισχυρίζεται ότι δεν είχαν καταγγελθεί αδικοπραξίες εις βάρος της.

Αξιοσημείοτο ότι ο εισαγγελέας της Νέας Υόρκης Φρανκ Χόγκαν διερεύνησε τουλάχιστον πέντε ποινικές υποθέσεις που συνέβησαν πριν από το 1956.  Ο Χόγκαν δεν άσκησε δίωξη σε αυτές επειδή είχαν παραγραφεί λόγω χρονοτριβής, όχι επειδή δεν είχαν διαπραχθεί αδικοπραξίες πριν το 1956.

Οι υιοθεσίες της ΑΧΕΠΑ συνεχίστηκαν και μετά το 1956.

Ο επίσημος ιστορικός της ΑΧΕΠΑ, Αλέξανδρος Κιτρόεφ, γράφει ότι «το χρονικό διάστημα αυτών των δραστηριοτήτων που εξετάζονταν ξεκίνησε στα τέλη του 1956 και αυτό έσωσε τεχνικά την ΑΧΕΠΑ από περισσότερη ντροπή επειδή είχε διαλύσει την Επιτροπή Αρωγής Προσφύγων που χειριζόταν την άφιξη των παιδιών, λόγω ανησυχιών για οικονομικές ατασθαλίες». (Kitroeff, A., History of AHEPA, © AHEPA, 2023, σελ. 122). Οι αποδείξεις, ωστόσο, διαψεύδουν αυτόν τον ισχυρισμό.

Αν και η ΑΧΕΠΑ ψήφισε να διαλύσει την επιτροπή της τον Αύγουστο του 1956, δεν σταμάτησε τις υιοθεσίες για άλλα τρία χρόνια.  Η ΑΧΕΠΑ παρέλειψε να ειδοποιήσει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, την αμερικάνικη πρεσβεία, την ελληνική κυβέρνηση, τα ελληνικά ορφανοτροφεία, τα βρεφοκομεία, και τις διάφορες υπηρεσίες υιοθεσίας και πρόνοιας παιδιών ότι τερμάτιζε τις υπηρεσίες της.  Παρέλειψε να παραδώσει τα διαπιστευτήριά της που την όριζαν ως εθελοντική υπηρεσία εξουσιοδοτημένη να ενεργεί για λογαριασμό του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.  Για τρία χρόνια, η ΑΧΕΠΑ γνώριζε ότι ο Λάμπερσον συνέχιζε να λειτουργεί με το όνομά της, αλλά ποτέ δεν ειδοποίησε τις διωκτικές αρχές να τον σταματήσουν.

Αυτό σημαίνει ότι το 1956, το 1957, το 1958 και το 1959, όσοι παρέδιδαν παιδιά στους καθορισμένους αξιωματούχους της ΑΧΕΠΑ δικαιολογημένα πίστευαν ότι τα έδιναν στην ΑΧΕΠΑ.  Λογικά βασίστηκαν στα επιστολόχαρτα της ΑΧΕΠΑ που εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν οι δράστες. Η ΑΧΕΠΑ γνώριζε ότι οι παράνομες υιοθεσίες συνεχίζονταν στο όνομά της, ωστόσο δεν τις εμπόδισε!

Το 1957, ένα χρόνο αφότου η ΑΧΕΠΑ είχε ψηφίσει τη διάλυση της επιτροπής της, ο Αρχιεπίσκοπος Μιχαήλ διαμαρτυρήθηκε οργισμένος στην ΑΧΕΠΑ ότι πρέπει να σταματήσει να τοποθετεί Ελληνόπουλα σε μη Ορθόδοξα σπίτια.  Προφανώς η ΑΧΕΠΑ τον αγνόησε.

Στο συνέδριο της ΑΧΕΠΑ τον Αύγουστο του 1957, ο ύπατος γραμματέας Τζορτζ Ν. Τζορτζ εξέφρασε την εξής πρόταση: «Αν η ΑΧΕΠΑ δεν μπορεί να καθαρίσει το όνομά της, τότε πιστεύω ότι πρέπει να ζητήσουμε την παρέμβαση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, επειδή η ΑΧΕΠΑ είναι πολύ ευάλωτη στο θέμα.  Πιστεύω ότι πρέπει να κληθούν να ολοκληρώσουν αυτήν την έρευνα, αν δεν είμαστε αρκετά μεγάλοι να το κάνουμε εμείς».  (Πρακτικά, Ύπατο Συνέδριο του 1957, σελ. 86-87).  Άρα η ΑΧΕΠΑ γνώριζεε τι έπρεπε να κάνει, αλλά για άλλη μια φορά δεν το έκανε!  Αντιθέτως, με την αδράνεια της επέτρεπε στους αξιωματούχους της να συνεχίζουν να βλάπτουν αθώα παιδιά στο όνομα της.

Στις 13 Ιουλίου 1958, συμπτωματικά την ημέρα που πέθανε ο Αρχιεπίσκοπος Μιχαήλ, η ελληνόφωνη εφημερίδα της Νέας Υόρκης, Ατλαντίς, δημοσίευσε επιστολή αναγνώστου που διαμαρτυρόταν για τις υιοθεσίες ελληνόπουλων σε αλλόθρησκους.  Αυτή η επιστολή προκάλεσε το ενδιαφέρον της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία με τη σειρά της ζήτησε από την Εκκλησία της Ελλάδος να παρέμβει.  Στη συνέχεια ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Θεόκλητος και η Ιερά Σύνοδός του εξέδωσαν εγκύκλιο που καταδίκαζε τις παράνομες υιοθεσίες.  Για άλλη μια φορά, η ΑΧΕΠΑ ειδοποιήθηκε επίσημα να σταματήσει τις παράνομες υιοθεσίες της, αλλά και πάλι δεν το έκανε.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος, με τη σειρά του, διαμαρτυρήθηκε στην ΑΧΕΠΑ χωρίς αποτέλεσμα.  Μετά την εκλογή του σε αρχιεπίσκοπο αλλά πριν από την ενθρόνηση του την 1η Απριλίου 1959, διαμαρτυρήθηκε και στον τύπο.  Και πάλι, η ΑΧΕΠΑ δεν υποχωρούσε και οι επιζήμιες υιοθεσίες συνεχίστηκαν.

Σε όλη αυτή την περίοδο, από το 1956 έως το 1959, η ΑΧΕΠΑ δεχόταν εκκλήσεις να σταματήσει τις παράνομες υιοθεσίες, αλλά δεν το έπραξε.

Η ΑΧΕΠΑ δεν επέστρεψε τα κυβερνητικά της διαπιστευτήρια μέχρι το τέλος του 1959, αρκετούς μήνες μετά από τη σύλληψη των αξιωματούχων της.  Μέχρι τότε ήταν πολύ αργά για εκατοντάδες αθώα παιδάκια που πουλήθηκαν στην μαύρη αγορά.

Ο «αδελφός» Μιχαήλ Τσάπαρης, διευθυντής του γραφείου της ΑΧΕΠΑ στην Αθήνα, κατέθεσε το 1959 ότι ο ίδιος έστειλε προσωπικά 110 βρέφη στην ΑΧΕΠΑ μέχρι το έτος 1957 και επιπλέον 165 με 170 κατά τα δύο χρόνια που ακολούθησαν.  Η ΑΧΕΠΑ δεν έχει τίποτα να πει για την πρώτη σωριά 110 βρεφών που τους παρέδωσε πριν το 1957, ενώ αρνείται οποιαδήποτε ευθύνη για τις 165 με 170 υιοθεσίες που έκανε στη συνέχεια.

Η αφοσίωση της ΑΧΕΠΑ στους κατηγορούμενους αδελφούς της.

Η ΑΧΕΠΑ εξακολουθούσε να υποστηρίζει τους κατηγορούμενους αξιωματούχους της και να αντιστέκεται στις εκκλήσεις για αποπομπή τους.  Κατά το συνέδριο του Αυγούστου 1959, ήδη αρκετούς μήνες αφότου ήχαν συλληφθεί, ο πρώην πρόεδρος Τσιμπίδης έκανε πρόταση αποπομπής εναντίον του Λάμπερσον.  Όμως συνάντησε σφοδρή αντίθεση από τους σύνεδρους.  Προφανώς ακόμα επικρατούσε η μασονική αλληλοϋποστήριξη υπέρ των κατηγορούμενων.  Ο Νικόλαος Τσουκαλάς ισχυριζόταν ότι ο Λάμπερσον «δικαιούται υποστήριξη» επειδή οι κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν βασίζονται σε «υποψίες και φήμες».  Ο Λίο Υψηλάντι, μέλος της αρχικής Επιτροπής Εκτοπισμένων Ατόμων, υποστήριζε ότι ο Λάμπερσον δικαιούται «δικαιοσύνη» και δεν πρέπει να αποβληθεί χωρίς πρόσθετες καθυστερήσεις και πιο δίκαιη διαδικασία.  Άλλοι επέμεναν ότι ο Λάμπερσον θα μπορούσε να αποβληθεί μόνο μετά από δίκη από το δικό του τμήμα της ΑΧΕΠΑ.

Το ύπατο συνέδριο της ΑΧΕΠΑ απέρριψε τις εκκλήσεις του Τσιμπίδη που μάταια υποστήριζε ότι «αυτά τα παιδιά δεν γνωρίζουν τίποτα.  Δεν μπορούν να μιλήσουν για τα δικαιώματά τους – κι εσείς μιλάτε για το δικαίωμα του ανθρώπου να δικαστεί από το τμήμα του – τότε σας λέω, ας έχει το δικαίωμα κάθε Έλληνας να μεγαλώνει και να μορφώνεται στην πίστη και στη γλώσσα και στις παραδόσεις της ένδοξης φυλής του». (Πρακτικά, Ύπατο Συνέδριο του 1959, σελ. 482).

Οι μασονικοί όρκοι, η μυστικότητα και η αλληλοϋποστήριξη μεταξύ των Αχέπανς, ακόμη και όταν διαπράττουν εγκλήματα, έχουν προκαλέσει σοβαρή ζημιά τόσο στην ίδια την οργάνωση όσο και στην ελληνοαμερικανική κοινότητα που υπηρετεί.  Στην περίπτωση εκατοντάδων αθώων ελληνόπουλων που έβλαψαν μοιραία, η μασονική κουλτούρα της ΑΧΕΠΑ ήταν εγκληματική.

Τα έγγραφα της ΑΧΕΠΑ που «χάθηκαν».

Η δεύτερη υπεράσπιση της ΑΧΕΠΑ είναι ότι έχει «χάσει» τα αρχεία της που σχετίζονται με υιοθεσίες, επομένως δεν είναι σε θέση να συζητήσει το θέμα.  Η καταστροφή ή απώλεια των αρχείων της ΑΧΕΠΑ δεν οφείλεται στο πέρασμα του χρόνου.  Η οργάνωση επικαλούσε αυτή τη δικαιολογία από την αρχή.

Γνωρίζουμε ότι τον Οκτώβριο του 1956 δύο μπαούλα γεμάτα φακέλους της επιτροπής προσφύγων και ορφανών στάλθηκαν από το γραφείο της ΑΧΕΠΑ στην Αθήνα προς τα κεντρικά γραφεία στην Ουάσιγκτον.  Εκεί ελέγχθηκαν από τον Κωνσταντίνο Κριτζά, τον άνθρωπο που ανατέθηκε να διαλύσει την επιτροπή.  Ο Κριτζάς ήταν γνωστός για την τυφλή αφοσίωση του στην οργάνωση, καθώς είχε σβήσει αθόρυβα και άλλα σκάνδαλα της ΑΧΕΠΑ στο παρελθόν.  Το 1927, για παράδηγμα, προέδρευσε στην δίκη παρωδία που οδήγησε στην αποπομπή του δικηγόρου Σεραφείμ Κανούτα από την ΑΧΕΠΑ.  Ο Κανούτας δεν ήταν αρεστός επειδή κατέκρινε τις ανθεληνικές θέσεις της οργάνωσης, τις οικονομικές ατασθαλίες των αξιωματούχων της, και τη σχέση τους με την ρατσιστική Κου Κλουξ Κλαν.

Το 1957, ένα χρόνο μετά της απόφασης να διαλυθεί η επιτροπή προσφύγων και ορφανών, ο Κριτζάς ανέφερε στην έκθεσή του ότι ο Λάμπερσον και οι πολυάριθμοι «υποπράκτορές» του συνέχιζαν να λειτουργούν υπό την ετικέτα της ΑΧΕΠΑ εντελώς ανενόχλητοι.  Αρνήθηκαν να τερματίσουν τις δραστηριότητές τους και αρνήθηκαν να παραδώσουν τα αρχεία τους στην επιτροπή του Κριτζά.  Και όμως, ούτε ο Κριτζάς ούτε κανένας άλλος στην ΑΧΕΠΑ ζήτησε δικαστική επέμβαση να υποχρεώσουν την παράδωση των αρχείων.  Στο μεταξύ, «χάθηκαν» και τα δύο μπαούλα εγγράφων που εξέταζε ο Κριτζάς.

Η ΑΧΕΠΑ εκτελούσε τις αιτήσεις υιοθεσιών από τα γραφεία της στην Ουάσιγκτον, τη Νέα Υόρκη, την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και το South Bend της Ιντιάνα.  Διατηρούσε επίσης «υποπρακτορεία» στο Μαϊάμι, στη Φιλαδέλφεια, στο Σικάγο, στη Μινεάπολη, στο Κλίβελαντ και στο Middletown του Κονέκτικατ.  Κάθε υιοθεσία που χειρίζονταν οι αξιωματούχοι της περιελάμβανε φακέλους με αιτήσεις, βεβαιώσεις, δικαστικά εντάλματα, λογιστικά βιβλία και αλληλογραφία.  Ωστόσο, κανείς στην Αχέπα δεν γνωρίζει τι απέγιναν αυτά τα αρχεία.

Η ΑΧΕΠΑ είχε νομική υποχρέωση να τηρεί έγκαιρα και ακριβή αρχεία για τις δραστηριότητες σχετικά με τις υιοθετήσεις.  Σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία, εάν κάποιος χάσει ή καταστρέψει αποδεικτικά στοιχεία, επιτρέπεται να συμπεράνουμε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που λείπουν δεν είναι ευνοϊκά για αυτόν.  Σίγουρα, η ΑΧΕΠΑ είχε πολλά να κρύψει και αυτά τα αρχεία θα το έδειχναν.

Η λογική του «δεν γνωρίζω τίποτα».

Πιο πρόσφατα, οι ηγέτες της ΑΧΕΠΑ ακολουθούν τη λογική του «δεν ξέρω τίποτα, τίποτα!»  Υποστηρίζουν θρασήτατα ότι αφού οι ίδιοι δεν ήταν παρόντες, δεν έχουν γνώση από πρώτο χέρι, άρα η ΑΧΕΠΑ δεν οφείλει να πει τίποτα!

Οι θυρωροί του κατά τ’ άλλα λαλίστατου κ. Τσιβίκου προτρέπουν τους εκπροσώπους των υιοθετημένων βρεφών να τον αφήσουν ήσυχο επειδή δεν έχει γνώση από πρώτο χέρι.  «Ο ανώτατος πρόεδρος δεν θα ξέρει καν για τι πράγμα μιλάτε. [ΓΕΛΙΟ].” (Λου Κάτσος, διαδικτυακό σεμινάριο EMBCA, 25 Φεβρουαρίου 2024). Δείτε πώς απάντησαν ο Ύπατος Αντιπρόεδρος της AHEPA Chris Kaitson και ο βετεράνος της AHEPA, Λου Κάτσος, στη δημοσιογράφο Κατερίνα Μπακογιάννη και στις καθηγήτριες Gonda Van Steen και Μαρία Καρδαρά (Πηγαίνετε στο 1:44:00)

Με αυτή τη λογική, η ΑΧΕΠΑ δεν πρέπει να γιορτάζει την εκατονταετηρίδα της γιατί τα ύπατα και υπερσπουδαία στελέχη της δεν ήταν παρόντες πριν εκατό χρόνια και δεν έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων!  Κλείνοντας τα μάτια, μπαίνουν σε βαθύ ύπνο και μας καλούν να τους μιμηθούμε…

Τι πρέπει να κάνει τώρα η ΑΧΕΠΑ;

Σήμερα τα υιοθετημένα βρέφη που είναι ήδη σε προχωρημένη ηλικία ανακαλύπτουν τις σκοτεινές συνθήκες των υιοθεσιών τους. Πολλοί αναζητούν τις ρίζες τους και απαιτούν ευκολότερη πρόσβαση στα αρχεία γέννησης και υιοθεσίας τους.  Άλλοι θέλουν να βρουν τις ελληνικές τους οικογένειες και να γνωρίσουν τα αδέλφια τους, αν υπάρχουν.

Δικαιούνται με το νόμο πια να διεκδικήσουν εκ νέου την ελληνική ιθαγένεια που τους έκλεψαν όταν ήταν νήπια.  Δυστυχώς, παρόλο που αυτό το δικαίωμα είναι θεσπισμένο, αντιμετωπίζουν γραφειοκρατικά εμπόδια.  Η σημερινή ΑΧΕΠΑ θα πρέπει να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν αυτά τα εμπόδια για να αποκτήσουν τη δικαιοσύνη που αναζητούν.

Πάνω απ ‘όλα, τα θύματα της ΑΧΕΠΑ δικαιούνται κάποια αναγνώριση από την σημερινή οργάνωση, μια αναγνώριση ότι η ΑΧΕΠΑ ήδη εμπλέχτηκε σε παράνομες υιοθεσίες και το μετανοεί.

Η ΑΧΕΠΑ, η αυτοαποκαλούμενη «υπερασπιστής του Ελληνισμού», πρέπει επί τέλους να αγκαλιάσει τα θύματά της.  Αυτό επιβάλλεται από τον ελληνισμό μας, από την ανθρωπιά μας.

May 14, 2024,  www.helleniscope.com

DISCLAIMER: The views and statements expressed in this article constitute constitutionally protected opinions of this author.

TO SUPPORT HELLENISCOPE OR BECOME A SUBSCRIBER, LINK HERE!!