Του Στέλιου Τάτση
Θάθελα νάμουνα φακίρης
σε τεντωμένα σχοινιά να περπατώ
και εις τα στρώματα καρφιών να ν’αναπαυτώ
Θάθελα νάμουνα φακίρης
με μαγικό χαλί στον ουρανό να περπατώ
Και από εκεί ψηλά τον κόσμο όλο να κοιτώ
Θάθελα νάμουνα φακίρης
άλλοτε να είμαι αόρατος και άλλοτε να γίνομαι ορατός
αόρατος παντού για να τρυπώνω και τις βρωμιές των άλλων συνεχώς να ξετρυπώνω
και ορατός τους βρωμιάρηδες να κατακεραυνώνω
Θάθελα νάμουνα φακίρης αόρατος και ορατός
για να βάλλω επιτέλους μια τάξη στον κόσμο τούτον τον κακό
και να τον μετατρέψω σε καλό
και αφού τον μετατρέψω σε καλό μαγικά χαλιά σε όλους να μοιράζω
και όλοι να βλέπουν δωρεάν από ψηλά της δικής μας γης την ομορφιά
και όλοι μαζί αγαπημένοι ν’απολαμβάνουμε του Θεού την ευλογιά.
Θάθελα νάμουνα φακίρης να πηγαινοέρχομαι καθημερινά
καβάλα στο χαλάκι μου στον όμορφό μου Λιλικά.
Θάθελα νάμουνα φακίρης να καταργήσω τα λεφτά
και όλοι τα πάντα ν’απολαμβάνουμε με πρόσωπα πάντα χαμογελαστά.
