Του Στέλιου Τάτση
Νύχτα πυκνό σκοτάδι επικρατούσε την παραμονή των Χριστουγέννων στην Ουκρανία. Κάπου σε μια πόλη η μάχη είχε τελειώσει και ο ήχος των βογγητών επικρατούσε, ακουγόταν παντού, τον άκουγαν όλοι γιατί είναι ο ίδιος σε όλες τις γλώσσες. Το αστέρι που έκανε βόλτες πάνω από τα πτώματα, ξαφνικά σταμάτησε, οι ακτίνες του μάκρυναν έφθασαν κάτω στο πεδίο που είχε τελειώσει η μάχη και ακουγόταν μόνο τα βογγητά των μελλοθανάτων και των πληγομένων που όμως η καρδιά χτυπούσε και ο εγκέφαλος ακόμη λειτουργούσε.
Σ’ένα θερισμένο χωράφι που το χιόνι το είχε σκεπάσει, ακουγόταν δυό βογγητά και ο ήχος από σούρσιμο δύο ανθρώπινων σωμάτων. Και τα δύο σώματα σουρνότανε από εκ διαμέτρου αντίθετες κατευθύνσεις που μείωνε την μεταξύ τους απόσταση. Κίνητρο του σουρσίματος ήταν ο ήχος των βογγητών που mε τα βογγητά προσπαθούσαν να ψάλλουν να υποδεχτούν την γέννηση του Χριστού. Το αστέρι της βηθλεέμ με το άπλετο φως τους έφερε αντάμα, αγκαλιάστηκαν, ο ένας ήταν Ρώσος και ο άλλος Ουκρανός, αδελφέ μου κρυώνω πολύ
δεν ξέρω αν θα επιβιώσω, λέγομαι Βίκτωρ και είμαι από την Οδησσό, όταν τελειώσει τούτος
ο άδικος πόλεμος να πας να βρεις την γυναίκα μου και τα παιδιά μου και να τους πεις πως σκοτώθηκα στο μέτωπο και όπου και να πάω θα τους φροντίζω.
Συγκινημένος ο Ρώσος έβγαλε την χλένη του και τον σκέπασε και ο Ουκρανός με μια απεγνωσμένη προσπάθεια σύρθηκε τον αγκάλιασε και τον φίλησε λέγοντάς του, Καμαραντ (σύντροφε) ήμαστε αδέλφια Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ποιός ΚΕΡΑΤΑΣ ….,! μας έβαλε να σκοτωνόμαστε αναμεταξύ μας; Σύρθηκε και ο Ρώσος και τα δυό σώματα έγιναν ένα και έτσι ξεψύχησαν στις άσχημες άγριες στέπες της Ουκρανίας. Το αστέρι έμεινε καρφωμένο επάνω τους μέχρι το πρωί που βγήκε ο ήλιος και πήρε την θέση του.
Αλήθεια τι είναι αυτό που μας κάνει όλους αδιάφορους απέναντι στα φοβερά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας; Να είναι η καλοπέραση ; Η το τρέξιμο για την επιβίωση η και τα δυό μαζί; Προσωπική μου γνώμη είναι και τα δυό, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το φέρομε όλοι όσοι μπορούμε να συμβάλλουμε και το αποφεύγουμε για να μην διακινδυνέψουμε τα συμφέροντά μας, έτσι εν γνώσει μας στρουθοκαμηλίζουμε χωρίς να σκεπτόμαστε πως χθές ήταν οι Βιετναμέζοι…..και άλλοι λαοί, πως σήμερα είναι οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι και πως αύριο μπορεί να είμαστε εμείς, τα παιδιά μας η τα εγγόνια μας.
Στον πόλεμο αυτοί που δεν φτέχουν σε τίποτα είναι αυτοί που πολεμούν στα μέτωπα, τους μεταχειρίζονται σαν πούλια της σκακιέρας που τα κινούν ανάλογα για να κερδίσουν το παιχνίδι, όσο μεγαλύτερο είναι το τίμημα τόσο περισσότερο χρόνο κρατάει το παιχνίδι, γιατί γι’αυτούς που τα δρομολογούν κρυμμένοι πίσω από την σιδερένια κουρτίνα, είναι ένα παιχνίδι από το οποίον οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι αυτοί.
Γέμισαν οι Εκκλησιές και τα σκυλάδικα από κόσμο, όλοι ο καθένας με τον δικό τρόπο σκέφτηκε να υποδεχτεί την γέννηση του Χριστού, η αλήθεια όμως είναι πως ελάχιστοι είναι αυτοί που είδαν τον Κύριο και αυτοί όπως λέγει ο υμνωδός είναι η καθαροί τη καρδία: ”Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία διότι αυτοί όψονται τον Κύριο”.
Η Εκκλησία και στην προκειμένη η Ορθόδοξη θα μπορούσε να παίξει πρωτεύοντα ρόλο σ’αυτήν τη αιματοχυσία, όμως κάνει ακριβώς το αντίθετο. Αντί να επιδιώκει να προβάλλει και να προωθεί την συμφιλίωση, επιλέγει για μία ακόμη φορά την διαίρεση και το μίσος, χειραγωγούμενη από το ΕΓΩ και τα οικονομικά συμφέροντα. Χωρίς ίχνος ντροπής γίνεται θηριοδαμαστής της αγάπης που είναι ο Χριστός και διαβρώνει το χάσμα μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών και των Ορθοδόξων Χροστιανών.
Όταν βλέπω και ακούω τις κεφαλές να λέγουν: ”και τοις μισούσιν ημάς συγχωρήσωμεν“, δυστυχώς δεν αισθάνομαι το δέος που αισθανόμουνα όταν ήμουν αθώο παιδί στο μικρό χωριό, αντίθετα η ψυχή μου μελαγχολεί γιατί διακρίνω το ψεύδος και την υποκρισία των
Κορωνοιών… (ρασοφόρων με κορώνα) που δηλητηριάζουν τις ψυχές μας.
Παρόλα αυτά ανεξάρτητα από τα καμώματα αυτών ο Χριστός για μας είναι η αγάπη και το
Φως και η Εκκλησία την οποίαν ίδρυσε ο ίδιος είναι το στήριγμα του ανθρώπου και δεν ξέρετε πόσο θα ήθελα οι αίθουσες των Εκκλησιών να γινότανε τόπος αν όχι καθημερινής συνάντησης τουλάχιστον εκτός της Κυριακής άλλη μια φορά την εβδομάδα και να συζητάμε θέματα χωρίς ατζέντα θέματα που απασχολούν την οικογένεια, τον άνθρωπο την κοινωνία γενικότερα.
Το βογγητό του Ουκρανού και του Ρώσου Στρατιώτη τους έκανε να αγαπήσει ο ένας τον
άλλο και να γίνουν αδέλφια, όμως γιατί να αφήνουμε τους δαίμονες του κόσμου να μας
οδηγούν στις στέπες των βογγητών χωρίς να προβάλλουμε την παραμικρή αντίσταση; Πολλοί θα πούν, είναι πλέον άργά, οι Έλληνες είναι εκείνοι που με τις θυσίες τους απέδειξαν στην ανθρωπότητα διαχρονικά, ότι ποτέ δεν είναι αργά.
Φίλες και φίλοι τούτες οι μέρες είναι μέρες, αναγέννησης σώματος, πνεύματος και ψυχής, που μας δίνουν την δυνατότητα να προλάβουμε να μην καταλήξουμε στην αγάπη με τα βογγητά. Όλα τα βογγητά μιλούν την ίδια γλώσσα.
Καπετάνιο μου, μόνο ένας άνθρωπος με αισθηματα και εσωτερικό κόσμο μπορεί να εκφραστεί ετσι και να γίνει ο λόγος του θυμίαμα και μάθημα ανθρωπιάς. Δεν μπορώ παρά να εκφρασω τα συγχαρητήριά μου και να ευχηθώ όπως ο Καινούριος Χρόνος φέρει τον κόσμο πιο κοντά!
Οι Ρωσσοι και Ουκρανοι μιλουν Ρωσσικα απο τον 9 αιωνα οταν ο Μεθοδιος και Κυριλλος πηγαν στο Κιεβο και διδαξαν τον χριστιανισμο εφτιαξαν το Κυριλλικο αλφαβητο και μετεφρασαν την Αγια Γραφη στα Ρωσσικα!
Είσαι ξεφτέρι….. από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα. Ποιός είπε το αντίθετο;
όμως το βογγητό ήταν που τους οδήγησε
στο ν’ανταμώσουνε μετά τα βρήκαν .