Free Porn
Home History - Language - Culture The Blatant Lies About Homosexuality In Ancient Greece (EN-GR)

The Blatant Lies About Homosexuality In Ancient Greece (EN-GR)

8
652

EDITOR’S NOTE (Nick Stamatakis).  Every June, the “pride” month, for the past few decades, we are flooded by extravagant stories about “how Ancient Greeks were accepting of homosexuality.”  These stories are not depicting the reality of our ancestors.  They are blatant attempts at re-inventing history: We all have seen such efforts explode around us the past few years, from destroying statues of American Heroes to “re-writing” the most sacred parts of American history.

I have spent a great part of my life fighting such efforts. It started with my doctoral research (1989-90) on Greek-Cypriot identity, where I exposed the so-called “Neo-Cyprian Association,” which wanted to push that Greeks and Turks of Cyprus are of …Phoenician origins! Modern DNA tests a decade later proved them to be the liars they were.  I continued with the Skopians, who pushed the myth that they were descendants of Alexander the Great – whose teacher was none other than Aristotle!! Thanks to traitors like the Mitsotakis family and Alexis Tsipras, we are still fighting this battle…

The following article excellently explains the issue – at a time when Elpidophoros has already arranged to have a liturgy at Saint Bart’s in Manhattan.  I summarize here:

  • Strict Laws both in Athens and in Sparta (By Lycourgos) provided severe punishments for pederasty and homosexuality. For example, they were forbidden of their civil and political rights, they could not be lawyers, nor could they take part in sacred secred mysteries, etc, etc, etc. – the list is too long.
  • Homer never suggested anything AT ALL about Achilles being homosexual – period.
  • Alexander the Great, despite his Hollywood depiction, was a notorious womanizer and slept with more women than Hugh Hefner.
  • Ancient Greeks stigmatized “passive homosexuality,” and the relevant term “Kinaidos” remained forever – and I believe it was used in the Bible also – as an eternal example of what a man should not be. Aristophanes satirized “Kinaidoi” – and they were considered traitors in Sparta and Corinth.  (Some of our Phanar Metropolitans are “blushing” at the thought…)
  • Socrates forbade all physical contact between himself and his students and Plato NEVER meant physical contact in his “Platonic” eroticism.
  • Everyone speaks about Sappho, the “lesbian,” but nobody mentions that she committed suicide off the cliffs of the island of Lefkada because of her love affair with a man!
  • For every little reference of Ancient Greek homosexuality, there are hundreds of references countering it and projecting a culture celebrating manliness!

FOR THE FULL EXPLANATION, THE FOLLOWING ARTICLE IN ENGLISH AND GREEK OFFERS AN EXCELLENT ANALYSIS

==================

source – newsbeast.gr

Homosexuality and ancient Greece, a far-fetched story?
What did the Greeks think about homosexual relationships and how it passed down to us

You may have heard that homosexuality was more prevalent in ancient Greece than in any other historical era and culture. You may have read about the aspects of same-sex love explored by the likes of Herodotus, Xenophon, and Plato.

Perhaps you have come into contact with the ancient writers’ references to “childish”, homosexual sexual relations between adult men and adolescent boys, which have come to be known to us as “pederasty”.

You may know about the “Sacred Band” of Thebes, that elite military order that only served couples of lovers. Perhaps you have finally seen the representations of homosexual scenes presented in amphoras and wall paintings of our ancestors.

Some historians have even called ancient Athens a “gay paradise”, where same-sex relationships flourished and were accepted without prejudice and discrimination.

Sexuality, however, had a completely different context of inscription in classical Greek antiquity, and such a perspective is not only leveling but also distorted.

So, let’s see how our ancient ancestors understood homosexuality. About lovers and lovers…

A closer look at the sexuality of ancient Greece

It is a fact that the modern LGBTQI movement has based a good part of its rhetoric against the pressures and persecutions that exist on the historicity of homosexuality in societies like the Greeks. Gay pride firmly holds ancient Greece as a model of healthy sexual behavior and acceptance of otherness.

Even historical figures have been portrayed as openly gay in current popular culture. Do you want such a duo? Achilles and Patroclus.

For whom Homer may tell us in the “Iliad” that they had a deep and sincere friendship, but he does not mention anywhere that they were lovers.

Their deification as gay symbols came in our own time, when several of our contemporaries felt comfortable portraying their relationship as a triumphant glorification of homosexuality in ancient literature.

Want a second great example? Alexander the Great. Even though all available historical sources show the Macedonian soldier as a promiscuous womanizer, even having a different female companion every night, he entered the world’s consciousness as a gay icon simply because a Hollywood screenwriter saw him that way.

Although in reality, the Greek king probably slept with more women than even Hugh Hefner.

But how did we come to regard these common misconceptions as at best, deliberate distortions at worst, tangible reality for the everyday life of the ancient Greeks?

The problematic of our ancestors’ sexuality

Social analysis began to deal with the topic of homosexuality in much younger years, when it ceased to be considered one of the greatest taboos of society. And Kenneth Dover’s book “Greek Homosexuality” of 1978 had a huge impact here.

A book that, as noted by the prominent historian of Greek antiquity Douglas MacDowell, opened up the conversation about homosexuality in ancient Greece, “which has been discussed a lot since then, mainly from a sociological and anthropological point of view”.

What is not said, however, are the express laws of the Athenian state against homosexuality. And this is exactly what MacDowell points out for the popular view of Dover, that he artificially avoided the official laws of the Athenians and Spartans against homosexuality. Or indecency with minors.

Instead, Dover based his research work on overt depictions of lover and lover in vase painting, but also on the idealistic view of the same-sex relationship briefly described by Plato in some of his works.

What was going on anyway?

There is no doubt that homosexuality existed as a sexual practice in ancient Greece, just like in any other culture or historical moment.

But it did not flourish socially, at least not in the Catholic way that many believe. Moreover, the very definition of sexuality had no biological sign for the Greeks.

Equally important here is the fact that the word “homosexuality” did not even exist. Which has a modern payment.We meet it for the first time in the work of the Hungarian doctor Karoly Maria Benkert in 1869.

In ancient Greece there was no discrimination of the sexual act based on the gender of the partners. There was only a distinction based on the role the participant played in the sexual act, whether they were active or passive, that is, speaking only in terms of penetration.

And unless you were a woman, sexual passivity was in no way socially desirable.

Not only was it not desirable, but it was an amorous behavior that brought stigma to Athenian society.

“Kinaides” were the passive homosexuals in Athens, and it was a term with an obvious negation. A reductive characterization that would clearly have no place in an open society with widespread acceptance of homosexuality.

Aristophanes even satirized the Cynaids outright, showing them dressing up in women’s clothes and walking around in wigs and bras.

And this was for Athens, which was, so to speak, more flexible in most respects. The other city-states expressly rejected citizens who engaged in homosexual acts.

This no doubt had to do with the adoption of masculinity as a critical characteristic of male personality, where it was noble to be dominant (active) and demeaning to be submissive (passive).

A Corinthian or a Spartan who deliberately chose the passive sexual role was something of a traitor to his country, as he renounced the noble characteristics of active sexual pleasure (penetration).

The Greek city-states considered homosexuality by its very nature a shameful choice. That’s why you won’t find many descriptions of homosexual acts in Greek literature, where references to heterosexual relationships abound.

Philosophical views on homosexuality

If there is one thing we learn from Xenophon, it is that Socrates forbade all physical contact between himself and his students.

Things seem to be complicated, however, by the writings of his other student, Plato, who in the “Symposium” and “Phaedros” seems to tell us that the only real love is the love between two men.

Except Plato isn’t talking about homosexuality here. Nor for any other form of love act. After all, how is it that someone like Plato who “deifies” same-sex love in the “Phaedros” characterizes the same things (in the “Laws”) as “not at all honest, but god-hating and abominable”?

This is what the distinguished historian James Davidson observes, that when Plato says “love” he does not mean carnal intercourse. The “Symposium” focuses precisely on this beauty of the soul, of the spirit, over the body.

It was this male love, friendship, that Plato extolled as the highest good, stronger even than the love of a man for a woman.

The ideal of the Platonic state is a spiritually intense but physically unconsummated love, a “Platonic love” such as that praised by the Platonic Socrates.

This was the epitome of the unyielding, highest and noblest form of love, which can only be compared to the love of a parent for his child.

Moreover, Plato in his ideal city in the “Laws” reserves for same-sex love the same status as incest.

Oscar Wilde and the defense of sodomy

Even before the controversial scientific opinion of Kenneth Dover, there were not a few who tried to rewrite History. And one of them was Oscar Wilde, despite his prestigious position as a poet and dramatist.

In his quest to defend homosexuality, the great Wilde created an alternate historical narrative in which homosexuality flourished in ancient Greek society, the epitome of gay utopia.

The Irishman offered another version of classical antiquity to record as linear the continuity of the homosexual tradition up to his own time in the 19th century. This version found ancient Greece, the very cradle of Western civilization, to be a privileged place.

As we are told, his propaganda speeches were so fiery and inspiring that the audience went crazy.

The historical pen has recorded this as taking place at his trial in April 1895, when he delivered one of his most famous speeches (“Love that Dare Not Speak Its Name”). In it, he saw a continuum of homosexuality beginning with the Old Testament, passing through ancient Greece, and ending in the Renaissance.

Even though all of this had little to do with reality, Oscar Wilde’s visions sealed part of the collective imagination for the total acceptance of homosexuality in ancient Greece.

And so in every discussion since then about the rights of the LGBTI community, someone will invoke the Greeks…

Was Greek society gay friendly after all?

Despite the fact that there are explicit references to homosexual love in ancient Greek literature, the question that arises is how widespread and socially desirable this sexual behavior was. Because it is obviously one thing for someone to write something and another for what a society believes in a historical moment.

Diogenes Laertius, for example, clearly tells us that Alcibiades took the men from their wives as a teenager and then, as a young man, the women from their wives. Or how the stoic Zeno Kitiaeus only had eyes for boys and other men.

For every such reference, however, a small exception to the rule, one will come across hundreds of others that show that the handed-down tendency was not that. The Greek attitude towards homosexual attraction did not contain within it the broad acceptance that we are used to talking about.

There were express laws, from Solon in Athens to Lycurgus in Sparta, that protected young boys (paides) from any sexual appetites of adults. In most cases, the legislators’ sanctions were severe.

Fiery scientific debates, enthusiastic speeches, deafening silence, or imagination with the kilo. All this and so much more has taken place for the most controversial aspect of the society of the ancient Greeks, “pederasty”, what we would call homosexuality today.

Documentation problems remain however, and the eras are conveniently far apart for anyone to believe what they want. Greek love had many alternative versions and, above all, it functioned completely differently from today’s way.

Aristophanes, in his “Lysistrata,” makes the women threaten their men with abstinence from sex so that the Peloponnesian War ends. A threat that, as we have seen, caught on. And in Athens and Sparta…

=================

source – newsbeast.gr

Ομοφυλοφιλία και αρχαία Ελλάδα, μια παρατραβηγμένη ιστορία;

Τι πίστευαν οι Έλληνες για τις ομοερωτικές σχέσεις και πώς πέρασε σε μας

Ίσως έχετε ακούσει πως η ομοφυλοφιλία ήταν περισσότερο διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα από κάθε άλλη ιστορική εποχή και πολιτισμό. Ίσως έχετε διαβάσει για τις πτυχές του ομόφυλου έρωτα που έχουν εξερευνήσει πένες όπως ο Ηρόδοτος, ο Ξενοφώντας και ο Πλάτωνας.

Ίσως έχετε έρθει σε επαφή με τις αναφορές που μας καταμαρτυρούν οι αρχαίοι συγγραφείς «περί των παιδικών», τις ομοερωτικές σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ενήλικων αντρών και έφηβων αγοριών, που έμειναν γνωστές σε μας ως «παιδεραστία».

Ίσως γνωρίζετε για τον Ιερό Λόχο των Θηβών, το ελίτ αυτό στρατιωτικό τάγμα που υπηρετούσαν μόνο ζευγάρια εραστών. Ίσως έχετε δει τέλος τις αναπαραστάσεις ομοφυλοφιλικών σκηνών που παρουσιάζονται σε αμφορείς και τοιχογραφίες των προγόνων μας.

«Γκέι παράδεισο» έχει χαρακτηρίσει μάλιστα μερίδα ιστορικών την αρχαία Αθήνα, εκεί όπου οι ομοερωτικές σχέσεις άνθιζαν και γίνονταν δεκτές χωρίς προκατάληψη και διακρίσεις.

Η σεξουαλικότητα είχε ωστόσο ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο εγγραφής στην κλασική ελληνική αρχαιότητα και μια τέτοια οπτική δεν είναι απλώς ισοπεδωτική, αλλά και στρεβλή.

Για να δούμε λοιπόν πώς αντιλαμβάνονταν πραγματικά οι αρχαίοι πρόγονοί μας τα περί ομοφυλοφιλίας. Τα περί ερωμένων και εραστών…

Μια προσεκτικότερη ματιά στη σεξουαλικότητα της αρχαίας Ελλάδας

Είναι γεγονός πως το σύγχρονο ΛΟΑΤΚΙ κίνημα έχει βασίσει ένα καλό μέρος της ρητορείας του κατά των πιέσεων και των διωγμών που υφίσταται στην ιστορικότητα της ομοφυλοφιλίας σε κοινωνίες όπως των Ελλήνων. Το gay pride έχει σταθερά την αρχαία Ελλάδα ως πρότυπο υγιούς σεξουαλικής συμπεριφοράς και αποδοχής της ετερότητας.

Ακόμα και ιστορικές φιγούρες έχουν απεικονιστεί ως πρόδηλα ομοφυλόφιλοι στον τρέχοντα λαϊκό πολιτισμό. Θέλετε ένα τέτοιο δίδυμο; Αχιλλέας και Πάτροκλος.

Για τους οποίους μπορεί μεν να μας λέει ο Όμηρος στην «Ιλιάδα» πως τους συνέδεε μια βαθιά και ειλικρινή φιλία, δεν αναφέρει ωστόσο πουθενά πως ήταν εραστές.

Η αποθέωσή τους ως γκέι συμβόλων έγινε στα δικά μας χρόνια, όταν αρκετοί σύγχρονοί μας ένιωσαν άνετα να απεικονίσουν τη σχέση τους ως θριαμβευτικό δοξασμό της ομοφυλοφιλίας στην αρχαία γραμματεία.

Θέλετε και ένα δεύτερο πολύκροτο παράδειγμα; Ο Μέγας Αλέξανδρος. Παρά το γεγονός ότι όλες οι διαθέσιμες ιστορικές πηγές εμφανίζουν τον μακεδόνα στρατηλάτη ως ασίγαστο γυναικά, έχοντας ακόμα και διαφορετική γυναικεία παρέα κάθε νύχτα, πέρασε στις συνειδήσεις του κόσμου ως gay icon απλώς και μόνο επειδή έτσι τον είδε ένας σεναριογράφος του Χόλιγουντ.

Αν και στην πραγματικότητα ο έλληνας βασιλιάς πλάγιασε πιθανότατα με περισσότερες γυναίκες και από τον Χιου Χέφνερ ακόμα.

Πώς φτάσαμε όμως να θεωρούμε αυτές τις κοινές παρανοήσεις στην καλύτερη, εσκεμμένες στρεβλώσεις στη χειρότερη, απτή πραγματικότητα για την καθημερινότητα των αρχαίων Ελλήνων;

Η προβληματική της σεξουαλικότητας των προγόνων μας

Η κοινωνική ανάλυση άρχισε να ασχολείται με το θέμα της ομοφυλοφιλίας στα πολύ νεότερα χρόνια, όταν έπαψε να θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού της κοινωνίας. Και τεράστιο αντίκτυπο είχε εδώ το πόνημα του Kenneth Dover «Greek Homosexuality» (Ελληνική Ομοφυλοφιλία) του 1978.

Ένα βιβλίο που, όπως παρατηρεί ο εμβριθής ιστορικός της ελληνικής αρχαιότητας Douglas MacDowell, άνοιξε ευρύτερα την κουβέντα για την ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα, «η οποία συζητήθηκε έκτοτε πολύ, κυρίως από κοινωνιολογική και ανθρωπολογική σκοπιά».

Αυτό που δεν λέγεται ωστόσο είναι οι ρητοί νόμοι της αθηναϊκής πολιτείας κατά της ομοφυλοφιλίας. Κι αυτό ακριβώς υποδεικνύει ο MacDowell για τη δημοφιλή οπτική του Dover, πως απέφυγε τεχνηέντως τους επίσημους νόμους των Αθηναίων και των Σπαρτιατών κατά της ομοφυλοφιλίας. Ή της ασέλγειας σε ανηλίκους.

Αντιθέτως, ο Dover βάσισε την ερευνητική του εργασία σε πρόδηλες απεικονίσεις εραστή και ερωμένου στην αγγειογραφία, αλλά και στην ιδεαλιστική ματιά της ομοερωτικής σχέσης που περιγράφει εν συντόμω ο Πλάτωνας σε κάποια έργα του.

Τι συνέβαινε τελικά;

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η ομοφυλοφιλία υπήρχε ως σεξουαλική πρακτική στην αρχαία Ελλάδα, όπως και σε κάθε άλλο πολιτισμό ή ιστορική στιγμή δηλαδή.

Δεν άνθιζε όμως κοινωνικά, όχι τουλάχιστον με τον καθολικό τρόπο που πιστεύουν πολλοί. Ο ίδιος ο ορισμός εξάλλου της σεξουαλικότητας δεν είχε για τους Έλληνες βιολογικό πρόσημο.

Εξίσου σημαντικό είναι εδώ το γεγονός πως δεν υπήρχε καν η λέξη «ομοφυλοφιλία». Η οποία έχει σύγχρονη καταβολή. Τη συναντάμε για πρώτη φορά στη δουλειά του ούγγρου γιατρού Karoly Maria Benkert κατά το 1869.

Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε διάκριση της σεξουαλικής πράξης με βάση το φύλο των παρτενέρ. Διάκριση υπήρχε μόνο στη βάση του ρόλου που έπαιζε ο συμμετέχων στη σεξουαλική πράξη, αν ήταν ενεργητικός ή παθητικός δηλαδή, μιλώντας μόνο με όρους διείσδυσης.

Και εκτός κι αν ήσουν γυναίκα, η σεξουαλική παθητικότητα δεν ήταν κατά κανέναν τρόπο επιθυμητή κοινωνικά.

Όχι μόνο δεν ήταν επιθυμητή, αλλά ήταν μια ερωτική συμπεριφορά που επέφερε στίγμα στην αθηναϊκή κοινωνία.

«Κίναιδοι» ονομάζονταν οι παθητικοί ομοφυλόφιλοι στην Αθήνα και ήταν ένας όρος με πρόδηλο αρνητικό φορτίο. Ένας μειωτικός χαρακτηρισμός που ξεκάθαρα δεν θα είχε θέση σε μια ανοιχτή κοινωνία με ευρύτατη αποδοχή της ομοφυλοφιλίας.

Ο Αριστοφάνης διακωμωδούσε μάλιστα τους κίναιδους απερίφραστα, εμφανίζοντάς τους να ντύνονται με γυναικεία ρούχα και να περιφέρονται με περούκες και στηθόδεσμους.

Κι αυτό μάλιστα για την Αθήνα, που ήταν όσο να πεις πιο διαλλακτική στα περισσότερα. Οι άλλες πόλεις-κράτη απέρριπταν ρητά τους πολίτες που επιδίδονταν σε ομοερωτικές πράξεις.

Αυτό είχε αναμφίβολα να κάνει με την πρόσληψη της αρρενωπότητας ως βασικού χαρακτηριστικού της αντρικής προσωπικότητας, εκεί δηλαδή που ήταν ευγενές να είσαι κυρίαρχος (ενεργητικός) και μειωτικό να είσαι υποτακτικός (παθητικός).

Ένας Κορίνθιος ή ένας Σπαρτιάτης που επέλεγε εσκεμμένα τον παθητικό σεξουαλικό ρόλο ήταν κάτι σαν προδότης για την πατρίδα του, καθώς απαρνιόταν τα ευγενή χαρακτηριστικά της ενεργητικής σεξουαλικής απόλαυσης (διείσδυσης).

Ως επαίσχυντη επιλογή θεωρούσαν οι ελληνικές πόλεις-κράτη την ομοφυλοφιλία από την ίδια τη φύση της. Γι’ αυτό και δεν θα συναντήσεις πλήθος περιγραφών ομοερωτικής πράξης στην ελληνική λογοτεχνία, εκεί δηλαδή που βρίθουν οι αναφορές για ετεροφυλόφιλες σχέσεις.

Φιλοσοφικές απόψεις περί ομοφυλοφιλίας

Αν είναι ένα πράγμα που μαθαίνουμε από τον Ξενοφώντα, είναι πως ο Σωκράτης απαγόρευε κάθε σωματική επαφή μεταξύ του ιδίου και των μαθητών του.

Τα πράγματα μοιάζουν να περιπλέκονται ωστόσο από τα γραπτά του άλλου μαθητή του, του Πλάτωνα, που και στο «Συμπόσιο» και στον «Φαίδρο» φαίνεται να μας λέει πως ο μόνος πραγματικός έρωτας είναι ο έρωτας μεταξύ δύο αντρών.

Μόνο που ο Πλάτωνας δεν μιλά για την ομοφυλοφιλία εδώ. Ούτε και για κάποια άλλης μορφής ερωτική πράξη. Πώς γίνεται σε τελική ανάλυση κάποιος σαν τον Πλάτωνα που «αποθεώνει» τον ομόφυλο έρωτα στον «Φαίδρο» να χαρακτηρίζει τα ίδια πράγματα (στους «Νόμους») ως «καθόλου όσια, αλλά θεομίσητα και αισχρά»;

Αυτό παρατηρεί ο διακεκριμένος ιστορικός James Davidson, πως ο Πλάτωνας όταν λέει «έρωτα» δεν εννοεί τη σαρκική επαφή. Το «Συμπόσιο» επικεντρώνεται ακριβώς σε αυτή την ομορφιά της ψυχής, του πνεύματος, έναντι του σώματος.

Αυτός ο αντρικός έρωτας, η φιλία, ήταν που εξυμνούσε ο Πλάτωνας ως ύψιστο αγαθό, δυνατότερο ακόμα και από τον έρωτα ενός άντρα για μια γυναίκα.

Το ιδεώδες της πλατωνικής πολιτείας είναι ένας σφοδρός πνευματικά, αλλά σωματικά ανολοκλήρωτος έρωτας, ένας «πλατωνικός έρωτας», όπως αυτός που εγκωμιάζει ο πλατωνικός Σωκράτης.

Αυτή ήταν η επιτομή της άδολης, ύψιστης και ευγενέστερης μορφής αγάπης, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την αγάπη του γονέα για το παιδί του.

Ο Πλάτωνας εξάλλου στην ιδεώδη πόλη του στους «Νόμους» επιφυλάσσει για τον ομόφυλο έρωτα την ίδια θέση με την αιμομιξία.

Ο Όσκαρ Ουάιλντ και η υπεράσπιση της σοδομίας

Ακόμα και πριν από το αμφιλεγόμενο επιστημονικά πόνημα του Kenneth Dover, δεν ήταν λίγοι αυτοί που προσπάθησαν να ξαναγράψουν την Ιστορία. Και ένας από αυτούς ήταν ο Όσκαρ Ουάιλντ, παρά την περίβλεπτη θέση του ως ποιητής και δραματουργός.

Στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί την ομοφυλοφιλία, ο μεγάλος Ουάιλντ έφτιαξε ένα εναλλακτικό ιστορικό αφήγημα στο οποίο ο ομοερωτισμός ανθούσε στην αρχαία ελληνική κοινωνία, την απόλυτη επιτομή της γκέι ουτοπίας.

Ο Ιρλανδός προσέφερε μια άλλη εκδοχή της κλασικής αρχαιότητας για να καταγράψει ως γραμμική τη συνέχεια της ομοφυλοφιλικής παράδοσης μέχρι και τα χρόνια του, τον 19ο αιώνα. Η οποία έβρισκε ως προνομιακό χώρο την αρχαία Ελλάδα, την ίδια την κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού.

Όπως μας παραδίδεται, οι προπαγανδιστικοί λόγοι του ήταν τόσο πύρινοι και εμπνευσμένοι που το ακροατήριο παραληρούσε.

Κάτι τέτοιο έχει καταγράψει η ιστορική πένα να λαμβάνει χώρα στη δικαστική περιπέτειά του τον Απρίλιο του 1895, όταν εκφώνησε έναν από τους πλέον περίφημους λόγους του («Love that Dare Not Speak Its Name»), στον οποίο έβλεπε μια συνέχεια της ομοφυλοφιλίας που ξεκινούσε από την Παλαιά Διαθήκη, περνούσε από την αρχαία Ελλάδα και κατέληγε στην Αναγέννηση.

Παρά το γεγονός ότι όλα αυτά λίγη σχέση είχαν με την πραγματικότητα, τα οράματα του Όσκαρ Ουάιλντ σφράγισαν μερίδα του συλλογικού φαντασιακού για την ολοκληρωτική αποδοχή της ομοφυλοφιλίας στην αρχαία Ελλάδα.

Κι έτσι σε κάθε συζήτηση έκτοτε για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, κάποιος θα επικαλεστεί τους Έλληνες…

Ήταν τελικά η ελληνική κοινωνία gay friendly;

Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν στην αρχαία ελληνική γραμματεία ρητές αναφορές στον ομοφυλοφιλικό έρωτα, το ερώτημα που ανακύπτει είναι πόσο διαδεδομένη και επιθυμητή κοινωνικά ήταν η εν λόγω σεξουαλική συμπεριφορά. Γιατί είναι προφανώς άλλο να γράφει κάποιος κάτι και άλλο το τι πιστεύει μια κοινωνία σε μια ιστορική στιγμή.

Ο Διογένης ο Λαέρτιος, ας πούμε, μας λέει ξεκάθαρα πως ο Αλκιβιάδης απομάκρυνε ως έφηβος τους άντρες από τις γυναίκες τους και κατόπιν, ως νεαρός άντρας, τις γυναίκες από τους συζύγους τους. Ή πως ο στωικός Ζήνων ο Κιτιεύς δεν είχε μάτια παρά για αγόρια και άλλους άντρες.

Για κάθε τέτοια αναφορά όμως, μια μικρή εξαίρεση στον κανόνα, θα συναντήσει κανείς εκατοντάδες άλλες που δείχνουν πως η παραδεδομένη τάση δεν ήταν αυτή. Η ελληνική στάση απέναντι στην ομοερωτική έλξη δεν περιείχε εντός της την ευρεία αποδοχή που έχουμε συνηθίσει να μιλάμε.

Υπήρχαν ρητοί νόμοι, από τον Σόλωνα στην Αθήνα ως και τον Λυκούργο στη Σπάρτη, που προστάτευαν τα νεαρά αγόρια (παίδες) από τις όποιες σεξουαλικές ορέξεις των ενηλίκων. Και στις περισσότερες περιπτώσεις οι κυρώσεις του νομοθέτη ήταν βαρύτατες.

Πύρινα επιστημονικά debates, ενθουσιώδεις λόγοι, εκκωφαντική σιωπή ή φαντασία με το κιλό. Όλα αυτά κι άλλα τόσα έχουν λάβει χώρα για την πλέον αμφιλεγόμενη πλευρά της κοινωνίας των αρχαίων Ελλήνων, την «παιδεραστία», αυτό που θα λέγαμε εμείς σήμερα ομοφυλοφιλία.

Τα προβλήματα τεκμηρίωσης παραμένουν ωστόσο και οι εποχές είναι βολικά μακρινές ώστε να μπορεί να πιστέψει ο καθένας ό,τι θέλει. Ο ελληνικός έρως είχε πολλές και εναλλακτικές εκδοχές και, κυρίως, λειτουργούσε εντελώς διαφορετικά από τον σημερινό τρόπο.

Ο Αριστοφάνης στη «Λυσιστράτη» του τις γυναίκες βάζει πάντως να απειλούν τους άντρες τους με αποχή από το σεξ μπας και πάρει τέλος ο Πελοποννησιακός Πόλεμος. Μια απειλή που, όπως είδαμε, έπιασε. Και στην Αθήνα και στη Σπάρτη…

8 COMMENTS

  1. Lies. From the beginning of Creation! Let Christians remember we are in this world but not of this world. We must thank Helleniscope once again for unmasking lies.

  2. Όλοι οι υψηλά ιστάμενοι ξεκωλιάρηδες…., (Αγγλοσάξωνες,και άλλοι)επειδή κατέχονται από το αίσθημα της ντροπής και της κατωτερότητας για τις ακατονόμαστες πράξεις των , διαστρεβλώνουν την
    αλήθεια επιλέγοντας ένδοξους , σοφούς και Ανδρείους λαούς όπως ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες ψάχνοντας
    να δικαιολογήσουν τις αδικαιολόγητες
    και πρόστυχες πράξεις των .
    Είναι οι ίδιοι που θέλουν να καταργήσουν τον όρκο του Ιπποκράτους γιατί ήταν Έλληνας, είναι
    οι ίδιοι που επεχείρησαν να παρουσιάσουν τον Σωκράτη ως
    Μαύρο της Αφρικής , είναι αυτοί που
    προσπαθούν να ονομάσουν τα Σκόπια
    Μακεδονία , είναι ακόμη αυτοί που
    διαφθείρουν με το χρήμα σημερινούς
    Έλληνες τους προωθούν σε ανώτατα
    αξιώματα τους ρίχνουν σε παγίδες και
    τους μετατρέπουν σε πειθήνια όργανά τους και στη συνέχεια τους εκβιάζουν
    και τους υποχρεώνουν να μετατρέπονται σε Ανθέλληνες και να
    καταστρέφουν τον όμορφο κόσμο που
    παρέδωσαν σε Μας και σε ολόκληρη
    την ανθρωπότητα οι προγόνοι μας είναι ακόμη αυτοί
    που μπροστά μας κάνουν τον φίλο και
    από πίσω μας μαχαιρώνουν στρίβοντας
    δυνατά το μαχαίρι για να πονάμε και
    οι ίδιοι να αγάλλονται .
    Η Ομοφιλοφιλία υπήρχε και υπάρχει
    παντού , αλλά στην Αρχαία Ελλάδα ούτε προωθείτο ούτε νομιμοποιήθηκε
    ποτέ εν αντιθέσει με την σημερινή
    Ελλάδα που οι κυβερνώντες και την
    προάγουν και την νομιμοποιούν.

  3. I fear I might come off as sounding overly simplistic, with not only my theory but actual scientific and societal-based analysis that, the majority of male homosexuals became that “way” via unhealthy associations with their overbearing mothers.

  4. I suggest folks read the article, ‘Homosexuality and “Contrary to Nature” by Prof. David Bradshaw, Ph.D., University of Kentucky, from The Rule of Faith journal, v. 4 n. 1 Spring 2023. Dr. Bradshaw has written many books and articles on Orthodox doctrine. It compliments this article here.

  5. Egypt, Greece, Rome, Freeman Oxford 1996 ISBN0-19-872194-3
    p184 young boy’s initiation.. sexual element of the relationship appears
    to have been restrained, and may not have involved any actual
    penetration.. substitute for women by older men who had not yet reached the
    age of marriage.. family would be vigilant to ensure he was not being
    abused.. For a Greek male to accept the submissive role in a homosexual
    relationship, or to be paid for this role, was considered so degrading that,
    in Athens at least, it resulted in the loss of citizen rights

  6. YES to all above…
    & don’t forget: nowhere in holy bible is any good mention of homosexual behavior as OK –
    & still not OK –
    despite fashion of today’s secular world & its massive propaganda to shove it on us!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here