Του Νίκου Σταματάκη
Σήμερα, η Ελλάδα ξύπνησε πιο σιωπηλή.
Η φωνή της Μαρινέλλας δεν χάθηκε απλώς·
έγινε ανάμνηση που πονά και αγκαλιάζει μαζί.
Γεννήθηκε σαν τραγούδι που δεν ζητούσε άδεια να ακουστεί.
Από τα πρώτα της βήματα, κουβαλούσε μέσα της μια θάλασσα—
άλλοτε γαλήνια, άλλοτε φουρτουνιασμένη—
και την άφηνε να ξεχειλίζει σε κάθε νότα.
Στις δεκαετίες που πέρασαν,
έντυσε τις ζωές μας με στίχους:
έρωτες που άντεξαν, άλλοι που ράγισαν,
μοναξιές που βρήκαν φωνή,
και βραδιές που δεν ήθελαν να τελειώσουν.
Δεν ήταν μόνο τραγουδίστρια.
Ήταν η γυναίκα που στεκόταν όρθια στο φως,
με βλέμμα βαθύ και καρδιά ανοιχτή,
και μας έλεγε χωρίς λόγια:
«Νιώσε. Μη φοβηθείς να νιώσεις.»
Σήμερα, οι παλιές κασέτες, τα ραδιόφωνα, τα καλοκαίρια στα μπαλκόνια,
μοιάζουν να ψιθυρίζουν το όνομά της.
Και κάθε τραγούδι της γίνεται προσευχή.
Έφυγε, λένε.
Μα πώς φεύγει μια φωνή που έγινε σπίτι;
Πώς σβήνει μια παρουσία που έμαθε γενιές να αγαπούν;
Η Μαρινέλλα δεν ανήκε στον χρόνο.
Ανήκε σε εμάς—
και τώρα ανήκει στο άπειρο.
Και κάπου, ανάμεσα σε μια παλιά μελωδία και μια ανάσα,
θα την ακούμε πάντα.
Ειδικά για μερικούς σαν τον γράφοντα που μεγάλωσε στην μήτρα του ελληνικού τραγουδιού, τον Πειραιά και την Κοκκινιά, δυο μίλια από τo σπίτι του Ζαμπέτα…
Αντίο Μαρινέλλα…
================
ΕΔΩ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ
Κάποια βραδιά μέσα στην δεκαετία του 80, ήμουν τυχερός να δω την Μαρινέλλα «ζωντανά» και να την γνωρίσω από κοντά. Τω καιρώ εκείνω, άρχιζαν σιγά-σιγά να έρχονται στην Αμερική ορισμένα μεγάλα ονόματα — μουσικά αστέρια, θα τα έλεγα — για να μας φέρουν τη μουσική τους και να παρουσιάσουν συναυλίες εδώ στην ξενιτιά. Μία από αυτές την πρώτες συναυλίες ήταν με τον ερχομό της Μαρινέλλας στο καζίνο του Tropicana στο Atlantic City της Νέας Ιερσέης, εκεί που ήταν ο πατέρας μου ιερέας στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Ακουσα διά ζώσης αυτό τον θρήλο, αυτή την πρώτη και μοναδική «ντίβα» (με όλη την έννοια της λέξεως) του Ελληνικού τραγουδιού, που με ένα μονόλεξο όνομα — Μαρινέλλα — ήξερε όλη η Ελλάδα και γενικά ο παγκόσμιος Ελληνισμός, ποια ήταν και τι έκανε. Ουσιαστικά, δεν ήσουν Ελληνας εάν δεν γνώριζες το όνομα «Μαρινέλλα». Σε εκείνη την συναυλία στο Τροπικάνα, την άκουσα να ερμηνεύει τα τραγούδια που όντως σημάδεψαν την καριέρα της, και που την έκαναν να αξιωθεί πραγματικά το τίτλο «ντίβα». Το όνομά της θα μείνει αιώνια στις μνήμες των συγχρόνων Ελλήνων. Και για τα Ελληνόπουλα που γεννήθηκαν πιο πρόσφατα, ας είναι καλά το YouTube και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έχουν αρχειοποιήσει και τιμήσει για πάντα το όνομά της, τη φωνή τυς, τα τραγούδια της, και τη μουσική της. Τά διάφορα βίντεο και ηχητικά της Μαρινέλλας αποτελούν ένα master class στο Ελληνικό τραγούδι και την σύγχρονη εκτέλεσή του. Πραγματικά, ήταν μια «κυρία». Το Ηρώδιο δεν ήταν αρκετά μεγάλος χώρος για μια τέτοια προσωπικότητα, για μια τέτοια φωνή. Και όμως, είχε το ταλέντο και την δυνατότητα να μετατρέψει οποιοδήποτε ταπεινό σαλόνι ενός σπιτιού σε ένα Ηρώδιο.
Καλό Παράδεισο, Κυρία μου… Σε υπέρ-ευχαριστούμε που μοίρασες μαζί μας το ταλέντο σου, το χαμόγελό σου, και την όλη σου χαρά που μας έκαναν να σε αγαπήσουμε με όλη μας την καρδιά. Αιωνία να είναι η μνήμη σου, και ζωή σε ‘μας που σε γνωρίσαμε και νοιώσαμε τι εστί «Μαρινέλλα». Ας είναι ελαφρό το χώμα που θα σε σκεπάζει.