Για την Ελλάδα μου – Ενα ποίημα της Σέβης Μπούτου

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Η καλή μας φίλη Σέβη Μπούτου είναι γνωστή στην Ομογένεια για το καλλιτεχνικό της ταλέντο στη λογοτεχνία αλλά και στην ζωγραφική.  Εδώ παραθέτουμε ένα εξαιρετικό της ποίημα που ταιριάζει απόλυτα με την εθνική μας γιορτή. Τα θερμά μας συγχαρητήρια!

==============

Για την Ελλάδα μου.

Όσο ζω μακρυά από τη Γη
των προγόνων μου, τόσο η νοσταλγία για επιστροφή φουντώνει.

Με τις ρίζες μου αναδιπλώνομαι στα βαθειά νερά σου.

Είναι σκοτεινά,
κι εγώ έχω μάθει να ζω στη Γη
με συντροφιά τον ήλιο.

Όσα φεγγάρια κι αν έχω
στη μνήμη μου,
από τη λίμνη που επήγαινα
να κτενίσω τα μαλλιά
και τις πλεξούδες,
περιχάραξες το φως ολόγυρά μου, ακόμη κι εκεί πούχα τα χέρια να σημαδεύω μύθους απ’τους μύθους σου.

Τσαλακωμένη,
σαν παλιό πουκάμισο
πάνω σε σκοινί,
με τα νύχια μου ψάχνω
στο πρόσωπό μου
μόνο το δικό σου.

Μερικές φορές χάνομαι στο πεπρωμένο σου.

Ίσως το νιώθεις.
Αυτό το ίσως είναι
το πιο ασφαλές μέρος ν’ανακτώ,  ό,τι δύναμη μου έχει απομείνει.

Άλλωστε εσύ είχες σοφούς
που δίδασκαν να περπατώ
σε ψηλούς  βράχους,
να χορεύω με τους  λαμπεράστερους
Και να είμαι σταθερή
ανάμεσα στους σεισμούς.

Φέρω το βάρος της ιστορίας σου, το βάρος των αγώνων
και τις νίκες σου.

Όμως, δεν είμαι μόνο το παρελθόν σου.

Είμαι επίσης το μέλλον σου.
Ένα μέλλον,  όπου οι πληγές των προγόνων μας θεραπεύονται, όπου τα όνειρά τους επιζούν.

Σε μένα, υπάρχεις ως δύναμη
της φύσης, ισχυρή, αδιάλειπτη
και ανίκητη.

Είμαι το φυτό που βγαίνει
από τα σκοτεινά σου νερά,
η ενσάρκωση του πνεύματός σου, αναγεννημένη.

Μαζί, αναδύομαστε, αγκαλιάζοντας το φως,
θρέφοντας τους σπόρους της πιθανότητας, υφαίνοντας στον αργαλειό την κοινής μας μοίρα.

Ευγνώμων για πάντα
που είμαι μέρος του λαού αυτού που είναι ριζωμένος στην αγάπη και τη δύναμη της συνέχειας, τόσων χιλιάδων χρόνων .

Ανθίζουμε,
μέσα από σένα Ελλάδα μου,
όπου μας έλαχε να ζούμε
και να ταξιδεύουμε.
Καθώς πλέουμε  μαζί
στο ταξίδι της ζωής,
για πάντα συνδεδεμένοι,
για πάντα ενωμένοι θα ζούμε εγώ κι εσύ.