Ένας ετοιμοθάνατος Εβραίος, είχε ετοιμάσει δυο επιστολές τις οποίες έδωσε στα παιδιά του λέγοντας τους: H τελευταία μου επιθυμία όταν πεθάνω είναι να ανοίξετε την επιστολή Α’. Και την ημέρα της κηδείας θα ανοίξετε την επιστολή Β’... Μόλις λοιπόν πέθανε τα...
Του Χαράλαμπου Βασιλειάδη Βάλλομαι και προσβάλλομαι ... χωρίς ημερομηνία λήξεως! Επιζητούσε η κυβέρνηση ευρεία διακομματική συναίνεση στο θέμα της ψήφου των Ομογενών. Το "πέτυχε" (από ότι φαίνεται) και εύγε της. Το "κατάφερε" όμως υποτιμώντας την Ομογένεια. Απαράδεκτο; Προκλητικό; Οι Ομογενείς είμαστε πλέον "Έλληνες ... με ημερομηνία λήξεως". Δηλαδή αναλώσιμα προϊόντα που κάποτε μας εισήγαγαν στην Ελλάδα (με καλυμμένα ναύλα) για να ψηφίσουμε και μετά μας επέστρεφαν στον παραγωγό ... στα χωράφια μας. Και πολλάκις εκθείαζαν (σχεδόν όλοι) οι εθνικοί αντιπρόσωποι ή απεσταλμένοι την ποιότητα μας ... το υψηλό εθνικό και πατριωτικό μας φρόνημα. Απέδειξαν τι εννοούσαν. Τόσος Σεβασμός, τόση Αξιοπιστία, τόση Ειλικρίνεια (ΣΑΕ; Ναι, κάτι μου θυμίζει) ... τόση Συναίνεση, τόση Αξιοπρέπεια, τόση Εθνοπρέπεια (ΣΑΕ και πάλι; Μη χειρότερα!)... Η Αθήνα, διαχρονικά και διακομματικά (όχι βέβαια καθολικά και συλλήβδην) εκτίθεται... Η Αθήνα μου ... με τιμωρεί, με εκδικείται. Ως γόνος "συνωστισμένων" προσφύγων, ως γόνος "ευλογημένων" μεταναστών (και ο ίδιος "μη-λαθρο" μετανάστης), ως "μη-Πρέ(σ)πών" Μακεδόνας, ως "ολίγον 'Ελλην" Ομογενής ... βάλλομαι και προσβάλλομαι απανωτά. Με περιθωριοποιούν, με αποξενώνουν. Και αυτό, αν μη τι άλλο, είναι άδικο. Γιατί το κάνουν; Γιατί συνεχίζουν; Αναρωτιέμαι... Οι Ομογενείς, όπως και οι Φιλέλληνες, είναι ένα τεράστιο εθνικό κεφάλαιο. Ας το μελετήσουν οι (όποιοι) ιθύνοντες, ας το αξιοποιήσουν, ας επενδύσουν σε αυτό ... επιτέλους. Από τη μεριά μας, εμείς οι Ομογενείς, ταπεινά νουθετώ: ... Ας μη διχαστούμε αν και ο σπόρος καλλιεργείται συστημ(ατ)ικά ... Ας συνεχίζουμε να κρατούμε υψηλά το εθνικό και πατριωτικό μας φρόνημα ... Ας μη θυσιάσουμε τις (αναχρονιστικές για κάποιους) πατροπαράδοτες αξίες μας ... Ας συνεχίσουμε να νοιαζόμαστε για τη μητρίδα γη και να αγωνιζόμαστε για τα δίκαια της ... Ας μην αντιδρούμε συναισθηματικά και συμπεριφερόμαστε γραφικά, ισοπεδωτικά, απορριπτικά, αναθεματιστικά ... Ας συνεχίσουμε να διατηρούμε, να διδάσκουμε, να προβάλλουμε Ελληνισμό Ας... Υ.Γ. Ας με συγχωρέσει ο (άγνωστος σε εμένα) ο πιτσιρικάς της φωτογραφίας που τον "χρησιμοποιώ" για να "προπαγανδίσω" υπέρ του... Ίσως, όταν ενηλικιωθεί, να διαφωνήσει μαζί μου. Ίσως να έχει και δίκαιο. Αρκεί να γνοιαστεί για την πατρίδα. Δεν διεκδικώ ρόλο "εθνοπατέρα" κανενός. Μια ψήφος είμαι και αυτή ... άκυρη πλέον!
Του Στέλιου Τάτση Αυτά που συμφωνήθηκαν για την συμμετοχή των Ομογενών στην Ελληνική κάλπη και το πολιτικό γιγνεσθαι είναι απαράδεκτα, είναι ντροπή γι’αυτούς που τα πρότειναν και γι’αυτούς που τ’απεφάσισαν. Η αμαρτωλή Βουλή συνεχίζει τις ασχημίες και πέραν των συνόρων, παντού...
Του Στέλιου Τάτση Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από τα εγκαινια του νέου κτηρίου της περιφέρειας κεντρικής Μακεδονίας. Αχ βρέ Απόστολε που σε αγαπώ και σε εκτιμώ τόσο πολύ, δεν έπαιρνες καλύτερα έναν απλό αληθινό Παπά από την περιφέρειά σου...
Του Στέλιου Τάτση Ήταν γνωστή η θέση μου για τα πιστεύω του (δεν ξέρω καν αν έχει πιστεύω) από τον καιρό που ήταν εκλογικός αντίπαλος του Χριστόδουλου για τον Αρχιεπισκοπικον Θώκο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών. Ήταν καταφανείς οι προθέσεις του, δεν...
Του Δημήτρη Ρομποτή* Η …ωμογένεια της ευρυτέρας Αστορίας δεν παύει να συναρπάζη με τις επιτυχίες της, ιδίως με τον τρόπο να βρίσκεται πάντα στην πρωτοπορία, ανοίγοντας νέους δρόμους εκεί που κανείς δεν θα μπορούσε να ανοίξη, όπως η πάλαι ποτέ...
  Μου είπε φίλος … σκεπτικός, απογοητευμένος… "Συρόμεθα υπό το βάρος των αναγκών και προσδοκιών μας Παρασυρόμεθα από δελεαστικές προτάσεις και προκλήσεις Διασυρόμεθα από αδυναμίες και πάθη ... και ενίοτε… Ανασυρόμεθα για ανακύκλωση… ... με τις ίδιες ανάγκες και προσδοκίες ... με τις ίδιες Σειρήνες και προκλήσεις ... με τις ίδιες αδυναμίες και πάθη ... αλλά με έλλειμμα σε αυτοπεποίθηση και αντοχές. Οι Ναϊάδες προκαλούν αδιακρίτως, Θεούς και ανθρώπους Το άσμα δελεάζει ακατάπαυστα Το κατάρτι κρατάει ολόρθο, αλώβητο Τα σχοινιά σφιχτοδεμένα, αγκαλιάζουν το κορμί Άγγελοι και διάολοι πιασμένοι χέρι-χέρι Κι όμως ο νέο-Οδυσσέας δραπετεύει Και αυτοδεσμεύεται, και αυτοεγκλωβίζεται Ο κύκλος της ζωής ... η Ιλιάδα των ανδρών και της Ελένης ... η Οδύσσεια των κυριών και του Οδυσσέα ... σε θέατρο χωρίς σενάριο και σε σκηνοθεσία Υπέρτατου, όπου πρωταγωνιστές και μη, θεατές και προσωπικό, κριτές και κρινόμενοι, είναι οι ίδιοι σε απρόβλεπτα εναλλασσόμενους ρόλους." Θα ήθελα να διαφωνήσω μαζί του, μα… Του Χαράλαμπου Βασιλειάδη Ph.D., P.E, DEE, D.WRE, CIH