Του Στέλιου Τάτση
Είναι για γέλια πλέον οι τιμητικές, δεν καταλαβαίνω γιατί την τίμησαν, κανονικά τιμάμε κάποιον για την προσφορά του. Ετούτη εδώ και οι περισσότεροι από τους προηγούμενους,
είναι φιγούρες που πληρώνονται με παχυλούς μισθούς για κάνουν περιοδείες, ακόμη και στην ιδιωτική της ζωή είναι απροσάρμοστη με τους εκκλησιαστικούς νόμους.
Πρόσφατα Μητσοτάκης και Χριστοδουλίδης εφάγασιν τον Λεβέντη Υπουργό Άμυνας της
Κύπρου γιατί ζήτησε να επανέλθει το ενιαίο αμυντικό σύμφωνο Ελλάδος Κύπρου και η τιμώμενη δεν πήρε την παραμικρή θέση. Καταργήσαμε την Βασιλευομένη Δημοκρατία
που στο κάτω κάτω εξ’αιτίας της είχαμε υπόληψη και αξιοπρέπεια εκτός συνόρων και
την μετατρέψαμε σε Προεδρική Δημοκρατία με τον (την) Πρόεδρο να είναι μια απλή
φιγούρα που στολίζει το Προεδρικό Μέγαρο και όλα τα άλλα σκυλιά να αλωνίζουν και
να καρπούνται το σιτάρι του αλωνιού γιατί δεν υπάρχει αφεντικό.
Από όλους τους Προέδρους που πέρασαν μετά την μεταπολίτευση, κατά την προσωπική μου
γνώμη μόνο ο Σαρζετάκης ήταν αξιοπρεπής και τίμησε τον θεσμό. Θυμάμαι μια συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου που όταν ο κονδυλογράφος….. του είπε: “Μα κύριε Πρόεδρε με αυτά που λέτε θα σας χαρακτηρίσουν Εθνικιστή”, ποιός είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε, άστραψε και βρόντησε ο Πρόεδρος, σηκώθηκε από το κάθισμα και με θυμωμένη δυνατή φωνή του λέγει: “Τι θα πει Ρε Εθνικιστής; Αν δεν το γνωρίζεις αυτό να σου το μάθω εγώ, εθνικιστής είναι αυτός που αγαπάει το Έθνος του την Πατρίδα του, είναι κατηγορία η έπαινος;”
Εβαλε την ουρά στα σκέλια ο Χατζηνικολάου και του ζήτησε συγνώμη. Οι τιμητικές διακρίσεις ανάλογα σε ποιούς προσφέρονται είναι και δάφνινα στεφάνια αλλά και σκουπίδια στην πραγματικότητα αλλά και στα μάτια των πολιτών που τους κόβγει……..
