By Nick Stamatakis

This is undoubtedly a significant development as it is the first time since 1972 (with AB Makarios) that a Cypriot President officially visited the White House. Several other meetings between the two sides since 1974 were private visits not held at the White House.

Given that his visit will happen less than a week before the presidential elections, it would be impossible to avoid thinking that there is some connection: the Democrats have noticed the massive popularity of President Trump among Greek Americans. Helleniscope has estimated – using a multi-faceted analysis – that roughly 80% of us have been casting their votes for Trump since 2016.  And so it would be expected that a few days before the elections, the Democrats, faced with losing the Presidency and both Houses of Congress, would want to limit this loss at the least.  However, the primary reasons for such an “emergency” visit lie elsewhere.

This invitation comes at a critical historical juncture.  The West has effectively lost both wars in Ukraine and the Middle East. Last night, just hours after Israel attacked Iran with 200 missiles, Iran, having defended itself successfully with Russian help, played down the attack, hinting that it would not retaliate against Israel!! (link here for the report from Reuters).  On October 1st, Iran hit Israel with roughly 200 missiles, many of which defeated and discredited Israel’s “Iron Dome” and caused significant damage at the Nevatim IAF base.  These events prove for all to see, and especially for the Pentagon (the only pragmatic and reasonable part of the US Government), that the balance of power has tilted against the US.  Let me underline here a familiar concept: the West “has lost the arms race,” in the same way the Soviet Union lost the arms race around 1990. Helleniscope, based on information from excellent analysts (such as Col. Mc Gregor, Alexander Mercuris, Larry Johnson, and, above all, Andrei Martyanov), has been consistently noting that America is about fifteen years behind in missile technology.  Because of this fact, wildly expensive US aircraft carriers have been rendered “sitting ducks,” and the US projection of power globally has been downgraded. Also, Israel has recently indicated that it achieved its goals in Lebanon, and it might withdraw.  In Ukraine, the defeat has already been confirmed. Russia, according to statements from US and NATO officials, has taken advantage of the conflict and is now more powerful politically, financially, and militarily.

At the same time, Turkey, known for its traditional “megalomaniacal” policies, is balancing wildly between East and West. This is precisely where the Cyprus (and Greece) diplomatic game is (partially) realized.  Helleniscope has noted countless times in the last few years that Cyprus and Greece could eventually serve as a necessary “umbilical cord” between Israel and the West – especially in a worst-case scenario.  The worst-case scenario seems to come to the fore now. Israel is desperately pushing for an India-S. Arabia-Israel-Cyprus-Greece-Europe corridor (IMEC) – we all remember the map Netanyahu presented at the United Nations.

Many links in this IMEC corridor are “weak,” and esp. UAE and S.Arabia. However, it can be part of a “New Yalta Conference” to be negotiated between East and West, especially in light of the strong likelihood that Donald Trump will be elected on November 5. No major or secondary power is interested in fighting WW III and destroying the world economy. Further, the BRICS do not seem eager or able to destroy the US dollar abruptly — they simply want to create a fairer and more balanced, multipolar, international financial system.

In this framework, Turkey is the central question mark. It is calculating the economic and military power balance and is likely to choose an alliance with the BRICS. The cultural factor is a major one: While the leading “Kemalist” elites are pro-Western, over 70% of the Turkish people have a favorable view of Russia and declare themselves “attached to Islam.” However, we cannot be sure of the final answer, which is a thorny issue for Greece and Cyprus.

The US is still trying to lure Turkey back to the West, and up until now, it was clear that it would push Greece and Cyprus to give up sovereign rights to Turkey’s demands for the West to achieve this precious goal. It seems that this scenario is coming to an end rapidly, and we are not far from the day that Turkey will be viewed as “lost”—in very much the same way Iran was lost after 1979.

When faced with such a scenario of possible developments, Greece and Cyprus should demand a complete change of Western policies on many fronts.  A major one is oil exploration: It doesn’t make any market sense to transfer LNG from Texas to Pireaus and Alexandroupolis to replace the Russian energy and supply Eastern Europe, while the huge deposits in the Eastern Mediterranean and Western Greece are undeveloped. Fields of oil and gas in the Ionian Sea are superficial, and oil has come to the surface on its own for decades. Yet, petty domestic interests and Western policies prohibit its development. Also, Greece has yet to announce its 12-mile territorial zone in the Aegean and the Mediterranean along with its EEZ, which would give her common borders with Cyprus. This should happen soon, along with the declaration, once again, of a “common defence area”.

If Greece and Cyprus are to benefit from the new developments, their political leaders need to act patriotically and bring to the forefront their minimum justified demands.  I personally do not expect any patriotic attitude from Kyriakos Mitsotakis; his family background of sellouts to foreign interests is compelling.  But I expect internal (within his party) opposition to thrive.  Also, I hope that President of Cyprus Nikos Christodoulides will rise to the occasion at the right moment and put forward the right demands.  If in the coming “New Yalta,” Cyprus and Greece prove, once again, in their long history, the essential front line of defense for the West (and this time for Israel), then they should be rewarded accordingly.  In the last part of such a scenario in the future, one can see the likelihood of the Turks being forced (in such a “New Yalta”) to abandon Cyprus. To reach that moment, patriotic leadership in both Greek states is necessary.

October 27, 2024, n.stamatakis@aol.com   www.helleniscope.com

DISCLAIMER: The views and statements expressed in this article constitute constitutionally protected opinions of this author.

TO SUPPORT HELLENISCOPE OR BECOME A SUBSCRIBER, LINK HERE!!

===============

Ο Χριστοδουλίδης προσκλήθηκε στον Λευκό Οίκο την Τετάρτη. Γιατί τώρα;

Του Νίκου Σταματάκη

Πρόκειται αναμφίβολα για μια σημαντική εξέλιξη καθώς είναι η πρώτη φορά από το 1972 (με τον Αρχ. Μακάριο) που Κύπριος Πρόεδρος επισκέπτεται επίσημα τον Λευκό Οίκο. Αρκετές άλλες συναντήσεις μεταξύ των δύο πλευρών από το 1974 ήταν ιδιωτικές επισκέψεις που δεν πραγματοποιήθηκαν στον Λευκό Οίκο.

Δεδομένου ότι η επίσκεψή του θα πραγματοποιηθεί λιγότερο από μία εβδομάδα πριν από τις προεδρικές εκλογές, θα ήταν αδύνατο να αποφύγουμε να σκεφτούμε ότι υπάρχει κάποια σύνδεση: οι Δημοκρατικοί έχουν παρατηρήσει τη μαζική δημοτικότητα του Προέδρου Τραμπ μεταξύ των Ελληνοαμερικανών. Το Helleniscope έχει υπολογίσει – χρησιμοποιώντας μια πολύπλευρη ανάλυση – ότι περίπου το 80% από εμάς ψηφίζουν στον Τραμπ από το 2016.  Και έτσι θα ήταν αναμενόμενο ότι λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, όπου οι Δημοκρατικοί αντιμετωπίζουν την απώλεια της Προεδρίας και των δύο Σωμάτων του Κογκρέσου, θα ήθελαν να περιορίσουν κάπως τις απώλειες. Ωστόσο, οι πρωταρχικοί λόγοι για μια τέτοια «έκτακτη» επίσκεψη βρίσκονται αλλού.

Αυτή η πρόσκληση έρχεται σε μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία. Η Δύση έχει ουσιαστικά χάσει και τους δύο πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή. Χθες το βράδυ, λίγες ώρες αφότου το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν με 200 πυραύλους, το Ιράν, έχοντας αμυνθεί επιτυχώς με τη ρωσική βοήθεια, υποβάθμισε την επίθεση, αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν θα ανταπαντούσε το Ισραήλ!! (σύνδεσμος εδώ για το ρεπορτάζ από το Reuters). Την 1η Οκτωβρίου, το Ιράν έπληξε το Ισραήλ με περίπου 200 πυραύλους, πολλοί από τους οποίους νίκησαν και απαξίωσαν τον «Σιδηρού Θόλο» του Ισραήλ και προκάλεσαν σημαντικές ζημιές στη βάση Nevatim. Αυτά τα γεγονότα αποδεικνύουν σε όλους, και ειδικά για το Πεντάγωνο (το μόνο ρεαλιστικό και λογικό μέρος της κυβέρνησης των ΗΠΑ), ότι η ισορροπία δυνάμεων έχει κλίνει εναντίον των ΗΠΑ. Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω εδώ μια γνωστή έννοια: η Δύση «έχασε την κούρσα των εξοπλισμών», με τον ίδιο τρόπο που η Σοβιετική Ένωση έχασε την κούρσα των εξοπλισμών γύρω στο 1990. Το Helleniscope, βασισμένο σε πληροφορίες από εξαιρετικούς αναλυτές (όπως ο συνταγματάρχης Mc Gregor, ο Alexander Mercuris, ο Larry Johnson, και, πάνω απ ‘όλους, ο Andrei Martyanov), σημειώνει με συνέπεια ότι η Αμερική είναι περίπου δεκαπέντε χρόνια πίσω στην τεχνολογία πυραύλων. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, τα πανάκριβα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ έχουν καταστεί σχεδόν άχρηστα και η προβολή ισχύος των ΗΠΑ παγκοσμίως έχει υποβαθμιστεί. Επίσης, το Ισραήλ πρόσφατα ανέφερε ότι πέτυχε τους στόχους του στον Λίβανο και μπορεί να αποσυρθεί. Στην Ουκρανία η ήττα έχει ήδη επιβεβαιωθεί. Η Ρωσία, σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, εκμεταλλεύτηκε τη σύγκρουση και είναι πλέον πιο ισχυρή πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία, γνωστή για τις παραδοσιακές «μεγαλομανιακές» πολιτικές της, ταλαντώνεται ​​μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Εδώ ακριβώς βρίσκει έδαφος (εν μέρει) το διπλωματικό παιχνίδι της Κύπρου (και της Ελλάδας). Το Helleniscope έχει σημειώσει αμέτρητες φορές τα τελευταία χρόνια ότι η Κύπρος και η Ελλάδα θα μπορούσαν τελικά να χρησιμεύσουν ως απαραίτητος «ομφάλιος λώρος» μεταξύ Ισραήλ και Δύσης – ειδικά στο χειρότερο σενάριο. Το χειρότερο σενάριο φαίνεται να έρχεται στο προσκήνιο τώρα. Το Ισραήλ πιέζει απεγνωσμένα για μια Ινδία-Σ. Διάδρομος Αραβίας-Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας-Ευρώπης (IMEC) – όλοι θυμόμαστε τον χάρτη που παρουσίασε ο Νετανιάχου στα Ηνωμένα Έθνη.

Πολλοί σύνδεσμοι σε αυτόν τον διάδρομο IMEC είναι “αδύναμοι” και κυρίως. ΗΑΕ και Σ.Αραβία. Ωστόσο, μπορεί να αποτελέσει μέρος μιας «Διάσκεψης της Νέας Γιάλτας» που θα αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ειδικά υπό το φως της μεγάλης πιθανότητας ο Ντόναλντ Τραμπ να εκλεγεί στις 5 Νοεμβρίου. Καμία μεγάλη ή δευτερεύουσα δύναμη δεν ενδιαφέρεται να πολεμήσει τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μάλιστα  καταστρέφοντας την παγκόσμια οικονομία. Επιπλέον, οι BRICS δεν φαίνονται πρόθυμοι ή ικανοί να καταστρέψουν το δολάριο ΗΠΑ απότομα – θέλουν απλώς να δημιουργήσουν ένα δικαιότερο και πιο ισορροπημένο, πολυπολικό, διεθνές οικονομικό σύστημα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία είναι το κεντρικό ερωτηματικό. Υπολογίζει την οικονομική και στρατιωτική ισορροπία ισχύος και είναι πιθανό να επιλέξει μια συμμαχία με τους BRICS. Ο πολιτιστικός παράγοντας είναι σημαντικός: Eνώ οι “Κεμαλικές” ελίτ είναι σίγουρα φιλοδυτικές, πάνω από το 70% του τουρκικού λαού έχει θετική άποψη για τη Ρωσία ενώ δηλώνει «προσκολλημένη στο Ισλάμ». Ωστόσο, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την τελική απάντηση, που είναι ένα ακανθώδες ζήτημα για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να προσπαθούν να παρασύρουν την Τουρκία πίσω στη Δύση, και μέχρι τώρα, ήταν σαφές ότι θα ωθούσαν την Ελλάδα και την Κύπρο να παραιτηθούν από κυριαρχικά δικαιώματα στις απαιτήσεις της Τουρκίας ώστε η Δύση να επιτύχει αυτόν τον πολύτιμο στόχο. Φαίνεται ότι αυτό το σενάριο απομακρύνεται και δεν βρισκόμαστε μακριά από την ημέρα που η Τουρκία θα θεωρηθεί «χαμένη» —με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που χάθηκε το Ιράν μετά το 1979.

Όταν έρχονται αντιμέτωπες με ένα τέτοιο σενάριο πιθανών εξελίξεων, η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να απαιτήσουν πλήρη αλλαγή των δυτικών πολιτικών σε πολλά μέτωπα. Ένα σημαντικό είναι η εξερεύνηση πετρελαίου: Δεν έχει νόημα η μεταφορά LNG από το Τέξας στον Πειραιά και την Αλεξανδρούπολη για να αντικατασταθεί η ρωσική ενέργεια και να τροφοδοτηθεί η Ανατολική Ευρώπη, ενώ τα τεράστια κοιτάσματα στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Δυτική Ελλάδα είναι ανεκμετάλλευτα. Τα πεδία πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Ιόνιο Πέλαγος είναι επιφανειακά και το πετρέλαιο βγαίνει στην επιφάνεια από μόνο του εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, εγχώρια μικροσυμφέροντα και δυτικές πολιτικές απαγορεύουν την ανάπτυξή του. Επίσης, η Ελλάδα δεν έχει ακόμη ανακοινώσει τα χωρικά της ύδατα πλάτους 12 μιλίων στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο μαζί με την ΑΟΖ της, η οποία θα της έδινε κοινά σύνορα με την Κύπρο. Αυτό θα πρέπει να γίνει σύντομα, μαζί με την ανακήρυξη, για άλλη μια φορά, ενός «Ενιαίου Αμυντικού Χώρου».

Εάν η Ελλάδα και η Κύπρος πρόκειται να επωφεληθούν από τις νέες εξελίξεις, οι πολιτικοί τους ηγέτες πρέπει να ενεργήσουν πατριωτικά και να φέρουν στο προσκήνιο τα ελάχιστα δικαιολογημένα αιτήματά τους. Προσωπικά δεν περιμένω καμία πατριωτική στάση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το οικογενειακό του υπόβαθρο των ξεπουλημάτων σε ξένα συμφέροντα είναι απαγορευτικό. Αλλά περιμένω ότι  θα αναπτυχθεί ισχυρή αντιοπολίτευση στον Μητσοτάκη – αρχικά εσωκομματική.  Αλλά περιμένω επίσης ότι ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα προβάλει τα σωστά αιτήματα. Αν στην επερχόμενη «Νέα Γιάλτα», η Κύπρος και η Ελλάδα αποδείξουν, για άλλη μια φορά, στη μακρά ιστορία τους την ουσιαστική πρώτη γραμμή άμυνας για τη Δύση (και αυτή τη φορά για το Ισραήλ), τότε θα πρέπει να ανταμειφθούν ανάλογα. Στο τελευταίο μέρος ενός τέτοιου σεναρίου στο μέλλον, μπορεί κανείς να δει την πιθανότητα οι Τούρκοι να αναγκαστούν (σε μια τέτοια «Νέα Γιάλτα») να εγκαταλείψουν την Κύπρο. Για να φτάσουμε σε εκείνη τη στιγμή, είναι απαραίτητη η πατριωτική ηγεσία και στα δύο ελληνικά κράτη.

October 27, 2024, n.stamatakis@aol.com   www.helleniscope.com

DISCLAIMER: The views and statements expressed in this article constitute constitutionally protected opinions of this author.

TO SUPPORT HELLENISCOPE OR BECOME A SUBSCRIBER, LINK HERE!!

================

source – philenews.com