source – newsbreak.gr

Είναι μειοψηφία στο κόμμα, αλλά ακόμη δεν το ξέρει!

Απέτυχαν να εκλεγούν οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ που πολιτεύτηκαν με τη Ν.Δ. – O,τι για τον Σημίτη οι ταυτότητες, για τον Κυριάκο ο γάμος
Του Μανώλη Κωττάκη

Ο ιδεολογικός αρτηριοσκληρωτισμός όλων των δογματικών φιλελεύθερων και εκσυγχρονιστικών ρευμάτων που επικρατούν κατά καιρούς στην πατρίδα μας εκδηλώνεται πάντοτε στην αρχή της δεύτερης τετραετίας. Με κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής τους πρακτικής την επιβολή ξένων προς την ταυτότητα των ψηφοφόρων τους ιδεολογικών επιλογών, θεωρούν την ανανέωση της λαϊκής εντολής τη χρυσή ευκαιρία για να αποκαλύψουν το πραγματικό «παγκοσμιοποιητικό» τους πρόσωπο. Γνωρίζουν ότι εκπροσωπούν μειοψηφίες, αλλά με όπλο τη λαϊκή ετυμηγορία (την οποία συνήθως εξασφαλίζουν αποκρύπτοντας τα αληθινά τους σχέδια), αιφνιδιάζουν τους εντολείς τους και νομοθετούν ως μεγάλοι μεταρρυθμιστές. Καμαρώνοντας μάλιστα ότι δεν υπολογίζουν το πολιτικό κόστος. Σε αυτή τη στροφή τη «πατάνε» πάντοτε όλοι.

Η στιγμή αυτή για το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη ήταν αμέσως μετά τις θυελλώδεις εκλογές του 2000, τις οποίες οι «σοσιαλιστές» κέρδισαν με τη βοήθεια όλης της τότε διαπλοκής στο νήμα – με 1% διαφορά από τη Ν.Δ. Η αλαζονεία, που είναι η μέθη των εκσυγχρονιστών και των φιλελευθέρων όλου του κόσμου, ώθησε το ΠΑΣΟΚ τότε, πρώτον, να αφαιρέσει το θρήσκευμα από τις ταυτότητες το 2000 με απόφαση Ανεξαρτήτου Αρχής και όχι με νέο νόμο, όπως επιβαλλόταν από τον ν. 2472/97 περί προσωπικών δεδομένων, και, δεύτερον, να αλλάξει το 2001 το ασφαλιστικό σύστημα (αφού ο ίδιος ο Σημίτης είχε εξασφαλίσει τότε τρεις συντάξεις, από τη Βουλή, το Ταμείο Νομικών και το Πάντειο). Η συνέχεια είναι γνωστή. Το ΠΑΣΟΚ έχασε οριστικά την πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις από τη Ν.Δ. Ο κύριος Σημίτης αποσύρθηκε τρία χρόνια μετά από την ενεργό πολιτική. Ανέθεσε στον Γιώργο Παπανδρέου να χάσει για λογαριασμό του. Το 2004 κυκλοφόρησαν τα απομνημονεύματά του.

Η στιγμή του κυρίου Μητσοτάκη, συνεχιστή της ίδιας ακριβώς σκληροπυρηνικής σχολής σκέψης, του «πολυδύναμου εκσυγχρονισμού», ήταν τον περασμένο Φεβρουάριο. Πάλι λίγους μήνες μετά την ανανέωση της λαϊκής εντολής, τον καιρό που έβλεπε από ψηλά την κοινωνία. «Γονιδιακό»! Με τη μέθη του 41% και αφού παρέστη προηγουμένως σε εκδήλωση τιμής προς το πρόσωπο του Κώστα Σημίτη, ο πρωθυπουργός αγνόησε την εκλογική βάση της Ν.Δ. και νομοθέτησε ακριβώς όπως ο μέντοράς του. Εναντίον της θελήσεώς της. Η κλειστή ηγετική ομάδα των εκσυγχρονιστών του Μεγάρου Μαξίμου τον έπεισε, χωρίς πολύ κόπο, ότι ο γάμος θα νομοθετηθεί και θα ξεχαστεί.

Ο πρωθυπουργός, που δεν αγαπά κατά βάθος τη βάση της Ν.Δ., αλλά γνωρίζει πώς να την προσεταιρίζεται, υποτίμησε τις συνέπειες και αποδέχθηκε τις εισηγήσεις να ψηφιστεί ο γάμος πριν από τις εκλογές. Επειδή και ο ίδιος δεν είναι δεξιός, αλλά κατά βάση φιλελεύθερος, αγνοούσε ότι η βάση της Ν.Δ. διαμαρτύρεται διαχρονικά και βγαίνει στον δρόμο μόνο για ζητήματα ταυτότητας. Για το θρήσκευμα στις ταυτότητες (2001), για το όνομα της Μακεδονίας (1993, 2018), για τον «συνωστισμό» της Σμύρνης (2007), για τον γάμο (2024). Ο αυτοδημιούργητος δεξιός δεν διεκδικεί ποτέ στον δρόμο αυξήσεις μισθών. Μάχεται, όμως, για τις ιδρυτικές αξίες του έθνους, την Ιστορία, την Ορθοδοξία, την οικογένεια. Ο κύριος Μητσοτάκης πίστεψε ότι θα περιορίσει τις προεκλογικές αντιδράσεις με τη χρήση μηχανισμών.

Τα κανάλια εξαφάνισαν ή χλεύασαν για λογαριασμό του κάθε διαφορετική άποψη για τον γάμο. «Εργαλειοποίησε» επίσης, έναν μήνα πριν από τις εκλογές, τον μοιραίο Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος έχασε όποιο κύρος τού είχε απομείνει παριστάνοντας την «τσιρλίντερ» του πρωθυπουργού σε περιοδεία στο Δήλεσι Βοιωτίας. Φόρεσε και μεγαλόσταυρους για να κολακέψει τους θυμωμένους ορθόδοξους ιθαγενείς ο πρωθυπουργός. Η νομοθέτηση του γάμου ήταν το σημείο χωρίς επιστροφή, το turning point. Διότι οι Ελληνες δεν διαμαρτυρήθηκαν για τον γάμο απλώς – θύμωσαν με τη Ν.Δ. για τον ετσιθελικό αυταρχισμό της: «Εμείς αυτό θα κάνουμε, όσο και να χτυπιέστε, και αν σας αρέσει!».

Πρόκειται για ευρύτερη ανάγνωση που αποκωδικοποιεί το manual της φιλελεύθερης διακυβέρνησης, τη δικτατορία της μοναδικής σκέψης που δεν παίρνει από λόγια. Το εξόχως ενδιαφέρον είναι ότι, και μετά τις τραυματικές εκλογές και την κατακρήμνιση των ποσοστών της Ν.Δ., ο κύριος Μητσοτάκης και η ηγετική ομάδα της ήττας δεν κατάλαβαν τίποτε και συνεχίζουν στην ίδια ρότα. «Αν δεν συμφωνεί η πραγματικότητα μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Κι όμως! Αν έμπαινε στον κόπο να διαβάσει τη σειρά κατάταξης των υποψήφιων ευρωβουλευτών του, θα αντιλαμβανόταν ότι εφεξής είναι μειοψηφία στο κόμμα του.

Δεν έχει την ισχύ να επιβάλει ούτε τους εκλεκτούς του στη βάση. Ακόμη και αυτοί που ψήφισαν τη Ν.Δ. προτίμησαν μια ευρωκοινοβουλευτική ομάδα που στην πλειονότητά της αποτελείται από πατριώτες, δεξιούς, και μάλιστα από την παλαιά φρουρά, την οποία ο πρωθυπουργός ήθελε να αποκλείσει από το ψηφοδέλτιο ή να υποτιμήσει (ΜεϊμαράκηςΚεφαλογιάννηςΒόζενμπεργκ, συν τον Βορειοηπειρώτη Μπελέρη). Ο Γιώργος Αυτιάς εξελέγη αποκλειστικώς χάρη στις δυνάμεις του, ενώ η εκλογή του Δημήτρη Τσιόδρα στην τελευταία -έβδομη- εκλόγιμη θέση, για την οποία έτρεξαν εντατικά όλο το κόμμα και τα γραφεία υπουργών, ήταν απλώς το «γκολ της τιμής» του Μαξίμου. Ολες οι λοιπές κεντροαριστερές πασοκικές επιλογές του κυρίου Μητσοτάκη αποδοκιμάστηκαν! Οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ Εύη ΧριστοφιλοπούλουΒούλα ΠατουλίδουΠύρρος ΔήμαςΣωτήρης ΣέρμποςΔημήτρης Καρανικόλας δεν πήγαν καλά και δεν εξελέγησαν. Aκόμη και η ιδεολογική επένδυσή του στην «πρωτοπορία» του «#metoo» (Μπεκατώρου) αποδοκιμάστηκε, έστω σε άλλο κόμμα.

Το εξόχως ενδιαφέρον είναι ότι ο κύριος Μητσοτάκης επιμένει την επομένη των ευρωεκλογών, παρασυρόμενος από τους αρχιτέκτονες της ήττας του Μαξίμου, ότι η Ν.Δ. δεν έχει πρόβλημα στα δεξιά της και οφείλει να συνεχίσει αταλάντευτα την ακροκεντρώα μεταρρυθμιστική στρατηγική της. Ολίγη μελέτη της Ιστορίας θα του έκανε καλό. Οσα κόμματα εξουσίας μεταλλάχθηκαν σε κάτι άλλο από αυτό που ήταν -οι Σοσιαλδημοκράτες του Σρέντερ στη Γερμανία, οι Εργατικοί του Μπλερ στη Μεγάλη Βρετανία, οι συντηρητικοί του Ραχόι στην Ισπανία, οι εκσυγχρονιστές του Σημίτη στην Ελλάδα- πλήρωσαν την έκθεσή τους στην εξουσία και την εμμονή σε αντιλαϊκές θέσεις με μακρά ανυποληψία. Οι Εργατικοί γυρίζουν στην εξουσία στην Αγγλία ύστερα από σχεδόν 20 πέτρινα χρόνια.

Το πείσμα είναι κακός σύμβουλος στην πολιτική. Η Ν.Δ. της παρούσας ηγεσίας θέλει να προσαρμόσει σώνει και καλά τη νέα ιδεολογική και πολιτική ατμόσφαιρα της πατρίδας μας στα μέτρα της. Ενώ, αναγνωρίζοντας χωρίς δογματισμό τα λάθη της, που την αποξένωσαν από τον τίμιο συντηρητικό κόσμο, θα έπρεπε να προσαρμοστεί εκείνη σε αυτήν. Κακός σύμβουλος ο ελιτισμός… Σκεφτείτε ότι το ψήγμα αυτοκριτικής που έκανε ο πρωθυπουργός για τον γάμο περιείχε τη θέση ότι «κάναμε ένα βήμα πιο μπροστά από όσο άντεχε το κόμμα». Θεώρηση μεταρρυθμιστή που «συμπονά» αφ’ υψηλού, με συγκατάβαση, τον «οπισθοδρομικό» νεοδημοκράτη που δεν μπορεί να τον ακολουθήσει, διότι δεν το αντέχει. Λες και η συστράτευση με τα κόμματα που αγαπήσαμε στη Μεταπολίτευση αποτελεί τεστ κοπώσεως… Δυστυχώς, με βάση όσα ακούσαμε από τον πρωθυπουργό στη συνέντευξή του στον Alpha, η Ν.Δ. έχει μπει σε πορεία χωρίς επιστροφή. Εχασε με ακροκεντρώα στρατηγική και την επομένη της ήττας συνεχίζει πιο ακροκεντρώα από ποτέ. Τιτανικός!

===============

He is a minority in the party, but he doesn’t know it yet!

The PASOK candidates who allied themselves with the ND failed to get elected. – What identity cards are for Simitis, marriage is for Kyriakos

By Manolis Kottakis

The ideological hardening of the arteries of all dogmatic liberal and modernizing currents that prevail from time to time in our country is always manifested at the beginning of the second four-year period. With the main characteristic of their political practice being the imposition of ideological choices alien to the identity of their voters, they consider the renewal of the popular mandate the golden opportunity to reveal their true “globalist” face. They know they represent minorities, but armed with the popular verdict (which they usually secure by concealing their true designs), they surprise their principals and legislate as great reformers. Even boasting that they don’t count the political cost. Everyone always “steps” on this turn.

This moment for the modernizing PASOK of Kostas Simitis was immediately after the stormy elections of 2000, which the “socialists” won with the help of all the thread entanglement at the time – with a 1% difference from the ND. Arrogance, which is the intoxication of modernizers and liberals all over the world, pushed PASOK then, firstly, to remove religion from identity cards in 2000 by decision of an Independent Authority and not by a new law, as required by Law 2472/ 97 on personal data, and, secondly, to change the insurance system in 2001 (since Simitis himself had secured three pensions at the time, from the Parliament, the Legal Fund and Panteio). The sequel is known. PASOK definitively lost first place in the opinion polls to ND. Mr. Simitis retired three years after active politics. He commissioned Giorgos Papandreou to lose on his behalf. In 2004, his memoirs were released.

The moment of Mr. Mitsotakis, a follower of the exact same hard-line school of thought, of “multipotent modernization”, was last February. Again a few months after the renewal of the popular mandate, the time when he was looking down on society. “Genetic”! With the drunkenness of 41% and after previously attending an event of honor to the person of Kostas Simitis, the prime minister ignored the electoral base of the ND. and he legislated just like his mentor. Against her will. The closed leadership group of Maximus Palace modernizers convinced him, without much effort, that marriage would be legislated and forgotten.

The prime minister, who does not deeply love the ND base, but knows how to co-operate with it, underestimated the consequences and accepted suggestions to vote on marriage before the election. Since he himself is not right-wing, but basically liberal, he was unaware that the base of the N.D. he protests all the time and takes to the streets only for identity issues. For religion in identities (2001), for the name of Macedonia (1993, 2018), for the “overcrowding” of Smyrna (2007), for marriage (2024). The self-made right-winger never takes to the streets to demand pay rises. But he is fighting for the founding values ​​of the nation, History, Orthodoxy, the family. Mr. Mitsotakis believed that he would limit pre-election reactions by using mechanisms.

The channels obliterated or mocked on his behalf any differing views on marriage. He also “instrumented” a month before the elections, the fatal Archbishop, who lost whatever prestige he had left by pretending to be the prime minister’s “cheerleader” on a tour of Dilesi in Boeotia. The prime minister also wore large crosses to flatter the angry Orthodox natives. The enactment of marriage was the point of no return, the turning point. Because the Greeks didn’t just protest about the marriage – they were angry with the N.D. for her self-righteous authoritarianism: “We will do this, no matter how much you are beaten, and if you like it!”.

It is a broader reading that decodes the manual of liberal governance, the dictatorship of the single thought that does not take from words. The most interesting thing is that, even after the traumatic elections and the precipitation of the N.D.’s percentages, Mr. Mitsotakis and the leading group of the defeat did not understand anything and continue on the same course. “If reality does not agree with us, so much the worse for reality.” And yet! If he bothered to read the ranking order of his MEP candidates, he would realize that from now on he is a minority in his party.

He does not have the power to impose even his chosen ones on the base. Even those who voted for the N.D. they preferred a Euro-parliamentary group whose majority consists of patriots, right-wingers, and indeed of the old guard, whom the prime minister wanted to exclude from the ballot or to belittle (Meimarakis, Kefalogiannis, Vosenberg, plus Northern Epirotis Beleris). Giorgos Autias was elected solely thanks to his strengths, while the election of Dimitris Tsiodras to the last -seventh- electoral position, for which the entire party and ministers’ offices ran intensively, was just Maximos’ “goal of honor”. All the other center-left Pasok choices of Mr. Mitsotakis were disapproved! Those coming from PASOK Evi Christofilopoulou, Voula Patoulidou, Pyrros Dimas, Sotiris Serbos, Dimitris Karanikolas did not fare well and were not elected. Even his ideological investment in the “vanguard” of “#metoo” (Bekatorou) was disapproved, even in another party.

The most interesting thing is that Mr. Mitsotakis insists the day after the European elections, seduced by the architects of Maximos’s defeat, that the N.D. she has no problem on her right and must continue unwaveringly with her ultra-centrist reform strategy. A little history study would do him good. Those parties in power that mutated into something other than what they were – Schroeder’s Social Democrats in Germany, Blair’s Labor in Great Britain, Rajoy’s conservatives in Spain, Simitis’ modernizers in Greece – paid for their exposure to power and obsession. in unpopular positions with long disrepute. Labor is back in power in England after almost 20 rocky years.

Stubbornness is a bad adviser in politics. N.D. of the present leadership wants to adapt the new ideological and political atmosphere of our country to its own standards. Whereas, recognizing without dogmatism her mistakes, which alienated her from the honest conservative world, she should adapt to it. Elitism is a bad adviser… Consider that the prime minister’s nugget of self-criticism about marriage contained the position that “we went a step further than the party could handle”. View of a reformer who “sympathizes” from above, with condescension, the “regressive” neo-democrat who cannot follow him, because he cannot stand it. As if joining the parties we loved in the Post-colonial period is a test of fatigue… Unfortunately, based on what we heard from the prime minister in his interview with Alpha, the ND. has entered a course of no return. He lost with an acrocentric strategy and the day after his defeat he continues to be more acrocentric than ever. Titanic!

==================

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here