ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ
It would be wise for the “hooligans” of all kinds within the government to shut up and wait to see where the emerging Armageddon ends up, keeping a discreet distance and, of course, watching our backs
By George Harvalias
In major international crises that manifest themselves in consecutive episodes, with indiscernible limits of responsibility of the warring parties (the famous “who is guilty of wrongdoing”), and especially when these arise from protracted conflicts that contain elements of religious or racial hatred, public positions of the type “we are “him” or “we are with the other” do not serve the interests of Greece.
Much more so when these positions are expressed in a hooligan style by political adventurers, such as Adonis Georgiadis, who until the day before yesterday was a fierce critic of one side, the obviously stronger one, but today he is fighting in favor of it, with shouts on social media and an obvious aim to atone for his -recorded in the past- anti-Semitism.
Greece’s position in the complex Middle East equation is extremely sensitive. Certainly, the self-interested pro-Israel shouts of a sitting minister do not help the country’s interests, nor do they facilitate the difficult balances that Greek foreign policy must maintain.
I start with this because the prime minister, who is supposed to be an expert in international diplomacy, should have called his petulant minister to order with due severity, explaining to him that Israel’s military confrontation with the near-nuclear power of Iran is not football match to get every government official to raise their bs in X. We also have a merchant fleet that is already being beaten and has no reason to collect the other side’s money from the nonsense of a (barely convincing) sycophant of Israel.
On the merits now: Should Greece take an official position in the Middle East crisis? You will call the question theoretical, because it is certain that Mitsotakis’ Greece will take whatever position Aunt Ursula and the Brussels priesthood dictate.
But let’s assume that we are talking about an independent state with elementary diplomatic self-determination. Putting the question back under these conditions of normality, I would tell you that many different answers arise depending on the criteria we decide to set. The Machiavellian school of diplomacy, which advocates political cynicism at the altar of national interest, would give a different answer, and the school that integrates the values of humanity and ethics in international relations would give another.
Certainly both sides have arguments, and they are absolutely valid ones. Israel is today an opponent of our own existential and eternal enemy, Turkey. This rivalry, in fact, which nowadays is reinforced by rhetorical outbursts, could have been transformed into a kind of “strategic relationship” between Athens and Tel Aviv, which, in theory at least, would offer shielding advantages against the Turkish threat.
Unfortunately, it remains at a “friendly collaboration” level, without depth and special content. The “strategic opening” to Israel, first attempted by the late Gerasimos Arsenis, was abruptly interrupted thanks to the pro-Palestinian ideologies of Andreas Papandreou and Karolos Papoulias, which, objectively considered, did not offer any substantial benefit to the Greek side beyond an atmosphere of condescension towards the homeland us from the Arab world.
The bilateral approach, despite the theoretically positive disposition of the Samara, Tsipras, and Mitsotakis governments, remained meteoric, without guarantees of strategic cooperation in the military field since this, according to Israel’s perspective, would also require cooperation in the political field (with the official recognition of, for example, Jerusalem as the capital of the Jewish state).
The Israelis today consider us a reluctant and somewhat… phobic friend of small and medium capacity, even though the relations between the two peoples are at an excellent level and the levels of anti-Semitic prejudices in Greece are detected at a negligible level, despite the claims of various Zionist professionals and their evasions.
We, accordingly, have reservations (probably justified) about the temporary nature of the Turkish-Israeli “enemy”, which could, under other circumstances, be eliminated overnight.
Israel today acts as the modern crusader and military bulwark of Judeo-Christian civilization – which our homeland shares – against the modern Islamic rampage. However, the methods it uses as “preventive defense” are ruthless and largely inhumane, simulating Nazi-inspired tactics of “mass extermination” of the opponent. With one essential difference: the Israelis have made it clear right from the start that they will not hesitate to deal with anyone who threatens them by all means. The Nazis exterminated peoples and nations without being in the least threatened by them.
Of course, Israel also indulges in the abuse of military force, disproportionately excessive about the threat it faces. This, however, is consistent with the age-old doctrine of defending its territorial integrity from the first day it was born as a state. Today’s extremes come as no surprise to those familiar with the Jewish psyche as shaped by the traumatic experience of the Holocaust. And of course the high-powered preventive or “retaliatory” strikes, which escalate the confrontation with Iran in an extremely dangerous way, but not only, are not a result of Netanyahu’s “psychopathy”. They are decided in conditions of at least national unity.
The Palestinians, for their part, retain the moral edge due to the expulsion they suffered from their land. Still, they prove equally ruthless in adopting inhumane methods that directly refer to blind terrorism. And, in the light of an objective or otherwise cynical approach, they are neither “our brothers” nor our natural allies, like the Serbs and the Armenians. Islam in addition, especially in its radical version, is an extreme element and completely foreign, not to say hostile, to Greek culture. It is good to remember that Hitler’s greatest ally in the Arab world was the Grand Mufti of Jerusalem himself…
The Middle East equation, therefore, especially these days, where the Islamic threat is resurgent through illegal immigration, is complex and multifactorial. The concepts of right or wrong, the right to self-defense, war ethics, and, of course, the Greek national interest in the algebraic sum of a conflict foreign to us become very relevant. The only certain thing is that the perpetuation or escalation of the crisis poses enormous risks, mainly on the front of illegal immigration, but also of indirect involvement in hostilities (with strikes on the Greek merchant fleet, retaliation for the use of military facilities in the wider Greek area, acts of terrorism on Greek soil etc.).
Therefore, it would be wise for hooligans of all kinds to shut up and wait to see where the emerging Armageddon ends up, keeping our distance, watching our backs, and preparing for the worst…
===============
Η περίπλοκη εξίσωση του Μεσανατολικού!
Του Γιώργου Χαρβαλιά
Στις μεγάλες διεθνείς κρίσεις που εκδηλώνονται σε αλλεπάλληλα επεισόδια, με δυσδιάκριτα όρια ευθυνών των αντιμαχομένων (το περίφημο «ποιος ήρξατο χειρών αδίκων»), και ιδιαίτερα όταν αυτές προκύπτουν από χρονίζουσες διενέξεις που περιέχουν στοιχεία θρησκευτικού ή φυλετικού μίσους, δημόσιες τοποθετήσεις του τύπου «είμαστε μ’ αυτόν» ή «είμαστε με τον άλλον» δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Ελλάδας.
Πολύ περισσότερο όταν αυτές οι τοποθετήσεις εκφέρονται με χουλιγκανικό ύφος από πολιτικούς τυχοδιώκτες, όπως ο Αδωνις Γεωργιάδης, που μέχρι προχθές ήταν σφοδρός επικριτής της μίας πλευράς, της πασιφανώς ισχυρότερης, αλλά σήμερα ξεσπαθώνει υπέρ της, με κραυγές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και προφανή στόχο να εξιλεωθεί για τον -καταγεγραμμένο στο παρελθόν- αντισημιτισμό του.
Στην περίπλοκη εξίσωση του Μεσανατολικού, η θέση της Ελλάδας είναι εξαιρετικά ευαίσθητη. Και σίγουρα οι ιδιοτελείς φιλοϊσραηλινές κραυγές ενός εν ενεργεία υπουργού δεν βοηθούν τα συμφέροντα του τόπου, ούτε διευκολύνουν τις δύσκολες ισορροπίες που οφείλει να τηρήσει η ελληνική εξωτερική πολιτική.
Ξεκινώ από αυτό, γιατί ο κύριος πρωθυπουργός, που υποτίθεται σκαμπάζει από διεθνή διπλωματία, όφειλε να έχει ανακαλέσει στην τάξη με τη δέουσα αυστηρότητα τον λαλίστατο υπουργό του, εξηγώντας του ότι η στρατιωτική αντιπαράθεση του Ισραήλ με την παρ’ ολίγον πυρηνική δύναμη του Ιράν δεν είναι ποδοσφαιρικό ματς για να ανεβάζει κάθε φαιδρός που διαθέτει κυβερνητική ιδιότητα την παπάτζα του στο Χ. Εχουμε και έναν εμπορικό στόλο που ήδη βάλλεται και δεν έχει λόγο να εισπράξει τη μήνη της άλλης πλευράς από τις ανοησίες ενός (ελάχιστα πειστικού) κόλακα του Ισραήλ.
Επί της ουσίας τώρα: οφείλει να πάρει η Ελλάδα επίσημη θέση στη μεσανατολική κρίση; Θεωρητικό θα μου πείτε το ερώτημα, γιατί είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα του Μητσοτάκη θα πάρει όποια θέση υπαγορεύσουν η θεία Ούρσουλα και το ιερατείο των Βρυξελλών.
Ας υποθέσουμε όμως ότι μιλάμε για ένα ανεξάρτητο κράτος, με στοιχειώδη διπλωματικό αυτοπροσδιορισμό. Επαναφέροντας το ερώτημα υπό αυτές τις προϋποθέσεις κανονικότητας, θα σας έλεγα ότι προκύπτουν πολλές διαφορετικές απαντήσεις, αναλόγως των κριτηρίων που αποφασίζουμε να θέσουμε. Αλλη απάντηση θα έδινε η μακιαβελική σχολή της διπλωματίας, που προτάσσει τον πολιτικό κυνισμό στον βωμό του εθνικού συμφέροντος, και άλλη η σχολή που ενσωματώνει τις αξίες του ανθρωπισμού και της ηθικής στις διεθνείς σχέσεις.
Ασφαλώς και οι δύο πλευρές έχουν επιχειρήματα, και μάλιστα απολύτως βάσιμα. Το Ισραήλ είναι σήμερα αντίπαλος του δικού μας υπαρξιακού και προαιώνιου εχθρού, της Τουρκίας. Αυτή η αντιπαλότητα, μάλιστα, που στις μέρες μας ενισχύεται από ρητορικές εξάρσεις, θα μπορούσε να έχει μετουσιωθεί σε ένα είδος «στρατηγικής σχέσης» Αθήνας – Τελ Αβίβ που, θεωρητικά τουλάχιστον, θα προσέφερε πλεονεκτήματα θωράκισης έναντι της τουρκικής απειλής.
Δυστυχώς, παραμένει στο επίπεδο μιας «φιλικής συνεργασίας», χωρίς βάθος και ιδιαίτερο περιεχόμενο. Το «στρατηγικό άνοιγμα» στο Ισραήλ, που πρώτος επιχείρησε ο αείμνηστος Γεράσιμος Αρσένης, διακόπηκε απότομα χάρη στις φιλοπαλαιστινιακές ιδεοληψίες των Ανδρέα Παπανδρέου και Κάρολου Παπούλια, που, αντικειμενικά κρινόμενες, δεν προσέφεραν κάποιο ουσιαστικό όφελος στην ελληνική πλευρά, πέραν μιας ατμόσφαιρας συγκατάβασης προς την πατρίδα μας από τον αραβικό κόσμο.
Η διμερής προσέγγιση, παρά τη θεωρητικά θετική προδιάθεση των κυβερνήσεων Σαμαρά, Τσίπρα και Μητσοτάκη, παρέμεινε μετέωρη, χωρίς εγγυήσεις στρατηγικής συμπόρευσης στο στρατιωτικό πεδίο, αφού αυτό, σύμφωνα με την οπτική του Ισραήλ, θα έθετε ως προϋπόθεση και τη συμπόρευση στο πολιτικό πεδίο (με την επίσημη αναγνώριση π.χ. της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του εβραϊκού κράτους).
Οι Ισραηλινοί μάς θεωρούν σήμερα έναν μικρομεσαίας δυναμικότητας διστακτικό και ολίγον… φοβικό φίλο, παρότι οι σχέσεις των δύο λαών είναι σε άριστο επίπεδο και τα επίπεδα αντισημιτικών προκαταλήψεων στην Ελλάδα ανιχνεύονται σε αμελητέο επίπεδο, εις πείσμα των ισχυρισμών διαφόρων επαγγελματιών του σιωνισμού και των εξαπτέρυγών τους.
Εμείς, αντιστοίχως, διατηρούμε επιφυλάξεις (μάλλον δικαιολογημένες) για τον συγκυριακό χαρακτήρα της τουρκοϊσραηλινής «έχθρας», που θα μπορούσε, υπό άλλες συνθήκες, να εξαλειφθεί εν μια νυκτί.
Το Ισραήλ υποδύεται σήμερα τον σύγχρονο σταυροφόρο και το στρατιωτικό ανάχωμα του ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού -τον οποίο μοιράζεται η πατρίδα μας- έναντι της σύγχρονης ισλαμικής λαίλαπας. Οι μέθοδοι όμως που χρησιμοποιεί ως «προληπτική άμυνα» είναι αδίστακτες και σε μεγάλο βαθμό απάνθρωπες, προσομοιάζοντας σε ναζιστικής εμπνεύσεως τακτικές «μαζικής εξόντωσης» του αντιπάλου. Με μία ουσιαστική διαφορά: οι Ισραηλινοί έχουν ευθύς εξαρχής ξεκαθαρίσει ότι δεν θα διστάσουν να αντιμετωπίσουν με όλα τα μέσα όποιον τους απειλήσει. Οι ναζί εξόντωναν λαούς και έθνη χωρίς να απειλούνται στο ελάχιστο από αυτά.
Ασφαλώς και το Ισραήλ επιδίδεται σε κατάχρηση στρατιωτικής βίας, δυσανάλογα υπέρμετρης σε σχέση με την απειλή που αντιμετωπίζει. Αυτό, ωστόσο, είναι συνεπές με το διαχρονικό δόγμα υπεράσπισης της εδαφικής του ακεραιότητας από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε ως κράτος. Οι σημερινές ακρότητες δεν αποτελούν έκπληξη για όσους γνωρίζουν την ψυχοσύνθεση των Εβραίων, όπως διαμορφώθηκε μετά την τραυματική εμπειρία του Ολοκαυτώματος. Και ασφαλώς τα μεγάλης ισχύος προληπτικά ή «ανταποδοτικά» χτυπήματα, που κλιμακώνουν με εξαιρετικά επικίνδυνο τρόπο την αντιπαράθεση με το Ιράν, αλλά όχι μόνο, δεν είναι απόρροια της «ψυχοπάθειας» του Νετανιάχου. Αποφασίζονται σε συνθήκες μιας, μίνιμουμ έστω, εθνικής ομοψυχίας.
Οι Παλαιστίνιοι από την πλευρά τους διατηρούν το ηθικό πλεονέκτημα λόγω της εκδίωξης που υπέστησαν από τη γη τους, αλλά αποδεικνύονται εξίσου αδίστακτοι στην υιοθέτηση απάνθρωπων μεθόδων που παραπέμπουν ευθέως στην τυφλή τρομοκρατία. Και, υπό το πρίσμα μιας αντικειμενικής ή κατ’ άλλους κυνικής προσέγγισης, δεν αποτελούν ούτε «αδέλφια μας» ούτε φυσικούς μας συμμάχους, όπως οι Σέρβοι και οι Αρμένιοι. Το Ισλάμ επιπρόσθετα, ειδικά στη ριζοσπαστική του εκδοχή, είναι στοιχείο ακραίο και εντελώς ξένο, για να μην πω εχθρικό, προς τον ελληνικό πολιτισμό. Καλό είναι θυμόμαστε ότι ο μεγαλύτερος σύμμαχος του Χίτλερ στον αραβικό κόσμο ήταν ο ίδιος ο Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ…
Η εξίσωση επομένως του Μεσανατολικού, ιδιαίτερα στις μέρες μας, όπου αναφύεται η ισλαμική απειλή μέσω της λαθρομετανάστευσης, είναι περίπλοκη και πολυπαραγοντική. Οι έννοιες του δικαίου ή του αδίκου, του δικαιώματος στην αυτοάμυνα, της πολεμικής ηθικής και βεβαίως του ελληνικού εθνικού συμφέροντος στο αλγεβρικό άθροισμα μιας ξένης προς εμάς σύγκρουσης καθίστανται πολύ σχετικές. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η διαιώνιση ή η κλιμάκωση της κρίσης εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους κυρίως στο μέτωπο της λαθρομετανάστευσης, αλλά και έμμεσης εμπλοκής στις εχθροπραξίες (με πλήγματα στον ελληνικό εμπορικό στόλο, αντίποινα για χρήση στρατιωτικών εγκαταστάσεων στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο, τρομοκρατικές ενέργειες σε ελληνικό έδαφος κ.λπ.).
Θα ήταν επομένως συνετό να σωπάσουν οι «χούλιγκαν» παντός είδους και να περιμένουμε για να διαπιστώσουμε που θα καταλήξει ο αναδυόμενος Αρμαγεδδών, τηρώντας διακριτικές αποστάσεις, φυλάσσοντας τα νώτα μας και προετοιμαζόμενοι για τα χειρότερα…
