EDITOR’S NOTE (Nick Stamatakis). This is an exceptional interview of Fr. Thomas Synodinos, Protopresbyter of the Cathedral Church in Athens… It will absorb you to the last iota… Of course the Greek original is a little more enjoyable…
=======================
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ
It is a great responsibility to be a good priest”
The head of the Cathedral Church of Athens talks about his childhood in Amorgos, his acquaintance with blessed Christodoulos and moments that have been etched in his memory
In 1986, Thomas Synodinos was working as general manager at the luxury Meridien hotel in Athens. He had already had a long career as a manager in shipping and hotel companies and had just accepted a job offer abroad, with huge benefits, when he decided to knock on the door of his employer, Vardis Vardinogiannis, to announce his decision: “In six months I will resign to become a priest” he told him.
“The man remained still. He sat me down and talked to me for two hours to ensure I wasn’t going crazy. At the end he got up, gave me his hand and said: “Hey, go. Be what you want to be,” says to “NEA” Protopresbyter Thomas Synodinos, head of the Metropolitan Church of Athens.
“Somehow, from a manager at Meridien with a salary of 300,000 drachmas, I found myself a priest in Volos, with 41,000 drachmas a month, with my wife having also left her job to follow me with two young children,” he says.
“I chose the parish of Evangelistria in Nea Ionia of Volos and there I met the best people I have ever seen. They were all left-wingers and all religious, a strange mix,” he adds, laughing. “There I spent the best years of my pastoral ministry.”
“However, the flame of priesthood has been burning in me since I was a child.
It was my dream,” he explains. “As I grew older, this became a conscious choice: that you serve a higher purpose, that you serve people. This carried me along and moved me.
And of course my acquaintance with Christodoulos played a role, whom I met when I was the director of the cruise ships of Aristomenis Karageorgis and he, a new metropolitan at the time, was traveling with other hierarchs.”
While we are having lunch in Mitropolis square, a tender and familiar figure unfolds in front of me, so much so that it makes you wonder where the archbishop who ruled the Archdiocese with an iron fist at the side of Blessed Christodoulos from 1998 to 2008 is hiding, the man who for a chat journalists flocked to him, he who reverently cared for the Archbishop until his last moment.
The answer may be hidden in Amorgos.
Father Thomas Synodinos was born in 1948 and was one of the six children of a baker in Chora of Amorgos. A poor but learned man, a subscriber to scientific publications at a time when 40% of the Greek population was illiterate.
He was a friend of Kazantzakis, Kakridis, Linos Politis and Jacques Lacarrier. “My father’s acquaintance with Nikos Kazantzakis happened completely by chance,” he tells me. “It was one morning, around 1928-1930, at dawn, when my father had finished baking and was going to the fields. As he walked, he saw a stranger, in Cretan pants and boots, standing on a balcony of Amorgos and looking at the sunrise. “Good morning, sir,” she said to him. “Do you admire the East?” “Yes,” he replied, “and I wonder what painter’s dye could capture those colors.”
The first conversation led to the second, the second to the third, and then my father said to him: “Surely you haven’t had any coffee…”. So the visit to the fields was abandoned, they went home, my mother, a model wife and mother, brought him everything she had, fried eggs, cheese, coffee and they continued to chat. As the discussion heated up and they started talking about philosophy, about Plato, Aristotle, Chrysostom and others, the “stranger” asked him: “What do you think of Kazantzakis?”. “Ah,” says my father, “here I have him. What can I say; I read The Poor Man of God, I say: Look, my child, he is also a great theologian. I read the Report on Greco, I think: But he is either a split personality or he is looking for God”. Kazantzakis then jumps up and says: “The second, the second is!”.
Only then did my father realize who he was. He notified the professors of the island, they had a nice company and later, Kazantzakis wrote: “I did not expect to go to an island in the Cyclades and meet a baker-farmer who would talk to me with such energy about Plato and Aristotle, recite to me whole pieces from the Alexiad of Anna Komneni, to talk to me about the fathers of the Church”.
Father Thomas explains that roughly the same thing happened to Jacques Lacarrier, the great French Hellenist, who, visiting Amorgos, wanted to see the archaeological sites of the island.
“He was referred to my father. Indeed, he came and was hosted for a few days in our poor house and then wrote in a book about his visit to Greece: “The baker hosted me. I asked him to go to ancient Arkesini, an ancient city of Amorgos. He accompanied me, but at some point, as we were talking and I admired him for what he knew, we disagreed somewhere. The baker insisted on this, and I on that. And when I got back to Paris, I went to the Library and found that the baker was right!”
“Those times were completely different from today,” states Thomas Synodinos.
“Everyone is on a mobile phone, human relationships have disappeared. I see the concern of people coming to the Church with new children. Their souls tremble with the issue of crime,” he says. “No one appreciates the role played by the Church in preventing crime. Every time we have a different opinion from the detainees, the slander begins,” he continues.
What would Christodoulos do?
“Against these, the developments with the marriage of same-sex couples, how would blessed Christodoulos react?” I ask him.
“I’m sure he would have gone out and spoiled people. He would be opposed, he would express the views of the Church as expressed by the Holy Synod, and even by very serious hierarchs, he would talk to the Prime Minister, with whose father he had excellent relations. However, I don’t think he would be confrontational today. The truth is that many times he was impulsive.
But a lot has happened since then. Like Archbishop Ieronymos, I believe he would have avoided the conflict.” “And with the identity cards, in 2000? What happened;” I ask. “Then I said to him: ‘Well, is this matter so essential to clash with the government? We also have passports that do not list religion.” His answer was: “My child, I do not see the tree, I see the forest, I see what is to come.” And unfortunately, these are what we see today…”.
In 2016, Father Thomas Synodinos was honored by the Archbishop of Athens and All Greece Ieronymos with the highest honor of the Archdiocese of Athens, the “Cross of Saint Dionysios Areopagitos”, for his contribution to the completion and reopening of the Metropolitan Church, which had suffered damage from the 1999 earthquake. “I honor the Archbishop and serve him with the same devotion as I served Christodoulos.
That is why I thank him very much for staying in the Metropolitan Church. I had a dream to complete him. We trained for 20 years to succeed,” he says. “Now foreign leaders come, I show them around the temple and the Museum with the ecclesiastical treasures of the Metropolis, which we have built in its basement, and they are impressed.
It is the third Museum I am building, I have built another one in Volos with Asia Minor relics and another one in Amorgos, which, in addition to early Christian sculptures, also includes some objects of Christodoulos and bears his name in his honor. And this, as well as the Metropolis Museum, were realized with a donation from the Stavros Niarchos Foundation. So they come for a scheduled visit of 10 or 20 minutes and half an hour goes by. Until the security men start shouting that the time has passed!
Historical events have been hosted inside this temple. “All these ceremonies require a huge amount of preparation,” explains Father Thomas.
“I remember the funeral of Christodoulos, with the popular pilgrimage in which thousands of people participated with patience. You could see young children standing over the casket, taking off the earring and dropping it inside. And those cries of the people “Christ, you live”, “You are not dead”, “Bless us”.
One of the moments I keep was also at the funeral of King Constantine, when one of the attendees said: “What a beautiful church!”. I told them then that “it is a small temple, you in Europe have huge cathedrals, our style is different” and someone replied: “Yes, they are huge but here you feel the spirituality”. One of the most spiritual figures I have met is King Charles.
He entered the church of Kapnikarea with great reverence and asked to know. He respects Orthodoxy very much. He is a noble man. On the other hand, I was impressed by Macron’s cordiality and moved by Pompeo, America’s Secretary of State, whose wife is Orthodox. I gave them a tour of the temple and the Museum, they stayed for a while at the liturgy and the following summer, when they had visited Athens privately, they came unannounced to see me.”
“Give a breath”
And finally what is left of all this? “I have experienced a lot in my life, too much,” says Thomas Synodinos. “My rest is my family, my good wife, my two girls and my grandson whom I love so much. The priesthood gives us great opportunities for reflection, so that we can first become more human and more humane.
Many times I say that maybe we become better people from what we hear from people than from what they will hear from us. It is a great responsibility to be a good priest.
It’s about catching the other person when they’re hurting and giving them a breather. To see a despised man and give him a smile.
How to blame someone? You never know what a person hides inside. In Volos I have confessed to a prostitute who made me cry. She told me her life and I cried… That’s why I love Amorgos, sitting under Hozoviotissa at night, looking at the Monastery and the stars, saying my prayer and thinking…”.
==================
«Είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι καλός παπάς»
Ο προϊστάμενος του Μητροπολιτικού Ναού της Αθήνας μιλάει για τα παιδικά του χρόνια στην Αμοργό,τη γνωριμία του με τον μακαριστό Χριστόδουλο και στιγμές που έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη του
Το 1986 ο Θωμάς Συνοδινός εργαζόταν ως γενικός διευθυντής στο πολυτελές ξενοδοχείο Meridien στην Αθήνα. Είχε ήδη διανύσει μια πολυετή καριέρα ως μάνατζερ σε ναυτιλιακές και ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και είχε μόλις δεχτεί μία πρόταση εργασίας στο εξωτερικό, με τεράστιες απολαβές, όταν αποφάσισε να χτυπήσει την πόρτα του εργοδότη του, Βαρδή Βαρδινογιάννη, για να του ανακοινώσει την απόφασή του: «Σε έξι μήνες θα παραιτηθώ για να γίνω παπάς» του είπε.
«Ο άνθρωπος έμεινε ενεός. Με έβαλε να καθίσω και άρχισε να συζητάει μαζί μου επί δύο ώρες προκειμένου να βεβαιωθεί ότι δεν τρελάθηκα. Στο τέλος σηκώθηκε, μου έδωσε το χέρι και μου είπε: «Ρε, να πας. Να γίνεις αυτό που θέλεις»» λέει στα «ΝΕΑ» ο πρωτοπρεσβύτερος Θωμάς Συνοδινός, προϊστάμενος του Μητροπολιτικού Ναού της Αθήνας.
«Κάπως έτσι, από διευθυντής στο Meridien με μισθό 300.000 δραχμών, βρέθηκα παπάς στον Βόλο, με 41.000 δραχμές τον μήνα, με τη σύζυγό μου να έχει εγκαταλείψει κι εκείνη τη δουλειά της για να με ακολουθήσει και με δύο μικρά παιδιά» λέει.
«Επέλεξα την ενορία της Ευαγγελίστριας στη Νέα Ιωνία του Βόλου και εκεί συνάντησα τους καλύτερους ανθρώπους που έχω δει. Ηταν όλοι τους αριστεροί και όλοι θρησκευάμενοι, ένα κράμα περίεργο» συμπληρώνει γελώντας. «Εκεί πέρασα τα ωραιότερα χρόνια της ποιμαντικής μου διακονίας».
«Η φλόγα της ιεροσύνης όμως έκαιγε μέσα μου από παιδί.
Ηταν το όνειρό μου» εξηγεί. «Οσο μεγάλωνα, αυτό γινόταν μια συνειδητή επιλογή: ότι υπηρετείς έναν σκοπό ανώτερο, ότι υπηρετείς τους ανθρώπους. Αυτό με συνέπαιρνε και με συγκινούσε.
Και βεβαίως έπαιξε ρόλο η γνωριμία μου με τον Χριστόδουλο, τον οποίο γνώρισα όταν ήμουν διευθυντής στα κρουαζιερόπλοια του Αριστομένη Καραγεώργη και εκείνος, νέος μητροπολίτης τότε, ταξίδευε με άλλους ιεράρχες».
Καθώς συζητούμε γευματίζοντας στην πλατεία Μητροπόλεως ξετυλίγεται μπροστά μου μια φιγούρα τρυφερή και οικεία, τόσο που σε κάνει να αναρωτιέσαι πού κρύβεται ο πρωτοσύγκελος που διοικούσε με σιδερένια πυγμή την Αρχιεπισκοπή στο πλάι του μακαριστού Χριστόδουλου από το 1998 ως το 2008, ο άνθρωπος που για μια κουβέντα του συνωστίζονταν οι δημοσιογράφοι, εκείνος που φρόντισε με ευλάβεια τον Αρχιεπίσκοπο ως την ύστατη στιγμή του.
Η απάντηση ίσως κρύβεται στην Αμοργό.
Ο πατέρας Θωμάς Συνοδινός γεννήθηκε το 1948 και ήταν ένα από τα έξι παιδιά του φούρναρη στη Χώρα της Αμοργού. Ενός ανθρώπου φτωχού αλλά λόγιου, συνδρομητή σε επιστημονικές εκδόσεις την εποχή που το 40% του ελληνικού πληθυσμού ήταν αναλφάβητο.
Ηταν φίλος του Καζαντζάκη, του Κακριδή, του Λίνου Πολίτη και του Ζακ Λακαριέρ. «Η γνωριμία του πατέρα μου με τον Νίκο Καζαντζάκη έγινε εντελώς τυχαία» μου λέει. «Ηταν ένα πρωινό, γύρω στο 1928-1930, την ώρα της αυγής, όταν ο πατέρας μου είχε τελειώσει το φούρνισμα και πήγαινε στα χωράφια. Καθώς περπατούσε, είδε έναν ξένο, με κιλότα κρητική και μπότες, να στέκεται σε ένα μπαλκόνι της Αμοργού και να κοιτά την ανατολή του ήλιου. «Καλημέρα σας, κύριε» του είπε. «Θαυμάζετε την Ανατολή;». «Ναι», απάντησε εκείνος, «και απορώ ποιος χρωστήρας ζωγράφου θα μπορούσε να αποτυπώσει αυτά τα χρώματα».
Η πρώτη κουβέντα έφερε τη δεύτερη, η δεύτερη την τρίτη και τότε ο πατέρας μου του είπε: «Ασφαλώς καφέ δεν έχετε πιει…». Ετσι εγκαταλείφθηκε η επίσκεψη στα χωράφια, πήγαν στο σπίτι, η μητέρα μου, μια γυναίκα υπόδειγμα συζύγου και μητέρας, του έβγαλε ό,τι είχε, αβγουλάκια τηγανητά, τυράκι, καφέ και συνέχισαν να κουβεντιάζουν. Καθώς ζέσταινε η συζήτηση και άρχισαν να μιλάνε για φιλοσοφία, για Πλάτωνα, Αριστοτέλη, για Χρυσόστομο και άλλους, τον ρωτά ο «ξένος»: «Για τον Καζαντζάκη τι γνώμη έχεις;». «Α», του λέει ο πατέρας μου, «εδώ τον έχω. Τι να σας πω; Διαβάζω τον Φτωχούλη του Θεού, λέω: Βρε παιδί μου, και θεολόγος μεγάλος είναι. Διαβάζω την Αναφορά στον Γκρέκο, σκέφτομαι: Μα αυτός ή είναι διχασμένη προσωπικότητα ή ψάχνει τον Θεό». Πετάγεται τότε ο Καζαντζάκης και λέει: «Το δεύτερο, το δεύτερο είναι!».
Τότε μόνο κατάλαβε ο πατέρας μου ποιος ήταν. Ειδοποίησε τους καθηγητές του νησιού, έκαναν μια ωραία συντροφιά και αργότερα έγραψε ο Καζαντζάκης: «Δεν περίμενα να πάω σε ένα νησί των Κυκλάδων και να συναντήσω έναν φούρναρη-γεωργό που να μου μιλήσει με τέτοια ενάργεια για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, να μου απαγγείλει ολόκληρα κομμάτια από την Αλεξιάδα της Αννας της Κομνηνής, να μου μιλήσει για τους πατέρες της Εκκλησίας».
Ο πατέρας Θωμάς εξηγεί πως περίπου το ίδιο συνέβη και με τον Ζακ Λακαριέρ, τον σπουδαίο γάλλο ελληνιστή, ο οποίος επισκεπτόμενος την Αμοργό θέλησε να δει τους αρχαιολογικούς χώρους του νησιού.
«Τον παρέπεμψαν στον πατέρα μου. Πράγματι, ήρθε και φιλοξενήθηκε μερικές μέρες στο φτωχικό μας και έγραψε μετά σε ένα βιβλίο για τα της επισκέψεώς του στην Ελλάδα: «Με φιλοξένησε ο φούρναρης. Εκεί του ζήτησα να πάμε και στην αρχαία Αρκεσίνη, μια αρχαία πόλη της Αμοργού. Με συνόδευσε, αλλά κάποια στιγμή όπως συζητούσαμε και τον θαύμαζα για όσα γνώριζε, κάπου διαφωνήσαμε. Ο φούρναρης επέμενε γι’ αυτό και εγώ για εκείνο. Και όταν γύρισα στο Παρίσι πήγα στη Βιβλιοθήκη και διαπίστωσα ότι ο φούρναρης είχε δίκιο!»».
«Οι εποχές εκείνες ήταν τελείως διαφορετικές από τις σημερινές» διαπιστώνει ο Θωμάς Συνοδινός.
«Ολοι είναι με ένα κινητό, έχουν χαθεί οι ανθρώπινες σχέσεις. Βλέπω τον προβληματισμό των ανθρώπων που έρχονται στην Εκκλησία και έχουν νέα παιδιά. Τρέμει η ψυχή τους με το θέμα της εγκληματικότητας» λέει. «Τον ρόλο που παίζει η Εκκλησία στην αποφυγή της εγκληματικότητας δεν τον αποτιμά κανείς. Κάθε φορά που έχουμε μία διαφορετική γνώμη από τους κρατούντες, αρχίζει η κατασυκοφάντηση» συνεχίζει.
Τι θα έκανε ο Χριστόδουλος
«Απέναντι σε αυτά, στις εξελίξεις με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, πώς θα αντιδρούσε ο μακαριστός Χριστόδουλος;» τον ρωτώ.
«Είμαι βέβαιος ότι θα είχε βγει και θα είχε χαλάσει τον κόσμο. Θα ήταν αντίθετος, θα διατύπωνε τις απόψεις της Εκκλησίας όπως διατυπώθηκαν και από την Ιερά Σύνοδο, και μάλιστα από ιεράρχες πολύ σοβαρούς, θα συνομιλούσε με τον Πρωθυπουργό, με τον πατέρα του οποίου άλλωστε είχε άριστες σχέσεις. Ομως, δεν πιστεύω ότι σήμερα θα ήταν συγκρουσιακός. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές ήταν παρορμητικός.
Ομως μεσολάβησαν πολλά από τότε. Πιστεύω πως κι εκείνος, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, θα απέφευγε τη σύγκρουση». «Και με τις ταυτότητες, το 2000; Τι συνέβη;» ρωτώ. «Τότε του είχα πει: «Καλά, είναι τόσο ουσιώδες το θέμα αυτό για να συγκρουστούμε με την κυβέρνηση; Εχουμε και τα διαβατήρια που δεν αναγράφουν το θρήσκευμα». Η απάντησή του ήταν: «Παιδί μου, εγώ δεν βλέπω το δέντρο, βλέπω το δάσος, βλέπω αυτά τα οποία έρχονται». Και δυστυχώς είναι αυτά τα οποία βλέπουμε σήμερα…».
Ο πατέρας Θωμάς Συνοδινός το 2016 τιμήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο με την ανώτατη τιμητική διάκριση της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, τον «Σταυρό του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου», για τη συμβολή του στην ολοκλήρωση και την επαναλειτουργία του Μητροπολιτικού Ναού, ο οποίος είχε υποστεί βλάβες από τον σεισμό του 1999. «Τιμώ τον Αρχιεπίσκοπο και τον υπηρετώ με την ίδια αφοσίωση που υπηρέτησα και τον Χριστόδουλο.
Γι’ αυτό τον ευχαριστώ πολύ που παρέμεινα στον Μητροπολιτικό Ναό. Είχα όνειρο να τον ολοκληρώσω. Παιδευτήκαμε 20 χρόνια για να τα καταφέρουμε» λέει. «Πλέον έρχονται ξένοι ηγέτες, τους ξεναγώ στον ναό και στο Μουσείο με τους εκκλησιαστικούς θησαυρούς της Μητρόπολης, που έχουμε φτιάξει στα υπόγειά του, και εντυπωσιάζονται.
Είναι το τρίτο Μουσείο που φτιάχνω, έχω φτιάξει άλλο ένα στον Βόλο με μικρασιατικά κειμήλια και ένα ακόμη στην Αμοργό, το οποίο, εκτός από παλαιοχριστιανικά γλυπτά, περιλαμβάνει και κάποια αντικείμενα του Χριστόδουλου και φέρει προς τιμήν του το όνομά του. Και αυτό όπως και το Μουσείο της Μητρόπολης πραγματοποιήθηκαν με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Ερχονται, λοιπόν, για προγραμματισμένη επίσκεψη 10 ή 20 λεπτών και περνάει μισή ώρα. Μέχρι που οι άνδρες ασφαλείας αρχίζουν να φωνάζουν πως η ώρα πέρασε!».
Στο εσωτερικό αυτού του ναού έχουν φιλοξενηθεί ιστορικά γεγονότα. «Ολες αυτές οι τελετές θέλουν μια τεράστια προετοιμασία» εξηγεί ο πατέρας Θωμάς.
«Θυμάμαι την κηδεία του Χριστόδουλου, με το λαϊκό προσκύνημα στο οποίο συμμετείχαν χιλιάδες κόσμου με υπομονή. Εβλεπες νέα παιδιά να στέκονται πάνω από το φέρετρο, να βγάζουν το σκουλαρίκι και να το ρίχνουν μέσα. Κι εκείνες οι κραυγές των ανθρώπων «Χριστόδουλε, ζεις», «Δεν έχεις πεθάνει», «Ευλόγησέ μας».
Μία από τις στιγμές που κρατώ ήταν, επίσης, στην κηδεία του βασιλιά Κωνσταντίνου, όταν ένας από τους παρισταμένους είπε: «What a beautiful church!». Τους είπα τότε ότι «είναι ένας μικρός ναός, εσείς στην Ευρώπη έχετε τεράστιους καθεδρικούς, εμάς το στυλ του είναι διαφορετικό» και κάποιος μου απάντησε: «Ναι, είναι τεράστιοι αλλά εδώ αισθάνεσαι την πνευματικότητα». Από τις πιο πνευματικές μορφές που γνώρισα είναι ο βασιλιάς Κάρολος.
Μπήκε μέσα στην εκκλησία της Καπνικαρέας με μεγάλη ευλάβεια και ρωτούσε να μάθει. Σέβεται πολύ την Ορθοδοξία. Είναι ένας ευγενής άνθρωπος. Από την άλλη, με εντυπωσίασε η εγκαρδιότητα του Μακρόν και με συγκίνησε ο Πομπέο, ο υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής, του οποίου η σύζυγος είναι ορθόδοξη. Τους ξενάγησα στον ναό και στο Μουσείο, έμειναν για λίγο στη λειτουργία και το επόμενο καλοκαίρι που είχαν επισκεφθεί ιδιωτικά την Αθήνα ήρθαν απροειδοποίητα να με δουν».
«Να δώσεις μια ανάσα»
Και τελικά τι μένει από όλα αυτά; «Εχω ζήσει πολλά στη ζωή μου, πάρα πολλά» λέει ο Θωμάς Συνοδινός. «Η ανάπαυσή μου είναι η οικογένειά μου, η καλή μου σύζυγος, τα δυο κορίτσια μου και το εγγονάκι μου που υπεραγαπώ. Η ιεροσύνη μάς δίνει μεγάλες ευκαιρίες για αναστοχασμό, για να γινόμαστε εμείς πρώτα πιο ανθρώπινοι και πιο συνανθρώπινοι.
Πολλές φορές λέω πως ίσως γινόμαστε πιο καλοί άνθρωποι από αυτά που ακούμε από τους ανθρώπους παρά από αυτά που θα ακούσουν εκείνοι από εμάς. Είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι καλός παπάς.
Είναι να πιάσεις τον άλλον την ώρα που πονάει και να του δώσεις μια ανάσα. Να δεις έναν άνθρωπο που τον περιφρονούν και να του χαρίσεις ένα χαμόγελο.
Πώς να κατηγορήσεις κάποιον; Ποτέ δεν ξέρεις ένας άνθρωπος τι κρύβει μέσα του. Στον Βόλο έχω εξομολογήσει ιερόδουλη που με έκανε και έκλαιγα. Μου είπε τη ζωή της και έκλαιγα… Γι’ αυτό και αγαπώ την Αμοργό, να κάθομαι κάτω από τη Χοζοβιώτισσα το βράδυ, να βλέπω το Μοναστήρι και τα άστρα, να κάνω την προσευχή μου και να σκέφτομαι…».
Father Thomas is exceptional & self educated & that’s great story of him meeting legendary Kazantzakis – he was indeed a truth seeker
In today’s darkness … this priest is
the light that transforms HOPE to all of
us .
If one priest is able to make such a
difference , can you imagine how
different the world was going to
be if the Orthodox clergy as a whole
were the same like Father Synodinos
whom I head the honor to meet him
when I met The late Archbishop
Christodoulos at the offices of
Athens Metropolis on June 1998.
Στον σημερινό κόσμο που παντού σχεδόν επικρατεί σκοτάδι , ακόμη και
ένας πιστός έγγαμος κληρικός μπορεί
να ενσαρκώσει την ελπίδα της Σωτηρίας για όλους μας. Η Σωτηρία
δεν βρίσκεται σε τούτη τη μάταια ζωή,
τούτη η επί της γης ζωή είναι το
διαβατήριό μας προς την Σωτηρία, προς την επουράνια την αιώνια ζωή.
Η ιστορία του Πατρός Συνοδινού που
εγκατέλειψε τον πλούτον , τα σαλόνια
και την δόξα και να γίνει ένας ταπεινός
Λεβίτης για να υπηρετήσει την Εκκλησία του Χριστού και Θεού ημών
και φυσικά τον ταλαιπορημένο Χριστιανό που καθημερινά βιάζεται από
την πολιτεία με τις ανήθηκες ….. πράξεις της και την Κεφαλήν της
Εκκλησίας η οποία όχι μόνο κοφεύει
στις αποφάσεις της πολιτείας αλλά εν
πολλοίς συστρατεύεται με αυτήν , πρέπει να γίνει Ευαγγέλιο για όλους μας, πολύ δε περισσότερο για τους
κληρικούς και θέλω να πιστεύω πως
ευτυχώς υπάρχουν πολλοί ακόμη με
παρόμοιες ιστορίες , γι’αυτό και δεν
έχουμε ακόμη καταστραφεί.
Αν ήμουν Ιερατικός προϊστάμενος
αντί της ερμηνείας του Ευαγγελίου της
Κυριακής που είναι πλέον γνωστή , θα
διάβαζα τέτοιου είδους ιστορίες που
δεν είναι παραβολές αλλά αληθινά
ανθρώπινα παραδείγματα. Είμεθα όλοι
μικροί και μεγάλοι παιδιά και ιστορίες
όπως του Πατρός Συνοδινού , αγγίζουν
τις καρδιές μας και ενθαρρύνουν την
ελπίδα μας προς την Σωτηρία.
Είχα την τύχη να συναντήσω τον Πατέρα Συνοδινό τον Ιούνιο του 1998
στο ραντεβού μου με τον Μακαριστό
Αρχιεπίσκοπο Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο στα γραφεία της Μητροπόλεως Αθηνών λίγο μετά την
ενθρόνησή του. Τον είχα γνωρίσει σε
μια βάπτιση στη Χίο όταν ακόμη ήταν
Μητροπολίτης Δημητριάδας και έκτοτε
είχαμε επαφή.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του.
Συγχαρητήρια στο Helleniscope για
την σπουδαία ανάρτηση και για την
σωστή ενημέρωση που κάνει στις
δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες που το
ακολουθούν.
Wish Fr. Thomas was in America.
A genuine Geronda.
Από όλους τους συνεργάτες του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, ο μόνος που παρέμεινε στη θέση του και επί Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου! Αυτό από μόνο του λέει πολλά…
Ποία η σχέση του με την Αθηναΐκή Λέσχη ;