Του Στέλιου Τάτση
Βρίσκομαι ακόμη στον Λιλικά ανάμεσα στην θάλασσα και την Αγία Τριάδα το οικογενειακό εκκλησάκι. Είμαι μόνος και πάρα πολύ θυμωμένος, με όλα όσα ακούω, διαβάζω και βλέπω γύρω μου και το χειρότερο που νιώθω ότι ζω σε μια πνευματική έρημο, όλοι τρέχουν και κυνηγούν το ευρώ το μόνο που κυνηγούν, το μόνο που τους απασχολεί.
Οι διοικούντες την Εκκλησία, έχουν γίνει χαλιά για τον οδοστρωτήρα που καταστρέφει την Πατρίδα μας, τα πιστεύω μας, την ιστορία μας, τις παραδόσεις μας, κάθε ιερό και όσιο. Όλοι τους σχεδόν έχουν γίνει φιγούρες Καραγκιόζη στα χέρια των παγκοσμιοποιητών. Για τους πολιτικούς κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενους, δεν υπάρχει πλέον πιο ευτελής λέξη από την πολιτική, όλοι τους εκτελούν εντολές άλλων γιατί φοβούνται την αόρατη καρπαζιά της κεφαλής και της τσέπης και φυσικά τώρα πλέον που τα μηχανήματα φτιάχνουν τ’αποτελέσματα των εκλογών, δεν καίγονται γι’αυτούς που πάνε στην κάλπη (αναφέρομαι στις βουλευτικές εκλογές).
Φυσικά θα υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις, που όμως μοιάζουν σαν σταγόνες νερού στην έρημο. Τώρα που άδειασε ο Λιλικάς από τους καλοκαιρινούς επισκέπτες, ζω την πραγματική φυσική ομορφιά του περιβάλλοντος χώρου, το μυαλό μου συνεχώς κάνει αναδρομές της ζωής των παιδικών χρόνων, που όλα ήταν παρθένα, αμόλυντα, χωρίς δρόμους για αυτοκίνητα και η παραλία ενιαία χωρίς το εμπόδιο του τσιμεντένιου τοιχίου και που όταν την ανακάτευε ο Ποσειδώνας οι αφροί της έγλυφαν τα χωράφια και πότιζαν τα κρίνα τα οποία την στόλιζαν με τα άνθη τους που μοσχοβολούσανε.
Όλα άλλαξαν σχεδόν , εκείνο που ακόμη προς το παρόν κρατάει είναι η θάλασσα, που είναι πολύ αλμυρή, πολύ καθαρή και δροσερή και που ακόμη αναγνωρίζει, καλωσορίζει και αγαπά
τους παλιούς της φίλους. Δεν είναι ούτε σχήμα λόγου ούτε υπέρβαση, είναι αλήθεια και φυσικά δεν τα έχω χαμένα. Τότε εκείνα τα παιδικά χρόνια ζούσαμε πολλοί μαζί σ’ένα δωμάτιο που είχαμε φτιάξει για να φροντίζουμε τους κήπους, τα χωράφια , ν’απλώνουμε ξόβεργες για την απαραίτητη προτείνει και να βοσκούμε τα ζώα που μας έδιναν το πολύτιμο γάλα τους.
Σήμερα ζω σ’ένα παλάτι, που τον περισσότερο χρόνο μένει άψυχο δεν υπάρχει κανένας και τον χειμώνα, η σοροκάδα το αγιάζει με θάλασσα, είναι η εκδίκηση της για την ζημιά που της
έκανα, δυστυχώς η πολιτεία δεν μερίμνησε να διατηρηθεί η φυσική ομορφιά των παραλιακών ακτών και η δόμηση είναι (ήταν) εντελώς αχαλίνωτη …. Και το “παρά φύσιν εστίν αμαρτάνειν” δεν ισχύει μόνο για την συμπεριφορά μας και την σχέση μας με το σώμα μας μόνο, αλλά και για τις ανατροπές και τις ζημιές που προκαλούμε προς την φύση, γι’αυτό
και μας εκδικείται.Τα παραδείγματα πολλά και τα ζούμε .
Επανέρχομαι όμως στους θεσμούς που ισοπεδώνονται χωρίς καμιά αντίσταση, όλοι μιλάνε πως η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός είμαστε στόχοι που πρέπει να εξαφανιστούμε γιατί και τα δύο είναι ιδέες που δεν σκοτώνονται με πολέμους, αλλά μόνο με δούρειους ίππους και αυτό γίνεται συνεχώς, δεν τους επιλέγουμε αλλά οι εχθροί μας που τους προωθούν και γίνονται τσιράκια τους , δηλαδή πειθήνια όργανά τους.
Η Εκκλησία που ήταν το στήριγμά μας όπως κατάντησε είναι μόνο για τον κορβανά και τον κουμπαρά, όλες οι κεφαλές σχεδόν βρομάνε και ο λαός χωρίς στηρίγματα πλέον βαδίζει στο
άγνωστο με βάρκα την Ελπίδα…
Επιτέλους βρε παιδιά ξέσπασα, ξεθύμωσα, γαλήνεψα και απολαμβάνω στην απέραντη ησυχία, το πλίτς πλάτς, της αγάπης μου της θάλασσας που με συνδέει με την άλλη αγάπη
που έφυγε και με περιμένει, γιατί κάποιος έπρεπε να μείνει για να οδηγήσει και να σώσει το όμορφο ποίμνιο, την ΟΜΟΡΦΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ…
