“Hellenic” Near East – pure Hellenism!
As the Middle East marches toward all-out regional war, old, outdated narratives rooted in decades of ideological misinformation and historical revisionism are resurfacing on social media and select media outlets.
By Ilias Antoniou
Misleading many into believing lies such as “the region is homogeneously Arab and Muslim” or the ever-popular myth that “Arabs are Indigenous to the Levant.” However, these misconceptions couldn’t be further from the truth. The Middle East is a multi-ethnic, multi-religious tapestry of cultures and people that is often misrepresented in the media. In the Levant alone, there are numerous ethno-religious and ethno-linguistic groups whose existence predates the arrival of Arab-Islamic culture and identity.
One of these indigenous groups that preceded the worship of Arabism are the “Rums”, the indigenous Greek Orthodox and Melkite – Greek Christians of Syria, Lebanon, Palestine, Israel, Jordan and southeastern Turkey.They are often misconstrued as “Arab Christians” due to the fact that they primarily speak the local Arabic dialect, but in fact, they are of Greek descent and adopted the Arabic language as a means of survival after centuries of Islamic occupation and subjugation (jimah).
This is attested to by the prominent Greek historian of the early 20th century, Pavlos Karolidis, who, in his 1909 book On the Ethnic Ancestry of the Orthodox Christians of Syria and Palestine, clearly refutes claims that the Rum are of Arab or Aramaic origin. Instead, Karolidis proves that they are a mixture of ancient Greek settlers, Roman-era Greeks, Byzantine-era Greeks, and Hellenized Semites.
Although fully Arabic-speaking by the 12th century, they were never identified with “Arabs” until the arrival of Western Missionaries to the region in the 18th and 19th centuries. Even then, when the French historian Alexander Synyet published his work “The Greek of the Ottoman Empire: A Statistical and Ethnographic Study” in 1878, the Rum were included as ethnic Greeks of the Ottoman Empire.
Only when Moscow began to challenge Constantinople for supremacy over the Orthodox world did it, under Russian influence, begin to identify itself as “Arabs”, with Russian support the Greek Orthodox Patriarchate of Antioch from ethnic Greeks to pro-Russian Arab nationalists in 1899, as well as the creation of the “Arab Orthodox Movement” within the Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem.
As a result, many Rumi began to adopt and defend Arab nationalism in pursuit of social equality in the new post-Ottoman Levant—a necessary evil since Greece had abandoned them for various reasons. However, a small minority continued to maintain a national Greek identity, such as the historian and priest Constantinos Pasha, who, in his book “A Critical Research on the Origin and Language of the Melkite Romans”, published in 1900, proudly claimed that the Arabic-speaking Rum were of Greek origin.
This often silent Roma minority remained unknown to most until the early 2000s, when, thanks in part to social media, a new movement emerged to re-Hellenize Levantine, Near Eastern, Romaism. This movement started in Lebanon through the short-lived political party called “Levant Party” and later gained momentum through social media pages such as “Rum Eagles”, “Operation Antioch”, “The Greek-Syrian Nation” and more recently “‘Greco -Levantines Worldwide”.
Population statistics & distribution of Levantine Romani
Officially, the Rum are not recognized as an ethnic group inside or outside the Levant. Instead, they are often considered simply an Arab religious sect.This unfortunate misidentification, combined with the fact that many Middle Eastern regimes do not conduct regular population censuses, makes it difficult to estimate the size of their population living in their ancestral homelands.However, thanks to church records, the total number worldwide is believed to be around 4.3 million. The vast majority live in the diaspora, with approximately 2.5 million people living throughout Latin America and another 450,000 living throughout North America.
In Syria, the Rum are believed to number around 520,000 to 700,000 and are mainly concentrated in western and southern Syria. It is the largest Christian community in the country. The vast majority are members of the Greek Orthodox Patriarchate of Antioch, with the rest belonging to the Melkite-Greek Catholic Church. Rumi-Syrians have a long tradition of being associated with the Baathist regime and have therefore been targeted by many Islamist opposition groups seeking to topple the Assad regime.
While in Lebanon the Roma make up about 13% of the country’s population, about 600,000 to 700,000 citizens, with the Greek Orthodox making up 8% and the Melkite-Greek Catholics making up 5% of the population. The Lebanese Rum are the second largest Christian community in the country after the Maronites. Those Rums who are Greek Orthodox are members of the Greek Orthodox Patriarchate of Antioch.According to the terms of an unwritten agreement known as the “National Compact”, Lebanon is a multicultural state.Under this agreement, eight seats are reserved for Melkite-Greek Catholics. On the contrary, 14 Greek Orthodox are reserved, as well as the positions of the Vice-President of the Parliament and the Vice-President of the Government.
In the southern Levant, the vast majority of Rum live in Jordan, which is believed to have around 120,000 to 300,000 Rum Christians residing within the Kingdom’s borders. Here, the Greek Orthodox community are members of the Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem. The Roma-Jordanians are the largest Christian community in the country. In Jordan, Christians generally hold 9 of the 130 seats in the Jordanian parliament. Christians are often known to hold important ministerial portfolios and high positions in the military and bureaucracy.
Israel is the next country with the highest concentration of Rum in the southern Levant. The Roma Christians constitute 90% of the total Christian population of the country. The vast majority are Melkite-Greek Catholic Christians, who make up 60% of the Christian population. Next are the Greek Orthodox Christians, who make up about 30%. Those who are Greek Orthodox are members of the Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem. In total, there are believed to be around 120,000 Rumi living in the country.
In Palestine the Rum are the largest Christian community, with between 48,000 and 120,000 members, living in Palestinian-administered territories. The vast majority are members of the Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem. About 18,000 Roma are estimated to live in Turkey, concentrated in Hatay province and Istanbul, and are members of the Greek Orthodox Patriarchate of Antioch.
The Revival of Hellenism of the Levant
Although the vast majority of Rumi have been indoctrinated to identify themselves as “Arabs”. There are cultural associations and movements that try to revive the ethnic identity of the Eastern Roma, such as the Romaian Cultural Society and the Sweden-based Lebanon and the Levantine Greek Association. The existence of these organizations should be a wake-up call for Greece and Cyprus and be seen as an opportunity to develop further diplomatic and cultural influence in the eastern Mediterranean.
The Greek and Cypriot Ministries of Foreign Affairs should recognize the Roma as an indigenous Greek minority in the Levant and seek to play a more active role in the region’s geopolitics as partners for peace and stability.
Greece and Cyprus should support and help open Greek language schools that will promote the Hellenistic and Byzantine heritage of the region or at least convince the Greek Orthodox Patriarchates of Antioch and Jerusalem to offer Greek language courses in all their educational institutions.Greece, in particular, should adopt a “Rhum Policy” in Turkey and extend the recognition of the Rum of Antioch in Hatay and Istanbul as part of the official Greek minority and push for the establishment of Greek minority schools in the Turkish province of Hatay.
Greece and Cyprus can no longer afford to ignore the Middle East or North Africa. The ongoing Syrian civil war, the migrant crisis and Turkey’s expanding neo-Ottoman ambitions underscore the need for Greece and Cyprus to closely monitor events in the eastern Mediterranean.
As these countries strengthen their diplomatic influence and strengthen their regional positions as democratic and stable alternatives to an increasingly authoritarian and Islamofascist Turkey, they should also focus on cultivating soft power in the region. Just as Turkey supports regional actors such as Hamas, the Muslim Brotherhood, various Islamic militias and local Turkmen
================
“Ελληνική” Εγγύς Ανατολή – καθαρή Ρωμιοσύνη! Ποιος ασχολείται εδώ;
Του Ηλία Αντώνιου
Παραπλάνηση πολλών ώστε να πιστέψουν ψεύδη όπως «η περιοχή είναι ομοιογενώς αραβική και μουσουλμανική» ή ο διαρκώς δημοφιλής μύθος ότι «οι Άραβες είναι αυτόχθονες στο Λεβάντε». Ωστόσο, αυτές οι λανθασμένες αντιλήψεις δεν θα μπορούσαν να απέχουν περισσότερο από την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, η Μέση Ανατολή είναι μια πολυεθνική, πολυθρησκευτική ταπετσαρία πολιτισμών και ανθρώπων που συχνά παραποιούνται στα μέσα ενημέρωσης. Μόνο στο Λεβάντε, υπάρχουν πολυάριθμες εθνοθρησκευτικές και εθνογλωσσικές ομάδες των οποίων η ύπαρξη προηγείται της άφιξης του αραβο-ισλαμικού πολιτισμού και ταυτότητας.
Μία από αυτές τις αυτόχθονες ομάδες που προηγήθηκαν της λατρείας του αραβισμού είναι οι “Ρουμ”, οι αυτόχθονες Ελληνορθόδοξοι και Μελκίτες – Έλληνες Χριστιανοί της Συρίας, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης, του Ισραήλ, της Ιορδανίας και της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Συχνά παρερμηνεύονται ως «Άραβες Χριστιανοί» λόγω του γεγονότος ότι μιλούν κατά κύριο λόγο την τοπική αραβική διάλεκτο, αλλά στην πραγματικότητα, είναι ελληνικής καταγωγής και υιοθέτησαν την αραβική γλώσσα ως μέσο επιβίωσης μετά από αιώνες ισλαμικής κατοχής και υποταγής (τζιμά).
Αν και ήταν πλήρως αραβόφωνοι από τον 12ο αιώνα δεν ταυτίστηκαν ποτέ με τους «Άραβες» μέχρι την άφιξη Δυτικών Ιεραποστόλων στην περιοχή τον 18ο και τον 19ο αιώνα. Ακόμη και τότε, όταν ο Γάλλος ιστορικός Alexander Synyet δημοσίευσε το έργο του «The Greek of the Ottoman Empire: A Statistical and Ethnographic Study» το 1878, οι Ρουμ συμπεριλήφθηκε ως εθνικοί Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μόνο όταν η Μόσχα άρχισε να αμφισβητεί την Κωνσταντινούπολη για υπεροχή έναντι του Ορθόδοξου κόσμου άρχισε, υπό τη ρωσική επιρροή, να προσδιορίζεται ως «Άραβες», με την υποστήριξη της Ρωσίας το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας από Έλληνες εθνοτικούς σε φιλορώσους Άραβες εθνικιστές το 1899, καθώς και τη δημιουργία του «Αραβικού Ορθόδοξου Κινήματος» εντός του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου της Ιερουσαλήμ.
Ως αποτέλεσμα, πολλοί Ρουμ άρχισαν να υιοθετούν και να υπερασπίζονται τον αραβικό εθνικισμό στην επιδίωξη της κοινωνικής ισότητας στο νέο μετα-οθωμανικό Λεβάντε-ένα αναγκαίο κακό δεδομένου ότι η Ελλάδα τους είχε εγκαταλείψει για διάφορους λόγους. Ωστόσο, μια μικρή μειοψηφία συνέχισε να διατηρεί μια εθνική ελληνική ταυτότητα, όπως ο ιστορικός και ιερέας Κωνσταντίνος Πασάς, ο οποίος, στο βιβλίο του «A Critical Research on the Origin and Language of the Melkite Romans», που δημοσιεύτηκε το 1900, περήφανα υποστήριξε ότι οι αραβόφωνοι Ρουμ είχαν ελληνική καταγωγή.
Αυτή η συχνά σιωπηλή μειονότητα των Ρουμ παρέμεινε άγνωστη στους περισσότερους μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Όταν, εν μέρει χάρη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εμφανίστηκε ένα νέο κίνημα για την επανελλήνηση της Ρωμιοσύνης του Λεβάντε, της Εγγύς Ανατολής. Αυτό το κίνημα ξεκίνησε στον Λίβανο μέσω του βραχύβιου πολιτικού κόμματος που ονομάζεται «Levant Party» και αργότερα κέρδισε δυναμική μέσω σελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως «Rum Eagles», «Operation Antioch», «The Greek-Syrian Nation» και πιο πρόσφατα το “‘Greco-Levantines Worldwide”.
Πληθυσμιακή στατιστική & κατανομή Ρωμιοσύνης του Λεβάντε
Επίσημα, οι Ρουμ δεν αναγνωρίζονται ως εθνοτική ομάδα εντός ή εκτός του Λεβάντε. Αντίθετα, συχνά θεωρούνται απλώς μια αραβική θρησκευτική αίρεση. Αυτή η ατυχής εσφαλμένη αναγνώριση, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πολλά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής δεν πραγματοποιούν τακτικές απογραφές πληθυσμού, καθιστά δύσκολη την εκτίμηση του πληθυσμιακού μεγέθους τουςπου ζει στις προγονικές τους πατρίδες. Ωστόσο, χάρη στα εκκλησιαστικά αρχεία, πιστεύεται ότι ο συνολικός αριθμός τος παγκοσμίως είναι περίπου 4,3 εκατομμύρια. Η συντριπτική πλειονότητα ζει στη διασπορά, με περίπου 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους να ζουν σε όλη τη Λατινική Αμερική και άλλα 450.000 να ζουν σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική.
Στη Συρία, οι Ρουμ πιστεύεται ότι είναι περίπου 520.000 με 700.000 και συγκεντρώνεται κυρίως στη δυτική και νότια Συρία. Είναι η μεγαλύτερη χριστιανική κοινότητα της χώρας. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι μέλη του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας, με τους υπόλοιπους να ανήκουν στη Μελκιτική-Ελληνοκαθολική Εκκλησία. Οι Ρουμ-Σύροι έχουν μακρά παράδοση να συνδέονται με το καθεστώς του Μπάαθ και, ως εκ τούτου, βρέθηκαν στόχος πολλών ισλαμικών αντιπολιτευόμενων ομάδων που επιδιώκουν να ανατρέψουν το καθεστώς Άσαντ.
Ενώ στον Λίβανο οι Ρουμ αποτελούν περίπου το 13% του πληθυσμού της χώρας, περίπου 600.000 έως 700.000 πολίτες, με τους Έλληνες Ορθόδοξους να αποτελούν το 8% και τους Μελκίτες-Ελληνες Καθολικούς το 5% του πληθυσμού. Οι Λιβανέζοι Ρουμ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χριστιανική κοινότητα στη χώρα μετά τους Μαρωνίτες. Όσοι Ρουμ είναι Ελληνορθόδοξοι είναι μέλη του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας. Σύμφωνα με τους όρους μιας άγραφης συμφωνίας γνωστής ως “Εθνικό Σύμφωνο”, ο Λίβανος είναι ένα πολυπολιτισμικό κράτος. Βάσει αυτής της συμφωνίας, οκτώ έδρες προορίζονται για Μελκίτες-Ελληνες Καθολικούς. Αντίθετα, επιφυλάσσονται 14 Έλληνες Ορθόδοξοι, καθώς και οι θέσεις του Αντιπροέδρου της Βουλής και του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης.
Στο νότιο Λεβάντε, η συντριπτική πλειονότητα του Ρουμ ζει στην Ιορδανία, η οποία πιστεύεται ότι έχει περίπου 120.000 έως 300.000 Χριστιανούς Ρουμ που κατοικούν εντός των συνόρων του Βασιλείου. Εδώ, η ελληνορθόδοξη κοινότητα είναι μέλη του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Οι Ρουμ-Ιορδανοί είναι η μεγαλύτερη χριστιανική κοινότητα στη χώρα. Στην Ιορδανία, οι Χριστιανοί έχουν γενικά 9 από τις 130 έδρες του ιορδανικού κοινοβουλίου. Οι Χριστιανοί είναι συχνά γνωστό ότι κατέχουν σημαντικά υπουργικά χαρτοφυλάκια και υψηλές θέσεις σε στρατό και γραφειοκρατία.
Το Ισραήλ είναι η επόμενη χώρα με την υψηλότερη συγκέντρωση Ρουμ στο νότιο Λεβάντε. Οι χριστιανοί Ρουμ αποτελούν το 90% του συνολικού χριστιανικού πληθυσμού της χώρας. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι μελκίτες-Έλληνες Καθολικοί Χριστιανοί, που αποτελούν το 60% του χριστιανικού πληθυσμού. Ακολουθούν οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, που αποτελούν περίπου το 30%. Όσοι είναι Ελληνορθόδοξοι είναι μέλη του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Συνολικά, πιστεύεται ότι υπάρχουν περίπου 120.000 Ρουμ που ζουν στη χώρα.
Στην Παλαιστίνη οι Ρουμ είναι η μεγαλύτερη χριστιανική κοινότητα, με 48.000 και 120.000 μέλη, που ζουν σε εδάφη που διοικούνται από τους Παλαιστίνιους. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι μέλη του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Περίπου 18.000 Ρουμ υπολογίζεται ότι ζουν στην Τουρκία, συγκεντρωμένοι στην επαρχία Χατάι και την Κωνσταντινούπολη, είναι μέλη του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας.
Η αναβίωση της Ρωμιοσύνης του Λεβάντε
Αν και η συντριπτική πλειοψηφία των Ρουμ χει κατηχηθεί να αυτοπροσδιορίζεται ως «Άραβες». Υπάρχουν πολιτιστικοί σύλλογοι και κινήματα που προσπαθούν να αναβιώσουν την εθνοτική ταυτότητα των Ρωμιών της Ανατολής, όπως η Romaian Cultural Society και η Lebanon and the Levantine Greek Association με έδρα τη Σουηδία. Η ύπαρξη αυτών των οργανισμών θα πρέπει να είναι ένα κάλεσμα αφύπνισης για την Ελλάδα και την Κύπρο και να θεωρηθεί ως ευκαιρία ανάπτυξης περαιτέρω διπλωματικής και πολιτιστικής επιρροής στην ανατολική Μεσόγειο.
Το ελληνικό και το κυπριακό Υπουργείο Εξωτερικών θα πρέπει να αναγνωρίσουν τους Ρουμ ως γηγενή ελληνική μειονότητα στο Λεβάντε και να επιδιώξουν να διαδραματίσουν πιο ενεργό ρόλο στη γεωπολιτική της περιοχής ως εταίροι για την ειρήνη και τη σταθερότητα.
Η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να υποστηρίξουν και να βοηθήσουν στο άνοιγμα σχολείων ελληνικής γλώσσας που θα προάγουν την ελληνιστική και βυζαντινή κληρονομιά της περιοχής ή τουλάχιστον θα πείσουν τα Ελληνορθόδοξα Πατριαρχεία Αντιοχείας και Ιερουσαλήμ να προσφέρουν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε όλα τα εκπαιδευτικά τους ιδρύματα. Η Ελλάδα, συγκεκριμένα, θα πρέπει να υιοθετήσει μια «Πολιτική Ρουμ» στην Τουρκία και να επεκτείνει την αναγνώριση του Ρουμ της Αντιόχειας στη Χατάι και την Κωνσταντινούπολη ως μέρος της επίσημης ελληνικής μειονότητας και να πιέσει για την ίδρυση ελληνικών μειονοτικών σχολείων στην τουρκική επαρχία Χατάι.
Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να παραβλέψουν τη Μέση Ανατολή ή τη Βόρεια Αφρική. Ο συνεχιζόμενος συριακός εμφύλιος πόλεμος, η μεταναστευτική κρίση και οι διευρυνόμενες νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Τουρκίας υπογραμμίζουν την ανάγκη για Ελλάδα και Κύπρο να παρακολουθούν στενά τα γεγονότα στην ανατολική Μεσόγειο.
Καθώς αυτές οι χώρες ενισχύουν τη διπλωματική τους επιρροή και ενισχύουν τις περιφερειακές τους θέσεις ως δημοκρατικές και σταθερές εναλλακτικές λύσεις στην ολοένα και πιο αυταρχική και ισλαμοφασιστική Τουρκία, θα πρέπει επίσης να επικεντρωθούν στην καλλιέργεια ήπιας ισχύος στην περιοχή. Ακριβώς όπως η Τουρκία υποστηρίζει περιφερειακούς παράγοντες όπως η Χαμάς, η Μουσουλμανική Αδελφότητα, διάφορες ισλαμικές πολιτοφυλακές και τοπικές τουρκμενικές κοινότητες, η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει επίσης να σφυρηλατήσουν συμμαχίες με διαφορετικούς περιφερειακούς παράγοντες. Ένας από αυτούς τους δρώντες θα πρέπει να είναι οι γηγενείς κοινότητες Ρουμ του Λεβάντε.
Οι Εχθροί και μάλιστα θανατηφόροι
είναι δύο: “ Η Διχόνοια και η
Προδοσία” . Όλοι τρέμουν μην
ανακαλύψουμε το φάρμακο και τους
τσουβαλιάσουμε όλους , αλλά κυρίως
αυτοί που τρέμουν περισσότερο είναι
δύο ράτσες …. και έχουν φτιάξει το
δικό τους “ μαντείο των δελφών” για
να μας κρατούν διηρημένους .
Δυστυχώς μόνο ένας Θεός ίσως κάποτε αποφασίσει να μας ανεβάσει
και να ξαναγίνουμε η παγκόσμια
δύναμη που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα εις την μόνιμο ΕΙΡΗΝΗ,
με έδρα, του ενός του μοναδικού
Αληθινού Θεού το Βουνό των Θεών
τον ΟΛΥΜΠΟ που δεν είναι τυχαίο που
βρίσκεται στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και που δεν είναι τυχαίο που τα τέρατα του
ΥΠΟΚΟΣΜΟΥ έργάζονται κατά της
Ελληνικής της ταυτότητας της.
Χθές πήγα με την οικογένεια και φίλους στην καινούργια πτέρυγα του
Μουσείου της Βεργίνας , καμιά καλοπιστική λέξη δεν θα μπορέσει να
περιγράψει το Μεγαλείο και την
Δόξα του Ελληνισμού. Τρισδιάστατες
τεραστίων διαστάσεων εικόνες , απύθμενου κάλους , από τα Βαλκάνια
μέχρι τον Γάγγη ποταμό . Είναι ένα
ανεξήγητο φαινόμενο που γίνεται και
ανεξήγητο αίσθημα στον κάθε επισκέπτη. Όμως έφυγα ενοχλημένος
και πικραμένος ( μακάρι να κάνω λάθος) διότι και εδώ βρέθηκα αντιμέτωπος με την ΠΡΟΔΟΣΙΑ.
Αφού περιηγήθηκα σε όλους τους χώρους , στο τέλος επισκέφθηκα ένα
χώρο που πωλούσαν βιβλία. Το μάτι
μου έπεσε στο βιβλίο που βλέπετε ,
είναι περιγραφή – περιήγηση της
νέας πτέρυγας του Μουσείου της
Βεργίνα στα Ελληνικά . Αρώτησα τα
άτομα που διαχειρίζονται αυτόν τον
χώρο αν το ίδιο βιβλίο υπάρχει σε
Αγγλική έκδοση. Τα παιδιά κατάλαβαν
άμεσα το πνεύμα μου και λυπημένα
μου είπαν δυστυχώς τυπώθηκε μία
έκδοση , πωλήθηκαν πολύ γρήγορα και δεν θα επανεκδοθεί στην Αγγλική
γλώσσα. Καταλαβαίνετε λοιπόν από
ποιούς κυβερνάται η Πατρίδα μας, υπηρετούν άλλους και όχι τον
Ελληνισμό. Τους εξήγησα πως ήθελα να αγοράσω μερικά στην Αγγλική για
να μοιράσω σε Αμερικανούς φίλους και
είχα στο μυαλό μου να αγοράσουμε δια μέσου των Συλλόγων αρκετές ποσότητες και να τα μοιράσουμε στα
Ελληνικά Σχολεία και να δωρίσουμε
αρκετά και σε δημόσια Αμερικανικά.
Είναι πάντως θέμα που θα πρέπει να
απασχολήσει την Ομογένεια εξ’ολοκλήρου.
Εν ολίγοις εκεί μέσα στην καρδιά του
Ελληνικού πολιτισμού , συνάντησα
δυστυχώς και την Προδοσία και έφυγα
με ανάμεικτα συναισθήματα , όμως τις
εικόνες με τα εκθέματα θα τις κουβαλώ
όσο το πνεύμα μου θα λειτουργεί και
θα εκπέμπει.