By Nikos Igglessis
What happened on April 2, with Trump’s announcements to impose tariffs on products imported into the US, is not a trade war, it is a revolution to overthrow the dominant system of globalization.
In a trade war, the system of capital accumulation and production of goods is not challenged, it is simply an attempt to redistribute shares between the warring parties. Now, we have something very different. The interconnected world is challenged, the global economic structure is challenged, the famous supply chains are challenged, and another order of things is created.
Trump, in his attempt to defend the national interests of the United States, is demolishing (consciously or unconsciously, it is immaterial) the edifice of globalization as it has been shaped for at least the last thirty-five years. Trump’s revolution has just begun, and it is not sure that it will prevail, despite the undeniable economic and military power of the United States. Globalists are rallying from Europe to China and seeking “the restoration of the Bourbons.” They are also organizing popular demonstrations against him, in America and Europe.
American tariffs, we are told, are an attack on global prosperity! Have they really seen this global prosperity? They probably mean the prosperity of multinational corporations. Tariffs, they are told, will cause recession and inflation. They mean the inevitable upheavals that come with any radical change in the economic model until the new one is established.
The tariffs, we are told, that will raise prices will ultimately be paid for by consumers. True, but only as long as consumers continue to buy the more expensive imported products and do not replace them with cheaper domestic ones. Habits take time to change, of course, but consumers are not that masochistic.
Domestic supply, we are told, will not be able to meet the increased demand. The truth is that in some sectors it may take some time to restructure production and make new investments. However, the American economy has enormous productive potential and will quickly adapt to the demands of increased demand. That is why the revolution against globalization could only begin in the United States. Any other smaller country would be crushed by the onslaught of the markets.
Trump did not invent tariffs. They have existed throughout the history of humanity. From city-states and ancient empires to the modern era. Great powers and colonial empires imposed tariff walls with two goals: a) To protect their domestic production from foreign competition and b) To increase their state revenues, which were used for further development.
When powerful states achieved a sufficient concentration of production (large businesses) and capital (banks), they then demanded the establishment of free trade in order to exploit everyone else.
Free trade is not fair trade because the same products can be produced in countries with very different labor costs, energy prices, tax regimes, and environmental legislation, while in some cases, they are favored by direct or indirect subsidies. Free trade is profitable for the big and destructive for all small producers. As Aristotle said: “The greatest inequality is equality between unequals.”
After World War II, in 1947, the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT) was created under the UN with the aim of reducing tariffs and freeing trade from restrictions, barriers and other administrative measures. Many multi-year rounds of negotiations followed, each time achieving a reduction in tariffs. In the Uruguay Round (1986-1994), agricultural products and services were included in the tariff reductions, while GATT was replaced by the World Trade Organization (WTO). The last Round, the Doha Round (1996-2008), ended in a stalemate.
During his first term, Donald Trump refused to ratify the Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) between the EU and the US, which the Obama administration had prepared. He withdrew the US from the Trans-Pacific Partnership (TPP) and revised the North American Free Trade Agreement (NAFTA) between the US, Canada and Mexico. He had them all figured out and everyone tried, “tooth and nail”, not to re-elect him.
Since the beginning of his second term, Trump has imposed 25% tariffs on steel and aluminum imports and 25% on car imports before we get to the day of April 2 that “shocked the world” or “Independence Day” as Trump called it. In addition to a general 10% tariff on all American imports from any country, much higher tariffs have been imposed on the main US trade competitors. In China 34%, in Taiwan 32%, in India 26%, in South Korea 25%, in Japan 24% and in the EU, which of course includes our country, 20%.
Greece has progressively suffered the effects of free trade since its accession in 1981 to the then EEC, which evolved into the current EU. The weak Greek agriculture, crafts, and industry shrank to the point of the disappearance of many sectors due to uncontrolled imports not only from the developed countries of the Union but also from low-cost third countries with which the EU has signed customs agreements with low tariffs.
While the United States, with a trade deficit of just under 5% of GDP, is making a historic turn towards protectionism, Greece, with a trade deficit of approximately 15% of GDP, declares through K. Mitsotakis: “We are a country that advocates free trade.” Until the final disappearance, we would supplement it.
If one takes into account the suppression of illegal immigration, the universal rejection of the WOKE agenda, the denial of the false narrative of “anthropogenic climate change” and the rapprochement with Putin’s Russia, then President Trump is a truly mortal threat to the system of globalization. Many globalists are already expressing the wish that: “This chapter will last as short as possible.” What are they hoping for?
P.S. Two days after Trump’s announcements, last Friday, April 4, the price of precious metals (gold, platinum, silver) stabilized after falling. On the contrary, the prices of industrial metals (aluminum, nickel, copper, lead, tin, etc.) fell. The prices of most basic agricultural and livestock products also declined. Finally, the price of oil (Brent) fell by 5.37% to $ 66 per barrel and natural gas by 7.25%. The stock market bubble continued to deflate at a rapid pace. All this may mean market forecasts for economic stagnation or even recession, but not for inflation. In the coming days we will see how the markets will move.
===================
Η επανάσταση του Ντόναλντ Τραμπ
Του Νίκου Ιγγλέση
Αυτό που έγινε στις 2 Απριλίου, με τις ανακοινώσεις Τραμπ για την επιβολή δασμών στα προϊόντα που εισάγονται στις ΗΠΑ, δεν είναι εμπορικός πόλεμος, είναι μια επανάσταση για την ανατροπή του κυρίαρχου συστήματος της παγκοσμιοποίησης.
Σ’ έναν εμπορικό πόλεμο δεν αμφισβητείται το σύστημα συσσώρευσης κεφαλαίου και παραγωγής αγαθών, απλώς επιχειρείται μια ανακατανομή των μεριδίων μεταξύ των αντιμαχομένων πλευρών. Τώρα έχουμε κάτι πολύ διαφορετικό. Αμφισβητείται ο διασυνδεδεμένος κόσμος, αμφισβητείται η παγκόσμια οικονομική δομή, αμφισβητούνται οι περίφημες εφοδιαστικές αλυσίδες και δημιουργείται μια άλλη τάξη πραγμάτων.
Ο Τραμπ επιχειρώντας να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών κατεδαφίζει (συνειδητά ή ασυνείδητα είναι αδιάφορο) το οικοδόμημα της παγκοσμιοποίησης όπως έχει διαμορφωθεί τουλάχιστον τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια. Η επανάσταση του Τραμπ μόλις ξεκίνησε και δεν είναι βέβαιο ότι θα επικρατήσει, παρά την αναμφισβήτητη οικονομική και στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ. Οι γκλομπαλιστές συσπειρώνονται από την Ευρώπη μέχρι την Κίνα και επιδιώκουν «την παλινόρθωση των Βουρβόνων». Οργανώνουν και λαϊκές διαδηλώσεις εναντίον του, σε Αμερική και Ευρώπη.
Οι αμερικανικοί δασμοί, μας λένε, είναι μια επίθεση στην παγκόσμια ευημερία! Αλήθεια που την είδαν αυτήν την παγκόσμια ευημερία; Μάλλον την ευημερία των πολυεθνικών επιχειρήσεων εννοούν. Οι δασμοί, μας λένε, θα προκαλέσουν ύφεση και πληθωρισμό. Εννοούν τις αναπόφευκτες αναταράξεις που προκαλούνται σε κάθε ριζική αλλαγή του οικονομικού μοντέλου, μέχρι να σταθεροποιηθεί το καινούργιο.
Τους δασμούς, μας λένε, που θα αυξήσουν τις τιμές, θα τους πληρώσουν τελικά οι καταναλωτές. Σωστά, αλλά, μόνον εφ’ όσον οι τελευταίοι εξακολουθούν να αγοράζουν τα ακριβότερα εισαγόμενα προϊόντα και δεν τα αντικαταστήσουν από τα φθηνότερα πλέον εγχώρια. Οι συνήθειες βέβαια χρειάζονται λίγο χρόνο για να αλλάξουν, αλλά οι καταναλωτές δεν είναι και τόσο μαζοχιστές.
Η εγχώρια προσφορά, μας λένε, δε θα μπορέσει να καλύψει την αυξημένη ζήτηση. Η αλήθεια είναι ότι σε ορισμένους κλάδους ίσως χρειαστεί κάποιος χρόνος για αναδιάρθρωση της παραγωγής και νέες επενδύσεις. Όμως, η αμερικανική οικονομία έχει τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες και γρήγορα θα προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της αυξημένης ζήτησης. Γι’ αυτό η επανάσταση κατά της παγκοσμιοποίησης μόνο από της ΗΠΑ θα μπορούσε να ξεκινήσει. Κάθε άλλη μικρότερη χώρα θα συνθλιβόταν από την επίθεση των αγορών.
Ο Τραμπ δεν ανακάλυψε τους δασμούς. Αυτοί υπήρχαν σ’ όλη την ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας. Από τις πόλεις-κράτη και τις αρχαίες αυτοκρατορίες μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Οι μεγάλες δυνάμεις και οι αποικιακές αυτοκρατορίες επέβαλλαν δασμολογικά τείχη με δύο στόχους: α) Να προστατεύσουν την εγχώρια παραγωγή τους από τον εξωτερικό ανταγωνισμό και β) Να αυξήσουν τα κρατικά έσοδά τους, που χρησιμοποιούνταν για περεταίρω ανάπτυξη.
Όταν τα ισχυρά κράτη επιτύγχαναν ικανή συγκέντρωση της παραγωγής (μεγάλες επιχειρήσεις) και του κεφαλαίου (τράπεζες), τότε απαιτούσαν την καθιέρωση του ελεύθερου εμπορίου, προκειμένου να εκμεταλλευτούν όλους τους υπόλοιπους.
Το ελεύθερο εμπόριο δεν είναι δίκαιο εμπόριο, γιατί τα ίδια προϊόντα μπορούν να παράγονται σε χώρες με πολύ διαφορετικό κόστος εργασίας, διαφορετικές τιμές ενέργειας, διαφορετικό φορολογικό καθεστώς, διαφορετική περιβαλλοντική νομοθεσία, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις ευνοούνται από άμεσες ή έμμεσες επιδοτήσεις. Το ελεύθερο εμπόριο είναι επικερδές για τους μεγάλους και καταστροφικό για όλους τους μικρούς παραγωγούς. Όπως είχε πει ο Αριστοτέλης: «Η μεγαλύτερη ανισότητα είναι η ισότητα μεταξύ ανίσων».
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1947, δημιουργήθηκε, υπό τον ΟΗΕ, η Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (GATT) με στόχο τη μείωση των δασμών και την απελευθέρωση του εμπορίου από περιορισμούς, φραγμούς και άλλα διοικητικά μέτρα. Ακολούθησαν πολλοί Γύροι πολυετών διαπραγματεύσεων με κάθε φορά να επιτυγχάνεται μια μείωση των δασμών. Στο Γύρο της Ουρουγουάης (1986-1994) στις μειώσεις των δασμών συμπεριελήφθησαν τα αγροτικά προϊόντα και οι υπηρεσίες, ενώ η GATT αντικαταστάθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ). Ο τελευταίος Γύρος, αυτός της Ντόχα (1996-2008), κατέληξε σε αδιέξοδο.
Κατά την πρώτη θητεία του, ο Ντόναλντ Τραμπ αρνήθηκε να επικυρώσει τη Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Σχέση (TTIP) μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ, που είχε προετοιμάσει η προεδρία Ομπάμα. Απέσυρε τις ΗΠΑ από τη Συμφωνία Συνεργασίας των δύο Πλευρών του Ειρηνικού (TTP) και αναθεώρησε τη Συμφωνία Διεθνούς Εμπορίου (NAFTA) μεταξύ ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικού. Τους είχε προϊδεάσει όλους και όλοι προσπάθησαν, «με νύχια και με δόντια», να μην επανεκλεγεί.
Από τις αρχές της δεύτερης θητείας του ο Τραμπ επέβαλε δασμούς 25% στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου και 25% στις εισαγωγές αυτοκινήτων πριν φτάσουμε στην ημέρα της 2ας Απριλίου που «συντάραξε τον κόσμο» ή την «Ημέρα Ανεξαρτησίας» όπως την ονόμασε ο Τραμπ. Εκτός από ένα γενικό δασμό 10% σ’ όλες τις αμερικανικές εισαγωγές από οποιαδήποτε χώρα, επιβλήθηκαν πολύ υψηλότεροι δασμοί στους κύριους εμπορικούς ανταγωνιστές των ΗΠΑ. Στην Κίνα 34%, στην Ταϊβάν 32%, στην Ινδία 26%, στη Ν. Κορέα 25%, στην Ιαπωνία 24% και στην ΕΕ, στην οποία συμπεριλαμβάνεται φυσικά και η χώρας μας, 20%.
Η Ελλάδα υπέστη προοδευτικά τις επιπτώσεις του ελεύθερου εμπορίου από την ένταξή της το 1981 στην τότε ΕΟΚ, που μετεξελίχθηκε στη σημερινή ΕΕ. Η αδύναμη ελληνική γεωργία, βιοτεχνία και βιομηχανία συρρικνώθηκαν, μέχρι εξαφανίσεως πολλών κλάδων, λόγω των ανεξέλεγκτων εισαγωγών όχι μόνο από τις ανεπτυγμένες χώρες της Ένωσης, αλλά και από τρίτες χώρες χαμηλού κόστους με τις οποίες η ΕΕ έχει υπογράψει τελωνιακές συμφωνίες με χαμηλούς δασμούς.
Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες με έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιό τους κάτι λιγότερο από 5% του ΑΕΠ κάνουν μια ιστορική στροφή στον προστατευτισμό, η Ελλάδα, με έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιό της περίπου 15% του ΑΕΠ της, δηλώνει δια του Κ. Μητσοτάκη: «Είμαστε μια χώρα υπέρμαχη του ελεύθερου εμπορίου». Μέχρι της τελικής εξαφάνισης, θα συμπληρώναμε εμείς.
Αν στην επιβολή των δασμών συνυπολογίσει κανείς την καταστολή της λαθρομετανάστευσης, την καθολική απόρριψη της WOKE ατζέντας, την άρνηση του έωλου αφηγήματος περί «ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής» και την επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία του Πούτιν, τότε ο Πρόεδρος Τραμπ είναι μια πραγματικά θανάσιμη απειλή για το σύστημα της παγκοσμιοποίησης. Πολλοί γκλομπαλιστές εκφράζουν ήδη την ευχή ότι: «Αυτό το κεφάλαιο θα διαρκέσει όσον το δυνατόν λιγότερο». Σε τι άραγε ελπίζουν;
Υ.Γ. Δύο μέρες μετά τις ανακοινώσεις Τραμπ, την περασμένη Παρασκευή 4 Απριλίου η τιμή των πολύτιμων μετάλλων (χρυσός, πλατίνα, άργυρος) αφού υποχώρησε στη συνέχεια σταθεροποιήθηκε. Αντίθετα υποχώρησαν οι τιμές στα βιομηχανικά μέταλλα (αλουμίνιο, νικέλιο, χαλκός, μόλυβδος, κασσίτερος κ.α.). Υποχώρηση παρουσίασαν και οι τιμές των περισσότερων βασικών αγροτικών-κτηνοτροφικών προϊόντων. Τέλος η τιμή του πετρελαίου (Brent) υποχώρησε κατά 5,37% στα 66 $ το βαρέλι και του φυσικού αερίου κατά 7,25%. Η φούσκα των χρηματιστηρίων συνέχισε να ξεφουσκώνει με γοργό ρυθμό. Όλα αυτά μπορεί να σημαίνουν προβλέψεις των αγορών για οικονομική στασιμότητα ή και ύφεση, αλλά όχι για πληθωρισμό. Τις επόμενες μέρες θα δούμε πώς θα κινηθούν οι αγορές.
Το αρθρο γραφει:
“Εκτός από ένα γενικό δασμό 10% σ’ όλες τις αμερικανικές εισαγωγές από οποιαδήποτε χώρα, επιβλήθηκαν πολύ υψηλότεροι δασμοί στους κύριους εμπορικούς ανταγωνιστές των ΗΠΑ. Στην Κίνα 34%, στην Ταϊβάν 32%, στην Ινδία 26%, στη Ν. Κορέα 25%, στην Ιαπωνία 24% και στην ΕΕ, στην οποία συμπεριλαμβάνεται φυσικά και η χώρας μας, 20%.”
Αυτοι οι αντισταθμιστικοι δασμοί σε ξενες χωρες ειναι περιπου στο μισο απο τους δασμους που οι αναφερομενες χωρες εχουν επιβαλει σε προιοντα που εισαγουν απο ΗΠΑ για πολλα χρονια!
Ο έξυπνος επιχειρηματίας ,
μεταχειρίζεται τον κάθε πελάτη του
ανάλογα με το πορτοφόλι του και τα χούγια του.
Όταν ο πελάτης δεν προσαρμόζεται με
τους όρους της αγοράς και των
συμφωνιών , ο Επιχειρηματίας θα βρεί
τον τρόπο να τον υποχρεώσει.
Στην πολιτική και την επιχειρηματικότητα λέγονται πράγματα
που δεν γίνονται και γίνονται πράγματα που δεν λέγονται.
Με αυτά τα κόλπα όμως καπετάνιο, θα βλέπουμε το ελληνικό ελαιόλαδο και τα υπόλοιπα ελληνικά προϊόντα με τα κυάλια!