source – tasthyras.wordpress.com
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ
The chanters of Paphos “empty” the Archbishop and stand in favor of Tychikos, despite the climate of terrorism imposed by Archbishop George
By George Anastasiou, Theologian
Athens, 31 – 7 – 2025
In a very important move in favor of their canonical Metropolitan, Metropolitan of Paphos Tychikos, the entire chanting world of Paphos proceeded by sending two important letters a few days ago to the Ecumenical Patriarch Bartholomew and to the Holy Synod of the Church of Cyprus, with which they indirectly but clearly “sing” to the Archbishop and stand in favor of the return of Tychikos.
The letters are signed by more than 100 cantors, readers and students of the Church Music School of the Metropolis, that is, almost the entire chanting world of Paphos.
The importance of the letters lies not only in their content but mainly in the fact that the cantors, with their action, defied the climate of terrorism that the Archbishop, who has irregularly and illegally installed himself as the Vicar of the Metropolis of Paphos, is trying to impose. It is now known even in ecclesiastical circles in Greece that any clergyman of Paphos who dares to speak out in favor of the Tychikos falls into the crosshairs of the Vicar, with adverse consequences for the clergyman. The fact that the chanters dared to sign two letters in favor of Tychikos, disregarding the consequences they might suffer, multiplies the importance of their action, demonstrates their genuine ecclesiastical ethos and reveals the authenticity and credibility of their testimony.
In their letter to the Ecumenical Patriarch, the Paphite chanters consider the demotion of Metropolitan Tychikos as “a temptation of the devil, who attempts to sow discord and division within the Church”.
They then briefly refer to the efforts of Metropolitan Tychikos for the spiritual upliftment of the Metropolis of Paphos and in particular to “things concerning the chanters and the patristic music in general”.
After emphasizing that “the bishop Mr. Tychikos, upon his enthronement, demonstrated unprecedented care and concern for us who are concerned with the art of chanting”, referring to specific actions by which he manifested this interest: a) establishing, for the first time in Paphos, a chanting choir that participated in every worship and spiritual event. b) establishing, following the suggestion of the chanters, for the first time in Paphos, a School of Byzantine Music in which dozens of young children study church music “providing hope for the prosperous course of the art of chanting in our Metropolis, which is chronically facing a serious problem of staffing the sacred lecterns”. c) organization of “the first-ever gatherings of chanters”, and d) according to the chanters, Metropolitan Tychikos “did great honor to our ministry, exhorting and encouraging”.
The 100 chanters of Paphos particularly emphasize the humble ethos and mentality of their Metropolitan, which, on the occasion of the temptation of demotion, became evident beyond Cyprus. They note verbatim: “We especially admired his humility, as he often seeks information from us about the order and ritual of the services, willingly accepting our suggestions and recommendations”.
The Paphite chanters make special mention of Metropolitan Tychicus’ care for the youth and conclude with a plea to the Ecumenical Patriarch: “This High Priest surrounded us with paternal love, the memory of which prompted us to communicate with your Most Divine Mother, All-Holiness, in this way. Having briefly explained these things, we fall reverently, falling at your all-holy right hand, wishing that the Mother Church may demonstrate her usual extreme charity, condescension and affection for our father, judging according to her wisdom and according to the will of our Lord Jesus Christ.”
The letter sent by the more than 100 chanters, readers and students of Paphos to Archbishop George and to all the Bishops of Cyprus is of a similar content of support for their canonical Metropolitan, Metropolitan Tychikos.
For us who live outside Cyprus, but have been scandalized and angered by the extremely inappropriate and anti-ecclesiastical behavior of Archbishop George and at the same time have been moved by the ethos of Metropolitan Tychikos, these letters, among other things, reveal to us the agonizing concern and the spiritual fruits of the honorable – barely two-year-long – pastoral care of Metropolitan Tychikos in Paphos. At the same time, they demonstrate as false and slanderous the claims of the duo George-Phaidon (Archbishop-Mayor), who strive to present that during the days of Tychicus the Metropolis was under-functioning and did not produce any work.
My dear, Your Beatitude and Mayor, the letters of the chanters expose you because you prove to be liars and slanderers, while they raise to the consciousness of all Orthodox the face of Tychikos, as the true Bishop of Christ and Shepherd of the Orthodox Church.
We are certain that the Ecumenical Patriarch and the Holy Synod surrounding him have already realized what has happened in Cyprus and will render justice according to the ecclesiastical order.
PS: attached are the letters of the chanters
ed. The effort of the chanters to support the long-suffering, beloved worker of God, Metropolitan Tychikos of Paphos, is very moving and commendable, but we do not agree that ‘gazing into the face of the Patriarch we discern the imprint of the martyrdom of the Mother Church through the centuries, which until now has been walking in the footsteps of the Lord’. As much as we love the institution of the Patriarchate, we love the primate who is called to serve it much more. We want to cry out to him with sadness that he is NOT following in the footsteps of the Lord when He makes Him walk alongside the demons of the nations. He is NOT following in the footsteps of the Lord when he tears His Body apart with unordained schismatics. All this, with great respect for the effort of the chanters.
Your Holiness, Father and Master,
we, the cantors and readers of the Holy Metropolis of Paphos, as well as the students of church music at this school, bowing our heads in emotion, ask for your wholehearted Patriarchal blessing, both for our local church and for us personally, praying that the Lord may make us worthy to receive it in person from your venerable hands.
We are moved, we say, because, gazing upon your faces, we discern the imprint of the martyrdom of the Mother Church through the centuries, which, following in the footsteps of our Lord Jesus Christ, marches on to perfection. Our hearts tremble at the mere mention of the venerations of the Vasilis city and especially of the All-Holy Patriarchal Church and the services celebrated therein, within which we have often desired to be. Our liturgical texts, studded with references to the Great Church of Christ and most of the Protopsaltes and Lampadaria of the Patriarchal Church, constitute for us a stable point of orientation and a measure of judgment of the path towards the knowledge of the Lord and of the ministry on the holy altar.
Recently, our most holy mother, the Church of Cyprus, has been tempted by the devil, who is once again attempting to sow discord and division within her bosom, inspired by the events related to the fall of Bishop Tychicus. This development has filled our hearts with sorrow, not to mention the unrest and the resurgent dissensions that are maintained to this day.
Often those who sit on criteria are judged by their errors placed under a “magnifying glass,” and often their good works fall into oblivion, their errors overshadowing the previous ones. For this reason, our conscience dictates that we filially cite some of the benefits of our former pastor, which concern us, the hieroscholars, and the music of our fathers in general. Knowing about the appeal made by our said father, we write here, trusting in the providence of the All-Good God and in your own merciful judgment.
Bishop Tychikos, upon his enthronement, demonstrated unprecedented care and concern for us who are engaged in the art of chanting. Having established a chanting choir, he gathered into a single body most of the chanters of the metropolis, who, under the guidance of the choirmaster, glorified the tradition in every worship gathering and spiritual manifestation. Having accepted with approval our suggestions for the establishment of a school of Byzantine music, he founded and served, supporting it throughout its operation; the students studying there are making significant progress, providing hope for the favorable course of the art of chanting in our metropolis, which is chronically facing a serious problem of staffing the sacred choirs. Organizing for the first time gatherings of chanters, he bestowed great honor on our ministry, urging and encouraging. We especially admired his humility, as he often sought information from us about the order and ritual of the services, willingly accepting our suggestions and recommendations. We also noted his concern for the youth as remarkable, as he never stopped seeking ways to attract them to worship and the learning of the art of chanting. This hierarch surrounded us with paternal love, the memory of which prompted us to communicate with Your Most Holiness in this way.
Having briefly explained these things, we prostrate ourselves reverently, bowing to your Holy Mother on her right hand, praying that Mother Church may show her usual extreme charity, condescension and affection towards our father, judging according to her wisdom and according to the will of our Lord Jesus Christ.
The chanters, readers and students are few:
(list of names and signatures follows)
His Beatitude Archbishop of Cyprus and All-Holy Holy Hierarchs
of the Holy Synod of our most holy mother the Cypriot Church,
we the chanters and readers of the Holy Metropolis of Paphos. as well as the students of church music of this school. Bowing our heads, we ask for your holy blessing and patristic support in these difficult days for our local church. We feel deep gratitude for your unceasing concern for the unity and peace of the flock and we know that your decisions are made after much prayer and thought, always having as our goal the interest of the Church and the salvation of souls.
However, our conscience dictates, as children of the Church and as those who have collaborated with the bishop, Mr. Tychikos, on the liturgical work, to reverently testify what we saw and experienced during the time of his pastorate, especially those that concern his care for the chant tradition and church music.
Bishop Mr. Tychikos, upon his enthronement to the episcopal throne of Paphos, showed rare interest and support for our work. By establishing a chant choir, he gathered into a single body the chanters of the metropolis, who reverently served the worship needs of the parishes. Having accepted our suggestions regarding the need to establish a school of Byzantine music, he founded it and ensured its operation, thus providing the youth with the opportunity to learn the sacred tradition. By organizing gatherings of chanters and awarding honor to our ministry, he encouraged and supported the effort to preserve the ancestral musical tradition in a metropolis that chronically faces the problem of the manning of sacred analogies.
We particularly admired his humility and his willingness to be taught about the order and ritual of the services, accepting our instructions with paternal gentleness. This hierarch surrounded us with paternal affection and love, the memory of which remains vivid in our hearts.
Witnessing these good deeds briefly, as eyewitnesses and hearers, we pray that the Almighty will illuminate your judgment and grant peace and unity to our nourishment, the Most Holy Church of Cyprus.
Falling reverently and asking for your blessings,
Those among the psalmists, readers and scholars, few
==================
Σε «ήχο βαρύ» η Μητρόπολη Πάφου.
Οι ψάλτες της Πάφου «αδειάζουν» τον Αρχιεπίσκοπο και τάσσονται υπέρ του Τυχικού, παρά το κλίμα τρομοκρατίας που έχει επιβάλει ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος
Αναστασίου Γεώργιος, Θεολόγος
Αθήνα, 31 – 7 – 2025
Σε μία πολύ σημαντική κίνηση υπέρ του κανονικού Μητροπολίτη τους, του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, προχώρησε σύσσωμος ο ιεροψαλτικός κόσμος της Πάφου αποστέλλοντας προ ημερών δύο σημαντικές επιστολές στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και στην Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου με τις οποίες εμμέσως πλην σαφώς τα “ψέλνει” στον Αρχιεπίσκοπο και τάσσεται υπέρ της επανόδου του Τυχικού.
Τις επιστολές υπογράφουν περισσότεροι από 100 ψάλτες, αναγνώστες και σπουδαστές της εκκλησιαστικής Μουσικής της Σχολής της Μητρόπολης, δηλαδή σχεδόν όλος ο ιεροψαλτικός κόσμος της Πάφου.
Η σπουδαιότητα των επιστολών έγκειται όχι μόνο στο περιεχόμενό τους αλλά κυρίως στο ότι οι ψάλτες με την ενέργειά τους αυτή αψήφισαν το κλίμα τρομοκρατίας που προσπαθεί να επιβάλει ο Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος αντικανονικά και παράνομα έχει εγκατασταθεί ως Τοποτηρητής στη Μητρόπολη Πάφου. Είναι πλέον γνωστό ακόμα και στους εκκλησιαστικούς κύκλους της Ελλάδας ότι όποιος κληρικός της Πάφου τολμήσει να εκφραστεί υπέρ του Τυχικού μπαίνει στο στόχαστρο του Τοποτηρητή με δυσμενείς για τον κληρικό συνέπειες. Το ότι οι ψάλτες τόλμησαν να υπογράψουν δύο επιστολές υπέρ του Τυχικού, περιφρονώντας τις συνέπειες που μπορεί να υποστούν, πολλαπλασιάζει τη σπουδαιότητα της ενέργειάς τους, καταδεικνύει το γνήσιο εκκλησιαστικό τους ήθος και φανερώνει τη γνησιότητα και αξιοπιστία της μαρτυρίας τους.
Στην επιστολή τους προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη οι Παφίτες ιεροψάλτες θεωρούν την έκπτωση του Μητροπολίτη Τυχικού ως «πειρασμό του διαβόλου, ο οποίος επιχειρεί να ενσπείρει στους κόλπους της Εκκλησίας την διχόνοια και τη διαίρεσιν».
Ακολούθως αναφέρονται συνοπτικώς στην προσπάθεια του Μητροπολίτου Τυχικού για την πνευματική ανόρθωση της Μητρόπολης Πάφου και ιδιαιτέρως σε «όσα αφορούν τους ιεροψάλτας και την πατρώαν μουσικήν εν γένει».
Αφού τονίζουν με έμφαση ότι «ο επίσκοπος κ.κ. Τυχικός άμα τη ενθρονίσει του, επέδειξε πρωτοφανή μέριμνα και φροντίδα προς ημάς τους ασχολουμένους μετά της ψαλτικής τέχνης», αναφέρονται σε συγκεκριμένες του ενέργειες με τις οποίες εκδήλωσε το ενδιαφέρον του αυτό: α) ίδρυση, για πρώτη φορά στην Πάφο, ψαλτικής χορωδίας που συμμετείχε σε κάθε λατρευτική και πνευματική εκδήλωση. β) σύσταση, κατόπιν εισηγήσεως των ιεροψαλτών, για πρώτη φορά στην Πάφο, Σχολής Βυζαντινής Μουσικής στην οποία σπουδάζουν δεκάδες νέα παιδιά την εκκλησιαστική μουσική «παρέχοντες ελπίδας διά την ευδόκιμον πορείαν της ψαλτικής τέχνης εις την Μητρόπολιν ημών ήτις αντιμετωπίζει χρονίως σοβαρόν πρόβλημα επανδρώσεως των ιερών αναλογίων». γ)οργάνωση «διά πρώτην φοράν συνάξεις ιεροψαλτών», και δ) κατά τους ιεροψάλτες, ο Μητροπολίτης Τυχικός «απένειμε μεγάλην τιμήν εις την διακονίαν ημών, προτρέπων και ενθαρρύνων».
Οι 100 ιεροψάλτες της Πάφου ιδιαιτέρως τονίζουν το ταπεινό ήθος και φρόνημα του Μητροπολίτου τους, το οποίο, με αφορμή τον πειρασμό της εκπτώσεως, κατέστη εμφανές και πέραν της Κύπρου. Σημειώνουν επί λέξει: «Ὅλως ιδιαιτέρως δε, εθαυμάσαμεν την ταπεινοφροσύνην αυτού, καθότι πολλάκις ανεζήτει παρ’ ημών πληροφορίας περί της τάξεως και του τυπικού των ακολουθιών, δεχόμενος μετά προθυμίας τας ημετέρας υποδείξεις και εισηγήσεις».
Ιδιαίτερη αναφορά κάνουν οι Παφίτες ιεροψάλτες στη μέριμνα του Μητροπολίτη Τυχικού για τη νεολαία και καταλήγουν με την παράκληση προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη: «Ούτος ο Αρχιερεύς περιέβαλεν ημάς μετ’ αγάπης πατρικής, ης η ανάμνησις ώθησεν ημάς να επικοινωνήσωμεν μετά της υμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος τοιουτοτρόπως. Τούτων συνοπτικώς εκτεθέντων, προσπίπτομεν ευλαβικώς, κατασπαζόμενοι την παναγίαν υμών δεξιάν ευχόμενοι όπως η Μήτηρ Εκκλησία επιδείξη την συνήθη αυτής άκραν φιλανθρωπίαν, συγκατάβασιν και στοργήν εις τον πατέρα ημών, κρίνουσα κατά την σοφίαν αυτής και κατά το θέλημα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».
Παρομοίου περιεχομένου συμπαράστασης προς τον κανονικό Μητροπολίτη τους, τον Μητροπολίτη Τυχικό, είναι και η επιστολή που απέστειλαν οι 100 και πλέον ψάλτες, αναγνώστες και σπουδαστές της Πάφου προς τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο και σε όλους τους Αρχιερείς της Κύπρου.
Για εμάς που ζούμε εκτός Κύπρου, αλλά έχουμε σκανδαλιστεί και εξοργιστεί από την απρεπέστατη και αντιεκκλησιαστική συμπεριφορά του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου και ταυτόχρονα έχουμε συγκινηθεί από ήθος του Μητροπολίτη Τυχικού, οι επιστολές αυτές πέραν των άλλων μάς φανερώνουν την αγωνιώδη μέριμνα αλλά και τους πνευματικούς καρπούς της φιλότιμης -μόλις και δίχρονης- διαποίμανσης του Μητροπολίτη Τυχικού στην Πάφο. Παράλληλα καταδεικνύουν ως ψευδείς και συκοφαντικούς τους ισχυρισμούς του διδύμου Γεωργίου-Φαίδωνα (Αρχιεπισκόπου-Δημάρχου), που αγωνίζεται να παρουσιάσει ότι επί ημερών του Τυχικού η Μητρόπολη υπολειτουργούσε και δεν παρήγαγε έργο.
Αγαπητοί μου, Μακαριώτατε και Δήμαρχε, οι επιστολές των ιεροψαλτών εσάς σας εκθέτουν διότι αποδεικνύεστε ψεύτες και συκοφάντες, ενώ ανεβάζουν στη συνείδηση όλων των Ορθοδόξων το πρόσωπο του Τυχικού, ως πραγματικού Επισκόπου του Χριστού και Ποιμένα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Είμαστε βέβαιοι ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης και η περί αυτόν Αγία Σύνοδος έχει ήδη αντιληφθεί τι έχει συμβεί στην Κύπρο και θα αποδώσει το δίκαιο κατά την εκκλησιαστική τάξη.
ΥΓ: συνημμένως κοινοποιούνται οι επιστολές των ιεροψαλτών
σ.σ. Πολύ συγκινητική και αξιέπαινη η προσπάθεια των ιεροψαλτών να στηρίξουν τον πολύπαθο αγαπητό εργάτη του Θεού Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό, αλλά δεν συμφωνούμε ότι ‘ατενίζοντας εις το πρόσωπο του Πατριάρχη διακρίνουμε το εκτύπωμα της δια μέσου των αιώνων μαρτυρικής πορείας της Μητρός Εκκλησίας, η οποία έως τώρα πορεύεται ακολουθώντας τα ίχνη του Κυρίου’. Όσο αγαπάμε τον θεσμό του Πατριαρχείου, πολύ περισσότερο αγαπάμε τον προκαθήμενο που καλείται να τον υπηρετήσει. Σε αυτόν με λύπη θέλουμε να φωνάξουμε ότι ΔΕΝ ακολουθεί τα χνάρια του Κυρίου όταν Τον βάζει να περπατήσει δίπλα στα δαιμόνια των εθνών. ΔΕΝ ακολουθεί τα χνάρια του Κυρίου όταν ξεσκίζει το Σώμα Του με αχειροτόνητους σχισματικούς. Αυτά, με πολύ σεβασμό για την προσπάθεια των ιεροψαλτών.
Παναγιώτατε πάτερ καὶ δέσποτα,
ἡμεῖς οἱ ἱεροψάλται καὶ ἀναγνῶσται τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πάφου, καθώς καὶ οἱ σπουδασταί τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς τῆς ἐνταῦθα σχολῆς, κλίναντες συγκεκινημένοι ὁμοῦ τὰς κεφαλάς, αἰτούμεθα τὴν ὁλόθυμον Πατριαρχικήν ὑμῶν εὐλογίαν, τόσον εἰς τὴν τοπικήν μας ἐκκλησίαν ἀλλὰ καὶ εἰς ἡμᾶς προσωπικῶς, εὐχόμενοι ὅπως ὁ Κύριος μᾶς ἀξιώσῃ νὰ τὴν λάβωμεν αὐτοπροσώπως ταῖς σεπταῖς ὑμῶν χερσίν.
Συγκεκινημένοι εἶμέθα, λέγομεν, διότι ἀτενίζοντες εἰς τὸ πρόσωπὸν ὑμῶν, διακρίνομεν τὸ ἐκτύπωμα τῆς διά μέσου τῶν αἰώνων μαρτυρικῆς πορείας τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ἥτις ἀκολουθοῦσα τοῖς ἴχνεσι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ πορεύεται ἕως ἄρτι. Ἡ καρδία ἡμῶν σκιρτᾷ καὶ εἰς μόνην τὴν μνείαν τῶν σεβασμάτων τῆς Βασιλίδος πόλεως καὶ ὅλως ἰδιαιτέρως τοῦ Πάνσεπτου Πατριαρχικοῦ ναοῦ καὶ τῶν ἐν αὐτῷ τελουμένων, ἐντός τοῦ ὁποίου πολλάκις ἐπεθυμήσαμεν νὰ εὑρισκόμεθα. Τὰ λειτουργικά μας κείμενα, κατάσπαρτα μετά ἀναφορῶν εἰς τὴν Μεγάλην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν καὶ ἡ πλειάς τῶν Πρωτοψαλτῶν καὶ Λαμπαδαρίων τοῦ Πατριαρχικοῦ Ναοῦ ἀποτελοῦν δι’ ἡμᾶς σταθερόν σημεῖον προσανατολισμοῦ καὶ μέτρον κρίσεως τῆς πορείας πρὸς θεογνωσίαν καὶ τῆς διακονίας ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ ἀναλογίου.
Προσφάτως ή φιλτάτη μήτηρ ἡμῶν, Κυπρίς Ἐκκλησία, πειράζεται ὑπὸ τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος ἐπιχειρεῖ καὶ πάλιν νὰ ἐνσπείρῃ εἰς τοὺς κόλπους αὐτῆς τὴν διχόνοιαν καὶ τὴν διαίρεσιν, ἀφορμώμενος ἐκ τῶν γεγονότων σχετιζομένων μετὰ τῆς ἐκπτώσεως τοῦ ἐπισκόπου κ.κ. Τυχικοῦ. Αὕτη ἡ ἐξέλιξις ἐπλήρωσε θλίψιν τὴν καρδίαν ἡμῶν, οὐχ ἧττον καὶ ἡ ἀναταραχή καὶ αἱ ἀναφυεῖσαι διχογνωμίαι αίτινες συντηροῦνται ἕως ἄρτι.
Πολλάκις οἱ καθήμενοι ἐπὶ κριτηρίων κρίνονται τῶν σφαλμάτων αὐτῶν τιθεμένων ὑπὸ «μεγεθυντικοῦ φακοῦ», καὶ πολλάκις τὰ καλὰ τούτων ἔργα περιπίπτουν εἰς λήθην, τῶν σφαλμάτων αὐτῶν ἐπισκιαζόντων τα πρότερα. Δια τοῦτο ἡ συνείδησις ἡμῶν ἐπιβάλλει όπως παραθέσωμεν υἱικῶς μερικὰ ἀπὸ τὰ εὐεργετήματα τοῦ τέως ποιμενάρχου ἡμῶν, ὅσα ἀφοροῦν ἡμᾶς τοὺς ἱεροψάλτας καὶ τὴν πάτρῳαν μουσικὴν ἐν γένει. Γνωρίζοντες τὰ περὶ τῆς ἐκκλήτου προσφυγῆς ὑπὸ τοῦ ῥηθέντος πατρός ἡμῶν, γράφομεν ἐνταῦθα ἔχοντες ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν πρόνοιαν τοῦ Παναγάθου Θεοῦ καὶ εἰς τὴν ἰδικήν ὑμῶν
φιλεύσπλαχνον κρίσιν.
Ὁ ἐπίσκοπος κ.κ. Τυχικός, ἅμα τῇ ἐνθρονίσει του, ἐπέδειξε πρωτοφανῆ μέριμναν καὶ φροντίδα πρὸς ἡμᾶς τοὺς ἀσχολουμένους μετὰ τῆς ψαλτικῆς τέχνης. Ιδρύσας ψαλτικὴν χορῳδίαν, συνεκέντρωσεν εἰς ἑνιαῖον σῶμα πλείστους ἱεροψάλτας τῆς μητροπόλεως, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τοῦ χοράρχου ἐδόξασαν τὴν παράδοσιν εἰς πᾶσαν λατρευτικήν σύναξιν καὶ πνευματικὴν ἐκδήλωσιν. Δεχθείς μετὰ συγκαταβάσεως τὰς ἡμετέρας εἰσηγήσεις περὶ συστάσεως σχολῆς βυζαντινῆς μουσικῆς, ταύτην ἵδρυσε καὶ διετέλεσε στηρίζων αὐτὴν καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς λειτουργίας της· εἰς ταύτην φοιτῶντες οἱ μαθηταὶ σημειοῦσι σπουδαίαν πρόοδον, παρέχοντες ἐλπίδας διὰ τὴν εὐδόκιμον πορείαν τῆς ψαλτικῆς τέχνης εἰς τὴν μητρόπολιν ἡμῶν ἥτις ἀντιμετωπίζει χρονίως σοβαρόν πρόβλημα ἐπανδρώσεως τῶν ἱερῶν ἀναλογίων. Ὀργανώσας διὰ πρώτην φοράν συνάξεις ἱεροψαλτῶν, ἀπένειμε μεγάλην τιμὴν εἰς τὴν διακονίαν ἡμῶν, προτρέπων καὶ ἐνθαρρύνων. Ὅλως ἰδιαιτέρως δέ, ἐθαυμάσαμεν τὴν ταπεινοφροσύνην αὐτοῦ, καθότι πολλάκις ἀνεζήτει παρ’ ἡμῶν πληροφορίας περὶ τῆς τάξεως καὶ τοῦ τυπικοῦ τῶν ἀκολουθιῶν, δεχόμενος μετὰ προθυμίας τὰς ἡμετέρας ὑποδείξεις καὶ εἰσηγήσεις. Ἀξιοσημείωτον διεκρίναμεν καὶ εἰς αὐτὸν τὴν μέριμναν διὰ τὴν νεολαίαν, καθώς τρόπους οὐκ ἐπαύσατο ζητῶν τοῦ ἑλκύσαι αὐτὴν πρὸς τὴν λατρείαν καὶ τὴν ἐκμάθησιν τῆς ψαλτικῆς τέχνης. Οὗτος ὁ ἀρχιερεύς περιέβαλεν ἡμᾶς μετ’ ἀγάπης πατρικῆς, ἧς ἡ ἀνάμνησις ὤθησεν ἡμᾶς νὰ ἐπικοινωνήσωμεν μετὰ τῆς ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος τοιουτοτρόπως.
Τούτων συνοπτικῶς ἐκτεθέντων, προσπίπτομεν εὐλαβικῶς, κατασπαζόμενοι τὴν Παναγίαν ὑμῶν δεξιάν εὐχόμενοι ὅπως ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία ἐπιδείξῃ τὴν συνήθη αὐτῆς ἄκραν φιλανθρωπίαν, συγκατάβασιν καὶ στοργὴν εἰς τὸν πατέρα ἡμῶν, κρίνουσα κατὰ τὴν σοφίαν αὐτῆς καὶ κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Οἱ ἐν ἱεροψάλταις, ἀναγνώσταις καὶ σπουδασταῖς ἐλάχιστοι:
(ἀκολουθεῖ κατάλογος ὀνομάτων καὶ ὑπογραφῶν)
Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Κύπρου και Πανιερώτατοι Άγιοι Αρχιερείς
τῆς Ἱερᾶς Συνόδου της παμφιλτάτης μητρός ημών Κύπριδος Εκκλησίας,
ἡμεῖς οἱ ἱεροψάλται καὶ ἀναγνῶσται τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πάφου. καθὼς καὶ οἱ σπουδασταὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς τῆς ἐνταῦθα σχολῆς. κλίναντες τὰς κεφαλάς, αἰτούμεθα τὴν ἱεράν ὑμῶν εὐλογίαν καὶ πατρικὴν συμπαράστασιν ἐν ταύταις ταῖς δυσκόλοις ἡμέραις διά τὴν τοπικήν μας ἐκκλησίαν. Αἰσθανόμεθα βαθεῖαν εὐγνωμοσύνην διὰ τὴν ἀκαταπαύστον μέριμναν ὑμῶν ὑπὲρ τῆς ἑνότητος καὶ εἰρήνης τοῦ ποιμνίου και γινώσκομεν ὅτι αἱ ἀποφάσεις ὑμῶν λαμβάνονται μετὰ πολλῆς προσευχῆς καὶ σκέψεως, ἔχουσαι ἀεὶ ὡς σκοπόν τὸ συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν.
Ἐν τούτοις, ἡ συνείδησις ἡμῶν ἐπιβάλλει, ὡς τέκνα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὡς ἐκεῖνοι οἵτινες ἐσυνεργάσθημεν μετὰ τοῦ επισκόπου κ.κ. Τυχικού, ἐπὶ τοῦ λειτουργικοῦ ἔργου, νὰ μαρτυρήσωμεν εὐλαβικῶς ὅσα εἴδομεν καὶ βιώσαμεν κατὰ τὸν χρόνον τῆς ποιμαντορίας αὐτοῦ, ἰδίως ὅσα ἀφοροῦν τὴν φροντίδα του διὰ τὴν ψαλτικὴν παράδοσιν καὶ τὴν ἐκκλησιαστικήν μουσικήν.
Ὁ ἐπίσκοπος κ.κ. Τυχικός, ἅμα τῇ ἐνθρονίσει του εἰς τὸν ἐπισκοπικόν θρόνον τῆς Πάφου, ἐπέδειξε σπάνιον ἐνδιαφέρον καὶ στήριξιν εἰς τὸ ἔργον ἡμῶν. Ἱδρύσας ψαλτικὴν χορῳδίαν, συνεκέντρωσεν εἰς ἑνιαῖον σῶμα τοὺς ἱεροψάλτας τῆς μητροπόλεως, οἵτινες ἐξυπηρέτησαν μετὰ εὐλαβείας τὰς λατρευτικάς ἀνάγκας τῶν ἐνοριῶν. Δεχθεὶς τὰς ἡμετέρας εἰσηγήσεις περὶ ἀναγκαιότητος συστάσεως σχολῆς βυζαντινῆς μουσικῆς, ταύτην ἵδρυσε καὶ ἐφρόντισε διὰ τὴν λειτουργίαν της, παρέχων οὕτως εἰς τὴν νεολαίαν εὐκαιρίαν ἐκμαθήσεως τῆς ἱερᾶς παραδόσεως. Ὀργανώσας συνάξεις ἱεροψαλτῶν καὶ ἀπονείμας τιμὴν εἰς τὸ λειτούργημα ἡμῶν, ἐνθάρρυνε καὶ ἐστήριξε τὴν προσπάθειαν διατηρήσεως τῆς πατρώας μουσικῆς παραδόσεως ἐν μητροπόλει ἥτις ἀντιμετωπίζει χρονίως τὸ πρόβλημα τῆς ἐπανδρώσεως τῶν ἱερῶν ἀναλογίων.
Ἰδιαιτέρως ἐθαυμάσαμεν τὴν ταπεινοφροσύνην αὐτοῦ καὶ τὴν προθυμίαν του νὰ διδάσκηται περὶ τῆς τάξεως καὶ τοῦ τυπικοῦ τῶν ἀκολουθιῶν, δεχόμενος τὰς ὑποδείξεις ἡμῶν μετὰ πατρικῆς εὐμενείας. Οὗτος ὁ ἀρχιερεύς περιέβαλεν ἡμᾶς μετὰ πατρικῆς στοργῆς καὶ ἀγάπης, ἧς ἡ ἀνάμνησις παραμένει ζωηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν.
Ταῦτα τα καλά έργα μαρτυροῦντες συνοπτικώς, ως αυτόπται και αυτήκοι, εὐχόμεθα όπως ὁ Παντοκράτωρ φωτίζει την κρίσιν ὑμῶν καὶ χαρίζει εἰρήνην καὶ ἑνότητα εἰς τὴν τροφόν ημών Αγιωτάτην Εκκλησίαν της Κύπρου.
Προσπίπτοντες ευλαβικώς και εξαιτούμενοι τας ευχάς υμών,
Οἱ ἐν ἱεροψάλταις, ἀναγνώσταις καὶ σπουδασταῖς ελάχιστοι
