PHOTO: The treasonous duo of Greece Mitsotakis with FM Gerapetritis
Such shocking things are happening in our foreign policy that if we don’t label them with the right words, we too will someday be accused of being derelict in our duty.
By Manolis Kottakis

I rarely, if ever, use cosmetic adjectives and historically charged nouns to describe policies of politicians noted for their ambiguity. Adjectives personify confrontations, cause misunderstandings, create unnecessary tension. Charged nouns, especially those with a direct origin from our History, inflame passions. And those of us who hold public office have a heavy responsibility not to encourage diversion. However, with what has been happening in our country lately, I confess to you that I am now having a very hard time finding other words to describe what is happening lately in our foreign policy.

Our political class takes the lead in small and big betrayals every day. This is, unfortunately, the word that can describe her processions. Betrayals. We don’t have to be afraid of words anymore. Such shocking things are happening in our foreign policy that if we don’t label them with the right words, we will one day be accused of being derelict in our duty. The truth is bitter. Our politicians follow anti-national policies in broad daylight.

I have three examples. The first: Greece was solemnly elected on Thursday night with 182 votes as a non-permanent member of the Security Council for the second time in its history. This is an effort that began systematically during the ministry of Nikolaos Dendias at the Ministry of Foreign Affairs. The first election was recorded during the Ministry of Petros Molyviatis in 2005.

What can one expect immediately after our solemn election? Let’s hear from our leadership, political and diplomatic, to declare that it will include in the priorities of its mandate issues of international, but also issues of national interest. Unfortunately, the prime minister’s and foreign secretary’s first public statements were terribly disappointing. Mr. Gerapetritis forgot to include the Cyprus issue in the priorities of the Greek presence at the UN’s highest body (!!!) and limited himself to a general reference after his meeting with UN Secretary General Guterres. For the Greek minister, priorities in the council will be “the protection of women and children”, “the protection of maritime trade”, “climate change” and “the peaceful settlement of international disputes”. While the prime minister, when asked about whether Greece’s election to the Security Council will help the Cyprus problem, answered completely coldly:

“Possibly yes.” Yes, you read that right, this was the Greek Prime Minister’s statement about our Cyprus: “Possibly yes”. In fact, the Greek political leadership treats the Cypriot as a burden and does not think that, if ever, the unborn, Cyprus falls, Greece will fall too! Tell me, please, now, fifty years after “Attila” invaded the island, what word can describe this policy?

Example two: The marine parks in the Aegean. More precisely, in the Dodecanese. A photograph was published last week in a Sunday paper showing shepherds taking their sheep and goats away from six islands of the Dodecanese.

The departure of shepherds and residents from these islands is equivalent, according to the jurisprudence of the International Court, to the loss of the sovereign right to have an EEZ and a continental shelf. As the condition for this is the existence of economic life. And the grazing and the photovoltaics that had been installed on the islands mean economic life.What is going on here? Does the state come and, instead of rewarding the heroic shepherds who inhabited the rock island, drive them away with their sheep and goats for the sake of ecology? And it obliges the local Municipality of Astypalaia to commit that it will never re-lease the pastures of the rocky islands to shepherds!

If the information had not come to my attention two months ago that the state had canceled licenses it had given to a private person to install photovoltaics on 15 islets around Tilos, I might not have understood from the beginning what the cancellation of all economic activity on rocky islets in the area means .But I knew. Now tell me again: What is the name given to the divestiture of sovereign right and national wealth by our own decision after the demand of the Turks? Find me a lenient term and I will accept it. If exists!

Example three, Thrace. The ND spoiled the world for Thrace and the Treaty of Lausanne in last year’s national elections. Correctly. Excellent. This year; This year the Turkish consul has taken the leadership of the minority KIEF party by the hand and is campaigning with it, brutally interfering in our internal affairs. This year two Treaties are being violated by the leadership of the minority party. The Treaty of Lausanne and the Prespa Agreement. As the party defiantly proclaims that it consists of “Turks” and “Macedonians”. But Athens, the government, says nothing. He lets the Turkish state thresh in Thrace as if it were his fiefdom. Tell me again, please. We will “hand over” to the next generation a smaller Greece, but we will just find out one day suddenly.


Πώς αλλιώς να πούμε την προδοσία;

Συμβαίνουν τόσο συγκλονιστικά πράγματα στην εξωτερική μας πολιτική, που αν δεν τα στιγματίζουμε με τις σωστές λέξεις, θα κατηγορηθούμε κάποτε κι εμείς ότι ήμασταν επιλήσμονες του καθήκοντός μας
Του Μανώλη Κοττάκη –
Σπανίως χρησιμοποιώ, αν όχι ποτέ, κοσμητικά επίθετα και ιστορικώς φορτισμένα ουσιαστικά για να περιγράψω πολιτικές πολιτικών που διακρίνονται για την αμφισημία τους. Τα επίθετα προσωποποιούν τις αντιπαραθέσεις, προκαλούν παρεξηγήσεις, δημιουργούν αχρείαστη ένταση. Τα φορτισμένα ουσιαστικά, ειδικώς αυτά με κατευθείαν προέλευση από την Ιστορία μας, εξάπτουν τα πάθη. Και όσοι έχουμε δημόσιο λόγο έχουμε βαριά ευθύνη να μην ενθαρρύνουμε τις εκτροπές. Ωστόσο, με όσα συμβαίνουν τελευταία στην πατρίδα μας, σας εξομολογούμαι ότι δυσκολεύομαι πλέον πάρα πολύ για να βρω άλλες λέξεις να περιγράψω αυτό που συμβαίνει εσχάτως στην εξωτερική μας πολιτική.
Η πολιτική μας τάξη πρωταγωνιστεί καθημερινά σε μικρές και μεγάλες προδοσίες. Αυτή είναι δυστυχώς η λέξη που μπορεί να περιγράψει τις πομπές της. Προδοσίες. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις λέξεις πλέον. Συμβαίνουν τόσο συγκλονιστικά πράγματα στην εξωτερική μας πολιτική, που αν δεν τα στιγματίζουμε με τις σωστές λέξεις, θα κατηγορηθούμε κάποτε κι εμείς ότι ήμασταν επιλήσμονες του καθήκοντός μας. Η αλήθεια είναι πικρή. Τινές πολιτικοί μας ταγoί ακολουθούν αντεθνικές πολιτικές στο φως της ημέρας.
Εχω τρία παραδείγματα. Το πρώτο: Η Ελλάς εξελέγη πανηγυρικά την Πέμπτη το βράδυ με 182 ψήφους μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας δεύτερη φορά στην Ιστορία της. Πρόκειται για μια προσπάθεια που άρχισε με συστηματικότητα επί υπουργίας Νικολάου Δένδια στο υπουργείο Εξωτερικών. Η πρώτη εκλογή καταγράφηκε επί Υπουργίας του Πέτρου Μολυβιάτη το 2005.
Τι θα περίμενε κανείς αμέσως μετά την πανηγυρική εκλογή μας; Να ακούσουμε από την ηγεσία μας, πολιτική και διπλωματική, να διακηρύσσει ότι θα εντάξει στις προτεραιότητες της θητείας της θέματα διεθνούς, αλλά και θέματα εθνικού ενδιαφέροντος. Δυστυχώς, οι πρώτες δημόσιες δηλώσεις του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών ήταν φρικτά απογοητευτικές. Ο κύριος Γεραπετρίτης ξέχασε να περιλάβει στις προτεραιότητες της ελληνικής παρουσίας στο ανώτατο όργανο του ΟΗΕ το Κυπριακό (!!!) και περιορίστηκε σε μία γενικόλογη αναφορά μετά τη συνάντησή του με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Γκουτέρες. Για τον Ελληνα υπουργό προτεραιότητες στο συμβούλιο θα είναι «η προστασία γυναικών και παιδιών», «η προστασία του θαλάσσιου εμπορίου», «η κλιματική αλλαγή» και «η ειρηνική διευθέτηση των διεθνών διαφορών». Ενώ ο πρωθυπουργός, ερωτηθείς σχετικά με το αν η εκλογή της Ελλάδος στο Συμβούλιο Ασφαλείας θα βοηθήσει το Κυπριακό, απάντησε εντελώς παγερά:
«Ενδεχομένως ναι». Ναι, σωστά διαβάσατε, αυτή ήταν η δήλωση του Ελληνος πρωθυπουργού για την Κύπρο μας: «Ενδεχομένως ναι». Στην πραγματικότητα, η ελληνική πολιτική ηγεσία αντιμετωπίζει το Κυπριακό ως βαρίδι και δεν σκέφτεται ότι, αν ποτέ, ο μη γένοιτο, πέσει η Κύπρος, θα πέσει και η Ελλάς! Πείτε μου, σας παρακαλώ, τώρα, πενήντα χρόνια μετά την εισβολή του «Αττίλα» στο νησί, ποια λέξη μπορεί να περιγράψει αυτή την πολιτική;
Παράδειγμα δεύτερο: Τα θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο. Ακριβέστερα, στα Δωδεκάνησα. Δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα σε κυριακάτικη εφημερίδα φωτογραφία στην οποία εικονίζονταν βοσκοί να απομακρύνουν από έξι νησίδες των Δωδεκανήσων τα αιγοπρόβατά τους.
Η αποχώρηση βοσκών και κατοίκων από τα νησιά αυτά ισοδυναμεί, σύμφωνα με την νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου, με την απώλεια του κυριαρχικού δικαιώματος να έχουν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Καθώς προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η ύπαρξη οικονομικής ζωής. Και η βόσκηση και τα φωτοβολταϊκά που είχαν εγκατασταθεί πάνω στα νησιά σημαίνουν οικονομική ζωή. Τι συμβαίνει, άραγε, εδώ; Έρχεται το κράτος και, αντί να επιβραβεύσει τους ήρωες βοσκούς που κατοίκησαν τη βραχονησίδα, τους διώχνει μαζί με τα αιγοπρόβατά τους χάριν της οικολογίας; Και υποχρεώνει τον τοπικό Δήμο Αστυπάλαιας να δεσμευτεί ότι δεν πρόκειται να επαναμισθώσει ποτέ τα βοσκοτόπια των βραχονησίδων σε βοσκούς!
Αν προ διμήνου δεν είχε περιέλθει σε γνώση μου η πληροφορία ότι το κράτος ακύρωσε άδειες που είχε δώσει σε ιδιώτη να εγκαταστήσει φωτοβολταϊκά σε 15 νησίδες πέριξ της Τήλου, ίσως και να μην καταλάβαινα από την αρχή τι σημαίνει η ακύρωση κάθε οικονομικής δραστηριότητας σε βραχονησίδες της περιοχής. Ηξερα όμως. Πείτε μου τώρα πάλι: Η απεμπόληση κυριαρχικού δικαιώματος και εθνικού πλούτου με δική μας απόφαση έπειτα από απαίτηση των Τούρκων πώς ονομάζεται; Βρείτε μου έναν επιεική όρο και θα τον αποδεχθώ. Αν υπάρχει!
Παράδειγμα τρίτο, η Θράκη. Χάλασε τον κόσμο για τη Θράκη και τη Συνθήκη της Λωζάννης στις περυσινές εθνικές εκλογές η Ν.Δ. Σωστά. Αριστα. Φέτος; Φέτος ο Τούρκος πρόξενος έχει πάρει από το χέρι την ηγεσία του μειονοτικού κόμματος ΚΙΕΦ και κάνει καμπάνια μαζί του αναμειγνυόμενος ωμότατα στα εσωτερικά μας πράγματα. Φέτος καταπατώνται από την ηγεσία του μειονοτικού κόμματος δύο Συνθήκες μαζί. Η Συνθήκη της Λωζάννης και η Συμφωνία των Πρεσπών. Καθώς το κόμμα διακηρύσσει προκλητικά ότι αποτελείται από «Τούρκους» και από «Μακεδόνες». Αλλά η Αθήνα, η κυβέρνηση, δεν λέει τίποτε. Αφήνει το τουρκικό κράτος να αλωνίζει στη Θράκη λες και αποτελεί τσιφλίκι του. Πείτε μου πάλι, σας παρακαλώ.
Ποια λέξη μπορεί να περιγράψει αυτή την εγκληματική απάθεια ενώπιον της άσκησης κυριαρχίας ξένου κράτους επί ελληνικού εδάφους με κυβερνητική ανοχή αν όχι συναίνεση; Δεν θα επεκταθώ άλλο. Υπάρχουν στιγμές που η ελπίδα φουντώνει και πιστεύω βαθιά μέσα μου ότι μπορούμε να αποτρέψουμε τα τετελεσμένα που θα αλλάξουν στο μέλλον την Ελλάδα επί τα χείρω. Υπάρχουν όμως και στιγμές που η μοναξιά, οι σιωπές και η γενική αφασία σκορπούν μεγάλη απογοήτευση. Σε αυτή τη δύσκολη στροφή είμαστε τώρα. Το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια μας κι εμείς… αφήστε τα. Θα «παραδώσουμε» στην επόμενη γενιά μια Ελλάδα μικρότερη, αλλά θα το μάθουμε απλώς μια μέρα ξαφνικά.


  1. To Manolis Kottakis:
    When a nation becomes part of an international organization, such as the UN, your agenda should be about international concerns. Such as climate change, or peaceful end to conflicts. You don’t dive headlong with your own problems. Especially since the UN had a plan for Cyprus, which Greek Cypriots rejected. There is no open warfare in Cyprus for decades. Why should the UN concern itself with the Cypriot issue, while there are more pressing issues in the world. Maybe Greece can push it forward by following the UN charter. But you can’t expect to say that part out loud. So, following this logic, your characterization of Mitsotakis as a “traitor: is very wrong. You are using the word “traitor”, even though you’re saying that you don’t like to use such terms, except for something major. In your estimation, it might be major. But, anyone who can think, they would know that such a word is not appropriate

    • Lambros – you are sliding to the wrong path again. Greece has abandoned Cyprus and there are a myriad indications of this recently. As for Manolis Kottakis he is the most respected analyst in Greece and the director of the oldest newspaper “Estia”. You are in position to tell a man like Kottakis that he made a mistake. When Kottakis uses the word traitor you can take it to the bank. Or, you can wait a little longer when the archives of the CIA will be published and you will find out that the Mitsotakis Family are in the back pocket of the CIA since the time George Bush Sr. was the Agency’s Director in the early 1960s. Have no doubt about it: We are dealing with professional traitors. But it goes back to the German occupation of Crete, when Constantine Mitsotakis was an interpreter for Gestapo.


Please enter your comment!
Please enter your name here