If the Ottoman vision of global consolidation of Sunni Islam is symbolized by the capture of Jerusalem and Al-Aqsa, as is often preached by the modern “sultan”, the corresponding redemptive repulsion of the free Christian world is the recovery of Constantinople. Both are relatively unlikely, you might think, but since one is finally being shown, it totally legitimizes the response with the second: “Jerusalem and Al-Aqsa you? Constantinople and Hagia Sophia we!”
One would certainly expect the Christian “counterpart” to Erdoğan ‘s incendiary declarations to be uttered from Greek or, in any case, from Orthodox lips whispering ” En Tuto Nika “. Not from Protestant Americans!
But, as we know very well, a whole class of politicians and academics is now emerging in our country who, in recent years, have taken care to shove the Byzantine history of the country into the closet, marginalizing and ridiculing any references to it. Anything that comes from the eastern fringes of the once mighty Byzantine Empire is considered de facto regressive, irrational, and, finally, Russian-inspired. Unsuitable therefore… for eating in “European Greece” which belongs “to the (German) West”. Byzantium is ostracized as a “historical parenthesis”, just like Kapodistrias, “the Tsar’s man”…
In the same sense, the leading role of Hellenism in global Orthodoxy is ignored and marginalized. Gradually, the concept of “Greek Orthodox” is abolished, and the Christians of the East, now an endangered species, even though they raise their hands in supplication towards their religious cradle, are defiantly ignored. Today’s Greece does not want to know them.
Indeed, the same as the Ecumenical Patriarchate, which has turned into an administrative agency disrespectful to Christians, with particular expertise in practicing divisive practices in the ranks of Orthodoxy whose ultimate goal is the dissolution of its cohesion for the benefit of other doctrines. The current Patriarch, who blessed (literally) a few years ago the start of the Turkish operations in Syria , cannot be considered as a point of reference for the Orthodox everywhere , as it is clear that the terms of hostage imposed on him by the Turkish state, perhaps third parties, dramatically limit the scope of his mission.
Therefore, in front of this veil of silence that is raised by those most competent to speak about what is happening in Syria, but also about the ultimate goals of the spread of the radical Islamic movement, third parties were found to be speaking! And the worshipful and fearful Greek state didn’t like that, apparently because it might anger Erdogan.
In the opinion of some Greek politicians who rule the country, not even foreigners have the right to proclaim their desire for the liberation of Constantinople. It is normal for the Turks to say that they want to reach Jerusalem. But reminding who historically belongs to Vasilevousa is picturesque…
It started with a t-shirt worn by Stephen Bannon, Donald Trump ‘s long-time adviser and well-known American journalist. On a black background, with a white crusader’s sword and shield, the shirt read “Free Constantinople”. Adonis Georgiadis didn’t like that at all. He considered it picturesque or, in any case, an unwelcome provocation to our friends the Turks. He himself, who in each of his posts includes an “I stand with Israel”, maybe he can be washed away from his earlier anti-Semitic delusions, was bothered by something that only bothers the Turks!
At this point, we must clarify the following: the use of the term “Constantinople” instead of “Istanbul” which is often chosen by the Greek Ministry of Foreign Affairs but also the Prime Minister’s Office(!), is ubiquitous among educated conservative Americans, and not only, of origin. Because it is clear that they have a better historical awareness of the issue than many Greek professionals of revisionism, who are enlisted in the burying of Byzantine history .
It is also true that in the camp of Trump’s “crusaders” there is an unprecedented anti-Islamic atmosphere, which fatally turns or tends to turn against Turkey, since it is projected as the leader of the Islamic movement in its “militant” version. Several well-known supporters of the new president express extremely negative judgments about Turkey’s perennial role at the expense of the Christians of Asia Minor, while I remind you that Elon Musk himself has made references to Istanbul in his posts.
Will you say to me: “Is it time to take the City?” Well, probably not, especially since we cannot even protect the current Greek territory very well. But anything that pits Turkey against the civilized world, and for that matter the US (rather than German Europe, which acts as Erdoğan’s partner), should excite us. To make us jump in with both feet.
Greece must bet on this looming confrontation of Turkish-driven Islamic bigotry with the new US government, in which Israel seems to be involved at last. Israel, although it may have helped by tolerating the fall of Assad, does not seem at all happy with the new situation leading to a theocratic regime of a rigid Taliban-style dictatorship .
The Israeli Foreign Minister made his annoyance clear with an extremely unusual post in diplomatic times, in which he essentially denounced his Greek counterpart, George Gerapetritis , for the lack of Greek interest in what is happening in the region, and especially for the fate of the Greek Orthodox and of the other religious minorities of Syria. From the style of the post, it seemed as if the Israeli made a kind of transition to Athens . And the truth is that the Greek government remains persistently silent about what is depressingly happening in Syria. He brought back some 30 Greeks with passports, abandoned them in the hot spots with the smugglers(!), and didn’t even talk about the rest. Those who raise the Byzantine banners and run to fill the churches with a pomp and splendor that the Metropolis of Athens would envy are not a field of interest for the diplomacy of Gerapetritis…
Well, it’s disgraceful that a Greek minister mocks a foreigner – and not by chance – because he wore a t-shirt for Istanbul . It shows the rotting of the national consciousness by professionals in power, who serve other interests. Kapodistrias once spoke of “friends” of foreigners. But he probably did not imagine that, 200 years after the liberation, we would end up voting for supporters of the Turks…
(*) Giorgos Harvalias is a journalist and political analyst, specialized in geostrategic issues. He was born in Athens and graduated from Moraitis School. He completed his undergraduate studies at the Economics Department of the Law School of the University of Athens and continued for postgraduate studies at the University of Kent, Great Britain.
==========================
Ποιους ενοχλούν οι αναφορές στην Κωνσταντινούπολη;
Είναι κατάντημα να φτάνει Ελληνας υπουργός να ειρωνευτεί κάποιον ξένο -και όχι τυχαίο- επειδή φόρεσε ένα μπλουζάκι για την απελευθέρωση της Βασιλεύουσας. Δείχνει τη σήψη της εθνικής συνείδησης από επαγγελματίες της εξουσίας, οι οποίοι υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα
Του Γιώργου Χαρβαλιά (*)
Αν το οθωμανικό όραμα παγκόσμιας εδραίωσης του σουνιτικού Ισλάμ συμβολίζεται με την κατάληψη της Ιερουσαλήμ και του Αλ-Ακσα, όπως συχνά ευαγγελίζεται ο σύγχρονος «σουλτάνος», το αντίστοιχο λυτρωτικό απωθημένο του ελεύθερου χριστιανικού κόσμου είναι η ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Σχετικώς απίθανα και τα δύο, μπορεί να σκεφτείτε, αλλά, εφόσον εσχάτως προβάλλεται το ένα, νομιμοποιείται απολύτως η απάντηση με το δεύτερο: «Ιερουσαλήμ και Αλ-Ακσα εσείς; Κωνσταντινούπολη και Αγια-Σοφιά εμείς!»
Θα περίμενε βεβαίως κανείς ο χριστιανικός «αντίλογος» στις εμπρηστικές εξαγγελίες του Ερντογάν να εκφέρεται από ελληνικά ή, εν πάση περιπτώσει, από ορθόδοξα χείλη που σιγολαλούν το «Εν Τούτω Νίκα». Οχι από προτεστάντες Αμερικανούς!
Αλλά, όπως γνωρίζουμε πολύ καλά, στη χώρα μας αναφύεται πλέον μια ολόκληρη τάξη πολιτικών και πανεπιστημιακών που τα τελευταία χρόνια έχει φροντίσει να χώσει στο χρονοντούλαπο τη βυζαντινή ιστορία της χώρας, περιθωριοποιώντας και χλευάζοντας οποιεσδήποτε αναφορές σε αυτήν. Οτιδήποτε προέρχεται από τις ανατολικές παρυφές της πάλαι ποτέ πανίσχυρης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας θεωρείται ντε φάκτο οπισθοδρομικό, ψεκασμένο, εσχάτως δε και ρωσοκινούμενο. Ακατάλληλο επομένως…προς βρώσιν στην «ευρωπαϊκή Ελλάδα» που ανήκει «εις την (γερμανικήν) Δύσιν». Το Βυζάντιο εξοστρακίζεται ως «ιστορική παρένθεση», όπως ακριβώς και ο Καποδίστριας, «ο άνθρωπος του Τσάρου»…
Κατά την ίδια έννοια, παραγνωρίζεται και περιθωριοποιείται ο ηγετικός ρόλος του Ελληνισμού στη παγκόσμια Ορθοδοξία. Σταδιακά, η έννοια του «Ελληνορθοδόξου» καταργείται, και οι χριστιανοί της Ανατολής, είδος υπό εξαφάνιση πλέον, παρότι υψώνουν τα χέρια τους παρακλητικά προς τη θρησκευτική τους κοιτίδα, αγνοούνται προκλητικά. Η σημερινή Ελλάδα δεν θέλει να τους ξέρει.
Το ίδιο ασφαλώς και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που έχει μεταβληθεί σε μια ανυπόληπτη για τους χριστιανούς διοικητική υπηρεσία, με ιδιαίτερη εξειδίκευση στην άσκηση διχαστικών πρακτικών στις τάξεις της Ορθοδοξίας που τελικό στόχο έχουν τη διάλυση της συνοχής της προς όφελος άλλων δογμάτων. Ο σημερινός Πατριάρχης, που ευλόγησε (κατά κυριολεξία) πριν από μερικά χρόνια την έναρξη των τουρκικών επιχειρήσεων στη Συρία, δεν μπορεί να λογίζεται ως σημείο αναφοράς των απανταχού ορθοδόξων, καθώς είναι φανερό ότι οι όροι ομηρίας που του έχει επιβάλει το τουρκικό κράτος, ίσως και τρίτοι παράγοντες, περιορίζουν δραματικά το εύρος της αποστολής του.
Μπροστά λοιπόν σε αυτό το πέπλο σιωπής που ορθώνεται από τους κατεξοχήν αρμόδιους να μιλήσουν σχετικά με όσα συμβαίνουν στην Συρία, αλλά και στους απώτερους στόχους εξάπλωσης του ριζοσπαστικού ισλαμικού κινήματος, βρέθηκαν να μιλούν τρίτοι! Και αυτό δεν άρεσε στο προσκυνημένο και φοβικό ελληνικό κράτος, προφανώς επειδή μπορεί να προκαλέσει τον θυμό του Ερντογάν.
Κατά τη γνώμη κάποιων Ελλήνων πολιτικών που κυβερνούν τη χώρα, ούτε οι ξένοι έχουν δικαίωμα να διαλαλούν την επιθυμία τους για απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης. Το να λένε οι Τούρκοι ότι θέλουν να φτάσουν μέχρι την Ιερουσαλήμ είναι φυσιολογικό. Αλλά το να θυμίζουμε σε ποιον ανήκει ιστορικά η Βασιλεύουσα αποτελεί γραφικότητα…
Η αρχή έγινε με ένα μπλουζάκι που φόρεσε ο Στίβεν Μπάνον, ο πολύπειρος σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ και πασίγνωστος Αμερικανός δημοσιογράφος. Σε μαύρο φόντο, με ένα λευκό σπαθί και ασπίδα σταυροφόρου, η μπλούζα έγραφε «Ελευθερώστε την Κωνσταντινούπολη». Κι αυτό δεν άρεσε καθόλου στον Αδωνι Γεωργιάδη. Το θεώρησε γραφικότητα ή, εν πάση περιπτώσει, άγαρμπη προβοκάτσια στους φίλους μας τους Τούρκους. Ο ίδιος, που σε κάθε του ανάρτηση κοτσάρει και ένα «I stand with Israel», μήπως μπορέσει και ξεπλυθεί από τα παλαιότερα αντισημιτικά του παραληρήματα, ενοχλήθηκε από κάτι που ενοχλεί μόνο τους Τούρκους!
Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινίσουμε τα εξής: η χρήση του όρου «Κωνσταντινούπολη» αντί του «Ιστανμπούλ» που επιλέγει συχνά πυκνά το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και το Γραφείο του Πρωθυπουργού(!), είναι εξαιρετικά συχνή στους μορφωμένους Αμερικανούς συντηρητικής, και όχι μόνο, προέλευσης. Γιατί είναι φανερό ότι έχουν αρτιότερη ιστορική επίγνωση του ζητήματος από πολλούς Ελληνες επαγγελματίες του αναθεωρητισμού, οι οποίοι επιστρατεύονται στο θάψιμο της βυζαντινής ιστορίας.
Είναι αλήθεια επίσης ότι στο στρατόπεδο των «σταυροφόρων» του Τραμπ επικρατεί μια πρωτόγνωρα αντι-ισλαμική ατμόσφαιρα, που μοιραία στρέφεται ή τείνει να στραφεί κατά της Τουρκίας, καθόσον αυτή προβάλλεται ως ηγέτιδα του ισλαμικού κινήματος στη «μαχητική» του (militant)εκδοχή. Αρκετοί επώνυμοι υποστηρικτές του νέου προέδρου εκφέρουν εξαιρετικά αρνητικές κρίσεις για τον διαχρονικό ρόλο της Τουρκίας εις βάρος των χριστιανών της Μικράς Ασίας, ενώ θυμίζω ότι αναφορές στην Κωνσταντινούπολη έχει κάνει σε αναρτήσεις του και ο ίδιος ο Ιλον Μασκ.
Θα μου πείτε: «Ηρθε η ώρα να πάρουμε την Πόλη;» Ε, μάλλον όχι, ειδικά από την ώρα που ούτε τη σημερινή ελληνική επικράτεια δεν μπορούμε καλά καλά να προστατεύσουμε. Αλλά οτιδήποτε φέρνει σε αντιπαράθεση την Τουρκία με τον πολιτισμένο κόσμο, και εν προκειμένω με τις ΗΠΑ (και όχι με τη γερμανική Ευρώπη, που λειτουργεί ως συνεταίρος του Ερντογάν), θα έπρεπε να μας ενθουσιάζει. Να μας κάνει να χοροπηδάμε και με τα δύο πόδια.
Η Ελλάδα οφείλει να ποντάρει σε αυτή τη διαφαινόμενη αντιπαράθεση του τουρκοκινούμενου ισλαμικού μεγαλοϊδεατισμού με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ, στην οποία εσχάτως φαίνεται να εμπλέκεται και το Ισραήλ. Το Ισραήλ, παρότι μπορεί να βοήθησε με την ανοχή του στην πτώση του Ασαντ, δεν φαίνεται καθόλου ευχαριστημένο με τη νέα κατάσταση που οδηγεί σε ένα θεοκρατικό καθεστώς στυγνής δικτατορίας, τύπου Ταλιμπάν.
Την ενόχλησή του έκανε φανερή ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών με μια εξαιρετικά ασυνήθιστη στα διπλωματικά χρονικά ανάρτηση, στην οποία εγκαλούσε ουσιαστικά τον Ελληνα ομόλογό του, Γιώργο Γεραπετρίτη, για την έλλειψη ελληνικού ενδιαφέροντος γύρω από τα τεκταινόμενα στην περιοχή, και ιδιαίτερα για την τύχη των Ελληνορθοδόξων και των άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων της Συρίας. Από το ύφος της ανάρτησης φαινόταν σαν ο Ισραηλινός να έκανε ένα είδος διαβήματος στην Αθήνα. Και η αλήθεια είναι ότι για όσα καταθλιπτικά συμβαίνουν στη Συρία η ελληνική κυβέρνηση κρατά επίμονη σιωπή. Εφερε πίσω καμιά 30αριά Ελληνες με διαβατήρια, τους παράτησε στα hot spots με τους λαθραίους(!), και για τους υπολοίπους ούτε κουβέντα. Αυτοί που υψώνουν τα βυζαντινά λάβαρα και τρέχουν να γεμίσουν τις εκκλησίες με κατάνυξη και λαμπρότητα που θα ζήλευε η Μητρόπολη Αθηνών δεν αποτελούν πεδίο ενδιαφέροντος για τη διπλωματία του Γεραπετρίτη…
Ε, λοιπόν, είναι πραγματικά κατάντημα να φτάνει Ελληνας υπουργός να ειρωνευτεί κάποιον ξένο -και όχι τυχαίο- επειδή φόρεσε ένα μπλουζάκι για την Κωνσταντινούπολη. Δείχνει τη σήψη της εθνικής συνείδησης από επαγγελματίες της εξουσίας, οι οποίοι υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα. Για «φιλήκοους» των ξένων μιλούσε κάποτε ο Καποδίστριας. Αλλά μάλλον δεν φανταζόταν πως θα φτάναμε, 200 χρόνια μετά την απελευθέρωση, να ψηφίζουμε και φιλήκοους των Τούρκων…
(*) Ο Γιώργος Χαρβαλιάς είναι δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής, εξειδικευμένος σε θέματα γεωστρατηγικής. Γεννήθηκε στην Αθήνα και αποφοίτησε από τη Σχολή Μωραΐτη. Ολοκλήρωσε τον προπτυχιακό κύκλο σπουδών του στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε για μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο του Κεντ της Μεγάλης Βρετανίας.
