EDITOR’S NOTE. Manolis Kottakis of “Estia” explains the hottest issue of these days with a few strokes of brilliance: Six years after civil unions were legislated in Greece, we only have a few hundred couples take advantage of it (About 300 in 2021 and about 500 in 2022). Why burden society with the selfishness of such a small group?

BELOW THE ENGLISH TRANSLATION FOLLOWED BY THE ORIGINAL GREEK TEXT FROM NEWSBREAK.GR

===========

Gay Marriage: Selfishness Is Not A Policy

If LGBTQ people do not use the cohabitation agreement that gives them full civil rights, what is the point of marriage? What is the point of dividing Greek society?

Some thoughts on gay marriage and LGBTQ people individually now that the government has temporarily suspended its legislation until Easter to explain (as Prime Minister Kyriakos Mitsotakis said) precisely what it is planning to society. We need a sober approach and not fanaticism.

1. We respect our fellow citizens who have chosen this way of life. No one can dictate to anyone in the modern world how to live their life. Whoever has freedom also has responsibility. We respect, we not only tolerate. It means we don’t hate, we don’t do injustice, and if we can love, even better. I have been personally friendly with LGBTQ male and LGBTQ female couples for years. I disagree, but I don’t judge them for their choices, just as I don’t want them to judge me for mine. I always try to understand. The endless conversations with my friend Anna Maria and the frequent correspondence with my friend Michalis helped me know the way of thinking of my fellow citizens. To influence me and to influence them! In any case, to respect them, discussing and disagreeing with them. Not by erecting a wall.

2. I wouldn’t say I like seeing conservatives hate their fellow citizens for their different sexual identities. Even more so when, in most cases, members of their own families have a different sexual identity. What they hate is inside their home. The rise of the phenomenon is not due to some congenital anomaly, as some believe, but to the crisis of the nuclear, traditional family. This crisis often forces its younger members, combined with the prevailing ideological atmosphere, to change their identity.

3. I equally dislike seeing branded homosexuals whine about being oppressed and denied equality. If there is guilt, that is primarily their problem and secondarily society’s problem. They, with their media authoritarian mechanisms, replaced the bad-sounding Turkish word “puşt” (meaning shame) successively with the words gay, homosexual, and LGBTQ, because they did not feel comfortable with other current charged usages. Society did not change the vocabulary. The LGBTI elite changed it to neutralize femininity. No effect.

I also don’t like to see members of the LGBTI community list their sexual identity as part of their resume. It is not. Just as sexual identity is a passport to work and promotion. This, of course, applies to all sexual identities. I also don’t like hearing the word homophobia when many LGBTQI have renounced their sexual identity and live a double life. They got married, had a family, children, have a wife, a husband and live secretly with their partner. The first ones to fear are themselves. Their fear of their unnatural selection should not be put as a burden to society.

4. Like everything we decide in life, this lifestyle choice has consequences. The human body is meant not only for sensuality but also for creation. Choosing this lifestyle involves sacrificing this privilege. Children are not consumer products to be bought off the shelf when we cannot bring them to life ourselves. Women are not born to act as “surrogates” and be paid 20,000 euros per newborn to bear other people’s children. Women come into life to bear their own children. Life is not an industry; children are not rolled off production lines in a factory to be acquired by some desperate for society’s acceptance. Raising and raising children is a mission, not an affirmation. We are not all for everything.

5. The issue that has arisen with gay marriage underlies a broader ideological, political and social problem: what comes first? Individual desire or the solid constitution of the great society? The issue goes far beyond the heterosexual-homosexual conflict. Because behind his disagreement, whether a family is two men and a dog or two men and a child, because that is how they consider it, there is a hidden theme. The rules governing human relations are not defined by us individually but by modern coordinated democratic states. If we individually set the rule, then the next thing is when we see a red light, and the road is empty we disregard it and break the law. In other words, each of us can’t create for ourselves a separate family law, a separate traffic code, a separate tax system, etc.

In this case, our fellow citizens who have the power within the institutions consider that they can impose on the dissident society the family model from which the father or mother will be absent as the case may be—arguing that since traditional nuclear families give birth to a percentage of wounded souls, why not take the risk of creating one ourselves. Selfishness is not a political agenda – just because we have the power to impose our will on society… And they would be less absolute in their views if they listened to the heartbreaking voice of a young Dimitris, who recently revealed to me that because he grew up in an all-female household, his mother and aunts, without his divorced father, he feels incomplete today. And that his effeminacy is due to the lack of knowledge of the male role model in the critical teenage years.

6. The definition of marriage has been known for centuries and does not come to us through the civil code but first through the texts of our religion. That is why the government would do well not to disparage the Church as if doing the Church a favor by listening to its views. Marriage was first born in Orthodoxy and then included in the urban life and legal codes. That is why, today, for its solution, in addition to a court decision, the decision of the Church is also needed for its spiritual solution. Marriage has two characteristics. It is entered into between people of different sexes. It is entered into between two people. This is what our religion has defined. If the first part changes, why won’t the second part change in the future? The marriage must be concluded with more than two people. Who can rule it out?

7. The statistics available to us for the years 2021 and 2022 show that members of the LGBTI community reject the prospect of giving legal status and publicity to their coexistence. In 2021, six full years after the law of the cohabitation pact, for which there was also a tremendous ideological conflict, only 314 same-sex couples throughout Greece – 225 men and 89 women – chose the cohabitation pact. In 2022, only 507 same-sex couples from Greece chose the cohabitation agreement, 394 men and 113 women.

So, if LGBTI people do not make use of the cohabitation agreement, which gives them full civil rights, what is the point of marriage? What is the point, then, of Greek society being divided over the issue of marriage when the LGBTQ community itself rejects contractual ties and chooses free coexistence for its life? Furthermore, the government doesn’t seem to read the data. The problem right now, based on the numbers, is not the expansion of the legal definition of marriage but the questioning of marriage. In 2022, according to EL.STAT., there were 22,000 religious marriages, 22,000 civil marriages, and 13,550 civil unions, the vast majority of them between heterosexual couples.

The course is reversed. From shackles, we go to disconnection, and this is due to the harsh economic reality. And let divorce by notarization be legislated to make marriage more attractive. Therefore, instead of focusing on the traditional family, which is the matrix of all current developments but also a factor of social cohesion and economic progress, it deals with issues that are not related to living reality.

8. The larger society perceives this legislative initiative of the government as an exercise of power by leaders of the LGBTI community and not as an exercise of justice. As enforcement. Not as liberalism. The center-right government of Greece is wrong.

We hope that Mr. Mitsotakis will understand in the end. He can be promoted to a European position without upsetting Greek society.

=================

Μερικές σκέψεις για τον γάμο των ομοφυλοφίλων και τους ΛΟΑΤΚΙ ατομικώς τώρα που η κυβέρνηση ανέστειλε προσωρινά μέχρι το Πάσχα τη νομοθέτησή του προκειμένου να εξηγήσει (όπως είπε ο πρωθυπουργός) στην κοινωνία τι ακριβώς σχεδιάζει. Χρειαζόμαστε τη νηφάλια προσέγγιση και όχι τον φανατισμό.

1. Σεβόμαστε απολύτως τους συμπολίτες μας που έχουν επιλέξει αυτό τον τρόπο ζωής. Κανείς δεν μπορεί να επιβάλει σε κανέναν στον σύγχρονο κόσμο πώς θα ζήσει τη ζωή του. Οποιος έχει την ελευθερία έχει και την ευθύνη. Σεβόμαστε δεν σημαίνει μόνο ανεχόμαστε. Σημαίνει δεν μισούμε, δεν αδικούμε κι αν μπορούμε και να αγαπάμε, ακόμη καλύτερα. Προσωπικώς διατηρώ φιλικές σχέσεις με ζευγάρια ΛΟΑΤΚΙ ανδρών και ΛΟΑΤΚΙ γυναικών εδώ και χρόνια. Δεν συμφωνώ, αλλά και δεν τους κρίνω για τις επιλογές τους, όπως κι αυτοί δεν θέλω να με κρίνουν για τις δικές μου. Πάντα προσπαθώ να κατανοώ. Οι ατέλειωτες συζητήσεις με τη φίλη μου Αννα Μαρία και η συχνή αλληλογραφία με τον φίλο μου Μιχάλη με βοηθούν να αντιλαμβάνομαι τον τρόπο σκέψης των συμπολιτών μου. Να με επηρεάζουν και να τους επηρεάζω! Σε κάθε περίπτωση, να τους σέβομαι, συζητώντας και διαφωνώντας μαζί τους. Οχι ορθώνοντας τοίχο.

2. Δεν μου αρέσει να βλέπω συντηρητικούς να μισούν τους συμπολίτες τους για τη διαφορετική σεξουαλική τους ταυτότητα. Πόσω μάλλον όταν στις περισσότερες των περιπτώσεων μέλη των οικογενειών των ίδιων έχουν διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα. Αυτό που μισούν υπάρχει μέσα στο σπίτι τους. Η έξαρση του φαινομένου δεν οφείλεται σε κάποια εκ γενετής ανωμαλία, όπως πιστεύουν κάποιοι, αλλά στην κρίση της πυρηνικής, παραδοσιακής οικογένειας. Αυτή η κρίση εξωθεί πολλές φορές τα νεότερα μέλη της σε συνδυασμό με την ιδεολογική ατμόσφαιρα που επικρατεί να αλλάζουν ταυτότητα.

3. Δεν μου αρέσει εξίσου να βλέπω επώνυμους ομοφυλοφίλους να κλαίγονται ότι καταπιέζονται και ότι στερούνται την ισότητα. Αν υπάρχει ενοχή, αυτό είναι κυρίως πρόβλημα δικό τους και δευτερευόντως πρόβλημα της κοινωνίας. Οι ίδιοι, με τους μιντιακούς εξουσιαστικούς μηχανισμούς τους, αντικατέστησαν την κακόηχη τουρκική λέξη puşt (ντροπή) διαδοχικά με τις λέξεις gay, ομοφυλόφιλος, ομόφυλος (λάθος κατά το λεξικό Μπαμπινιώτη), ΛΟΑΤΚΙ, γιατί δεν ένιωθαν βολικά με άλλες τρέχουσες φορτισμένες χρήσεις. Δεν άλλαξε το λεξιλόγιο η κοινωνία. Η ΛΟΑΤΚΙ ελίτ το άλλαξε για να ουδετεροποιηθεί η θηλυπρέπεια. Χωρίς αποτέλεσμα.

Δεν μου αρέσει, επίσης, να βλέπω μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας να αναφέρουν τη σεξουαλική τους ταυτότητα ως στοιχείο του βιογραφικού τους. Δεν είναι. Οπως και το να είναι η σεξουαλική ταυτότητα διαβατήριο για την εργασία και για την προώθηση. Αυτό αφορά βεβαίως όλες τις σεξουαλικές ταυτότητες. Δεν μου αρέσει, επίσης, να ακούω τη λέξη ομοφοβία όταν πολλοί ΛΟΑΤΚΙ απαρνήθηκαν τη σεξουαλική τους ταυτότητα και ζουν διπλή ζωή. Παντρεύτηκαν, έκαναν οικογένεια, παιδιά, έχουν γυναίκα, σύζυγο και ζουν μυστικά με τον σύντροφό τους. Οι πρώτοι που φοβούνται είναι οι ίδιοι. Τον δικό τους τον φόβο για τη μη φυσική επιλογή τους δεν πρέπει να τον φορτώνουν στην κοινωνία.

4. Η επιλογή αυτού του τρόπου ζωής, όπως και καθετί που αποφασίζουμε στον βίο μας, έχει συνέπειες. Το ανθρώπινο σώμα δεν προορίζεται μόνο για τη φιληδονία, αλλά και για τη δημιουργία. Η επιλογή αυτού του τρόπου ζωής συνεπάγεται τη θυσία αυτή της προνομίας. Τα παιδιά δεν είναι καταναλωτικά προϊόντα για να τα αγοράσουμε από το ράφι όταν δεν μπορούμε να τα φέρουμε οι ίδιοι στη ζωή. Οι γυναίκες δεν έρχονται στη ζωή για να ασκήσουν το επάγγελμα παρένθετη μητέρα και να πληρώνονται με 20.000 ευρώ το νεογνό για να φέρουν στη ζωή παιδιά άλλων. Οι γυναίκες έρχονται στη ζωή να φέρουν τα δικά τους παιδιά. Η ζωή δεν είναι βιομηχανία, τα παιδιά δεν βγαίνουν από γραμμές παραγωγής σε εργοστάσιο για να το αποκτήσουν κάποιοι που αναζητούν απεγνωσμένα την αποδοχή της κοινωνίας. Το να ανατρέφεις και να μεγαλώνεις παιδιά είναι αποστολή, όχι επιβεβαίωση. Δεν είμαστε όλοι για όλα.

5. Το θέμα που έχει προκύψει με τον γάμο στην πραγματικότητα υποκρύπτει ένα ευρύτερο ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα: τι προηγείται; Η ατομική επιθυμία ή η στέρεη συγκρότηση της μεγάλης κοινωνίας; Το θέμα ξεπερνά κατά πολύ τη διαμάχη ετεροφύλων – ομοφύλων. Διότι πίσω από τη διαφωνία του, αν είναι οικογένεια δύο άνδρες και ένας σκύλος ή δύο άνδρες κι ένα παιδί, επειδή έτσι το θεωρούν αυτοί, κρύβεται ένα μεγάλο Θέμα. Το ποιοι είναι οι κανόνες που διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις δεν το ορίζουμε εμείς ατομικά, αλλά οι σύγχρονες συντεταγμένες δημοκρατικές πολιτείες. Αν εμείς ατομικά ορίζουμε τον κανόνα, τότε το επόμενο είναι όταν βλέπουμε κόκκινο φανάρι και τον δρόμο άδειο να το παραβιάζουμε. Με άλλα λόγια, δεν είναι δυνατόν να φτιάχνουμε ο καθένας για τον εαυτό του ξεχωριστό οικογενειακό δίκαιο, ξεχωριστό κώδικα οδικής κυκλοφορίας, ξεχωριστό φορολογικό σύστημα κ.λπ.

Στην προκειμένη περίπτωση συμπολίτες μας που έχουν την ισχύ μέσα στους θεσμούς θεωρούν ότι μπορεί να επιβάλουν στη διαφωνούσα κοινωνία το πρότυπο μιας οικογένειας από την οποία θα λείπει κατά περίπτωση ο πατέρας ή η μητέρα. Με το επιχείρημα ότι αφού οι παραδοσιακές πυρηνικές οικογένειες γεννούν σε ένα ποσοστό τραυματισμένες ψυχές, γιατί να μη ρισκάρουμε να δημιουργήσουμε κι εμείς. Ο εγωισμός δεν είναι πολιτική ατζέντα. Επειδή έχουμε τη δύναμη να επιβάλουμε βολονταριστικά με το «έτσι θέλω» στην κοινωνία το δικό μας. Και θα ήταν λιγότερο απόλυτοι στις απόψεις τους αν άκουγαν τη σπαραχτική φωνή του νεαρού Δημήτρη, ο οποίος πρόσφατα μου αποκάλυψε ότι επειδή μεγάλωσε σε ένα σπίτι αποκλειστικά με γυναίκες, τη μητέρα του και τις θείες του, χωρίς τον διαζευγμένο πατέρα του, αισθάνεται σήμερα ελλιπής. Και ότι η θηλυπρέπειά του οφείλεται στην έλλειψη γνώσης του ανδρικού προτύπου στα κρίσιμα εφηβικά χρόνια.

6. Ο ορισμός του γάμου είναι εδώ κι αιώνες γνωστός και δεν μας έρχεται μέσα από τον αστικό κώδικα, αλλά πρώτα μέσα από τα κείμενα της θρησκείας μας. Γι’ αυτό καλά θα κάνει η κυβέρνηση να μη μιλά απαξιωτικά στην Εκκλησία, σαν να κάνει χάρη που ακούει τις απόψεις της. Ο γάμος γεννήθηκε πρώτα μέσα στην Ορθοδοξία και μετά περιεβλήθη τον αστικό τύπο. Γι’ αυτό, άλλωστε, σήμερα για τη λύση του, εκτός από απόφαση δικαστηρίου, χρειάζεται και η απόφαση της Εκκλησίας για την πνευματική λύση του. Ο γάμος έχει δύο χαρακτηριστικά. Συνάπτεται μεταξύ ανθρώπων διαφορετικού φύλου. Συνάπτεται μεταξύ δύο ανθρώπων. Αυτό όρισε η θρησκεία μας. Αν αλλάξει το πρώτο μέρος, γιατί να μην αλλάξει στο μέλλον και το δεύτερο μέρος; Ο γάμος να συνάπτεται με περισσότερους των δύο ανθρώπων. Ποιος μπορεί να το αποκλείσει;

7 . Τα στατιστικά στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας για τα έτη 2021 και 2022 δείχνουν ότι τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας απορρίπτουν την προοπτική να δώσουν νομική υπόσταση και δημοσιότητα στη συμβίωσή τους. Το έτος 2021, έξι ολόκληρα χρόνια μετά τη νομοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης, για το οποίο έγινε επίσης μεγάλη ιδεολογική σύγκρουση, μόνο 314 ομόφυλα ζευγάρια σε όλη την Ελλάδα -225 ανδρών και 89 γυναικών- επέλεξαν το σύμφωνο συμβίωσης. Το 2022 μόλις 507 ομόφυλα ζευγάρια από την Ελλάδα επέλεξαν το σύμφωνο συμβίωσης, 394 ανδρών και 113 γυναικών.

Αν, λοιπόν, οι ΛΟΑΤΚΙ δεν κάνουν χρήση του συμφώνου συμβίωσης, που τους παρέχει πλήρη αστικά δικαιώματα, τι νόημα έχει ο γάμος; Ποιο νόημα έχει, λοιπόν, να διχάζεται η ελληνική κοινωνία για το ζήτημα του γάμου, όταν η ίδια η κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ απορρίπτει τους συμβατικούς δεσμούς και επιλέγει την ελεύθερη συμβίωσή της για τη ζωή της; Επιπλέον: η κυβέρνηση μοιάζει να μη διαβάζει τα data. Το πρόβλημα αυτή τη στιγμή, με βάση τους αριθμούς, δεν είναι η διεύρυνση της νομικής έννοιας του γάμου, αλλά η αμφισβήτηση του γάμου. Το 2022 έγιναν, σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ., 22.000 θρησκευτικοί γάμοι, 22.000 πολιτικοί γάμοι και 13.550 σύμφωνα συμβίωσης, στη συντριπτική τους πλειονότητα μεταξύ ετερόφυλων ζευγαριών.

Η πορεία είναι αντίστροφη. Από τα δεσμά πάμε στην αποσύνδεση, και αυτό οφείλεται στη σκληρή οικονομική πραγματικότητα. Και ας νομοθετήθηκε το διαζύγιο με συμβολαιογραφική πράξη για να είναι πιο ελκυστικός ο γάμος. Αντί, λοιπόν, η κυβέρνηση να εστιάσει την προσοχή της στην παραδοσιακή οικογένεια, που είναι η μήτρα όλων των σημερινών εξελίξεων αλλά και παράγων κοινωνικής συνοχής και οικονομικής προόδου, ασχολείται με ζητήματα που δεν έχουν σχέση με τη ζώσα πραγματικότητα.

8. Η μεγάλη κοινωνία εισπράττει αυτή τη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης ως άσκηση ισχύος ηγετικών στελεχών της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και όχι ως άσκηση δικαιοσύνης. Ως επιβολή. Οχι ως φιλελευθερισμό. Η κεντροδεξιά κυβέρνηση της Ελλάδος κάνει λάθος.

Ελπίζουμε στο τέλος να το καταλάβει ο κύριος Μητσοτάκης. Μπορεί να προαχθεί σε ευρωπαϊκή θέση και χωρίς να κάνει άνω κάτω την ελληνική κοινωνία.