EDITOR’S NOTE (Nick Stamatakis) “Παπά, Παπά και κούπα Πειραιά!” (“Father, Father and the Cup to Pireaus!”) the fans of Olympiakos were chanting as the hometown team won the final game against Fiorentina of Italy in the AEK “Hagia Sophia” OPAP Arena last week and became the first Greek soccer to win a major European Championship.  In our main photo, you can see the Metropolitan of Piraeus, Seraphim, an outspoken traditionalist and a sharp critic of Elpidophoros, as he is watching the game.  He is a friend of shipowner Vangelis Marinakis, who owns Olympiakos and the British soccer team Nottingham Forrest.

Many have accused Marinakis of all kinds of things – but please tell me, who among the Greek shipowners is a “Saint”?  They have all been crossing red lines and committing all kinds of “illegalities”.  It comes with the territory and is part of a 3,000-year-old tradition. Greek shipowners are natural-born explorers above all. Their DNA guides them to cross all lines (especially regarding sanctions and “embargoes”). But they are second to none when thinking “outside the box”.  I remind you here that Thanassis Martinos (who was part of the recent Archons Conference in Athens) arrived in China as a 17-year-old teenager in 1967 when his family owned only three old ships, five years before Kissinger was there – and boy did he make a deal with the Chinese communists!! He and his two brothers now own a fleet of over 300 ships! They were among the first to carry Russian oil recently! Their mother, Athina, is considered the “Grand Lady” of Greek shipping (link here for an older post). 

So Vangelis Marinakis is the owner of Olympiakos and the “boss” of Piraeus. Mafia boss? Call him what you will, but I can give you many examples of his generosity, which I learned from my family and friends (Pireaus is my hometown):  A priest who pays for the poor kids of his parish “summer camp” with donations from Marinakis; the Fire Chief of my neighborhood who, instead of waiting years for the state bureaucracy to allow the expense, got a donation from Marinakis and installed ACs for his fire station… It goes on and on… And bigger donations to the Metropolis of Piraeus (you can see Marinakis with Met. Seraphim below, watching the final game together).  I could also mention some other “donations” (some of them to some distinct members of our community; after all, Marinakis has been a Mitsotakis supporter – not so much recently).  But let me stop here…

The past few weeks, with the big wins of Greek sports teams (Panathinaikos in basketball and Olympiacos in soccer), made me homesick… Memory took me back to my youth and I had to write this autobiographical piece… Enjoy – you will learn more about the young Nick Stamatakis in his formative years!…

June 1, 2024,

DISCLAIMER: The views and statements expressed in this article constitute constitutionally protected opinions of this author.



Growing Up In Pireaus: Between Soccer and Basketball…

By Nick Stamatakis

I grew up in the Western neighborhoods of Pireaus in the 1960s and 1970s, a few miles away from the Port. Until age 12, we (the boys) knew nothing but soccer.  And when it came to soccer, there was not much to compare with Olympiakos, the soccer club so closely identified with Pireaus that their names are almost synonymous. (Well, there was always “Ethnikos,” the “shipowners’ soccer club,” but we working-class youth wanted nothing to do with them…)  Founded in 1925, Olympiakos is also known as “The Legend” (“Θρύλος”) – indicating ever more closely the adoration of its fans.

We, the boys of the Western neighborhoods, which were built almost exclusively by Asia Minor refugees, were never close to Olympiacos.  Instead, we preferred AEK (Athletic Union Of Constantinople), whose symbol, the double-headed eagle, expressed the best feelings of all those Greeks uprooted from their homelands of 3,000 years.  At age 8 or 9, I will never forget that my uncle Yiannis, who had come from America for a visit, a big fan of Olympiacos, took me to an actual game between Olympiacos-AEK, in the famous “Karaiskakis Stadium” with a stated purpose, to “convert” me…

I have to admit my feelings had started to warm up to Olympiacos. Then suddenly, around 1972-73, as I was turning into a very active teenager, the whole western neighborhoods mysteriously turned to basketball, thanks mainly to a very dedicated bunch of kids that lived just a few blocks away from my home.  One of them was the legendary Panagiotis Giannakis, whose glorious career in Greece and Europe was unmatched.  He even tried the Boston Celtics (not very successfully, primarily because of a knee injury) and ended up a long career as the coach of the national team of China (2013). Our love for basketball continued unabated through the high school years – but it could not overshadow the giant imposing figure of Olympiacos in the sports world. We were helplessly following the vast waves of news and fanfare as it was sweeping through Pireaus.

A few years earlier, in 1960, Melina Mercuri best expressed Olympiacos’s dominance in Piraeus in the legendary “Never On Sunday.” The movie accurately depicted the scenery in Pireaus at the time, especially on …Sundays, when the whole town revolved around the Olympiacos soccer match, if it happened to be at home. Here is Melina in the famous scene.

Melina herself was realistically depicting …herself in the movie.  She did not have to pretend much to act in the role of the “happy whore”… After the re-establishment of democracy in 1974, Melina returned to Greece, following the “socialist” Andreas Papandreou, an American Economics Professor (at Berkeley), who established the socialist PASOK party. Melina was immediately elected as an MP in the Western neighborhoods of Piraeus – where she always felt at home. I remember her sitting among us in the cafeterias of our neighborhood, talking, embracing, hugging, and having an open heart, acting very much like she did in the movie… (and now you know part of the story why I became a young socialist – the other part has to do with my inquisitive, political nature and the historic crossroads I was growing up in. After the fall of the military dictatorship in 1974, at age 13, no teenager was inactive in politics in Pireaus, and 80% of us were part of the Left. Boy, do I know these leftists that I tragically now see in America!! I know their slogans, theories, habitual lies, and utopian ideological practices – to the most incredible detail.  By age 20, before the socialist took power in Greece, I was out… Melina went on to become the Minster of Culture, and being Melina, full of hugs and kisses for “the children of Pireaus”… But I had already decided to leave the country… By age 24, in 1984, I had earned a graduate scholarship and a ticket to America…  (I had earned a second bigger scholarship for Canada’s top university, McGill – but New York was too much of an attraction for me…)


Κάποια πράγματα στον Πειραιά δεν αλλάζουν ποτέ – Ο Ολυμπιακός λατρεύεται!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΞΗΣ (Νίκος Σταματάκης) “Παπά, Παπά και κούπα Πειραιά!” φώναζαν οι οπαδοί του Ολυμπιακού καθώς η ομάδα τους κέρδισε τον τελικό αγώνα με τη Φιορεντίνα στο γήπεδο της ΑΕΚ «Αγία Σοφία» ΟΠΑΠ Αρένα την περασμένη εβδομάδα και έγινε η πρώτη ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα που κέρδισε ένα μεγάλο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Στην κεντρική μας φωτογραφία μπορείτε να δείτε τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, ειλικρινή παραδοσιακό και οξύτατο επικριτή του Ελπιδοφόρου, καθώς παρακολουθεί τον αγώνα. Είναι φίλος του εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού και της βρετανικής Νότιγχαμ Φόρεστ.

Πολλοί έχουν κατηγορήσει τον Μαρινάκη για κάθε λογής πράγματα – αλλά πείτε μου, ποιος από τους Έλληνες εφοπλιστές είναι «Άγιος»; Όλοι έχουν περάσει τις κόκκινες γραμμές και έχουν κάνει κάθε είδους «παρανομίες». Είναι μέρος της δουλειάς τους και αποτέλεσμα μιας παράδοσης 3.000 ετών. Οι Έλληνες εφοπλιστές είναι πάνω απ’ όλα φυσικοί εξερευνητές. Το DNA τους καθοδηγεί να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια (ειδικά όσον αφορά τις κυρώσεις και τα «εμπάργκο»). Αλλά ξεπερνούν τους πάντες όταν σκέφτονται «έξω από το κουτί». Θυμίζω εδώ ότι ο Θανάσης Μαρτίνος (που συμμετείχε στο πρόσφατο Συνέδριο των Αρχόντων στην Αθήνα) έφτασε στην Κίνα ως 17χρονος έφηβος το 1967 όταν η οικογένειά του είχε μόνο τρία παλιά πλοία, πέντε χρόνια πριν πάει ο Κίσινγκερ – και έκανε πρώτος συμφωνία με τους Κινέζους κομμουνιστές!! Αυτός και τα δύο αδέρφια του διαθέτουν πλέον στόλο με περισσότερα από 300 πλοία! Ήταν από τους πρώτους που μετέφεραν ρωσικό πετρέλαιο πρόσφατα! Η μητέρα τους, Αθηνά, θεωρείται η «Μεγάλη Κυρία» της ελληνικής ναυτιλίας (σύνδεσμος εδώ για παλαιότερη ανάρτηση).

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης λοιπόν είναι ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού και το «αφεντικό» του Πειραιά. Αφεντικό της “μαφίας”; Πείτε τον όπως θέλετε, αλλά μπορώ να σας δώσω πολλά παραδείγματα της γενναιοδωρίας του, τα οποία έμαθα από την οικογένεια και τους φίλους μου (ο Πειραιάς είναι η πατρίδα μου):  Ένας ιερέας που πληρώνει την «καλοκαιρινή κατασκήνωση» για τα φτωχά παιδιά της ενορίας του με δωρεές του Μαρινάκης, ο αρχηγός της Πυροσβεστικής της γειτονιάς μου που αντί να περιμένει χρόνια να το επιτρέψει η κρατική γραφειοκρατία πήρε μια δωρεά από τον Μαρινάκη και έβαλε κλιματισμό για το πυροσβεστικό του σταθμό… Και πάει λέγοντας – αναρίθμητες δωρεές… Και μεγαλύτερες ακόμα δωρεές στη Μητρόπολη του Πειραιά (μπορείτε να δείτε τον Μαρινάκη με τον Μητ. Σεραφείμ παρακάτω να παρακολουθούν μαζί τον τελικό του αγώνα). Θα μπορούσα να αναφέρω και κάποιες άλλες «δωρεές» (κάποιες από αυτές σε κάποια ξεχωριστά μέλη της Ομογένειας.  Αλλωστε, ο Μαρινάκης υπήρξε υποστηρικτής του Μητσοτάκη – αλλά όχι και τόσο θερμός πρόσφατα). Αλλά επιτρέψτε μου να σταματήσω εδώ…

Οι τελευταίες εβδομάδες, με τις μεγάλες νίκες των ελληνικών αθλητικών ομάδων (Παναθηναϊκός στο μπάσκετ και Ολυμπιακός στο ποδόσφαιρο), με έκαναν να νοσταλγήσω… Η μνήμη με πήγε πίσω στα νιάτα μου και έπρεπε να γράψω αυτό το αυτοβιογραφικό κομμάτι…  Απολαύστε το – θα μάθετε περισσότερα για τον Νίκο Σταματάκη στα νεανικά του χρόνια!…


Μεγαλώνοντας στον Πειραιά: Ανάμεσα στο Ποδόσφαιρο και το Μπάσκετ…

Του Νίκου Σταματάκη

Μεγάλωσα στις δυτικές γειτονιές του Πειραιά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, λίγα μίλια μακριά από το Λιμάνι. Μέχρι τα 12 μας, εμείς (τα αγόρια) δεν ξέραμε τίποτα άλλο παρά μόνο ποδόσφαιρο. Και όσον αφορά το ποδόσφαιρο, δεν υπήρχαν πολλά πράγματα να συγκριθούν με τον Ολυμπιακό, τον ποδοσφαιρικό σύλλογο που είναι τόσο στενά ταυτισμένος με τον Πειραιά που τα ονόματά τους είναι σχεδόν συνώνυμα. (Υπήρχε πάντα ο «Εθνικός», ο «ποδοσφαιρικός σύλλογος των Εφοπλιστών», αλλά εμείς οι νέοι της εργατικής τάξης δεν θέλαμε να τους ξέρουμε…)  Ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε το 1925 και είναι γνωστός και ως “Ο Θρύλος”) – που υποδηλώνει τη λατρεία των θαυμαστών του.

Εμείς, τα αγόρια των δυτικών γειτονιών, που χτίστηκαν σχεδόν αποκλειστικά από Μικρασιάτες πρόσφυγες, δεν ήμασταν ποτέ κοντά στον Ολυμπιακό. Αντίθετα, προτιμούσαμε την ΑΕΚ (Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως), της οποίας το σύμβολο, ο δικέφαλος αετός, εξέφραζε τα καλύτερα συναισθήματα όλων εκείνων των Ελλήνων που ξεριζώθηκαν από τις τριχιλιετείς πατρίδες τους. Σε ηλικία 8 ή 9 χρονών, δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι ο θείος μου ο Γιάννης, που είχε έρθει για επίσκεψη από την Αμερική, μεγάλος οπαδός του Ολυμπιακού, με πήγε σε έναν πραγματικό αγώνα Ολυμπιακός-ΑΕΚ, στο περίφημο «Στάδιο Καραϊσκάκη» με δηλωμένο σκοπό, να με «προσηλυτίσει»…

Οφείλω να ομολογήσω ότι τα συναισθήματά μου για τον Ολυμπιακό είχαν αρχίσει να ζεσταίνονται. Αλλά ξαφνικά, γύρω στο 1972-73, καθώς ήμουν ένας πολύ δραστήριος έφηβος, ολόκληρες οι δυτικές γειτονιές στράφηκαν μυστηριωδώς στο μπάσκετ, χάρη κυρίως σε μια πολύ αφοσιωμένη ομάδα παιδιών που ζούσαν μόλις λίγα τετράγωνα από το σπίτι μου. Ένας από αυτούς ήταν ο θρυλικός Παναγιώτης Γιαννάκης, του οποίου η ένδοξη καριέρα σε Ελλάδα και Ευρώπη δεν έχει ταίρι. Δοκίμασε ακόμη και τους Μπόστον Σέλτικς (όχι πολύ επιτυχημένα, κυρίως λόγω τραυματισμού στο γόνατο) και τελείωσε μια μακρά καριέρα ως προπονητής της εθνικής ομάδας της Κίνας (2013). Η αγάπη μας για το μπάσκετ συνεχίστηκε αμείωτη στα χρόνια του Λυκείου – αλλά δεν μπόρεσε να επισκιάσει τη γιγάντια επιβλητική φιγούρα του Ολυμπιακού στον αθλητικό κόσμο. Παρακολουθούσαμε θέλοντας και μη τα τεράστια κύματα ειδήσεων και εκδηλώσεων για τον Ολυμπιακό καθώς σάρωναν τον Πειραιά.

Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1960, η Μελίνα Μερκούρη εξέφρασε με τον καλύτερο τρόπο την κυριαρχία του Ολυμπιακού στον Πειραιά στο θρυλικό «Ποτέ την Κυριακή». Η ταινία απεικόνιζε με ακρίβεια το σκηνικό στον Πειραιά τότε, ειδικά τις …Κυριακές, που όλη η πόλη περιστρεφόταν γύρω από τον αγώνα ποδοσφαίρου του Ολυμπιακού, αν τύχαινε να ήταν στο Καραϊσκάκη. Ιδού η Μελίνα στη γνωστή σκηνή.

Η ίδια η Μελίνα απεικόνιζε ρεαλιστικά …τον εαυτό της στην ταινία. Δεν χρειάστηκε να υποκριθεί πολύ για να παίξει στο ρόλο της «ευτυχισμένης πόρνης»… Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, η Μελίνα επέστρεψε στην Ελλάδα ακολουθώντας τον «σοσιαλιστή» Ανδρέα Παπανδρέου, Αμερικανό καθηγητή Οικονομικών (στο Berkeley), που ίδρυσε το σοσιαλιστικό κόμμα ΠΑΣΟΚ. Η Μελίνα εξελέγη αμέσως βουλευτής στις Δυτικές γειτονιές του Πειραιά (στην περίφημη εκλογική περιφέρεια της Β’ Πειραιά) – όπου πάντα ένιωθε σαν στο σπίτι της. Τη θυμάμαι να κάθεται ανάμεσά μας στις καφετέριες της γειτονιάς μας, να μιλάει, να αγκαλιάζει και να αγκαλιάζεται και να έχει ανοιχτή καρδιά, να συμπεριφέρεται λίγο-πολύ όπως έκανε στην ταινία… Και τώρα ξέρετε μέρος της ιστορίας μου, το γιατί έγινα νεαρός σοσιαλιστής – το άλλο μέρος έχει να κάνει με την εξερευνητική πολιτική μου φύση και το ιστορικό σταυροδρόμι στο οποίο μεγάλωνα. Μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974, σε ηλικία 13 ετών, κανένας έφηβος δεν ήταν αδρανής πολιτικά στον Πειραιά και 80% ανήκαμε στην Αριστερά…

Ξέρω αυτούς τους αριστερούς που τραγικά βλέπω τώρα στην Αμερική μέσα κι έξω. Γνωρίζω τα συνθήματα, τις θεωρίες, τα συνηθισμένα ψέματα και τις ουτοπικές πρακτικές τους – και είμουν ένας από αυτούς μέχρι την ηλικία των 20 ετών. Πριν πάρουν την εξουσία οι σοσιαλιστές στην Ελλάδα το 1981, αποχώρησα… Η Μελίνα συνέχισε και έγινε υπουργός Πολιτισμού και συνέχισε να είναι η Μελίνα, γεμάτη αγκαλιές και φιλιά για «τα παιδιά του Πειραιά»… Αλλά είχα ήδη αποφασίσει να φύγω από την Ελλάδα… Στα 24 μου, το 1984, είχα κερδίσει μια μεταπτυχιακή υποτροφία και ένα εισιτήριο για την Αμερική…  (Είχα κερδίσει μια δεύτερη μεγαλύτερη υποτροφία για το κορυφαίο πανεπιστήμιο του Καναδά, το McGill – αλλά η Νέα Υόρκη ήταν απίστευτα ισχυρός πόλος έλξης…)

June 1, 2024,

DISCLAIMER: The views and statements expressed in this article constitute constitutionally protected opinions of this author.




  1. Να πάνε στο διάολο όλοι , τα πάντα έχουν μετατραπεί σε εκμετάλλευση και σε προσωπική βεντέτα των ιδιοκτητών
    των διαφόρων ομάδων και αυτών που
    τους υπηρετούν, ενθουσιάζομαι μόνο
    όταν παίζουν και κερδίζουν οι Εθνικές
    μας ομάδες που αποτελούνται από Έλληνες αθλητές και Ελληνίδες αθλήτριες.
    Θυμάμαι την δεκαετία του 60 την εποχή που υπηρετούσα αξιωματικός στο πολεμικό ναυτικό τότε που ακόμα
    το ποδόσφαιρο λεγόταν football και
    όχι soccer και που ήταν ερασιτεχνικό,
    και πήγαινα στα παιχνίδια όλων των
    ομάδων , γιατί οι ναύτες μου έφερναν
    δωρεάν εισητήρια για να τους δίνω άδειες να πηγαίνουν να βλέπουν
    ποδόσφαιρο. Τι όμορφα χρόνια όλα
    τα παιδιά έπαιζαν για την ομάδα για
    την φανέλα και το κορίτσι τους.
    Θυμάμαι την αείμνηστη πλέον Μάρθα
    Καραγιάννη στου Καραϊσκάκη που όταν κέρδιζε ο Ολυμπιακός μετά το τέλος του αγώνα , έτρεχε πρώτη μέσα
    στο γήπεδο , αγκάλιαζε και φιλούσε με
    δάκρυα στα μάτια το αγόρι της Στεφανάκο ένα από τα ιστορικά μπάκ
    του Ολυμπιακού.
    Σήμερα αδιαφορώ και για τις ήττες τους και για τις νίκες των διότι οι
    ομάδες πλέον δεν είναι καθαρόαιμες και οι παίκτες είναι ένας αχταρμάς εθνικοτήτων που αγωνίζονται για να
    πληρώνονται. Κατάπτωση παντού, οι
    λεφτάδες εμπορεύονται τα ανθρώπινα
    κορμιά όποια αποδίδουν χαϊδεύονται και τα αποτυχημένα πάνε πίσω από εκεί που ήλθαν.
    Δυστυχώς στην Πατρίδα άλλαξαν όλα και συνεχίζουν να αλλάζουν προς το χειρότερο, αφού συζητούν να καταργήσουν ακόμη τον Θεό, τον Χριστό, τους Αγίους και τα σύμβολα τον Σταυρό και άλλα, τον Σταυρό γιατί
    δεν τους αρέσει να τραγουδούν οι ερωτευμένοι : “ Αν μ’αγαπάς φίλα
    Σταυρό κι’εγώ θα ψάξω για να βρώ αν
    λές αλήθεια”. Αλήθεια όποιος δε έχει
    ζήσει αυτές τις στιγμές είναι σαν να
    μην έζησε ποτέ.
    Είμαι νοσταλγός του φτωχικού χθές ,
    του χθές που έζησα στην πλουσιότητα
    της ομορφιάς που έφυγε και δεν θα ξαναεπιστρέψει πλέον γιατί κουμάντο
    πλέον κάνει το χρήμα το οποίο σκότωσε το αίσθημα.

    • I agree with Stelios. The teams no longer represent the nation. Just as all professional teams in America. The Mets don’t have any New Yorkers. But at least they’re mostly American. I grew up in Greece like Nick. Left for America in 1969 as a child. I remember hearing football matches on the radio. Domazos was the biggest player. I grew up in Patisia. We were Panathinaikos fans. Back then, children would be playing in the street. Just came back from Greece, and you dont see kids playing. They are very overweight.

  2. Νομίζω είναι δείγμα ραγιαδισμου να κάνουμε τόσο θόρυβο για ένα περιθωριακό παιχνίδι μεταξύ μικρομεσαίων ευρωπαϊκών ομάδων. Μιλάμε για πολύ σανό και πολλά πρόβατα… Επίσης είναι φάουλ του Σεραφείμ να πηγαίνει στο γήπεδο μιας ομάδας που έχει στιγματιστεί για την απατη, την κλεψιά, τη διαφθορά, την αναξιοκρατία, την παράγκα και τα κλεμμένα πρωταθλήματα που έγινε συνώνυμο με τον Καρκίνο στο Αθλητικό σώμα της Ελλάδας.


Please enter your comment!
Please enter your name here