Every patriotic party that respects itself should demand that the Roussos Koundouros memos be made public and, in case the government refuses, that they be requested through parliamentary channels through the document submission request process.
The further we move away from the events, the clearer the picture becomes. The expulsion of Antonis Samaras from New Democracy, the crisis in the center-right faction, the strategy of tension with entanglement, which our government remembered to fight in its “geramata”, is part of the big picture. It is not the whole picture. The whole picture is composed of the crisis in New Democracy, the emergence of PASOK as the country’s main opposition, the split of SYRIZA, the establishment of a small parliamentary group led by Kasselakis, the behavior of the 18 independent MPs and of course the stance of the “Spartans” – I will explain why.
What connects them all is their stance towards a potential Greek-Turkish agreement to divide the Aegean, either through direct summit negotiations or through a compromise. One example alone is enough to show the thin line that unites this “ragged” Parliament: the resignation of the diplomatic political director of the Minister of Foreign Affairs, responsible for Greek-Turkish relations.
If there is a top-level disagreement between diplomats and the political leadership of the ministry on the policy to be followed in the Greek-Turkish language, if there is a major rift at the heart of Greek diplomacy on the essence of things, then the opposition parties had only one way: to highlight it. All the more so since the resigned diplomat, in his letter to Deputy Minister Alexandra Papadopoulou, whose trust he enjoyed, states that he has explicitly sent MEMOIRS with his disagreements to the Minister of Foreign Affairs.
Any patriotic party that respects itself should request that the Koundouros memoranda be made public and, in the event of refusal by the government, that they be requested through parliamentary channels through the document submission request procedure. Did PASOK do it? No. SYRIZA? He is busy. Kasselakis’ MPs? Not at all. On the contrary. Yesterday I heard on the radio the very sympathetic PASOK parliamentary representative Dimitris Mantzos repeating what Adonis Georgiadis said the day before yesterday in Parliament – that we support the Ukrainians and condemn the Russian invasion of this country, because we also have the issue of the Turkish invasion of Cyprus.
And none of them asked themselves the following: 1,000 days of war, when did the Greek and Cypriot governments connect the Ukrainian issue with the Cyprus issue? When did we ask that what the West says about Ukraine be said and done about Cyprus? Did we demand the return of territories? Or are both our leaders cheering up to Erdogan a few days after his speech at the UN, where he demanded the recognition of the pseudo-state as a separate state?
The answer is known: we did nothing. Greek foreign policy, with the tolerance – if not the tacit support – of the opposition parties – not all of them -, is still running at full speed on the tracks of the outgoing Democrats. With a visible risk of derailment. Even the Foreign Ministry’s message on the completion of 1,000 days of war in Ukraine was nationally incomplete. It did not mention anything about the Cyprus issue!
Therefore, I conclude that Samaras, like every different voice on national issues (especially when major geopolitical interests are at stake and promissory notes for the magical 41% must be paid off), is a part of the puzzle.
The most difficult perhaps, but part of the puzzle. A voice that must be silenced. And Karamanlis, who yesterday received radio attacks from completely illiterate people, who do not even know what the legal definition of the continental shelf is, is part of the same puzzle. He spoils the soup. And we, “Estia” and “democracy”, are a smaller part of the puzzle, but we do not underestimate, nor do we overestimate the attacks made on us by the noisy. And we estimate that we will receive other personal attacks. The system, as was evident from the way the political bullying was organized, is relentless and total. So, to know what is happening to us, look at all the wings of the Parliament.
And one last thing: Maximou (PM’s office) ordered a poll to see if Samaras’ dismissal affected its ratings, and it found them slightly increased! But, well, don’t they know that wounds hurt when they get cold?
=====================
Policy Statements of the new Greek Government (Day 3), at the Greek Parliament, in Athens, July 7, 2023. / Προγραμματικές Δηλώσεις της νέας Κυβέρνησης (Μέρα 3η), στη Βουλή, Αθήνα, 8 Ιουλίου, 2023.Οι πληγές πονάνε όταν κρυώνουν
Οσο απομακρυνόμαστε από τα γεγονότα τόσο περισσότερο ξεκαθαρίζει η εικόνα. Η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά από τη Ν.Δ., η κρίση στην κεντροδεξιά παράταξη, η στρατηγική της έντασης με τη διαπλοκή, την οποία θυμήθηκε να πολεμήσει η κυβέρνησή μας στα «γεράματά» της, είναι μέρος της μεγάλης εικόνας. Δεν είναι όλη η εικόνα. Ολη η εικόνα συντίθεται από την κρίση στη Ν.Δ., από την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ σε αξιωματική αντιπολίτευση του τόπου, από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, από την ίδρυση μικρής κοινοβουλευτικής ομάδας Κασσελάκη, από τη συμπεριφορά των 18 ανεξάρτητων βουλευτών και βεβαίως από τη στάση των «Σπαρτιατών» – θα εξηγήσω γιατί.
Τι τους συνδέει όλους αυτούς; Η στάση τους απέναντι σε μια δυνητική ελληνοτουρκική συμφωνία διαμοιρασμού του Αιγαίου, είτε με απευθείας διαπραγμάτευση κορυφής είτε με συνυποσχετικό. Ενα παράδειγμα και μόνο αρκεί για να φανεί η λεπτή γραμμή που ενώνει αυτή τη Βουλή «κουρελού»: η παραίτηση του διπλωμάτη πολιτικού διευθυντή του υπουργού Εξωτερικών, αρμόδιου για τα Ελληνοτουρκικά.
Αν υπάρχει διαφωνία κορυφής μεταξύ διπλωματών και πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου για την ακολουθητέα πολιτική στα Ελληνοτουρκικά, αν υπάρχει ρήγμα μέγα στην καρδιά της ελληνικής διπλωματίας για την ουσία των πραγμάτων, τότε τα κόμματα της αντιπολίτευσης έναν μόνο δρόμο είχαν: να το αναδείξουν. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που ο παραιτηθείς διπλωμάτης στην επιστολή του προς την υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, της εμπιστοσύνης της οποίας έχαιρε, αναφέρει ότι έχει στείλει ρητώς ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΑ με τις διαφωνίες του στον υπουργό Εξωτερικών.
Κάθε πατριωτικό κόμμα που σέβεται τον εαυτό του θα όφειλε να ζητήσει να δοθούν στη δημοσιότητα τα υπομνήματα Κούνδουρου και, σε περίπτωση αρνήσεως από την κυβέρνηση, να ζητηθούν διά της κοινοβουλευτικής οδού με τη διαδικασία της αιτήσεως καταθέσεως εγγράφων. Το έκανε το ΠΑΣΟΚ; Οχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ; Είναι απασχολημένος. Οι βουλευτές του Κασσελάκη; Ούτε. Αντιθέτως. Ακουγα χθες στο ραδιόφωνο τον συμπαθέστατο κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ Δημήτρη Μάντζο να επαναλαμβάνει αυτά που είπε προχθές στη Βουλή ο Αδωνις Γεωργιάδης – ότι υποστηρίζουμε τους Ουκρανούς και καταδικάζουμε τη ρωσική εισβολή στη χώρα αυτή, γιατί έχουμε και εμείς το ζήτημα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
Και δεν διερωτήθηκε κανείς τους το εξής: 1.000 μέρες που διαρκεί ο πόλεμος, πότε συνέδεσαν η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση το Ουκρανικό με το Κυπριακό; Πότε ζητήσαμε ό,τι λέει η Δύση για την Ουκρανία να λέει και να κάνει για την Κύπρο; Απαιτήσαμε μήπως επιστροφή εδαφών; Ή μήπως και οι δύο ηγέτες μας χαριεντίζονται με τον Ερντογάν λίγες μέρες μετά την ομιλία του στον ΟΗΕ, όπου απαίτησε την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ξεχωριστού κράτους;
Η απάντηση είναι γνωστή: δεν κάναμε τίποτε. Η ελληνική εξωτερική πολιτική, με την ανοχή -αν όχι τη σιωπηρή στήριξη- των κομμάτων της αντιπολίτευσης -όχι όλης-, τρέχει ακόμη με κεκτημένη ταχύτητα πάνω στις ράγες των απερχόμενων Δημοκρατικών. Με ορατό τον κίνδυνο εκτροχιασμού. Ακόμη και το μήνυμα του υπουργείου Εξωτερικών για τη συμπλήρωση 1.000 ημερών πολέμου στην Ουκρανία ήταν εθνικά ελλιπές. Δεν ανέφερε τίποτε για το Κυπριακό!
Συμπεραίνω, λοιπόν: ο Σαμαράς, όπως και κάθε διαφορετική φωνή για τα εθνικά (ειδικώς όταν διακυβεύονται μεγάλα γεωπολιτικά συμφέροντα και πρέπει να εξοφληθούν γραμμάτια για το μαγικό 41%), είναι ένα μέρος του παζλ.
Το δυσκολότερο ίσως, αλλά μέρος του παζλ. Φωνή που πρέπει να σιγήσει. Και ο Καραμανλής, που δέχθηκε χθες ραδιοφωνικές επιθέσεις από παντελώς αγράμματους, που δεν ξέρουν καν ποιος είναι ο νομικός ορισμός της υφαλοκρηπίδας, μέρος του ίδιου παζλ είναι. Χαλάει τη σούπα. Και εμείς, η «Εστία» και η «δημοκρατία», μικρότερο μέρος του παζλ είμαστε, αλλά δεν υποτιμάμε, ούτε υπερεκτιμάμε τις επιθέσεις που μας γίνονται από τους θορυβημένους. Και εκτιμάμε ότι θα δεχθούμε και άλλες προσωπικές επιθέσεις. Το σύστημα, όπως φάνηκε από τον τρόπο που οργανώθηκε το πολιτικό bullying, είναι αδυσώπητο και ολοκληρωτικό. Για να ξέρουμε τι μας γίνεται, λοιπόν, κοιτάξτε όλες τις πτέρυγες της Βουλής.
Kαι κάτι τελευταίο: το Μαξίμου παρήγγειλε δημοσκόπηση για να δει αν επηρέασε τα ποσοστά του η διαγραφή Σαμαρά, και τα βρήκε ελαφρώς αυξημένα! Μα, καλά, δεν ξέρουν ότι οι πληγές πονάνε όταν κρυώνουν;
