Michalis Kalogerakis, an inventor and resourceful electrical engineer and electronics engineer from Crete, speaks to journalist Iosif Papadopoulos about his achievements in the fields of wind and solar energy and the alternative forms of fuel he produces, using rotten fruit, sugar cane and water in the form of hydrogen.
Here is what Iosif Papadopoulos said about Michalis Kalogerakis in detail:
I traveled all the way to Heraklion, Crete, to discuss with him and record what he has invented and built, and I have not regretted it for a moment! Until a few days ago, we were talking via Skype, while I had seen many videos on YouTube.
However, what my eyes saw and the lens of my video camera recorded, exceeded all imagination! The reason for Michalis Kalogerakis, an inventive Cretan, who, for 18 years, has been divorced from the P.E.H. and the gas stations! A genius inventor electronic engineer, who could (and should) lead some subsidized technology and research programs of the Polytechnic but, as usually happens in these cases, lives unemployed and isolated with his family in the village of Hani Kokkini, just outside Heraklion. This is, after all, the price paid in this country by those who stand out and exceed mediocrity…
Talkative, energetic, decisive, a Cretan in the full sense of the word, who does not mince his words and calls things by their proper names. This is Michalis Kalogerakis. He talked to me about everything and everyone and even showed me around the underground nuclear shelter of his house! “What are you afraid of and have you prepared so well?” I asked him. “I’ve been convinced for a long time that something bad will happen, something very bad. So I want him to find us prepared…”, he replied, and it got me thinking…
He then showed me his two-wheeled “duck”, which has never been to the gas station, as he says with pride, but also a mountain bike that he has converted into a powerful electric motorbike, with a top speed of 50 km/h, drive on both wheels and enormous autonomy, since its battery is charged by pedaling on straights and downhills!
I am left speechless when he starts up a huge generator, replacing the diesel with old olive oil! “This is the Cretan… oil that we cultivate in the ground!”, he says with a disarming smile, and continues: “We don’t need to bother getting the oil out of the depths of the sea! I would even tell you to go to the supermarket and buy ten liters of sunflower oil and put it in the tank of your car!”, he tells me at one point and surprises me! “The farmers of northern Greece bury thousands of tons of peaches in landfills and then ask the government for aid to buy oil, while they could distill their own fuel for free with the peaches, grapes, pears or watermelons that they throw away, while at the same time taking care to produce their own energy from the air and the sun completely free of charge”!
At some point the conversation began to revolve around the current economic problems, the levies, the Public Power Corporation and Stournaras. Michael is clearly angry, even though he always has a wide smile on his lips. “A court initially ruled that the tax was illegal, but then Stournaras went to the Supreme Court and told them: Listen: we expect two billion in revenue from this tax. If you make it illegal, then we will have to get this money from somewhere. So what did you expect to happen? For the judges to say that the tax is illegal and for them to lose their salaries? Unfortunately, where money rules, there is no Justice!
But didn’t you see what happened with the people’s fields, here in Crete? The riot police came and took them by force, to give them to foreigners, to turn them into photovoltaic parks, without giving the owners of the fields a single euro! And then the foreigners sell us the electricity they get for free from our wind and sun! If this had happened in the past, they would have been stoned to death! But now people have changed and supported the their hopes in Justice. So they go to court, but with the money they have, they cannot be vindicated. The others have more and that’s how they win the trials…”.
I left the Kalogerakis’ house, with Michalis giving me instructions on how to make sour cream, raki without poisons, wine without… vinegar and how to properly use an electric blanket! At the same time, Mrs. Kalogeraki was complaining that if they had the money her husband has spent on his experiments, they would have bought a house! Eighteen years without electricity, though, I thought, is no small thing! Not to mention the joy of creation, which is written on Michalis’ face every moment, and is priceless…
The video that follows is approximately 50 minutes long. It could, of course, be three hours! However, I recommend that you watch it to the end. After all, it is not an ordinary video, but not one of those you see every day…
Few people may realize that Kalogerakis holds in his hands the solution to the biggest problem of Greece, but also of the entire planet in general, which goes by the name: free green energy and fuel from the sun, air and atmospheric humidity!
It is an oxymoron, but what this incredible Cretan needs today, in order to store the hydrogen he produces (with free energy from the sun and atmospheric humidity) and then use it as fuel for heating homes and driving cars, is a high-pressure tank and a compressor for filling diving tanks. Maybe he will find them, until he grows old, if he is not first expelled from the political and economic mafia that manages the fate of the world and the planet’s energy reserves…
When he called me in early May and told me that in a few days he would complete his makeshift reactor, I started counting the hours until I could go to his house again. Just two days before I left the amazing Australian Col Darling and his sailing catamaran, I called Michalis:
“Hi Michalis, I’m in Heraklion. Come and pick me up”.
A few hours later I was filming in awe what this incredible Cretan has accomplished, drawing on the inexhaustible energy of the sun, splitting the deionized water in the atmosphere and producing pure hydrogen! I videotaped his tests, when he pumped hydrogen and oxygen together into those plastic bottles and blew them up, forcing his wife to complain because he was worrying the neighborhood with his experiments and deafening explosions!
Then he filled another plastic bottle with pure hydrogen. I admire and believe Kalogerakis but, between us, I still had my doubts until that moment.
“Come on, let’s see what we’ve accomplished,” said Michalis, as he walked towards the test site, holding the plastic bottle of pure hydrogen in his hands…
I placed the video camera on a chair, crossed it and we hid, for better or worse, in the next room where Kalogerakis activated the high-voltage provider with a remote control, creating a spark inside the bottle, just as he had done in the previous tests with the mixed gases. I waited with obvious anxiety on my face. Michalis next to me was smiling calmly. A few seconds of immense silence passed without the deafening noise of the explosion being heard.
“What happened, Michalis, did the remote control break?”.
“The remote control didn’t break, Joseph, it’s just that hydrogen doesn’t explode when it’s alone!”, Kritikaros replied and decisively opened the door, continuing to press the remote control button. I followed him hesitantly…
The purple spark was flashing inside the plastic bottle, but the “dangerous” gas wasn’t catching fire! “That’s what I wanted to prove, Joseph!”, Michalis said with satisfaction, having spread the most beautiful smile on his face.
“I managed to split water and isolate pure hydrogen, without using the expensive exotic palladium filters and the electricity from the P.E.H. that they use in industry. The sun, my friend, which gives us infinite free energy, and the humidity of the atmosphere are enough to produce hydrogen, to drive our cars and heat our homes!”, said Kalogerakis, while I was filming and living, at the same time, historical moments.
“I don’t want anything else now, Joseph, except a high-pressure tank, like the ones that are left over and thrown into the fields from the construction of the Aposelemis dam, and a compressor, like the ones that divers fill their tanks with. Then we’ll find a car, fill it with pure, free hydrogen and drive all over Greece with it! As for heating in the winter? Forget about oil!”.
These were the words of Kalogerakis, and I didn’t know whether to celebrate or cry about what was to come. After all, we live in a country ruled by traitorous politicians. In a country where the information has been taken over by the parrots of the big contractors. In a country where the Judges have forgotten their oath. In a country where the great interests of the seven brothers have the first say…
I consider, and I end here, that this is my greatest journalistic success to date. I was very lucky to meet Michalis Kalogerakis, to have had the unique opportunity to film his experiments, the satisfaction that was painted on his face and the sparkle that was in his eyes. I consider it a great success, and an honor at the same time, to be the first to publicize the production of pure hydrogen with the help of the sun, without the electricity of the P.E.H., without expensive filters. I hope I will not regret it, if the development of this publication turns against the worthy Cretan researcher…
I do not know what the development and the end of this story will be. However, I firmly believe that if Kalogerakis lived in another country, perhaps an ideal one, he could put an end to the energy problem that plagues this country and the planet in general. He could provide a solution to the problem that creates wars, social unrest, poverty, exploitation, pollution, a hole in the ozone layer of the atmosphere. He could respond in a resounding way to the alarmists and their media parrots who spread the message that if we return to our national currency we will not have the foreign exchange to import fuel…
A Midsummer Night’s Dream? It will show…
============
Μιχάλης Καλογεράκης: Ο Κρητικός πολυμήχανος εφευρέτης που ζει χωρίς ΔΕΗ και πρατήρια βενζίνης
O Μιχάλης Καλογεράκης, ένας εφευρέτης και πολυμήχανος ηλεκτρολόγος μηχανικός και ηλεκτρονικός από την Κρήτη, μιλάει στον δημοσιογράφο Ιωσήφ Παπαδόπουλο για όσα έχει επιτύχει στους τομείς της αιολικής και ηλιακής ενέργειας και στις εναλλακτικές μορφές καυσίμου που παράγει, χρησιμοποιώντας σάπια φρούτα, σακχαροκάλαμο και νερό με την μορφή υδρογόνου.
Αναλυτικά τι ανέφερε ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος για τον Μιχάλη Καλογεράκη:
Ταξίδεψα μέχρι το Ηράκλειο της Κρήτης, για να συζητήσω μαζί του και να καταγράψω όσα έχει επινοήσει και κατασκευάσει, και δεν το μετάνοιωσα ούτε στιγμή! Μέχρι πριν από λίγες ημέρες τα λέγαμε, μέσω skype, ενώ είχα δει πολλά βιντεάκια στο youtube και στην ιστοσελίδα του : http://www.youtube.com/user/mikeerevna/videos.
Αυτά, ωστόσο, που είδαν τα μάτια μου και κατέγραψε ο φακός της βιντεοκάμεράς μου, ξεπέρασαν κάθε φαντασία! Ο λόγος για τον Μιχάλη Καλογεράκη, έναν εφευρετικό Κρητικό, ο οποίος, εδώ και 18 χρόνια, έχει πάρει διαζύγιο από την Δ.Ε.Η. και τα πρατήρια καυσίμων! Έναν ιδιοφυή εφευρέτη ηλεκτρονικό μηχανικό, που θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να ηγείται κάποιων επιδοτούμενων προγραμμάτων τεχνολογίας και έρευνας του Πολυτεχνείου αλλά, όπως κατά κανόνα συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ζει άνεργος και απομονωμένος με την οικογένειά του στο χωριό Χάνι Κοκκίνη, λίγο έξω απ’ το Ηράκλειο. Αυτό είναι, άλλωστε, το τίμημα που πληρώνουν σ’ αυτή τη χώρα όσοι ξεχωρίζουν και υπερβαίνουν τη μετριότητα…
Ομιλητικός, χειμαρρώδης, αποφασιστικός, ένας Κρητίκαρος με όλη τη σημασία της λέξης, που δεν μασάει τα λόγια του και λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Αυτός είναι ο Μιχάλης Καλογεράκης. Μου μίλησε για όλα και για όλους και με ξενάγησε ακόμη και στο υπόγειο πυρηνικό καταφύγιο του σπιτιού του! “Τι φοβάσαι και έχεις προετοιμαστεί τόσο καλά”; τον ρώτησα. “Εδώ και καιρό έχω την πεποίθηση ότι κάτι κακό θα συμβεί, κάτι πολύ κακό. Θέλω λοιπόν να μας βρει προετοιμασμένους…”, απάντησε, και με έβαλε σε σκέψεις…
Μου έδειξε στη συνέχεια το δίτροχο “παπάκι” του, που δεν έχει πάει ποτέ στο βενζινάδικο, όπως λέει ο ίδιος με υπερηφάνεια, αλλά και ένα mountain bike που έχει μετατρέψει σε ένα δυνατό ηλεκτρικό μοτο-ποδήλατο, με ανωτάτη ταχύτητα 50 χλμ/ώρα, κίνηση και στους δύο τροχούς και τεράστια αυτονομία, αφού η μπατταρία του φορτίζει με τα πετάλια στις ευθείες και στις κατηφόρες!
Μένω με το στόμα ανοιχτό όταν βάζει μπροστά μια τεράστια γεννήτρια, αντικαθιστώντας το πετρέλαιο με παλιό ελαιόλαδο! “Αυτό είναι το Κρητικό… πετρέλαιο που εμείς καλλλιεργούμε στο έδαφος!”, λέει χαμογελώντας αφοπλιστικά, και συνεχίζει: “Δεν χρειάζεται να μπούμε στον κόπο να βγάλουμε το πετρέλαιο από τα βάθη της θάλασσας! Θα σου έλεγα μάλιστα να πας μέχρι το super market να αγοράσεις δέκα λίτρα ηλιέλαιο και να το βάλεις στο ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου σου! “, μου λέει κάποια στιγμή και με ξαφνιάζει! “Θάβουν χιλιάδες τόνους ροδάκινων στις χωματερές οι αγρότες της βόρειας Ελλάδας και μετά ζητούν από την κυβέρνηση ενίσχυση για την αγορά πετρελαίου, ενώ θα μπορούσαν να αποστάξουν τσάμπα το δικό τους καύσιμο με τα ροδάκινα, τα σταφύλια, τα αχλάδια ή τα καρπούζια που πετούν, έχοντας παράλληλα φροντίσει να παράγουν από τον αέρα και τον ήλιο την δική τους ενέργεια εντελώς δωρεάν”!
Κάποια στιγμή η συζήτηση άρχισε να περιστρέφεται γύρω από τα τρέχοντα οικονομικά προβλήματα, τα χαράτσια, τη ΔΕΗ και τον Στουρνάρα. Ο Μιχάλης είναι φανερά θυμωμένος, παρ’ όλο που έχει πάντοτε κρεμασμένο στα χείλη του ένα πλατύ χαμόγελο. “Έβγαλε στην αρχή ένα δικαστήριο την απόφαση πως το χαράτσι είναι παράνομο, αλλά πήγε στη συνέχεια ο Στουρνάρας στον Άρειο Πάγο και τους είπε : Ακούστε : εμείς προσδοκούμε έσοδα δύο δις από αυτό το χαράτσι. Αν εσείς το βγάλετε παράνομο, τότε θα πρέπει να πάρουμε από κάπου τα χρήματα αυτά. Τι περίμενες λοιπόν να γίνει; Να πουν οι δικαστές ότι το χαράτσι είναι παράνομο και να χάσουν τους μισθούς τους; Δυστυχώς, όπου κυβερνάει το χρήμα δεν υπάρχει Δικαιοσύνη!
Αλλά και με τα χωράφια των ανθρώπων, εδώ στην Κρήτη, δεν είδες τι έγινε; Ήρθαν τα ΜΑΤ και τους τα πήραν με το ζόρι, για να τα δώσουν στους ξένους, να τα κάνουν φωτοβολταϊκά πάρκα, χωρίς να δώσουν στους ιδιοκτήτες των χωραφιών ούτε ένα ευρώ! Και μας πουλάνε μετά οι ξένοι το ρεύμα που παίρνουν δωρεάν από τον αέρα και τον ήλιο μας! Αν γινόταν αυτό παλιά, θα τους έπαιρναν με τις πέτρες! Τώρα όμως οι άνθρωποι άλλαξαν και στήριξαν τις ελπίδες τους στη Δικαιοσύνη. Πάνε λοιπόν στα δικαστήρια, αλλά με τα λεφτά που διαθέτουν δεν μπορούν να δικαιωθούν. Οι άλλοι έχουν περισσότερα και έτσι κερδίζουν τις δίκες…”.
Έφυγα από το σπίτι των Καλογεράκηδων, με τον Μιχάλη να μου δίνει οδηγίες παρασκευής ξινόχονδρου, ρακής χωρίς δηλητήρια, κρασιού χωρίς… ξύδι και σωστής χρήσης της ηλεκτρικής κουβέρτας! Την ίδια στιγμή η κυρία Καλογεράκη παραπονείτο ότι αν είχαν τα χρήματα που έχει ξοδεύσει ο άντρας της για τα πειράματά του, θα είχαν αγοράσει ένα σπίτι! Δέκα οκτώ χρόνια χωρίς ΔΕΗ, όμως, σκέφτηκα, δεν είναι και μικρό πράγμα! Χωρίς να συνυπολογιστεί η ηδονή της δημιουργίας, που διαγράφεται κάθε στιγμή στο πρόσωπο του Μιχάλη, και είναι ανεκτίμητη…
Το βίντεο που ακολουθεί έχει διάρκεια 50 περίπου λεπτών της ώρας. Θα μπορούσε, βεβαίως, να είναι και τρίωρο! Σας συνιστώ πάντως να το δείτε μέχρι τέλους. Στο κάτω κάτω δεν είναι ένα συνηθισμένο βίντεο, αλλά ούτε και από αυτά που βλέπετε κάθε μέρα…
Ελάχιστοι μπορούν ίσως να συνειδητοποιήσουν ότι ο Καλογεράκης κρατά στα χέρια του τη λύση για το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρου του πλανήτη γενικότερα, που ακούει στο όνομα : δωρεάν πράσινη ενέργεια και καύσιμη ύλη από τον ήλιο, τον αέρα και την υγρασία της ατμόσφαιρας!
Είναι οξύμωρο, αλλά αυτό που χρειάζεται ο απίστευτος αυτός Κρητικός σήμερα, προκειμένου να αποθηκεύσει το υδρογόνο που παράγει (με δωρεάν ενέργεια από τον ήλιο και την υγρασία της ατμόσφαιρας) και να το χρησιμοποιήσει στη συνέχεια σαν καύσιμη ύλη για την θέρμανση των σπιτιών και την κίνηση των αυτοκινήτων, είναι μια δεξαμενή υψηλής πίεσης και ένας συμπιεστής (compressor) για την πλήρωση καταδυτικών φιαλών. Ίσως τα βρει, μέχρι να γεράσει, αν δεν διωχθεί πρώτα από την πολιτική και οικονομική μαφία που διαχειρίζεται τις τύχες του κόσμου και τα ενεργειακά αποθέματα του πλανήτη…
Όταν στις αρχές Μαίου μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι σε λίγες ημέρες ολοκληρώνει τον κανούργιο αντιδραστήρα του, άρχισα να μετράω τις ώρες μέχρι να πάω και πάλι στο σπίτι του. Δύο μόλις ημέρες προτού εγκαταλείψω τον εκπληκτικό Αυστραλό Col Darling και το ιστιοπλοϊκό καταμαράν του, τηλεφώνησα στον Μιχάλη :
“Γεια σου Μιχαλιό, στο Ηράκλειο είμαι. Έλα να με πάρεις”.
Λίγες ώρες αργότερα βιντεοσκοπούσα αποχαυνωμένος όσα έχει καταφέρει ο απίστευτος αυτός Κρητικός, αντλώντας την αστείρευτη ενέργεια του ήλιου, διασπώντας το απιονισμένο νερό της ατμόσφαιρας και παράγοντας καθαρό υδρογόνο! Βιντεοσκόπησα τις δοκιμές του, όταν σ’ εκείνα τα πλαστικά μπουκάλια διοχέτευε υδρογόνο και οξυγόνο μαζί και τα ανατίναζε, αναγκάζοντας τη γυναίκα του να διαμαρτύρεται επειδή ανησυχεί τη γειτονιά με τα πειράματα και τις εκκωφαντικές εκρήξεις του!
Στη συνέχεια γέμισε και πάλι ένα πλαστικό μπουκάλι με καθαρό υδρογόνο. Θαυμάζω και πιστεύω τον Καλογεράκη αλλά, μεταξύ μας, διατηρούσα μέχρι εκείνη τη στιγμή τις αμφιβολίες μου.
“Έλα τώρα να δούμε τι καταφέραμε”, είπε ο Μιχάλης, καθώς προχωρούσε προς τον χώρο της δοκιμής κρατώντας στα χέρια του το πλαστικό μπουκάλι με το καθαρό υδρογόνο…
Τοποθέτησα τη βιντεοκάμερα σε μια καρέκλα, τη… σταύρωσα και κρυφτήκαμε, καλού κακού, στο διπλανό δωμάτιο όπου ο Καλογεράκης ενεργοποίησε τον παροχέα υψηλής τάσης με τηλεκοντρόλ, δημιουργώντας σπινθήρα στο εσωτερικό του μπουκαλιού, όπως ακριβώς είχε κάνει και στις προηγούμενες δοκιμές με τα μικτά αέρια. Περίμενα με έκδηλη την αγωνία στο πρόσωπό μου. Ο Μιχάλης δίπλα μου χαμογελούσε ήρεμος. Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα απέραντης σιωπής χωρίς να ακουστεί ο εκκωφαντικός θόρυβος της έκρηξης.
“Τι έγινε ρε Μιχάλη, χάλασε το τηλεκοντρόλ;”.
“Δεν χάλασε το τηλεκοντρόλ ωρέ Ιωσήφ, απλώς το υδρογόνο δεν εκρήγνυται όταν είναι μόνο του!”, απάντησε ο Κρητίκαρος και άνοιξε αποφασιστικά την πόρτα συνεχίζοντας να πιέζει το κουμπί του τηλεκοντρόλ. Τον ακολούθησα διστακτικά…
Ο μωβ σπινθήρας λαμπύριζε μέσα στο πλαστικό μπουκάλι, αλλά το “επικίνδυνο” αέριο δεν έπαιρνε φωτιά! “Αυτό ήθελα να αποδείξω ωρέ Ιωσήφ!”, είπε ικανοποιηένος ο Μιχάλης, έχοντας απλώσει το πιο όμορφο χαμόγελο στο πρόσωπό του.
“Κατάφερα να διασπάσω το νερό και να απομονώσω το καθαρό υδρογόνο, χωρίς να χρησιμοποιήσω τα πανάκριβα εξωτικά φίλτρα παλλαδίου και την ηλεκτρική ενέργεια της Δ.Ε.Η. που χρησιμοποιούν στη βιομηχανία. Αρκεί ο ήλιος, φίλε, που μας χαρίζει άπειρη δωρεάν ενέργεια, και η υγρασία της ατμόσφαιρας για να παράξουμε υδρογόνο, να κινήσουμε τα αυτοκίνητά μας και να ζεστάνουμε τα σπίτια μας!”, είπε ο Καλογεράκης, ενώ εγώ βιντεοσκοπούσα και ζούσα, συγχρόνως, στιγμές ιστορικές.
“Δεν θέλω τίποτε άλλο τώρα, ωρέ Ιωσήφ, παρά μια δεξαμενή υψηλής πίεσης, σαν αυτές που περισσεύουν και πετούν στα χωράφια από τα έργα στο φράγμα του Αποσελέμη, και ένα κομπρεσέρ, σαν αυτά που γεμίζουν οι δύτες τις φιάλες τους. Μετά θα βρούμε ένα αυτοκίνητο, θα το φουλάρουμε καθαρό τσάμπα υδρογόνο και θα γυρίσουμε μ’ αυτό ολόκληρη την Ελλάδα! Όσο για την θέρμανση τον χειμώνα; Ξέχνα το πετρέλαιο!”.
Αυτά έλεγε ο Καλογεράκης κι’ εγώ δεν ήξερα αν έπρεπε να πανηγυρίσω ή να αρχίσω να κλαίω γι’ αυτά που θα ακολουθήσουν. Ζούμε άλλωστε σε μια χώρα που την διοικούν προδότες πολιτικοί.Σε μια χώρα όπου την ενημέρωση έχουν αναλάβει τα παπαγαλάκια των μεγαλοεργολάβων. Σε μια χώρα όπου οι Δικαστές έχουν λησμονήσει τον όρκο τους. Σε μια χώρα όπου τα μεγάλα συμφέροντα των επτά αδελφών έχουν τον πρώτο λόγο…
Θεωρώ, και τελειώνω εδώ, ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα δημοσιογραφική επιτυχία μου. Υπήρξα πολύ τυχερός που γνώρισα τον Μιχάλη Καλογεράκη, που είχα τη μοναδική ευκαιρία να βιντεοσκοπήσω τα πειράματά του, την ικανοποίηση που ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του και τη λάμψη που υπήρχε στο βλέμμα του. Θεωρώ ότι είναι μεγάλη επιτυχία, και τιμή μαζί, που δημοσιοποιώ πρώτος την παραγωγή καθαρού υδρογόνου με τη βοήθεια του ήλιου, χωρίς το ρεύμα της Δ.Ε.Η., χωρίς πανάκριβα φίλτρα. Ελπίζω να μην το μετανοιώσω, αν η εξέλιξη αυτής της δημοσιοποίησης στραφεί εναντίον του πανάξιου Κρητικού ερευνητή…
Δεν ξέρω ποια θα είναι η εξέλιξη και το τέλος αυτής της ιστορίας. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι αν ο Καλογεράκης ζούσε σε μια άλλη χώρα, ιδεατή ίσως, θα μπορούσε να δώσει τέλος στο ενεργειακό πρόβλημα που ταλανίζει τη χώρα αυτή και τον πλανήτη γενικότερα. Θα μπορούσε να δώσει λύση στο πρόβλημα που δημιουργεί πολέμους, κοινωνικές αναταραχές, φτώχεια, εκμετάλλευση, ρύπανση, τρύπα στο όζον της ατμόσφαιρας. Θα μπορούσε να απαντήσει με ηχηρό τρόπο στους κινδυνολόγους και τα μιντιακά παπαγαλάκια τους που διαδίδουν πως αν επιστρέψουμε στο εθνικό μας νόμισμα δεν θα έχουμε συνάλλαγμα να εισάγουμε καύσιμα…
Όνειρα θερινής νυκτός; Θα δείξει…
