ΕΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ
By Helleniscope’s Editorial Team
Archilochus of Paros (c. 680–630 BCE) is one of the earliest and most influential lyric poets of ancient Greece. Unlike Homer’s epic poetry, Archilochus cultivated a highly personal and often aggressive poetic voice. Ancient critics admired him for the force and originality of his language, but they also regarded him as the master of iambos—a genre characterized by satire, mockery, personal attacks, and verbal aggression.
Many surviving fragments attributed to Archilochus contain sharp insults, obscenity, and deliberately shocking imagery. Such language was not merely gratuitous. In archaic Greek poetry, invective served as a literary weapon, used to ridicule opponents, expose perceived moral failings, and entertain audiences through exaggeration and verbal virtuosity.
The following fragment, preserved on the Cologne Papyrus (P. Köln II 58), belongs to this tradition of poetic abuse. Its graphic vocabulary and relentless mockery are characteristic of archaic Greek iambic poetry…
Our apologies for the obscene language… But there is no other way…
HERE IT IS IN ITS ORIGINAL TEXT, MODERN GREEK AND ENGLISH
«Ἴσος κιναίδου καὶ κακῆς πόρνης ὁ νοῦς
χαίρουσιν ἄμφω λαμβάνοντες κέρματα
κινούμενοί τε καὶ διατρυπώμενοι
βινούμενοί τε καὶ διεσπεκλωμένοι
γομφούμενοί τε καὶ διασφηνώμενοι
χορδούμενοί τε καί κατασποδούμενοι.
Ἀμφοῖν δ’ ὀχευτὴς οὐκ ἀπέχρησέν ποθ’ εἷς,
ἀλλ’ αἰὲν ἄλλο κἂλλο λασταύρων ὅλον
εἰδῆνον ἐκροφοῦντες ἥδονται πέος,
πειρώμενοί τε μειζόνων καὶ πασσόνων
νεύρων, κυβιστώντων τε διφώντων θ’ ὁμοῦ
ἅπαντα τἄνδον σύν τε δηιούντων βαθὺ
δεινοῦ βερέθρου χάσμα, καὶ διαμπερὲς
μέσου προκοπτόντων παράχρις ὀμφαλοῦ.
τοιγὰρ καπρῶσα μαχλὰς ἄρδην ἐρρέτω
πασχητιώντων εὐρυπρώκτων σὺν γένει·
ἡμῖν δὲ Μουσῶν καὶ βίου σαόφρονος
μέλοι φρέαρ τε, τοῦτο γιγνώσκουσ’ , ὅτι
ἥδ’ ἐστὶ τέρψις, ἥδ’ ἀκίβδηλος χαρά,
ἥδ’ ἡδονὴ πέφυκε, μὴ συνειδέναι
αἰσχρᾶι ποθ’ ἡδυνθεῖσιν αὑτοῖς ἡδονῆι.»
ΕΜΜΕΤΡΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ:
«Το ίδιο έχουνε μυαλό ο πούστης κι η πουτάνα:
κι οι δύο χαίρονται σαφώς αν κάποιος τους πληρώνει…
κουνιούνται για να πηδηχτούν, τρυπιούνται, καβαλιούνται,
καρφώνονται, ξεσκίζονται και διαρκώς γαμιούνται.
Τον ίδιο να ’χουνε γαμιά, το φέρουνε βαρέως
κάθε φορά επιθυμούν νά ’βρουν κι έν’ άλλο πέος.
Να δοκιμάζουνε καυλιά παχιά και πιο μεγάλα
που μέσα τους να χώνονται, στη φοβερή κουφάλα…
αλύπητα να τους τρυπούν, αυτό πώς τους αρέσει
και από μέσα ως του αφαλού να φτάνουνε τη μέση.
Να πάνε οι ξεκωλιάρηδες κι οι πόρνες στα κομμάτια!
Στις Μούσες μόνο να ’χουμε εμείς στραμμένα μάτια ·
εκεί είναι η γνήσια χαρά, η απόλαυση κι η τέρψη
σε ηδονές αισχρές κανείς την προσοχή μη στρέψει.»
Archilochus (Fragment 328 W)
The sodomite and the common whore
are of one mind alike:
Both delight in taking payment,
to be mounted, pierced, and used,
driven through and split apart,
pegged and wedged and filled.
No single lover ever satisfies them;
they always crave another and yet another,
taking pleasure in every kind of member,
testing larger and smaller shafts alike,
those that twist and those that thrust,
laying waste to all within,
opening a dreadful chasm,
cutting through the middle
almost to the navel itself.
So let the lustful sow perish utterly,
together with the tribe of wide-rumped fornicators.
As for us, let us care instead
for the Muses and for a temperate life,
knowing that here is true delight,
Here is unalloyed joy,
Here is genuine pleasure:
not to take satisfaction in shameful pleasures.
May 28, 2026, n.stamatakis@aol.com www.helleniscope.com
DISCLAIMER: The views and statements expressed in this article constitute constitutionally protected opinions of this author.
Η λέξη πόρνη είναι νεότερη της ιερόδουλης. Όπως έχει τονίσει ο ιστορικός και φιλόλογος Αντώνης Αντωνάκος, υπάρχουν επίσημες καταγγελίες εναντίον σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων, που έχουν προσθέσει και αφαιρέσει κατά το δοκούν ολόκληρα κείμενα, ένα από αυτά που θέλει τον Μέγα Αλέξανδρο να προσκυνάει τον Μέγα Βασιλέα, μια πρακτική που δεν συνάδει με την ελληνική του Αλέξανδρου συνείδηση και κοσμοθεωρία. Πάντως η αναγραφή στο νόμισμα περί συνεπειών ασέλγειας κατά παιδιών είναι γνήσιον, και συχνά συναντάται εναντίον των σύγχρονων παιδοφίλων. Αξίζει να φιλοξενήσεις τον Αντώνη Αντωνάκο, τον πρώτο ερευνήσαντα των αρχείων της ΜακΝτόναλντ ερευνήτριας και αρχειοθέτη από την Καλιφόρνια, στα νεότερα δικά μας χρόνια, της ελληνικής βιβλιογραφίας από την γένεσή της, σε σύμπακτους δίσκους. Ευχαριστώ για την πολύτιμη φιλοξενία σου, βασική αρχή για σύγχρονους διαλόγους.