By George Harvalias

The national disgrace of epic proportions in the waters of Kassos brings to the surface again the contentious question: Given the incompetence of our political staff, who could Greece rely on to face the constant Turkish challenges to its national sovereignty? Maybe in… NATO ? It would be good to be aware of the reality so as not to create false expectations.

The purpose of establishing NATO in 1949 was very specific . And legitimate. It began as an alliance of states of the free Western world, united in the face of the specter of the threat of “red totalitarianism”. Now how Turkey got there is another matter, which we are paying dearly for today…

Along the way they got a little confused. Faced with the need for “express forgiveness” of (West) Germany in order to be a bulwark against Soviet expansionism , the Americans forgot about de-Nazification. They essentially forgot to punish Germany for its heinous crimes and helped it, by forgiving its debts, to rebuild its economy to oppress the European South today through the corroded collective structures of the EU.

In the mid-1950s the US gradually pushed the Germans into the Coalition and began filling NATO staff positions with all sorts of Nazi scum. Key Hitler operatives and war criminals such as Adolf Heuzinger and Hans Speidel, instead of being in Nuremberg and receiving the punishment they deserved , suddenly found themselves generals of the newly formed West German Bundeswehr and high-ranking NATO “frontline” officials. Just at the height of the Cold War!

Note this, for it goes a long way in understanding how the Alliance gradually drifted away from the commitments of its founding purpose, and instead of serving the values ​​of democracy by protecting the Western world from real dangers and diverse threats, found itself enlisted in an insidious goal: to promotes the leading position of the American-German axis in the international arena, naming as an enemy anyone who can be a potential counter-pole. Today Russia , tomorrow China and so on.

This perception is not far from the geostrategic worldview of Nazism. Especially if one considers that in the logic “the end justifies the means” the Alliance accepts countries that do not meet basic democratic criteria, such as Turkey, Skopje or Albania , and opens its door to Nazi regimes, such as Zelensky ‘s .

Today NATO is unable and unwilling to deal with the real threats facing the Western world, namely the rampant illegal colonization, the danger of international terrorism and the aggressive aspirations of radical Islam . The Alliance also does not form any concept of right and wrong in conflicts between its members. She washes her hands and turns a blind eye to the powerful who impose their positions with blackmail and threats.

Unfortunately, we saw this very early, such July days half a century ago with “Attila” in Cyprus . The infuriating inaction of NATO forced Konstantinos Karamanlis to withdraw the country from the military arm of the Alliance , in protest. The same inaction was manifested in the Imia crisis.

Today, NATO does not offer the slightest guarantee of deterrence against the existential danger that Greece faces from the East. On the contrary, it offers a guarantee of involvement of the country in quarrels that do not concern it at all. One does not need to be a Russophile at all to realize that the sensitivity shown in the Ukrainian case is extremely hypocritical and “a la carte” and has nothing to do with the correct side of history.

Greece is also a second tier member of NATO. The last time it used its right to equal participation was with Karamanli’s veto for Skopje. Today all our potential enemies in the Balkans are inside and outside our only ally, Serbia, which was bombed by NATO itself! In addition, Turkey controls and blackmails the entire Alliance as a regulatory agent that imposes all kinds of whims. It is the only country that can and does “buy” weapon systems from wherever it likes. And when it comes time to enlist, he plays the “astute neutral” and talks to everyone involved, without anyone complaining.

By contrast, Greece, which offers enormous services to NATO’s modern design by opening accounts with traditional allies such as Russia, is treated as a poor (and… dumb) relative. When the time comes to receive the “antidote” from the USA, whose strategic goals it primarily serves at enormous cost to its own armor (the infamous “gaps”), it finds that it is loaded with… Like the stalled Bradley destroyers that need… Bob the handyman to get going, the LCS trawlers and the… tired C-130s that require a sack of money to redeploy.

Having said that, one wonders exactly what values ​​NATO promotes and serves and how exactly Greece benefits from its membership in this organization. If it is romantic to discuss the search for a third way (given that “we are not Israel”), our politicians should surely explain to us how our participation in NATO has come to reward all our traditional enemies, isolate the old our friends and in the end to us… disarms by granting defense systems that have been paid for with the sweat of the Greek people to imaginary allies, such as Zelensky’s Ukraine and the Saudi Arabia of the mullahs!

=================

Ο επικών διαστάσεων εθνικός διασυρμός στα νερά της Κάσου φέρνει ξανά στην επιφάνεια το επίμαχο ερώτημα: Με δεδομένη την ανικανότητα του πολιτικού μας προσωπικού σε ποιον θα μπορούσε να στηριχτεί η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει τις συνεχείς τουρκικές αμφισβητήσεις της εθνικής της κυριαρχίας; Μήπως στο… ΝΑΤΟ; Καλό θα είναι να έχουμε επίγνωση της πραγματικότητας για να μη δημιουργούνται απατηλές προσδοκίες.

Ο σκοπός της ίδρυσης του ΝΑΤΟ το 1949 ήταν πολύ συγκεκριμένος. Και θεμιτός. Ξεκίνησε ως μια συμμαχία κρατών του ελεύθερου δυτικού κόσμου, που συνασπίζονταν μπροστά στο φάσμα της απειλής του «κόκκινου ολοκληρωτισμού». Τώρα το πώς χώθηκε εκεί η Τουρκία είναι μια άλλη υπόθεση, την οποία πληρώνουμε ακριβά σήμερα…

Στην πορεία αυτά λίγο μπερδεύτηκαν. Μπροστά στην ανάγκη «συγχώρεσης εξπρές» της (Δυτικής) Γερμανίας προκειμένου να αποτελέσει ανάχωμα στον σοβιετικό επεκτατισμό, οι Αμερικανοί ξέχασαν την αποναζιστικοποίηση. Ξέχασαν ουσιαστικά την τιμωρία της Γερμανίας για τα αποτρόπαια εγκλήματά της και τη βοήθησαν, χαρίζοντας τα χρέη της, να ανατάξει την οικονομία της για να καταδυναστεύει σήμερα τον ευρωπαϊκό Νότο μέσα από τις διαβρωμένες συλλογικές δομές της Ε.Ε.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 οι ΗΠΑ έχωσαν άρον άρον τους Γερμανούς στον Συνασπισμό και άρχισαν να στελεχώνουν επιτελικές θέσεις του ΝΑΤΟ με όλων των ειδών τα ναζιστικά κατακάθια. Βασικοί επιτελείς του Χίτλερ και εγκληματίες πολέμου, όπως ο Αντολφ Χόιζινγκερ και ο Χανς Σπάιντελ, αντί να βρεθούν στη Νυρεμβέργη και να λάβουν την τιμωρία που τους άξιζε, βρέθηκαν αίφνης στρατηγοί της νεοσύστατης δυτικογερμανικής Μπούντεσβερ και υψηλόβαθμα στελέχη «πρώτης γραμμής» του ΝΑΤΟ. Ακριβώς την περίοδο που κορυφωνόταν ο Ψυχρός Πόλεμος!

Προσέξτε το αυτό, γιατί βοηθάει πολύ να καταλάβουμε πώς η Συμμαχία ξέφυγε σταδιακά από τις δεσμεύσεις του ιδρυτικού της σκοπού και αντί να υπηρετεί τις αξίες της δημοκρατίας προστατεύοντας τον δυτικό κόσμο από τους πραγματικούς κινδύνους και τις ποικιλόμορφες απειλές, βρέθηκε στρατευμένη σε έναν δόλιο στόχο: να προάγει την ηγετική θέση του αμερικανογερμανικού άξονα στο διεθνές στερέωμα, βαφτίζοντας εχθρό οποιονδήποτε μπορεί να αποτελέσει δυνητικό αντίρροπο πόλο. Σήμερα τη Ρωσία, αύριο την Κίνα και πάει λέγοντας.

Η αντίληψη αυτή δεν απέχει πολύ από τη γεωστρατηγική κοσμοθεωρία του ναζισμού. Ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι στη λογική «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» δέχεται στους κόλπους της Συμμαχίας χώρες που δεν πληρούν στοιχειώδη δημοκρατικά κριτήρια, όπως η Τουρκία, τα Σκόπια ή η Αλβανία, και ανοίγει την πόρτα της σε ναζιστικά καθεστώτα, όπως αυτό του Ζελένσκι.

Σήμερα το ΝΑΤΟ δεν είναι σε θέση και δεν επιθυμεί να αντιμετωπίσει τις πραγματικές απειλές που δέχεται ο δυτικός κόσμος, δηλαδή τη λαίλαπα του λαθροεποικισμού, τον κίνδυνο της διεθνούς τρομοκρατίας και τις επιθετικές βλέψεις του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Η Συμμαχία επίσης δεν διαμορφώνει καμία αντίληψη περί δικαίου και αδίκου σε διενέξεις μεταξύ των μελών της. Νίπτει τα χείρας της και κλείνει το μάτι στους ισχυρότερους που επιβάλλουν τις θέσεις τους με εκβιασμούς και απειλές.

Το είδαμε πολύ νωρίς δυστυχώς αυτό, τέτοιες μέρες του Ιουλίου πριν από μισό αιώνα με τον «Αττίλα» στην Κύπρο. Η εξοργιστική απραξία του ΝΑΤΟ εξανάγκασε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να αποσύρει τη χώρα από το στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Η ίδια απραξία εκδηλώθηκε και στην κρίση των Ιμίων.

Σήμερα το ΝΑΤΟ δεν προσφέρει την παραμικρή εγγύηση αποτροπής έναντι του υπαρξιακού κινδύνου που αντιμετωπίζει η Ελλάδα εξ Ανατολών. Αντιθέτως, προσφέρει εγγύηση εμπλοκής της χώρας σε καβγάδες που ουδόλως την αφορούν. Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι καθόλου ρωσόφιλος για να αντιληφθεί ότι είναι εξόχως υποκριτική και «α λα καρτ» η ευαισθησία που επιδεικνύεται στην ουκρανική υπόθεση και δεν έχει καμία σχέση με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας.

Η Ελλάδα είναι επίσης μέλος δεύτερης κατηγορίας του ΝΑΤΟ. Η τελευταία φορά που έκανε χρήση του δικαιώματος ισότιμης συμμετοχής της ήταν με το βέτο Καραμανλή για τα Σκόπια. Σήμερα βρίσκονται μέσα όλοι οι δυνητικοί εχθροί μας στα Βαλκάνια και απέξω ο μοναδικός μας σύμμαχος, η Σερβία, που βομβαρδίστηκε από το ίδιο το ΝΑΤΟ! Επιπλέον η Τουρκία ελέγχει και εκβιάζει ολόκληρη τη Συμμαχία ως ρυθμιστικός παράγοντας που επιβάλλει όλων των ειδών τα καπρίτσια. Είναι η μόνη χώρα που μπορεί και «ψωνίζει» οπλικά συστήματα από όπου της αρέσει. Κι όταν έρχεται η ώρα της συστράτευσης, υποδύεται τον «επιτήδειο ουδέτερο» και μιλάει με όλους τους εμπλεκομένους, χωρίς κανείς να διαμαρτύρεται.

Αντιθέτως, η Ελλάδα που προσφέρει τεράστιες υπηρεσίες στον σύγχρονο σχεδιασμό του ΝΑΤΟ, ανοίγοντας λογαριασμούς με παραδοσιακούς συμμάχους, όπως η Ρωσία, αντιμετωπίζεται ως φτωχός (και… χαζός) συγγενής. Οταν έρχεται η ώρα να λάβει το «αντίδωρο» από τις ΗΠΑ, τις στρατηγικές βλέψεις της οποίας πρωτίστως εξυπηρετεί με τεράστιο κόστος στη δική της θωράκιση (τα περιβόητα «κενά»), διαπιστώνει ότι της φορτώνουν… σαπάκια. Οπως οι ακινητοποιημένες σακαράκες των Bradley, που θέλουν τον… Μπομπ τον μάστορα για να πάρουν μπρος, οι αλουμινότρατες LCS και τα… κουρασμένα C-130 που απαιτούν ένα τσουβάλι λεφτά για να αναταχθούν.

Τούτων λεχθέντων, διερωτάται κανείς ποιες ακριβώς αξίες προάγει και υπηρετεί το ΝΑΤΟ και πώς ακριβώς ωφελείται η Ελλάδα από τη συμμετοχή της σε αυτόν τον οργανισμό. Αν θεωρείται ρομαντική η συζήτηση για την αναζήτηση ενός τρίτου δρόμου (δεδομένου ότι «δεν είμαστε Ισραήλ»), θα πρέπει σίγουρα να μας εξηγήσουν οι πολιτικοί μας πώς η συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ έχει καταντήσει να πριμοδοτεί όλους τους παραδοσιακούς εχθρούς μας, να απομονώνει τους παλαιούς φίλους μας και στο τέλος να μας… αφοπλίζει με την παραχώρηση αμυντικών συστημάτων που έχουν πληρωθεί με τον ιδρώτα του ελληνικού λαού σε κατά φαντασία συμμάχους, όπως η Ουκρανία του Ζελένσκι και η Σαουδική Αραβία των μουλάδων!