Why So Much Hatred For Peace? Because Peace Is Not Profitable! (EN-GR)

By Manolis Kottakis – estianews.gr, newsbreak.gr (published on July 16)

President Trump may be extreme, aggressive, sharp, sexist, but during his presidency the world has calmed down. There was not a single war. In fact, he touched with his policy very powerful establishments of American industry, deeply entrenched in the state apparatus, in the media, in think tanks, in American universities, generally where influence is generated and decisions are made.

Only an unsophisticated billionaire with no big “dependencies” could put his finger on the problem and challenge the American model we grew up with. And which we admired fanatically, until… the end of the story came. Until our beloved superpower, fueling our dreams of a better world than the one propagandized by the communists, made reckless use of the power bestowed upon it by the fall of real socialism in 1989. It is no accident that in America, presidents who dare are shot if they say the word “peace.”

Obviously, there is no leadership analogy between Trump and the late Kennedy on a personal level, but there is an analogy in policies and events. In all the years I have been following politics, I have never encountered such a politician who is under constant persecution, either as a sitting president against whom an attempt was made to oust him or as a private individual. Only Costas Karamanlis and Tayyip Erdogan experienced the methods of this same mechanism in our region. But not in its entirety.

This man is constantly under attack for four years after his marginal defeat in the previous presidential elections. With an FBI raid on his home, with an attempt to link him to Putin, with an attempt to seize his property, with prosecution for inciting protests on Capitol Hill, with college girls used to damage his prestige, with states that at first refused his candidacy, with his Twitter account locked, with half of his party establishment against him, with close associates like Bannon in jail, with conservative TV stations like Fox turning against him. This broad coalition of forces has used all possible means to prevent his participation in the presidential elections of 2024. The last weapon was yesterday’s bullets: His assassination attempt.

It is clear that his leadership from the outset is seen as a major threat to parts of the US financial system, to the interests of arms dealers, and certainly to the interests of energy giants, which he actually serves under the mantle of a powerful diplomat. division of the State Department. Trump quickly realized that Western capitalism needed reform, particularly in his country. Its decline was progressive. And reforms in capitalism, deep and radical, can only be done by capitalists when they want to. Whether they dye their hair is the last concern of capitalism.

Usually, the global market subordinates politics to its pursuits. But when the market comes into power and is not guided by its corrupt constituents who put their private profits above people’s lives, the game changes and becomes extremely complicated. Trump never considered appointing his son as vice president of Ukraine’s natural gas distribution company. At no point did Trump invest in the West’s once-justified anti-communism, which has devolved into a defunct “commercial” anti-Russianism, in order to use it as a cloak for businesses that are not in the state’s interest. Trump never considered Russia, with which he sought an alliance, but mainly China to be a real enemy of America. Because, as emerged from the last meeting of the Bilderberg club, strategically the mind of the West is there, in dangerous Beijing.

The anti-Russian frenzy is being used to establish political dominance in America, as well as the unity of the testing Alliance. Relentless anti-Sovietism is easy math. If the US were to really look to find out what is the deeper thinking inside the Kremlin, it would find that it is Putin’s distaste for dependence on Beijing and thirst for connection with Europe. America threw this away. And it threw it away, because peace in Ukraine and the Balkans, where war is brewing again, is not profitable. Peace is harmful. That is why in its last meeting NATO decided to finance with 32 billion dollars a war that it has already lost. In Ukraine. Why did he do it? Because some are hoarding from the continuation of the war. Why, in the last French elections, did Macron ally with the devil to prevent Le Pen’s majority in the French National Assembly? Because that would mean that he would start an audit of his spending in Ukraine. Why did he do it, too? So that the war does not stop. Why was there an assassination attempt against the prime minister of Slovakia? For similar reasons.

Some now know only destructive play, the creative play of producing wealth and establishing dominance has long since been forgotten.
Unfortunately, we are not dealing with leaders but with employees of multinationals, and the misfortune is that the world in the West is influenced by the propaganda of extreme racism and xenophobia, which hides the real truth. The greatest racism is to play with the lives of thousands of people so that your merchants and invisible financiers can continue to make profits. So the answer to the question why so much hatred for Trump actually hides another question: why so much hatred for peace .When we know the question then we don’t need to know the answer. The easily understood ones are omitted.

=============================

Γιατί τόσο μίσος για την ειρήνη; Μα γιατί η ειρήνη δεν είναι κερδοφόρος!

Του Μανώλη Κωττάκη

Ο πρόεδρος Τραμπ μπορεί να είναι ακραίος, επιθετικός, οξύς, σεξιστής, αλλά κατά τη διάρκεια της προεδρίας του ο κόσμος ησύχασε. Δεν έγινε ούτε ένας πόλεμος. Στην πραγματικότητα, έθιξε με την πολιτική του πολύ ισχυρά κατεστημένα της αμερικανικής βιομηχανίας, βαθιά εδραιωμένα μέσα στον κρατικό μηχανισμό, στα μέσα ενημέρωσης, στις δεξαμενές σκέψεως, στα αμερικανικά πανεπιστήμια, γενικώς όπου παράγεται επιρροή και λαμβάνονται αποφάσεις.

Μόνο ένας άξεστος δισεκατομμυριούχος χωρίς μεγάλες εξαρτήσεις θα μπορούσε να θέσει τον δάκτυλον επί των τύπων των ήλων και να αμφισβητήσει το αμερικανικό υπόδειγμα με το οποίο μεγαλώσαμε. Και το οποίο θαυμάζαμε φανατικά, μέχρι που… δεν ήρθε το τέλος της ιστορίας. Μέχρι που η αγαπημένη μας υπερδύναμη, που πυροδοτούσε τα όνειρά μας για έναν καλύτερο κόσμο από εκείνον που προπαγάνδιζαν οι κομμουνιστές, έκανε αλόγιστη χρήση της ισχύος που την προίκισε η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989. Δεν είναι τυχαίο που στην Αμερική πυροβολούνται οι πρόεδροι που τολμούν να πουν τη λέξη «ειρήνη».

Προφανώς δεν υπάρχει ηγετική αναλογία του Τραμπ με τον αείμνηστο Κένεντι σε προσωπικό επίπεδο, αλλά υπάρχει αναλογία στις πολιτικές και στα γεγονότα. Οσα χρόνια παρακολουθώ πολιτική δεν έχω συναντήσει ξανά περίπτωση τέτοιου πολιτικού, ο οποίος να είναι υπό διαρκή καταδίωξη, είτε ως εν ενεργεία πρόεδρος εναντίον του οποίου έγινε απόπειρα καθαίρεσης είτε ως ιδιώτης. Μόνο ο Κώστας Καραμανλής και ο Ταγίπ Ερντογάν γνώρισαν την εμπειρία των μεθόδων αυτού του ίδιου μηχανισμού στην περιοχή μας. Αλλά όχι σε όλη του την έκταση.

Επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά την οριακή ήττα του στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές ο άνθρωπος αυτός δέχεται διαρκώς επιθέσεις. Με εισβολή του FBI στην οικία του, με απόπειρα σύνδεσής του με τον Πούτιν, με απόπειρα δέσμευσης της περιουσίας του, με δίωξη για υποκίνηση διαδηλώσεων στο Καπιτώλιο, με κολ-γκερλ που χρησιμοποιήθηκαν για να πληγεί το γόητρό του, με πολιτείες που στην αρχή αρνήθηκαν την υποψηφιότητά του, με λουκέτο στον λογαριασμό του στο twitter, με το μισό κατεστημένο του κόμματ;oς του εναντίον του, με φυλάκιση στενών συνεργατών του, όπως ο Μπάνον, με στροφή συντηρητικών τηλεοπτικών σταθμών, όπως το Fox, εναντίον του. Δεν υπάρχει μέσο που να μη χρησιμοποίησε αυτός ο ευρύς συνασπισμός δυνάμεων προκειμένου να αποτρέψει την κάθοδo του στις προεδρικές εκλογές του 2024. Το τελευταίο όπλο ήταν οι χθεσινές σφαίρες. Η απόπειρα δολοφονίας του.

Είναι προφανές ότι η ηγεσία του από την πρώτη στιγμή αντιμετωπίζεται ως μείζον απειλή για τμήματα του χρηματοοικονομικού συστήματος των ΗΠΑ, για τα συμφέροντα των εμπόρων όπλων, καθώς βεβαίως για τα συμφέροντα ενεργειακών εταιριών-κολοσσών, τα οποία στην πραγματικότητα υπηρετεί με τον μανδύα του διπλωμάτη ισχυρό τμήμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ο Τραμπ κατάλαβε γρήγορα ότι ο καπιταλισμός της Δύσης, ιδιαίτερα της χώρας του, χρειάζεται μεταρρύθμιση. Η παρακμή του ήταν προϊούσα. Και μεταρρυθμίσεις στον καπιταλισμό, βαθιές και ριζοσπαστικές, μπορούν να κάνουν μόνο οι καπιταλιστές όταν το θέλουν. Το αν βάφουν τα μαλλιά τους είναι το τελευταίο που απασχολεί τον καπιταλισμό.
Συνήθως η παγκόσμιος αγορά υποτάσσει στις επιδιώξεις της την πολιτική. Αλλά όταν η αγορά έρχεται στην εξουσία και δεν καθοδηγείται από διεφθαρμένες συνιστώσες της που βάζουν πάνω από τις ζωές των ανθρώπων τα ιδιωτικά τους κέρδη, το παιχνίδι αλλάζει και γίνεται τότε εξαιρετικά περίπλοκο. Ο Τραμπ δεν διανοήθηκε ποτέ να διορίσει τον γιο του αντιπρόεδρο στην εταιρία διανομής φυσικού αερίου της Ουκρανίας. Ο Τραμπ δεν επένδυσε σε καμία στιγμή στον κάποτε δικαιολογημένο αντικομμουνισμό της Δύσης, που μετεξελίχθηκε σε έναν αφηνιασμένο «εμπορικό» αντιρωσισμό, προκειμένου να τον χρησιμοποιήσει ως μανδύα για μπίζνες που δεν αφορούν το κρατικό συμφέρον. Ο Τραμπ δεν θεώρησε ποτέ πραγματικό εχθρό της Αμερικής τη Ρωσία, με την οποία επιδίωκε συμμαχία, αλλά κυρίως την Κίνα. Γιατί, όπως προέκυψε και από την τελευταία συνεδρίαση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ, στρατηγικά ο νους της Δύσης είναι εκεί, στο επικίνδυνο Πεκίνο.
Η αντιρωσική φρενίτιδα χρησιμοποιείται για την εγκαθίδρυση πολιτικών κυριαρχιών στην Αμερική, καθώς και για την ενότητα της δοκιμαζόμενης Συμμαχίας. Είναι εύκολα μαθηματικά ο αδυσώπητος αντισοβιετισμός. Αν οι ΗΠΑ έψαχναν πραγματικά να βρουν ποια είναι η βαθύτερη σκέψη που επικρατεί στα ενδότερα του Κρεμλίνου, θα διαπίστωναν ότι αυτή είναι η αποστροφή του Πούτιν για την εξάρτηση από το Πεκίνο και η δίψα για σύνδεση με την Ευρώπη. Αυτό η Αμερική το πέταξε. Και το πέταξε, γιατί η ειρήνη στην Ουκρανία και στα Βαλκάνια, όπου ψήνεται και πάλι πόλεμος, δεν είναι κερδοφόρος. Η ειρήνη είναι ζημιογόνος. Γι’ αυτό στην τελευταία συνεδρίασή του το ΝΑΤΟ αποφάσισε να χρηματοδοτήσει με 32 δισ. δολάρια έναν πόλεμο που έχει ήδη χάσει. Στην Ουκρανία. Γιατί το έκανε; Γιατί από τη συνέχιση του πολέμου κάποιοι θησαυρίζουν. Γιατί στις τελευταίες γαλλικές εκλογές ο Μακρόν συμμάχησε και με τον διάβολο για να αποτρέψει την πλειοψηφία της Λεπέν στη γαλλική εθνοσυνέλευση; Γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα άρχιζε έλεγχος για τις δαπάνες του στην Ουκρανία. Γιατί το έκανε, επίσης; Για να μη σταματήσει ο πόλεμος. Γιατί έγινε η απόπειρα δολοφονίας εναντίον του πρωθυπουργού της Σλοβακίας; Για παραπλήσιους λόγους.

Κάποιοι γνωρίζουν πλέον μόνο από καταστροφικό παιχνίδι, το δημιουργικό παιχνίδι της παραγωγής πλούτου και εγκαθίδρυσης κυριαρχίας το έχουν ξεχάσει πολύ καιρό τώρα.
Δυστυχώς δεν έχουμε να κάνουμε με ηγέτες αλλά με υπαλλήλους πολυεθνικών και το δυστύχημα είναι ότι ο κόσμος στη Δύση επηρεάζεται από την προπαγάνδα περί άκρων ρατσισμού και ξενοφοβίας που κρύβει την πραγματική αλήθεια. Ο μεγαλύτερος ρατσισμός είναι να παίζεις με τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων για να συνεχίσουν να έχουν κέρδη οι έμποροι και αφανείς χρηματοδότες σου.Η απάντηση στο ερώτημα λοιπόν γιατί τόσο μίσος για τον Τραμπ στην πραγματικότητα κρύβει μέσα της ένα άλλο ερώτημα: γιατί τόσο μίσος για την ειρήνη.Όταν ξέρουμε την ερώτηση τότε δε χρειάζεται να γνωρίζουμε και την απάντηση. Τα ευκόλως εννοούμενα, παραλείπονται.Κλασσικά εικονογραφημένα.