EDITOR’S NOTE (Nick Stamatakis). It is well-known that Alexander was a student of Aristotle.  However, most of us do not realize the extent of this kind of “schooling”, as Aristotle used the best specialists of his time in all fields of knowledge and applied his influence on his highly selected students to get the best out of them: in the case of the young Alexander, this was to emphasize Plato’s idea of a “Philosopher King.” He did a great job because his student, who was to be known forever as “Alexander the Great,” could even correct his teacher’s (Aristotle’s) erroneous attitude and personal hatred towards the Persians.  In the end, Alexander managed to bridge the gap between East and West.

So, although Aristotle had a personal hatred towards the Persians, his student Alexander consciously applied all the principles that he had learned and treated all the people he had conquered most humanely: Using the Greek language and classical culture as a vehicle, he achieved an ecumenical culture throughout the then known world which became (after he died in 323 BC) a Hellenic cosmopolitan world. He achieved that through personal example, intermarriage, and respecting local religions and cultures. He avoided exploitation and suppression. This is why, still today, Alexander (known today as “Iskander” throughout Asia and the Middle East) is beloved by all people. Also, without the Greek language and Hellenic ecumenical culture, the rise of Christianity would be impossible. St. Paul would never be able to stand up before the Galatians (3:28) and say: “There is neither Jew nor Gentile, neither slave nor free, nor is there male and female, for you are all one in Christ Jesus.”  And the Hellenized Jews would never be able to achieve the “Septuagint” (around 250 BC and after)…

Contrast the above with the last ten centuries of Western Dominance and exploitation worldwide, especially in the geographical areas that had experienced Alexander’s “ecumenical/cosmopolitan culture.”  Since about 1100 AD, two centuries of brutal Crusades, followed by the interval of Rennaisance, then three or four centuries of Colonialism, and the remaining two centuries of hegemonic imperialism have created an impossible situation for humanity.  The division between the “Hegemonic West” and the “Global South” has created a vast exploitative gap. This gap is now the biggest challenge before humanity and the biggest geopolitical game.  Hegemonic “exceptionalism” coming out of the disformed and misnomered “Judeo-Christian” “civilization” is destructive and needs to be replaced by Ecumenical Hellenism, as practiced by Alexander the Great and inspired by Plato and Aristotle. It is the only avenue for humanity.



source – slpress.gr

How Did the Aristotle-Alexander Relationship End?

By Krinio Kalogeridou

Despite the different views of Aristotle-Alexander on the subject of the convergence of the Greeks with the Eastern peoples (given that the teacher of the Macedonian soldier did not believe that the nature of the Greeks could be reconciled with that of the Persians due to their radical differentiation), the great philosopher of the 4th h. π X managed to pass on his “secrets of knowledge” to his naturally gifted student.

It is most likely that Aristotle (influenced by his teacher Plato, who dreamed of seeing in his “Republic” a philosopher king ruling with virtue and leading his nation with a love of knowledge, excellence, and justice) had formed an idyllic goal when he undertook to educate Alexander at Miesza.

The goal is to release from him his incredible potential and make him a king with heart and knowledge (With emotional intelligence, as we say today). Advantages that proved necessary for the conquest of Asia, before which Alexander had implemented the unification – under his leadership – of the Pan-Hellenes (s.s.: in 335 BC he was recognized as General-Emperor of the Greeks by the Congress of Corinth ).

This combination he successfully accomplished—after the assassination of his father Philip II (336 BC) and his ascension to the Macedonian throne at the age of 20—thanks to his initiation into “Logic” and Aristotle’s philosophical thought.

Of Aristotle who found in the person of Alexander the ideal student. A student who had a receptive and inquisitive mind, with the ability to delve into complex subjects and question dominant ideas, while Alexander found the ideal mentor in the person of Aristotle.

A mentor who could teach him to rule justly and effectively. To guide wisely for his people and avoid the pitfalls of governance to become a model ruler with virtue, morality, justice and truth as guides.

As everything seemed for a long time, Aristotle-Alexander’s complete opposition to the “marriage” of Greek political institutions with Eastern despotism did not stand in the way of Philip’s son’s “qualitative” upgrade, given that the philosophical teacher had managed to influence him catalytically in introspection and his ability to remain open to greatness.

However, given Plutarch’s allusions (“Parallel Lives / Alexander”), we realize that since the two men’s opposition on this issue (a matter of essentially Greek-Persian reconciliation thanks to Alexander’s greatness and generosity) began to emerge their relations cool, because Aristotle hated the Persians.

He hated them for how they had treated his Platonic friend and colleague at the Academy Hermias Atarneas (crucified by order of Artaxerxes III at Susa), whose niece and stepdaughter Pythiada the Stagerite philosopher (Aristotle) had married.

Otherwise, the other differences between Alexander and Aristotle were bridged over time as long as the student followed his teacher’s teachings, unfolding his gifts and potential (with the excellence of the spirit prominent), for the highlighting of which he was guided by Aristotelian philosophy.

A philosophy that considers the virtue an “optional habit” that the brain gives birth to and which cultivates in leaders emotional empathy, making them capable of understanding the feelings of their fellow human beings.

Let’s not forget that in Greek antiquity, great men excelled with virtue and intelligence, virtues to which Aristotle added “ενδελέχεια” (energy and perfection), so that they could realize their strengths and understand better events and other people (“Ethical Nicomachean”).

This explains why Alexander the Great (the “Alexander III of Macedon”) did not try to enslave the civilian population through slaughter and violence. He imposed the fist’s power through his weapons on the battlefields while behaving humanely toward the people he conquered. After his victory in the battle of Gaugamela (331 BC), he gave amnesty to the wives and daughters of the Persian emperor Darius.

This is also why he refutes those who call him a “slaughterer of peoples.” He began his campaign as a liberation struggle and turned it into a struggle against the historical and permanently threatening enemy of the Greeks (the scattered remnants of the [Persian] empire which he sought to find and annihilate in the depths of Asia), coming to reconcile West and East in practice.

Therefore, the influence of the Aristotelian principle and the ideas of Aristotle’s teacher from his early years (ideas that are now considered the foundation of Western philosophy) was decisive and multifaceted on Alexander.

Multi-layered to the extent that Aristotle had succeeded in encouraging his student’s love for Homer (whose “Iliad” was the Bible for the ancient Greeks), which is why the future cosmocrator slept with a copy of it at his head of Homer’s play identifying in his dreams with the hero of his childhood Achilles, which made him interested exclusively in glory and fame and not in money and prizes.He was interested in the conquest that would enable him to make Greece ecumenical (cultural mixing of Greek and Eastern civilizations) using the Greek language as a vehicle.The Greek language, culture and intermarriage first setting the example of Greek-Eastern mixing by marrying Roxani (daughter of the satrap of Bactria Oxyartis) and later (despite being married) the eldest daughter of Darius Stateiras (whose youngest sister – Drypetis – his fraternal friend Hephaistionas married), in order to unite the royal houses of Greece and Persia.However, the strong card that Alexander “played” in his relationship with others (compatriots and foreigners) was his generosity based on Aristotelian philosophy, which he never let fade within him. While he was sober, at least, and in control of himself.And that’s because – from a certain point onwards – his unprecedented military successes (within a decade he built an empire that stretched from Greece to the Indian border) “endowed” him with abhorrent defects, such as an addiction to wine and his tendency to embrace the sycophants and to “cut with a knife” any criticism with the use of violence to those who refused to adopt unholy customs (pilgrimage to the king), foreign to the historical identity and individuality of the Greeks.Thus the drunken Alexander sent to death his chosen friends and staunch associates, such as the general Parmenion and his son Philotas [330 BC], the brother of his teacher Lanikes Cleitos [328 BC] – although he had saved his life in Granikos in 331 BC), the relative and associate of the teacher of Callisthenes (s.s.: cause of definitive rupture of relations between Alexander and Aristotle, from the moment the latter was informed of the death of his nephew, historian-“correspondent” and ” propagandist” of Alexander’s achievements to the extent of his deification) and others.

Among the others, (who were executed as conspirators), the participants in the planning of the attitude of the “royal children” against Alexander, i.e., the Homer Corps established by Philip II, had a primary place.

A stop that would take place in Bactria (a Greek kingdom from 250 BC divided today into Tajikistan-Uzbekistan, Afghanistan and Turkmenistan), on the way of the march of Alexander the Great and his army to India…


Plutarch: “Parallel Lives” – “Alexander” and “On Alexander’s Fortune or Virtue”

Aristotle: “Nicomachean Ethics”

Plato: “The Republic”

Arrian: “Alexandrou Anavasis”

Diodoros Sikeliotis: “Historical Library”

Vassilis Kalfas: “Ancient Greek philosophers” and “Aristotle Behind the philosopher”

Voula Iliadou: “Galloping in the Wind” (historical novel)


source – slpress.gr

Πώς τερματίστηκε η σχέση Αριστοτέλη-Αλέξανδρου

Της Κρινιώς Καλογερίδου

Παρά τις διαφορετικές αντιλήψεις Αριστοτέλη-Αλέξανδρου στο θέμα της σύγκλισης των Ελλήνων με τους ανατολικούς λαούς (δεδομένου ότι ο δάσκαλος του Μακεδόνα στρατηλάτη δεν πίστευε ότι μπορούσε να συμφιλιωθεί η φύση των πρώτων με εκείνην των δεύτερων λόγω ριζικής διαφοροποίησής τους), ο σπουδαίος φιλόσοφος του 4ου αι. π Χ κατόρθωσε να περάσει στον προικισμένο εκ φύσεως μαθητή του τα ”μυστικά της γνώσης” του.

Το πιο πιθανό είναι ότι ο Αριστοτέλης, (επηρεασμένος από τον δάσκαλό του Πλάτωνα που ονειρευόταν να δει στην ”Πολιτεία” του έναν φιλόσοφο βασιλιά να κυβερνά με αρετή και να καθοδηγεί το έθνος του με αγάπη για τη γνώση, την αριστεία και τη δικαιοσύνη) είχε διαμορφώσει έναν ειδυλλιακό στόχο όταν ανέλαβε να εκπαιδεύσει τον Αλέξανδρο στην Μίεζα.

Τον στόχο να απελευθερώσει από αυτόν τις απίστευτες δυνατότητές του και να τον κάνει βασιλιά με καρδιά και γνώση (Με συναισθηματική νοημοσύνη, όπως λέμε σήμερα). Προτερήματα που αποδείχθηκαν αναγκαία για την κατάκτηση της Ασίας, πριν από την οποία ο Αλέξανδρος είχε υλοποιήσει τη συνένωση – υπό την ηγεσία του – των Πανελλήνων (σ.σ: το 335 π.Χ αναγνωρίστηκε ως Στρατηγός-Αυτοκράτωρ των Ελλήνων από το Συνέδριο της Κορίνθου).

Συνένωση  που έφερε εις πέρας με επιτυχία – μετά τη δολοφονία του πατέρα του Φίλιππου Β’ (336 π Χ) και την άνοδό του στον μακεδονικό θρόνο σε ηλικία 20 ετών – χάρη στην μύησή του στη ”Λογική” και τη φιλοσοφική σκέψη του Αριστοτέλη.

Του Αριστοτέλη ο οποίος βρήκε στο πρόσωπο του  Αλέξανδρου τον ιδανικό μαθητή. Έναν μαθητή που διέθετε δεκτικό και διερευνητικό μυαλό , με δυνατότητα εμβάθυνσης σε πολύπλοκα θέματα και αμφισβήτησης κυρίαρχων ιδεών, ενώ ο Αλέξανδρος βρήκε τον ιδανικό μέντορα στο πρόσωπο του Αριστοτέλη.

Έναν μέντορα που θα μπορούσε να του μάθει να κυβερνά δίκαια και αποτελεσματικά. Να καθοδηγεί με σύνεση για τον λαό του και να αποφεύγει τις παγίδες διακυβέρνησης, ώστε να γίνει πρότυπο ηγεμόνα  με οδηγούς την αρετή, την ηθική, τη δικαιοσύνη και την αλήθεια.


Οπως έδειχναν όλα για μεγάλο χρονικό διάστημα, η πλήρης αντίθεση Αριστοτέλη-Αλέξανδρου στο ”πάντρεμα” των ελληνικών πολιτικών θεσμών με την ανατολική δεσποτεία δεν στάθηκε εμπόδιο στην ”ποιοτική” αναβάθμιση του γιου του Φιλίππου δεδομένου ότι ο φιλόσοφος δάσκαλος είχε προλάβει να τον επηρεάσει καταλυτικά στο θέμα της ενδοσκόπησης και της ικανότητάς του να μένει ανοιχτός στην μεγαλοσύνη.

Ωστόσο, με δεδομένους τους υπαινισμούς του Πλουτάρχου (”Βίοι Παράλληλοι / Αλέξανδρος”), αντιλαμβανόμαστε ότι από τότε που άρχισαν να διαφαίνονται οι αντιθέσεις των δύο ανδρών στο θέμα αυτό (θέμα συμφιλίωσης ουσιαστικά Ελλήνων-Περσών χάρη στην μεγαλοσύνη και γενναιοδωρία του Αλέξανδρου) άρχισαν να ψυχραίνονται οι σχέσεις τους, γιατί ο Αριστοτέλης μισούσε τους Πέρσες.

Τους μισούσε για τον τρόπο που είχαν φερθεί στον πλατωνικό φίλο και συνάδελφό του στην Ακαδημία Ερμία τον Αταρνέα (σταύρωση με διαταγή του Αρταξέρξη Γ’ στα Σούσα), του οποίου την ανιψιά και θετή κόρη Πυθιάδα είχε παντρευτεί ο Σταγειρίτης φιλόσοφος.

Κατά τα άλλα, οι λοιπές διαφοροποιήσεις Αλέξανδρου-Αριστοτέλη γεφυρώνονταν με τον χρόνο όσο ο μαθητής ακολουθούσε τις διδαχές του δασκάλου του ξετυλίγοντας τα χαρίσματα και τις δυνατότητές του (με προεξάρχουσα την αριστεία του πνεύματος), για την ανάδειξη των οποίων είχε καθοδηγητή την αριστοτέλεια φιλοσοφία.

Μια φιλοσοφία που θεωρούσε την αρετή ”έξιν προαιρετικήν” την οποία γεννά ο εγκέφαλος και η οποία καλλιεργεί στους ηγέτες συναισθηματική ενσυναίσθηση καθιστώντας τους ικανούς να κατανοήσουν τα συναισθήματα των συνανθρώπων τους.

Ας μην ξεχνάμε ότι στην ελληνική αρχαιότητα οι μεγάλοι άνδρες αρίστευαν με όπλα την αρετή και την νοημοσύνη, προτερήματα στα οποία πρόσθεσε ο Αριστοτέλης την ”εντελέχεια” (την ενέργεια και την τελειότητα), ώστε να μπορούν να συνειδητοποιούν αυτοί τις δυνάμεις τους και να κατανοούν καλύτερα τα γεγονότα και τους άλλους ανθρώπους (”Ἠθικά Νικομάχεια”).

Έτσι εξηγείται γιατί ο Μέγας Αλέξανδρος (ο ”Αλέξανδρος Γ’ ο Μακεδών”) δεν προσπάθησε να σκλαβώσει άμαχο πληθυσμό, μέσω της σφαγής και της βίας. Επέβαλε τη δύναμη της πυγμής δια των όπλων του στα πεδία της μάχης, ενώ συμπεριφέρθηκε με ανθρωπιά στους λαούς που κατέκτησε και έδωσε αμνηστία στις συζύγους και τις κόρες του Πέρση αυτοκράτορα Δαρείου, μετά την νίκη του στη μάχη των Γαυγαμήλων ( 331 π Χ).

Αυτός είναι και ο λόγος που διαψεύδει όσους τον αποκαλούν ”σφαγέα λαών”, καθώς ξεκίνησε την εκστρατεία του σαν απελευθερωτικό αγώνα, την μετεξέλιξε σε αγώνα κατά του ιστορικού και μόνιμα απειλητικού εχθρού των Ελλήνων (τα διεσπαρμένα υπολείμματα της [περσικής] αυτοκρατορίας του οποίου έψαχνε να βρει και να εκμηδενίσει στα βάθη της Ασίας), για να φτάσει να συμφιλιώσει στην πράξη Δύση και Ανατολή.

Η επίδραση, ως εκ τούτου, της αριστοτέλειας αρχής και των ιδεών του δασκάλου του Αριστοτέλη από τα μικρά του χρόνια (ιδέες που θεωρούνται σήμερα θεμέλιο της δυτικής φιλοσοφίας) ήταν καθοριστική και πολυεπίπεδη στον Αλέξανδρο.

Πολυεπίπεδη σε βαθμό που ο Αριστοτέλης είχε πετύχει να ενθαρρύνει την αγάπη του μαθητή του για τον Όμηρο (η ”Ιλιάδα” του οποίου ήταν η Βίβλος για τους Έλληνες της αρχαιότητας), λόγος για τον οποίο ο μελλοντικός κοσμοκράτορας κοιμόταν έχοντας στο προσκεφάλι του ένα αντίγραφο του ομηρικού έργου ταυτιζόμενος στα όνειρά του με τον ήρωα των παιδικών του χρόνων Αχιλλέα, πράγμα που τον έκανε να ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τη δόξα και τη φήμη και όχι για το χρήμα και τα έπαθλα.

Ενδιαφερόταν για την κατάκτηση που θα του έδινε τη δυνατότητα να κάνει οικουμενική την Ελλάδα (πολιτισμική ανάμιξη ελληνικού και ανατολικού πολιτισμού) με όχημα την ελληνική γλώσσα.

Την ελληνική γλώσσα, τον πολιτισμό και τις επιγαμίες, δίνοντας πρώτος το παράδειγμα ανάμιξης Ελλάδας-Ανατολής νυμφευόμενος την Ρωξάνη (κόρη του σατράπη της Βακτριανής Οξυάρτη) και αργότερα (παρ’ ότι παντρεμένος) τη μεγαλύτερη κόρη του Δαρείου Στάτειρα (την νεότερη αδελφή της οποίας – Δρυπέτη – παντρεύτηκε ο αδελφικός του φίλος Ηφαιστίωνας), προκειμένου να ενώσει τους βασιλικούς οίκους Ελλάδας – Περσίας.

Το ισχυρό χαρτί όμως που ”έπαιζε” ο Αλέξανδρος στη σχέση του με τους άλλους (ομοεθνείς και αλλοεθνείς) ήταν η γενναιοδωρία του βάσει της αριστοτελικής φιλοσοφίας, την οποία δεν άφησε να ξεθωριάσει ποτέ μέσα του. Όσο ήταν νηφάλιος, τουλάχιστον, και είχε τον έλεγχο του εαυτού του.

Κι αυτό γιατί – από κάποιο σημείο και ύστερα – οι άνευ προηγουμένου στρατιωτικές επιτυχίες του (μέσα σε μια δεκαετία οικοδόμησε μια αυτοκρατορία που απλωνόταν απ’ την Ελλάδα μέχρι τα ινδικά σύνορα) τον… ”προίκισαν”  με απεχθή ελαττώματα, όπως ο εθισμός στο κρασί και η τάση του να αγκαλιάζει τους αυλοκόλακες και να ”κόβει μαχαίρι” κάθε κριτική με τη χρήση βίας σε όσους αρνούνταν να υιοθετήσουν ανοίκεια έθιμα (προσκύνημα στον βασιλιά), ξένα προς την ιστορική ταυτότητα και ιδιοπροσωπία των Ελλήνων.

Έτσι ο μέθυσος Αλέξανδρος έστειλε στον θάνατο εκλεκτούς φίλους και φερέγγυους συνεργάτες του, όπως ο στρατηγός Παρμενίων και ο γιος του Φιλώτας [330 π Χ], ο αδελφός της τροφού του Λανίκης Κλείτος [328 π Χ] – αν και του είχε σώσει τη ζωή στον Γρανικό το 331 π Χ) , ο συγγενής  και συνεργάτης του δασκάλου του Καλλισθένης (σ.σ: αιτία οριστικής ρήξης των σχέσεων Αλέξανδρου-Αριστοτέλη, απ’ τη στιγμή που ο τελευταίος πληροφορήθηκε τον θάνατο του ανιψιού του, ιστορικού-”ανταποκριτή” και ”προπαγανδιστή” των επιτευγμάτων του Αλέξανδρου σε βαθμό θεοποίησής του) και άλλοι.

Πρωτεύουσα θέση μέσα στους άλλους (που εκτελέστηκαν ως συνωμότες)  είχαν οι συμμετέχοντες στον σχεδιασμό στάσης των ”βασιλικών παίδων” εναντίον του Αλέξανδρου, του Σώματος Ομήρων δηλαδή που είχε καθιερώσει ο Φίλιππος Β’.

Στάσης η οποία θα εκδηλωνόταν στη Βακτρία (ελληνικό βασίλειο απ’ το 250 π Χ μοιρασμένο σήμερα στο Τατζικιστάν- το Ουζμπεκιστάν, το Αφγανιστάν και το Τουρκμενιστάν), καθ’ οδόν της πορείας του Μεγαλέξανδρου και του στρατού του προς την Ινδία…


Πλούταρχος: ”Βίοι Παράλληλοι”- ”λέξανδρος” και ”Περί τῆς Ἀλεξάνδρου Τύχης   ἢ Αρετῆς”

Αριστοτέλης: ”Ηθικά Νικομάχεια”

Πλάτων: ”Πολιτεία”

Αρριανός:  ”Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις”

Διόδωρος Σικελιώτης: ”Ιστορική Βιβλιοθήκη”

Βασίλης Κάλφας:  ”Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι” και ”Ο Αριστοτέλης πίσω από τον φιλόσοφο”

Βούλα Ηλιάδου: ”Καλπάζοντας στον άνεμο” (ιστορικό μυθιστόρημα)


Please enter your comment!
Please enter your name here