EDITOR’S NOTE (Nick Stamatakis). In a fiery speech that shook the political establishment of the “Mitsotakism” in Greece, former premier Costas Karamanlis exposed the many flaws of the globalist puppet that Greece has as a prime minister: From the woke ideology, the limitless support to Ukraine so to be in “the right side of history”, and above all the treasonous positions in the relations with Turkey. Karamanlis harshly criticized Mitsotakis for expelling former PM Samaras from the New Democracy party. In essence, Karamanlis prepared the ground for all those New Democracy parliament members who would be ready to express their differences from the leadership and remove themselves, forcing the party to lose power. New Democracy polls around 22-23% right now, while the three right-wing parties to her right are polling at over 17% and rising fast.  One does not need to be a math genius to see that if ND loses 10-12 MPs and is forced to go to elections, Mitsotakis will likely be out of power…  

BELOW THE VIDEO OF HIS SPEECH FOLLOWED BY THE NEWS IN ENGLISH AND GREEK

===============

===================

SOURCE – NEWSBREAK.GR

New “bombs” against Maximos and the politics of Kyriakos Mitsotakis were launched by the former Prime Minister Kostas Karamanlis , with a new resounding intervention at the event for the presentation of the book by the journalist Giorgos Harvalias ” Givol, Aima, Lithi i Hypotelia “.

Against the backdrop of the intra-party rift caused by the removal of Samaras and the reactions to the servile attitude of the Greek government which insists on concessionary dialogue with Turkey, the former prime minister, in a “kolafo” speech on the practices of the Mitsotakis government in Greek-Turkish, referred to the German reparations, to be precise , immigration, while he also took a position on the treacherous stance against Serbia, tearing down the “Mitsotakism”.

Starting his speech, Mr. Karamanlis referred to the revelatory book of the journalist Giorgos Harvalias in which he signs the foreword, stressing that “the German occupation caused irreparable damage to the economy and society of our country” and that Germany “is not enough to just acknowledge in words its responsibilities for the disasters he caused in Greece, but he must do this in practice” . He unleashed lightning strikes against the E.U. noting that “the real convergence between the member states and the common economic path was not achieved, but specific states often worked individually with the sole aim of the same interest” .

For the exterminating accuracy and arrogant attitude of the government

For the exterminating policy of the memos, Mr. Karamanlis noted that “Greeks lost 30% of our national income and almost 50% of our standard of living”, while ” economic inequalities widened, large sections of the people were marginalized” . Referring to the arrogant attitude of the Mitsotakis government towards the citizens who demand measures against punctuality, the former prime minister noted that “those who contemptuously point the finger at the citizens from their seat are adding fuel to the fire” .  “The revulsion towards the arrogant elites risks being transformed into the delegitimization of the democratic state in the eyes of the citizens, with the great risks this entails,” he stressed, adding that “the crisis is already here” and ” the election results in most European countries attest to this.” and in the USA.

Lightning bolts for immigration

Touching upon the critical issue of immigration, at a time when Greece is recording an alarming and rapid increase in illegal immigrants , Mr. Karamanlis civilized the practices of the E.E. noting that “it was too late to give the required emphasis to the protection of the common European borders which even today remains largely pretentious”. As he pointed out: “The right messages were not given regarding the strictness of the rules for entering European territory . Countries, such as Germany, initially almost extended an invitation. The legal paths of economic immigration were not strictly defined as the only ones to cover the needs of the European states . It was thus left up to the traffickers to decide who would enter Europe .’

Fire for the EU who is limited to an extra role

For the role of the E.E. Mr. Karamanlis emphasized that she “seems unable to monitor the developments, let alone influence them decisively”. As he pointed out, ” she is limited to the role of compensator even in conflicts that directly concern her. The unwritten but decades-old dogma, I get cheap energy from Russia, steadily increase trade with China, and largely outsource defense and security to the US, has clearly been overtaken by events.”

About the war in Ukraine

As pointed out by Mr. Karamanlis, the ceasefire in Ukraine is imperative, but some “insist on the further escalation of the conflict, not realizing that things will probably be much worse later, both for Ukraine, and for peace, and for the West, which is now in danger to charge a political defeat of great proportions” .

For the Middle East

On the ignition in the Middle East, Mr. Karamanlis defended Israel’s right to self-defense, but noted that “the excessive use of force, in addition to leading to the loss of the moral advantage, leads nowhere ” and that “it is necessary to be convinced that if it does not honestly consent to the establishment of an independent Palestinian state , the impasse will remain.”

Intervention for Serbia

The former prime minister “destroyed” Mitsotakis’ narrative on the culpability of Serbia, noting that ” the encouragement of certain nationalisms by the West over others are the generative causes for the revival of a crisis that certainly has a heavy historical past” . He spoke of a deepening crisis and bigotry that is exploited for the interests of the Great Powers. ” There is no logic, only prejudice and historical passion, for Serbia to fall behind other states in the timetable of the accession negotiations,” emphasized Mr. Karamanlis.

On the concessional dialogue with Turkey – “Forget about this”

As for the submissive attitude displayed by the Mitsotakis government in the face of Sultan Erdogan’s challenges, Mr. Karamanlis emphasized that our country must “effectively deal with the aggression and revisionism of Turkey” . As he noted, the “only difference we have with Turkey”, the delimitation of the EEZ and the continental shelf, must be resolved with “clear positions”.

“The issues that Turkey is maliciously and arbitrarily trying to put on the agenda are non-existent. Whether it is national sovereignty or sovereign rights firmly established in International Law or the demilitarization of the islands. Let Turkey forget these and those international actors who encourage or tolerate them” said the former prime minister and added that Greece should “support the long-suffering Cyprus” in the fight “for a fair and sustainable solution, in the fight for survival of Cypriot Hellenism”.

Tips for deleting Samaras

Leaving spikes for the deletion of Antonis Samaras that occurred after the strong criticism he made of the Greek-Turkish language, Mr. Karamanlis emphasized: ” I want to repeat that the other opinion, the different reading and even the strong criticism should not be demonized. And in any case, they are not dealt with by disciplinary measures, making the necessary national unity to support the national line more difficult.”

For the Presidency of the Republic

As for what was heard about his candidacy for the position of the Presidency of the Republic, Mr. Karamanlis replied: ” I am honored by the thought, especially when it comes from a former Prime Minister. But I want to make it clear that the matter neither concerns nor interests me” .

Read in detail the entire speech of K. Karamanli:

“Ladies and Gentlemen,

The book by Giorgos Harvalias is addressed to the reader who seeks multifaceted knowledge and reflection. Extensive research work, including unpublished or forgotten sources, combined with the author’s sharp critical eye, offers a real reading challenge. In this book, one will not find half words and proper formulations. The author clearly states the conclusions of his research and takes a position. And one can agree or disagree with him, but he will certainly be troubled and come out more informed. The book by Giorgos Harvalias is directly connected to the domestic dialogue about what is happening in our country and Europe during the previous and current century and makes a very useful contribution.

Obviously, the German occupation caused irreparable damage to the economy and society of our country. Possibly Greece would be better off today if it had not suffered the bleeding it suffered then, in financial resources, infrastructure and human resources. Greece, along with Poland, were the most affected during the years of occupation . And that is why Greece was and still is entitled to be compensated for the unjust damage it suffered, the results of which affected its modern development. This finding has not only a moral basis, but also a completely documented legal one. It is not enough for Germany to only verbally acknowledge its responsibility for the disasters it caused in Greece, but it must also do so in practice. It is, above all else, a question of International and European legality. The repayment of the home loan, which was entered into under duress, was never statute-barred and Greece never waived it. But compensations for human losses and material damages were never granted. They were transferred only for the time when Germany would have the statehood that would enable her to assume these obligations. Germany acquired this status with its unification in 1990. Since then, no legal text has exempted it from these obligations. Chancellor Ludwig Erhard himself officially recognized this, in 1965. What is most striking is that, even nowadays, specifically in 2019, the Expert Service of the German Parliament recognized that there is no question of resignation or statute of limitations and urged Germany to appeal , together with Greece, at the International Court of Justice in The Hague, to settle the issue. And obviously, Germany must do this in order to legally and morally restore order and not let shadows tarnish it. Her refusal, as we heard it again recently, makes apologies and verbal contrition hypocritical and ulterior motives.

It is common knowledge that post-war Germany played a special role in shaping the European Union. It is, moreover, known that, together with France, it is often given the title of the “steam engine” of European integration. But the orientations of German politics and, I will say more, its anchors and obsessions moved European integration away from the vision of its fathers. Germany made the economy the vehicle of its great influence on European affairs and often of its hegemony over them. And she put her weight on the economic axis, but on her own terms. This influence of Germany many times distracted the European Union from its true meaning, as a result of which the faith of European citizens in the European vision was also shaken. A vision that has solidarity, cohesion and common prosperity as its primary components.

On the contrary, the real convergence between the member states and the common economic course was not achieved, but specific states often worked individually with the sole aim of the same interest. It is true that Greece, like other member states, benefited from funding and European programs . It is also true that there have been delays in adopting the necessary structural reforms within our country. But the global economic and financial crisis of 2008 highlighted the weaknesses of Europe and the limited limits of its integration and convergence.

The policy of the Memoirs was extremely revealing. Since it also failed in terms of effectiveness, while its conception was based on the concept of punishment and setting an example. But mainly because it showed that, faced with a great challenge, Europe’s leadership chose the short-sighted and miserable approach. Instead of transferring resources from the richer North to the poorer South, instead of mutualizing the debt with the issuance of a Eurobond, ideologies and behaviors of belittling, slandering and distorting the reality against entire peoples were employed. We Greeks lost 30% of our national income and almost 50% of our standard of living, but Europe as a whole was revealed to be shallow, insipid and decadent. Economic inequalities widened, large sections of the people were marginalized.

Many see the welfare state shrinking, opportunities especially for young people being minimized, their standard of living being degraded. The result is to undermine social cohesion as well as political normality and stability. More and more European citizens are questioning the current economic and political system. If to these is added the unrestrained rightism that violates ancestral values, the very roots of European identity, the mixture tends to become explosive. Annoyance, dissatisfaction become indignation and anger. And adding fuel to the fire are those who contemptuously point the finger at the citizens. The aversion to arrogant elites risks transforming into a delegitimization of the democratic polity in the eyes of the citizens, with the great dangers this entails. These are not far-future scenarios. The crisis is already here. The election results in most European countries attest to this, the recent election in the USA confirmed it in a deafening way.

The problem of illegal immigration is also causing major shake-ups in the European structure. A problem with a great impact on social cohesion, political stability, the very identity of Europe . The face of European cities has now changed dramatically. The issue of the impossibility of integrating such large and diverse populations, and to a large extent foreign to European culture, is now increasingly showing its dimensions. The insecurity and anxiety of European citizens is reflected in their political pursuits. The European Union was too late to give the required emphasis to the protection of the common European borders, which even today remains largely pretentious. The correct messages were not given regarding the strictness of the rules for entering European territory. Countries, such as Germany, initially almost extended an invitation. The legal paths of economic migration were not strictly defined as the only ones to meet the needs of the European states. It was thus left up to the traffickers to decide who would enter Europe. Whereas, in terms of granting asylum, the Member States have different rules which, in many cases, are very flexible. And the big thorn remains the return policy, which is ineffective to say the least. Unfortunately, and in this major problem, the member states operate unilaterally and are unable to see the overall picture at the European level. A recent example is Germany’s actions, aimed exclusively at managing the problem within its borders.

Ladies and Gentlemen,

The global geopolitical environment has changed rapidly. The certainties and facts of the past have been overturned and its main characteristics are liquidity, uncertainty, volatility and multi-currency . Rivalries have increased, and so have conflicts. Larger as well as medium-sized actors of the international system claim an expanded, sometimes leading role at the global and regional level. Until yesterday it seemed unimaginable, but today we have two wars in the periphery of Europe, in Ukraine and the Middle East, and several crises-level conflicts from the Caucasus to the Western Balkans.

At the same time, Europe seems unable to monitor the developments, let alone influence them decisively. With its completion process indulgently meteoric, without a common foreign and defense policy, with an obvious lack of leadership and weak governments, especially in its large countries, Europe does not have an autonomous and reliable presence in its wider region. She is limited to an extra role even in conflicts that directly concern her. The unwritten but decades-old dogma, get cheap energy from Russia, steadily increase trade with China, and largely outsource defense and security to the US, has clearly been overtaken by events.

What needs to be done is clear. But whether it will happen is another matter. It has been said that Europe moves forward only through crises and that the need will awaken the European countries and above all of course those that have a leading role. However, seeing the current landscape, the internal division, the disaffected public opinion, the insufficient political leaderships, no particular optimism is allowed.

A simple example: the EU’s gradual defense emancipation requires resources. The necessary public investment to grow the EU and compete with the US and China, too. The recent Draghi report considers additional annual investments of 1 trillion euros necessary so that Europe does not fall behind in competitiveness. However, with the model of “fiscal orthodoxy”, which Germany mainly adheres to, all this is impossible.

Ladies and Gentlemen,

Russia’s responsibility and consequent unequivocal condemnation of the invasion of Ukraine is a given. However, the prolongation of the conflict only entails risks. The possibility of its spreading to neighboring areas, especially of its escalation to increasingly threatening levels, is visible . The loss of human life and material damage is incalculable. The picture on the field is unfavorable with the prospect of its further deterioration evident. A serious cease-fire effort is imperative. Negotiations for a final settlement of the issue will obviously be difficult, complex and time-consuming. A safer starting point for them is the Minsk agreements, for the wreck of which more than one person is responsible.

Nevertheless, here too we see some people insisting on the further escalation of the conflict, without realizing that things will probably be much worse later for Ukraine, for peace and also for the West, which is now in danger of being charged with a political defeat of great importance dimensions.

At this point, an unusual phenomenon that was observed during the years of this war must be underlined. Any reservations, the other view about the manipulations of the West, have been met by various Western elites with an orchestrated attack of leveling discredit and slander, bordering on the morbid. For those of us who have fought for decades for the political, qualitative and moral supremacy of Western ideas, this phenomenon only breeds pain and pessimism for the future.

In the Middle East, Israel indisputably has the inalienable right to defend its security, integrity and its citizens. But the excessive use of force, apart from leading to the loss of the moral advantage, gets nowhere. It is necessary to convince him that, unless he sincerely consents to the establishment of an independent Palestinian state, the impasse will remain . Military supremacy is not enough to ensure stability, security, peaceful coexistence. Anyone who historically believed that he can in perpetuity forcibly eliminate all his opponents, even potential ones, was bitterly disproved. Terrorist organizations and their practices are rightly condemned, but violence alone does not eliminate the deeper causes that breed them.

Ladies and Gentlemen,

I want to repeat once again that the situation in the Western Balkans is worrying. The hasty dissolution of Yugoslavia from the outset , the unequivocal blaming of Serbia for all the ills , the encouragement by the West of specific nationalisms over others are the generative causes for the revival of a crisis which of course has a heavy historical past. The Dayton accords and the artificial federal state of Bosnia-Herzegovina are being kept alive, so to speak, by technical support.

In Kosovo, the crisis deepens, open conflict lurks. The bigotry from some sides is not hidden, as is the willingness of Great Powers to exploit them in their interests. If an overall plan for the region is not drawn up quickly, with clear red lines and at the same time the prospect of EU membership for all countries, always respecting EU criteria, things will slide for the worst. There is no logic, only prejudice and historical empathy, for Serbia to fall behind other states in the timetable of the accession negotiations.

Ladies and Gentlemen,

It is in this very difficult and unpredictable world that our country must fight its battles and claim its rights. To contribute to the awakening of Europe, to finally assume its responsibilities. To play a leading role in stabilization and the prospect of normality in the Balkans. With strict messages to overt or hidden bigotry . To effectively deal with Turkey’s aggression and revisionism. With clear positions on the one and only difference we have with Turkey, namely the delimitation of the EEZ and the continental shelf. The issues that Turkey is slyly and arbitrarily trying to put on the agenda are non-existent. Whether it is national sovereignty or sovereign rights firmly established in International Law or the demilitarization of the islands . Let Turkey forget these and those international actors who encourage or tolerate them. May Greece continue to support long-suffering Cyprus, a victim of illegal invasion and occupation for half a century, in the fight for a just and sustainable solution, in the fight for the survival of Cypriot Hellenism.

This particularly demanding agenda requires strong armed forces, reliable deterrent capability, an active multidimensional foreign policy, clear messages to all, above all national unity and understanding.

I want to reiterate that the other opinion, different reading and even strong criticism should not be demonized. And in any case, they are not dealt with by disciplinary measures, making it even more difficult to achieve the necessary national unity to support the national line.

A final word about the Presidency of the Republic. I am honored by the thought especially when it comes from a former Prime Minister. But I want to make it clear that the matter neither concerns nor interests me”

=======================

Νέες «βόμβες» κατά του Μαξίμου και της πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη εξαπέλυσε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, με νέα ηχηρή παρέμβαση στην εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου του δημοσιογράφου Γιώργου Χαρβαλιά «Γιαβόλ, Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια».

Με φόντο την εσωκομματική ρήξη που προκάλεσε η διαγραφή Σαμαρά και οι αντιδράσεις για την στάση υποτέλειας της ελληνικής κυβέρνησης η οποία εμμένει σε μειοδοτικό διάλογο με την Τουρκία, ο πρώην πρωθυπουργός σε μια ομιλία «κόλαφο» για τις πρακτικές της κυβέρνησης Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά, αναφέρθηκε στις γερμανικές αποζημιώσεις, την ακρίβεια, το μεταναστευτικό, ενώ πήρε θέση και για την προδοτική στάση κατά της Σερβίας, γκρεμίζοντας τον «Μητσοτακισμό».

Ξεκινώντας την ομιλία του ο κ. Καραμανλής αναφέρθηκε στο αποκαλυπτικό βιβλίο του δημοσιογράφου Γιώργου Χαρβαλιά στο οποίο υπογράφει τον πρόλογο, τονίζοντας ότι «η γερμανική κατοχή προκάλεσε ανεπανόρθωτη ζημιά στην οικονομία και την κοινωνία της χώρας μας» και ότι η Γερμανία «δεν αρκεί να αναγνωρίσει μόνο στα λόγια τις ευθύνες της για τις καταστροφές που προκάλεσε στην Ελλάδα, αλλά πρέπει να το κάνει αυτό και εμπράκτως». Κεραυνούς εξαπέλυσε και κατά της Ε.Ε. σημειώνοντας ότι «δεν επιτεύχθηκε η πραγματική σύγκλιση μεταξύ των κρατών μελών και η κοινή οικονομική πορεία, αλλά συγκεκριμένα κράτη λειτούργησαν συχνά μεμονωμένα με αποκλειστικό γνώμονα το ίδιον συμφέρον».

Για την εξοντωτική ακρίβεια και την αλαζονική στάση της κυβέρνησης

Για την εξοντωτική πολιτική των μνημονίων, ο κ. Καραμανλής σημείωσε ότι «οι Έλληνες χάσαμε το 30% του εθνικού μας εισοδήματος και σχεδόν το 50% του βιοτικού μας επιπέδου», ενώ «οι οικονομικές ανισότητες διευρύνθηκαν, μεγάλα τμήματα των λαών περιθωριοποιήθηκαν». Αναφερόμενος στην αλαζονική στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη έναντι των πολιτών που ζητούν μέτρα κατά της ακρίβειας, ο πρώην πρωθυπουργός σημείωσε ότι «ρίχνουν λάδι στη φωτιά όσοι από καθ΄ έδρας κουνούν περιφρονητικά το δάχτυλο στους πολίτες».  «Η αποστροφή προς τις αλαζονικές ελίτ κινδυνεύει να μετασχηματιστεί σε απονομιμοποίηση του δημοκρατικού πολιτεύματος στα μάτια των πολιτών, με τους μεγάλους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται» τόνισε προσθέτοντας ότι «η κρίση είναι ήδη εδώ» και «το πιστοποιούν τα εκλογικά αποτελέσματα στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες» και στις ΗΠΑ.

Κεραυνοί για το μεταναστευτικό

Θίγοντας το κρίσιμο ζήτημα του μεταναστευτικού, την ώρα που η Ελλάδα καταγράφει ανησυχητική και ραγδαία αύξηση παράνομων μεταναστών, ο κ. Καραμανλής στηλίτευσε τις πρακτικές της Ε.Ε. σημειώνοντας ότι «άργησε πολύ να δώσει την απαιτούμενη έμφαση στην προστασία των κοινών Ευρωπαϊκών συνόρων που ακόμα και σήμερα παραμένει σε μεγάλο βαθμό προσχηματική». Όπως τόνισε: «Δεν δόθηκαν τα σωστά μηνύματα ως προς την αυστηρότητα των κανόνων εισόδου σε Ευρωπαϊκό έδαφος. Χώρες, όπως η Γερμανία, αρχικά σχεδόν απηύθυναν προσκλητήριο. Δεν οριοθετήθηκαν αυστηρά οι νόμιμες οδοί οικονομικής μετανάστευσης ως οι μόνες για την κάλυψη των αναγκών των Ευρωπαϊκών κρατών. Αφέθηκε έτσι στην ευχέρεια των διακινητών να αποφασίζουν για το ποιος θα εισέλθει στην Ευρώπη».

Πυρά για την Ε.Ε. που περιορίζεται σε ρόλο κομπάρσου

Για τον ρόλο της Ε.Ε. ο κ. Καραμανλής τόνισε ότι «μοιάζει ανήμπορη να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, πόσο μάλλον να τις επηρεάσει αποφασιστικά». Όπως επεσήμανε, «περιορίζεται σε ρόλο κομπάρσου ακόμα και σε διενέξεις που την αφορούν άμεσα. Το άγραφο αλλά για δεκαετίες ισχύσαν δόγμα, προμηθεύομαι φθηνή ενέργεια από την Ρωσία, ενισχύω διαρκώς τις εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα και εκχωρώ εν πολλοίς την άμυνα και την ασφάλεια στις ΗΠΑ, έχει καταφανώς ξεπεραστεί από τα γεγονότα».

Για τον πόλεμο στην Ουκρανία

Όπως τόνισε ο κ. Καραμανλής είναι επιβεβλημένη η κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, ωστόσο κάποιοι «επιμένουν στην περαιτέρω κλιμάκωση της σύγκρουσης, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι τα πράγματα αργότερα πιθανότατα να είναι πολύ χειρότερα και για την Ουκρανία, και για την ειρήνη αλλά και για την Δύση που κινδυνεύει πλέον να χρεωθεί μια πολιτική ήττα μεγάλων διαστάσεων».

Για τη Μέση Ανατολή

Για την ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, ο κ. Καραμανλής υπεραμύνθηκε του δικαίωματος του Ισραήλ στην άμυνα, ωστόσο σημείωσε ότι «η υπέρμετρη χρήση βίας πέραν του ότι οδηγεί στην απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος, δεν βγάζει πουθενά» και ότι «είναι αναγκαίο να πεισθεί ότι, αν δεν συναινέσει με ειλικρίνεια στην ίδρυση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους, το αδιέξοδο θα παραμένει».

Παρέμβαση για τη Σερβία

Ο πρώην πρωθυπουργός «γκρέμισε» το αφήγημα του Μητσοτάκη για την ενοχοποίηση  της Σερβίας, σημειώνοντας ότι «η ενθάρρυνση εκ μέρους της Δύσης συγκεκριμένων εθνικισμών έναντι άλλων είναι τα γενεσιουργά αίτια για την αναβίωση μιας κρίσης που έχει βέβαια βεβαρυμμένο ιστορικό παρελθόν». Μίλησε για κρίση που βαθαίνει και μεγαλοιδεατισμούς που που αξιοποιούνται για συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων. «Δεν έχει λογική, παρά μόνο προκατάληψη και ιστορική εμπάθεια, το να έπεται η Σερβία, έναντι άλλων κρατών, στο χρονοδιάγραμμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων» τόνισε ο κ. Καραμανλής.

Για τον μειοδοτικό διάλογο με την Τουρκία – «Αυτά να τα ξεχάσουν»

Όσο για την στάση υποτέλειας που επιδεικνύει η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέναντι στις προκλήσεις του Σουλτάνου Ερντογάν, ο κ. Καραμανλής τόνισε ότι η χώρα μας πρέπει «να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την επιθετικότητα και τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας». Όπως σημείωσε, η «μόνη διαφορά που έχουμε με την Τουρκία» η οριοθέτησητης ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας, πρέπει να λυθεί με «ξεκάθαρες θέσεις».

«Τα θέματα που εκ του πονηρού και αυθαίρετα επιχειρεί η Τουρκία να βάλει στην ημερησία διάταξη είναι ανυπόστατα. Είτε πρόκειται για εθνική κυριαρχία είτε για κυριαρχικά δικαιώματα στερεά θεμελιωμένα στο Διεθνές Δίκαιο είτε για την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων. Αυτά ας τα ξεχάσουν και η Τουρκία αλλά και όσοι διεθνείς παράγοντες τα ενθαρρύνουν ή τα ανέχονται» δήλωσε ο πρώην πρωθυπουργός και πρόσθεσε ότι πρέπει η Ελλάδα να «στηρίζει την πολύπαθη Κύπρο» στον αγώνα «για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση, στον αγώνα για την επιβίωση του Κυπριακού ελληνισμού».

Αιχμές για την διαγραφή Σαμαρά

Αφήνοντας αιχμές για την διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά που επήλθε μετά από την έντονη κριτική που άσκησε για τα ελληνοτουρκικά, ο κ. Καραμανλής τόνισε: «Θέλω να επαναλάβω ότι η άλλη γνώμη, η διαφορετική ανάγνωση ακόμα και η έντονη κριτική δεν πρέπει να δαιμονοποιούνται. Και πάντως δεν αντιμετωπίζονται με πειθαρχικά μέτρα, καθιστώντας μάλιστα δυσχερέστερη την απαραίτητη εθνική ομοψυχία για την στήριξη της εθνικής γραμμής».

Για την Προεδρία της Δημοκρατίας

Όσο για τα όσα ακούστηκαν περί υποψηφιότητάς του για την θέση της Προεδρίας της Δημοκρατίας, ο κ. Καραμανλής απάντησε: «Με τιμά η σκέψη ειδικά μάλιστα όταν προέρχεται από έναν πρώην Πρωθυπουργό. Θέλω όμως να ξεκαθαρίσω ότι το θέμα ούτε με αφορά ούτε με ενδιαφέρει»

Διαβάστε αναλυτικά ολόκληρη την ομιλία του Κ. Καραμανλή:

«Κυρίες και Κύριοι,

Το βιβλίο του Γιώργου Χαρβαλιά απευθύνεται στον αναγνώστη που αναζητά την πολύπλευρη γνώση και τον προβληματισμό. Πλήρες ερευνητικής δουλειάς, συμπεριλαμβανομένων αδημοσίευτων ή ξεχασμένων πηγών, σε συνδυασμό με την αιχμηρή κριτική ματιά του συγγραφέα, προσφέρει μια πραγματική αναγνωστική πρόκληση. Στο βιβλίο αυτό, δεν θα βρει κανείς μισά λόγια και καθώς πρέπει διατυπώσεις. Ο συγγραφέας παραθέτει ξεκάθαρα τα συμπεράσματα της έρευνάς του και παίρνει θέση. Και μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί του, όμως σίγουρα θα προβληματιστεί και θα βγει πιο ενημερωμένος. Το βιβλίο του Γιώργου Χαρβαλιά συνδέεται άμεσα με τον εγχώριο διάλογο για τα τεκταινόμενα στη χώρα μας και την Ευρώπη κατά τη διάρκεια του προηγούμενου και του τρέχοντος αιώνα και κάνει μια πολύ χρήσιμη συνεισφορά.

Προφανώς η γερμανική κατοχή προκάλεσε ανεπανόρθωτη ζημιά στην οικονομία και την κοινωνία της χώρας μας. Ενδεχομένως η Ελλάδα θα ήταν σε καλύτερη μοίρα σήμερα, εάν δεν είχε υποστεί την αφαίμαξη που υπέστη τότε, σε οικονομικούς πόρους, υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό. Η Ελλάδα, μαζί με την Πολωνία, επλήγησαν περισσότερο, στα χρόνια της κατοχής. Και γι αυτό η Ελλάδα δικαιούνταν και ακόμη δικαιούται να αποζημιωθεί για την άδικη ζημία που υπέστη, τα αποτελέσματα της οποίας επηρέασαν τη σύγχρονη εξέλιξή της. Αυτή η διαπίστωση δεν έχει μόνο ηθικό έρεισμα, αλλά και απολύτως τεκμηριωμένα νομικό. Η Γερμανία δεν αρκεί να αναγνωρίσει μόνο στα λόγια τις ευθύνες της για τις καταστροφές που προκάλεσε στην Ελλάδα, αλλά πρέπει να το κάνει αυτό και εμπράκτως. Είναι, πέρα απ΄όλα τ΄άλλα, και ζήτημα Διεθνούς και Ευρωπαϊκής νομιμότητας. Η αποπληρωμή του κατοχικού δανείου, το οποίο συνήφθη αναγκαστικώς, δεν παραγράφηκε ποτέ και η Ελλάδα δεν παραιτήθηκε ποτέ από αυτήν. Αλλά και οι αποζημιώσεις για τις ανθρώπινες απώλειες και τις υλικές καταστροφές δεν χαρίσθηκαν ποτέ. Μετατέθηκαν μόνο για την εποχή που η Γερμανία θα διέθετε την πολιτειακή υπόσταση που θα της επέτρεπε την ανάληψη αυτών των υποχρεώσεών της. Την υπόσταση αυτή η Γερμανία απέκτησε με την ενοποίησή της, το 1990. Έκτοτε, κανένα νομικό κείμενο δεν την απάλλαξε από αυτές τις υποχρεώσεις της. Ο ίδιος ο Καγκελάριος Ludwig Erhard το αναγνώρισε αυτό επισήμως, το 1965. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι, ακόμη και στις μέρες μας, συγκεκριμένα το 2019, η Υπηρεσία Εμπειρογνωμόνων του Γερμανικού Κοινοβουλίου αναγνώρισε ότι δεν τίθεται θέμα παραίτησης ή παραγραφής και προέτρεψε τη Γερμανία να προσφύγει, από κοινού με την Ελλάδα, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, για τη διευθέτηση του ζητήματος. Και προφανώς, η Γερμανία οφείλει να το πράξει αυτό, προκειμένου να αποκαταστήσει νομικά και ηθικά την τάξη και να μην αφήνει σκιές να την αμαυρώνουν. Η άρνησή της, όπως την ξανακούσαμε πρόσφατα, καθιστά τις συγγνώμες και την φραστική μεταμέλεια, υποκριτικές και υστερόβουλες.

Είναι κοινός τόπος ότι η μεταπολεμική Γερμανία έπαιξε έναν ιδιαίτερο ρόλο στη διαμόρφωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι, εξάλλου, γνωστό ότι, μαζί με τη Γαλλία, της αποδίδεται συχνά ο τίτλος της «ατμομηχανής» της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Όμως οι προσανατολισμοί της γερμανικής πολιτικής και, θα πω ακόμα, οι αγκυλώσεις και εμμονές της απομάκρυναν την Ευρωπαϊκή ενοποίηση από το όραμα των πατέρων της. Η Γερμανία έκανε την οικονομία το όχημα της μεγάλης επιρροής της στα Ευρωπαϊκά πράγματα και συχνά της ηγεμονίας της σε αυτά. Και έριξε το βάρος της στον οικονομικό άξονα, αλλά με τους δικούς της όρους. Η επιρροή αυτή της Γερμανίας πολλές φορές ξεστράτισε την Ευρωπαϊκή Ένωση από το πραγματικό νόημά της, με αποτέλεσμα να κλονιστεί και η πίστη των Ευρωπαίων πολιτών στο Ευρωπαϊκό όραμα. Ένα όραμα που ως πρωταρχικά συστατικά στοιχεία του έχει την αλληλεγγύη, την συνοχή και την κοινή ευημερία.

Αντιθέτως δεν επιτεύχθηκε η πραγματική σύγκλιση μεταξύ των κρατών μελών και η κοινή οικονομική πορεία, αλλά συγκεκριμένα κράτη λειτούργησαν συχνά μεμονωμένα με αποκλειστικό γνώμονα το ίδιον συμφέρον. Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα, όπως και άλλα κράτη μέλη, επωφελήθηκε από χρηματοδοτήσεις και Ευρωπαϊκά προγράμματα. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι υπήρξαν καθυστερήσεις ως προς την υιοθέτηση των αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στο εσωτερικό της χώρας μας. Όμως η παγκόσμια οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 ανέδειξε τις αδυναμίες της Ευρώπης και τα περιορισμένα όρια ενοποίησης και σύγκλισής της.

Η πολιτική των Μνημονίων ήταν εξόχως αποκαλυπτική. Αφού και σε επίπεδο αποτελεσματικότητας απέτυχε, ενώ και στην σύλληψή της είχε κατά βάση την έννοια της τιμωρίας και του παραδειγματισμού. Κυρίως όμως διότι έδειξε ότι, αντιμέτωπη με μια μεγάλη πρόκληση, η ηγεσία της Ευρώπης διάλεξε την κοντόφθαλμη και μίζερη προσέγγιση. Αντί μεταφοράς πόρων από τον πλουσιότερο Βορρά στον φτωχότερο Νότο, αντί αμοιβαιοποίησης του χρέους με την έκδοση Ευρωομολόγου, επιστρατεύτηκαν ιδεολογήματα και συμπεριφορές υποτίμησης, κατασυκοφάντησης και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας έναντι ολόκληρων λαών. Οι Έλληνες χάσαμε το 30% του εθνικού μας εισοδήματος και σχεδόν το 50% του βιοτικού μας επιπέδου, η Ευρώπη όμως ολόκληρη απεκαλύφθη ρηχή, άτολμη και παρηκμασμένη. Οι οικονομικές ανισότητες διευρύνθηκαν, μεγάλα τμήματα των λαών περιθωριοποιήθηκαν.

Οι πολλοί βλέπουν το κοινωνικό κράτος να συρρικνώνεται, τις ευκαιρίες για τους νέους ειδικά να ελαχιστοποιούνται, το βιοτικό τους επίπεδο να υποβαθμίζεται. Αποτέλεσμα είναι να υπονομεύεται η κοινωνική συνοχή αλλά και η πολιτική ομαλότητα και σταθερότητα. Όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι πολίτες αμφισβητούν το ισχύον οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Αν σε αυτά προστεθεί και ο άκρατος δικαιωματισμός που θίγει πατροπαράδοτες αξίες, τις ίδιες τις ρίζες της Ευρωπαϊκής ταυτότητας, το μείγμα τείνει να καταστεί εκρηκτικό. Η ενόχληση, η δυσαρέσκεια γίνονται αγανάκτηση και θυμός. Και ρίχνουν λάδι στη φωτιά όσοι από καθ΄ έδρας κουνούν περιφρονητικά το δάχτυλο στους πολίτες. Η αποστροφή προς τις αλαζονικές ελίτ κινδυνεύει να μετασχηματιστεί σε απονομιμοποίηση του δημοκρατικού πολιτεύματος στα μάτια των πολιτών, με τους μεγάλους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται. Δεν πρόκειται για σενάρια του απώτερου μέλλοντος. Η κρίση είναι ήδη εδώ. Το πιστοποιούν τα εκλογικά αποτελέσματα στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες, το επιβεβαίωσε με τρόπο εκκωφαντικό η πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση στις ΗΠΑ.

Μεγάλους κλυδωνισμούς στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα προκαλεί και το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης. Ένα πρόβλημα με μεγάλο αντίκτυπο στην κοινωνική συνοχή, την πολιτική σταθερότητα, την ίδια την ταυτότητα της Ευρώπης. Η φυσιογνωμία των ευρωπαϊκών πόλεων έχει πλέον μεταβληθεί δραματικά. Το ζήτημα της αδυναμίας ενσωμάτωσης τόσο μεγάλων και ετερόκλητων πληθυσμών, και εν πολλοίς ξένων προς την ευρωπαϊκή κουλτούρα, εμφανίζει πλέον ολοένα και περισσότερο τις διαστάσεις του. Η ανασφάλεια και η ανησυχία των Ευρωπαίων πολιτών αντικατοπτρίζεται στις πολιτικές τους αναζητήσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση άργησε πολύ να δώσει την απαιτούμενη έμφαση στην προστασία των κοινών Ευρωπαϊκών συνόρων που ακόμα και σήμερα παραμένει σε μεγάλο βαθμό προσχηματική. Δεν δόθηκαν τα σωστά μηνύματα ως προς την αυστηρότητα των κανόνων εισόδου σε Ευρωπαϊκό έδαφος. Χώρες, όπως η Γερμανία, αρχικά σχεδόν απηύθυναν προσκλητήριο. Δεν οριοθετήθηκαν αυστηρά οι νόμιμες οδοί οικονομικής μετανάστευσης ως οι μόνες για την κάλυψη των αναγκών των Ευρωπαϊκών κρατών. Αφέθηκε έτσι στην ευχέρεια των διακινητών να αποφασίζουν για το ποιος θα εισέλθει στην Ευρώπη. Ενώ, ως προς την απόδοση ασύλου, τα κράτη μέλη έχουν διαφορετικούς κανόνες που, σε πολλές περιπτώσεις, είναι πολύ ελαστικοί. Και το μεγάλο αγκάθι παραμένει η πολιτική επιστροφών, η οποία είναι το λιγότερο αναποτελεσματική. Δυστυχώς, και στο μείζον αυτό πρόβλημα, τα κράτη μέλη λειτουργούν μονομερώς και αδυνατούν να δουν τη συνολική εικόνα στο Ευρωπαϊκό επίπεδο. Πρόσφατο παράδειγμα οι ενέργειες της Γερμανίας, με γνώμονα αποκλειστικά τη διαχείριση του προβλήματος εντός των συνόρων της.

Κυρίες και Κύριοι,

Το παγκόσμιο γεωπολιτικό περιβάλλον έχει μεταβληθεί ραγδαία. Οι βεβαιότητες και τα δεδομένα του παρελθόντος έχουν ανατραπεί και τα κύρια χαρακτηριστικά του είναι η ρευστότητα, η αβεβαιότητα, η αστάθεια και ο πολυκερματισμός. Οι ανταγωνισμοί έχουν αυξηθεί, το ίδιο και οι συγκρούσεις. Μεγαλύτεροι αλλά και μεσαίοι παράγοντες του διεθνούς συστήματος διεκδικούν διευρυμένο, ενίοτε και πρωταγωνιστικό ρόλο σε παγκόσμιο και περιφερειακό επίπεδο. Μέχρι χθες φάνταζε αδιανόητο, όμως σήμερα έχουμε στην περιφέρεια της Ευρώπης δύο πολέμους, στην Ουκρανία και την Μέση Ανατολή, και αρκετές διενέξεις σε επίπεδο κρίσης από τον Καύκασο μέχρι τα Δυτικά Βαλκάνια.

Την ίδια ώρα η Ευρώπη μοιάζει ανήμπορη να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, πόσο μάλλον να τις επηρεάσει αποφασιστικά. Με την διαδικασία ολοκλήρωσής της επιεικώς μετέωρη, χωρίς κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική, με εμφανές έλλειμμα ηγεσίας και αδύναμες κυβερνήσεις, ειδικά στις μεγάλες χώρες της, η Ευρώπη δεν έχει αυτόνομη και αξιόπιστη παρουσία στην ευρύτερη περιοχή της. Περιορίζεται σε ρόλο κομπάρσου ακόμα και σε διενέξεις που την αφορούν άμεσα. Το άγραφο αλλά για δεκαετίες ισχύσαν δόγμα, προμηθεύομαι φθηνή ενέργεια από την Ρωσία, ενισχύω διαρκώς τις εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα και εκχωρώ εν πολλοίς την άμυνα και την ασφάλεια στις ΗΠΑ, έχει καταφανώς ξεπεραστεί από τα γεγονότα.

Το τι πρέπει να γίνει είναι σαφές. Το αν θα γίνει όμως είναι άλλο θέμα. Έχει λεχθεί ότι η Ευρώπη προχωρά προς τα εμπρός μόνο μέσα από κρίσεις και ότι η ανάγκη θα αφυπνίσει τις Ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως βέβαια εκείνες που εκ των πραγμάτων έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Βλέποντας πάντως το σημερινό τοπίο, τον εσωτερικό διχασμό, την δυσαρεστημένη κοινή γνώμη, τις ανεπαρκείς πολιτικές ηγεσίες ιδιαίτερη αισιοδοξία δεν επιτρέπεται.

Ένα απλό παράδειγμα: η σταδιακή αμυντική χειραφέτηση της ΕΕ απαιτεί πόρους. Οι απαραίτητες δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη της ΕΕ και τον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ και την Κίνα, επίσης. Η πρόσφατη έκθεση Draghi θεωρεί αναγκαίες τις πρόσθετες ετήσιες επενδύσεις ύψους 1 τρις ευρώ για να μη μείνει η Ευρώπη ουραγός στην ανταγωνιστικότητα. Με το μοντέλο όμως της «δημοσιονομικής ορθοδοξίας», στο οποίο κατά κύριο λόγο εμμένει η Γερμανία, όλα αυτά είναι ανέφικτα.

Κυρίες και Κύριοι,

Η ευθύνη της Ρωσίας και συνακόλουθα η απερίφραστη καταδίκη της για την εισβολή στην Ουκρανία είναι δεδομένη. Η παράταση όμως της σύγκρουσης μόνο κινδύνους ενέχει. Η πιθανότητα διάχυσής της σε γειτονικές περιοχές, κυρίως μάλιστα της κλιμάκωσής της σε όλο και πιο απειλητικά επίπεδα είναι ορατή. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και οι υλικές καταστροφές ανυπολόγιστες. Η εικόνα επί του πεδίου δυσμενής με την προοπτική περαιτέρω επιδείνωσής της εμφανή. Είναι επιβεβλημένη μια σοβαρή προσπάθεια κατάπαυσης του πυρός. Οι διαπραγματεύσεις για την οριστική διευθέτηση του ζητήματος προφανώς θα είναι δύσκολες, περίπλοκες και χρονοβόρες. Ασφαλέστερη βάση εκκίνησής τους είναι οι συμφωνίες του Μίνσκ, για το ναυάγιο των οποίων οι υπεύθυνοι είναι περισσότεροι του ενός.

Παρ όλα αυτά βλέπουμε και εδώ κάποιους να επιμένουν στην περαιτέρω κλιμάκωση της σύγκρουσης, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι τα πράγματα αργότερα πιθανότατα να είναι πολύ χειρότερα και για την Ουκρανία, και για την ειρήνη αλλά και για την Δύση που κινδυνεύει πλέον να χρεωθεί μια πολιτική ήττα μεγάλων διαστάσεων.

Στο σημείο αυτό πρέπει να υπογραμμιστεί και ένα αλγεινό φαινόμενο που παρατηρήθηκε στα χρόνια αυτού του πολέμου. Οι όποιες επιφυλάξεις, η άλλη άποψη για τους χειρισμούς της Δύσης, αντιμετωπίστηκαν από διάφορες δυτικές ελίτ με μια ενορχηστρωμένη επίθεση ισοπεδωτικής απαξίωσης και συκοφάντησης, στα όρια της νοσηρότητας. Για όσους επί δεκαετίες αγωνιστήκαμε για την πολιτική, ποιοτική και ηθική υπεροχή των ιδεών της Δύσης, το φαινόμενο αυτό μόνο οδύνη και απαισιοδοξία για το μέλλον γεννά.

Στην Μέση Ανατολή, αναντίρρητα το Ισραήλ έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να υπερασπίζεται την ασφάλεια, την ακεραιότητά του και τους πολίτες του. Όμως η υπέρμετρη χρήση βίας πέραν του ότι οδηγεί στην απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος, δεν βγάζει πουθενά. Είναι αναγκαίο να πεισθεί ότι, αν δεν συναινέσει με ειλικρίνεια στην ίδρυση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους, το αδιέξοδο θα παραμένει. Η στρατιωτική υπεροχή δεν αρκεί για να εξασφαλίσει την σταθερότητα, την ασφάλεια, την ειρηνική συνύπαρξη. Όποιος ιστορικά πίστεψε ότι μπορεί στο διηνεκές να εξαλείψει βιαίως όλους τους αντιπάλους του, ακόμα και τους δυνητικούς, διαψεύστηκε οικτρά. Ορθώς καταδικάζονται οι τρομοκρατικές οργανώσεις και οι πρακτικές τους, η βία όμως από μόνη της δεν εξαλείφει τα βαθύτερα αίτια που τις εκτρέφουν.

Κυρίες και Κύριοι,

Θέλω να επαναλάβω για μια ακόμα φορά ότι η κατάσταση στα Δυτικά Βαλκάνια είναι ανησυχητική. Η εκ του προχείρου εσπευσμένη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η μονοσήμαντη ενοχοποίηση της Σερβίας για όλα τα δεινά, η ενθάρρυνση εκ μέρους της Δύσης συγκεκριμένων εθνικισμών έναντι άλλων είναι τα γενεσιουργά αίτια για την αναβίωση μιας κρίσης που έχει βέβαια βεβαρυμμένο ιστορικό παρελθόν. Οι συμφωνίες του Dayton και το τεχνητό ομόσπονδο κράτος της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης κρατούνται, τρόπος του λέγειν, εν ζωή με τεχνική υποστήριξη.

Στο Κόσοβο, η κρίση βαθαίνει, η ανοιχτή σύγκρουση υποβόσκει. Οι μεγαλοιδεατισμοί από κάποιες πλευρές δεν κρύβονται όπως και η διάθεση Μεγάλων Δυνάμεων να τους αξιοποιούν κατά τα συμφέροντά τους. Αν δεν εκπονηθεί τάχιστα ένα συνολικό σχέδιο για την περιοχή, με ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές και συνάμα την προοπτική ένταξης στην ΕΕ για όλες τις χώρες, με σεβασμό πάντα στα κριτήρια της ΕΕ, τα πράγματα θα διολισθαίνουν στο χειρότερο. Δεν έχει λογική, παρά μόνο προκατάληψη και ιστορική εμπάθεια, το να έπεται η Σερβία, έναντι άλλων κρατών, στο χρονοδιάγραμμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Κυρίες και Κύριοι,

Είναι σε αυτόν τον πολύ δύσκολο και απρόβλεπτο κόσμο που η χώρα μας πρέπει να δώσει τις μάχες της και να διεκδικήσει τα δίκαιά της. Να συμβάλλει στην αφύπνιση της Ευρώπης, για να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες της. Να πρωταγωνιστήσει στην σταθεροποίηση και την προοπτική ομαλότητας στα Βαλκάνια. Με αυστηρά μηνύματα προς απροκάλυπτους ή και υποκρυπτόμενους μεγαλοϊδεατισμούς. Να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την επιθετικότητα και τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας. Με ξεκάθαρες θέσεις για την μία και μόνη διαφορά που έχουμε με την Τουρκία, την οριοθέτηση δηλαδή της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας. Τα θέματα που εκ του πονηρού και αυθαίρετα επιχειρεί η Τουρκία να βάλει στην ημερησία διάταξη είναι ανυπόστατα. Είτε πρόκειται για εθνική κυριαρχία είτε για κυριαρχικά δικαιώματα στερεά θεμελιωμένα στο Διεθνές Δίκαιο είτε για την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων. Αυτά ας τα ξεχάσουν και η Τουρκία αλλά και όσοι διεθνείς παράγοντες τα ενθαρρύνουν ή τα ανέχονται. Να συνεχίσει η Ελλάδα να στηρίζει την πολύπαθη Κύπρο, επί μισό αιώνα θύμα παράνομης εισβολής και κατοχής, στον αγώνα για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση, στον αγώνα για την επιβίωση του Κυπριακού ελληνισμού.

Η ιδιαίτερα απαιτητική αυτή ατζέντα επιβάλλει ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, αξιόπιστη αποτρεπτική ικανότητα, ενεργό πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, καθαρά μηνύματα προς όλους, πάνω από όλα εθνική ενότητα και συνεννόηση.

Θέλω να επαναλάβω ότι η άλλη γνώμη, η διαφορετική ανάγνωση ακόμα και η έντονη κριτική δεν πρέπει να δαιμονοποιούνται. Και πάντως δεν αντιμετωπίζονται με πειθαρχικά μέτρα, καθιστώντας μάλιστα δυσχερέστερη την απαραίτητη εθνική ομοψυχία για την στήριξη της εθνικής γραμμής.

Μια τελευταία λέξη για τα περί Προεδρίας της Δημοκρατίας. Με τιμά η σκέψη ειδικά μάλιστα όταν προέρχεται από έναν πρώην Πρωθυπουργό. Θέλω όμως να ξεκαθαρίσω ότι το θέμα ούτε με αφορά ούτε με ενδιαφέρει»