Του Στέλιου Τάτση
Όμορφες αναμνήσεις: Αυτήν την στιγμή παρακολουθώ μια ταινία στο κανάλι της ΕΡΤ.
Μια τάξη ενός Δημοτικού Σχολείου επιστρέφει από κάποια ημερησία εκδρομή και όλα τα παιδιά τραγουδούν χαρούμενα ένα αγαπημένο μου τραγούδι: “Ηταν ένα μικρό καράβι, που ήταν αταξίδευτο κλπ”.
Άμεσα το μυαλό μου δραπέτευσε στο 1950, ήμουν μαθητής της έκτης δημοτικού στο πρώτο Δημοτικό Σχολείο της Χίου το έλεγαν και Αστική, ήταν δίπλα στο πάλαι ποτέ Γυμνάσιο αρρένων Χίου ήταν μόνο για τους άρρενες ήταν τα όμορφα χρόνια που οι θεσμοί λειτουργούσαν και που στις μέρες μας ισοπεδώθησαν χάριν των ομοφυλόφιλων από ανθέλληνες κοινοβουλευτικούς λειτουργούς.
Η εικόνα μου θύμισε την εκδρομή που είχαμε πάει όλη η τάξη στο Πατουκιός με επικεφαλής τον Διευθυντή του Σχολείου τον Βρονταδούση Μάρκο Ψώρα και επιμελήτρια την όμορφη
Μιράντα, με τις ωραίες γάμπες. Περάσαμε πολύ όμορφα κάναμε και μπάνιο στα γαλάζια νερά του Πατουκιός και στην επιστροφή χαρούμενα όλα τα παιδιά τραγουδούσαμε το: “Ήταν ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο, κλπ, κλπ, κλπ, δάκρυσα και στα χείλη μου ήλθαν τα λόγια του Γιώργου Κοινούση του τραγουδιστή : “Να ξαναγινόμαστε πάλι πιτσιρίκοι, κλπ, κλπ, κλπ”.
O κύκλος της ζωής στο διηνεκές; Η τα τέρατα που κοντρολάρουν τούτον τον πλανήτη θα τον διακόψουν παντοτεινά; Κατά την γνώμη μου δεν θα τα καταφέρουν γιατί κουμάντο κάνει μόνο ο ιδιοκτή της του που δεν είναι άλλος από τον δημιουργό του Σύμπαντος κόσμου που ονομάζεται ΘΕΟΣ….!!!
