Editorial by Sunday “Dimokratia”

Although we did not need a reminder, nevertheless, through a barrage of events, this disgusting regime logic that governs the Maximos Palace and seems to be taken from the country’s “darkest” periods has re-emerged. For a long time, the government has been acting not based on the will and needs of the Greek people, but through a total strategy of control over everything.

The wiretapping scandal was the first example of this, as it revealed in its entirety this network that the Maximos Palace had spread, ensuring that no matter what it did, it enjoyed a peculiar immunity. The efforts to investigate the scandal fell on deaf ears, as the investigative team that was formed refused to call key figures, such as Grigoris Dimitriadis, while the promotion of former EYP prosecutor Vicky Vlachou (who gave permission for the wiretapping) to deputy prosecutor of the Supreme Court was so ruthlessly provocative that it does not require further analysis. Maintaining a stable but at the same time artificial poll dominance, the Maximos Palace insists on acting as omnipotent, as if they know that they will be forever immune. The scandalous amendment that gives the green light to the participation of relatives of politicians in offshore companies was the latest episode in a series of incidents that highlighted in the most visible way the government’s callousness . In the middle of the night and with a tone of “I want it that way”, disregarding the need to secure consent, the government allowed the establishment and management of companies abroad for politicians (by spouses, children and parents of politicians). In fact, challenging the intelligence of citizens, the responsible minister Mr. Floridis did not hesitate to invoke reasons of transparency, at a time when the controversial amendment does not provide a regulatory framework so that companies located in tax-cooperative states with Greece are not related to third-party companies, which are located in tax havens.

“Blank check”

Behaving as if it owns the power and appearing to have signed a “blank check” that is not subject to social reactions and accountability, the Mitsotakis government continues on the path of cynical intransigence that moves on the borders of a regime mentality, which often comes to the fore as one of the main and most dangerous characteristics of the Maximos Palace.

From the wiretapping scandal to the Tempi railway crime, the ruling party is moving with a specific pattern that is concentrated in the denial of political responsibility and accountability, in the reversal of reality and the “disappearance” from the public of any opposing voice. The Karonis report and its instrumentalization was another tangible example. Selective reading and reproduction of an unclear report, aggressive defense with public interventions and a strategy of character assassination against those who question it, but also deliberate silencing of other findings, including that of EODASAAM which a few weeks ago was presented by the same lips as “national gospel” . Throughout the spectrum of this multi-death tragedy, the government is unfolding its ruthless dispositions in the most brutal way. The way it bypassed the preliminary investigation for Chr. Triantopoulos , ignoring even the Constitution, and the investigative-parody in which no essential witnesses were called, nor was the competent minister K. Ach. Karamanlis, are indicative of this regime perception that has taken root and guides the Maximos Mansion. At the same time, communication “fireworks” with the announcement of measures for the railway six years after assuming government duties and two years after the Tempi tragedy. Obviously no explanation to the persistent question of why these measures were not taken in a timely manner.

Support for the propaganda mechanism of the “Truth Group”

A similar scenario in the case involving the propaganda apparatus of the “Truth Group”. Despite the allegations about the government’s relationship with a private company that operated as a “black fund” and a breeding ground for ND executives, in Maximou they showed intolerance for criticism, rushing to support the “Truth Group” and its trolls with vigor and passion. Reversing reality once again, they did not hesitate to emphasize in a critical tone that all that happened was a simple transaction between private individuals, ignoring the fact that we were once again appearing as a country in the international press on the occasion of yet another very serious corruption and rule of law scandal . Inaccuracies, exaggerations and slander were the government’s response to the country’s negative international assessments regarding press freedom. Of course, the majority of the media obediently took care to diligently hide the controversial investigations, confirming to the hilt the foul landscape that prevails in Greece. A media system always willing to serve the “blue” regime not only to reproduce the government’s “line” at any given time, but also to ensure that anything unpopular is silenced.

Arrogance and regime logic

As we enter this second four-year term, the government seems to have decided to intensify its authoritarian and arrogant instincts, betting primarily on fragmentation, inefficiency and, in some cases, disrespect for the opposition. Guided by the logic of “the blind are ruled by the one-eyed”, in the Maximos Mansion they choose to consciously contribute to a more comprehensive institutional crisis that primarily has social characteristics of discredit in the face of a deeply anti-democratic contempt of the political system for the need for accountability . Even the prime minister’s attempt to constantly present, and in defiance of reality, a “magical image” of constant growth and prosperity, where citizens trust the government and those who do not are misinformed or “dark agents” who operate on the internet reproducing conspiracy theories, is more characteristic of regimes that are exorcised in Maximos and are certainly not considered democratic.

I don’t know if lies have short legs, as the Prime Minister recently told us while commenting on the developments in Tempe, however, the government’s logic of trying to ensure its survival by ignoring popular legitimacy is short-sighted and shows a lack of understanding, an element that is a common characteristic of regimes that have historically collapsed.

====================================

Κύριο Αρθριο της “Δημοκρατίας”

Αν και δεν χρειαζόμασταν υπενθύμιση, εντούτοις μέσω ενός μπαράζ γεγονότων αναδύθηκε εκ νέου αυτή η αποκρουστική καθεστωτική λογική που διέπει το Μέγαρο Μαξίμου και μοιάζει βγαλμένη από τις πιο «σκοτεινές» περιόδους της χώρας. Εδώ και πολύ καιρό η κυβέρνηση δρα όχι με γνώμονα τη βούληση και τις ανάγκες του ελληνικού λαού, αλλά μέσω μιας ολοκληρωτικής στρατηγικής ελέγχου των πάντων.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών αποτέλεσε το πρώτο δείγμα γραφής, καθώς ανέδειξε στην ολότητά του αυτό το πλέγμα που είχε απλώσει το Μέγαρο Μαξίμου, φροντίζοντας για ό,τι κι αν πράττει να απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία. Οι προσπάθειες διερεύνησης του σκανδάλου έπεσαν στο κενό, καθώς η εξεταστική που συγκροτήθηκε αρνήθηκε να καλέσει πρόσωπα-κλειδιά, όπως ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ενώ η προαγωγή της πρώην εισαγγελέως της ΕΥΠ Βίκυς Βλάχου (που έδινε την άδεια για τις παρακολουθήσεις) σε αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου ήταν τόσο αδίστακτα προκλητική, που δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Διατηρώντας μια σταθερή αλλά ταυτόχρονα και επίπλαστη δημοσκοπική κυριαρχία, στο Μέγαρο Μαξίμου επιμένουν να πράττουν ως παντοδύναμοι, σαν να γνωρίζουν ότι θα βρίσκονται για πάντα στο απυρόβλητο. Η σκανδαλώδης τροπολογία που ανάβει το πράσινο φως στη συμμετοχή συγγενών πολιτικών σε offshore εταιρίες αποτέλεσε το τελευταίο επεισόδιο σε μια σειρά περιστατικών που ανέδειξαν με τον πιο ευδιάκριτο τρόπο την κυβερνητική αναλγησία. Μέσα στη νύχτα και με ύφος «έτσι θέλω», αδιαφορώντας για την εξασφάλιση συναίνεσης, η κυβέρνηση επέτρεψε την ίδρυση και διοίκηση εταιριών στην αλλοδαπή για πολιτικά πρόσωπα (διά συζύγων, τέκνων και γονέων των πολιτικών προσώπων). Μάλιστα, προκαλώντας τη νοημοσύνη των πολιτών, ο αρμόδιος υπουργός κ. Φλωρίδης δεν δίστασε να επικαλεστεί λόγους διαφάνειας, τη στιγμή που δεν προβλέπεται στην επίμαχη τροπολογία ρυθμιστικό πλαίσιο, ώστε οι εταιρίες που βρίσκονται σε συνεργάσιμα με την Ελλάδα φορολογικά κράτη να μη σχετίζονται με τρίτες εταιρίες, οι οποίες βρίσκονται σε φορολογικούς παραδείσους.

«Λευκή επιταγή»

Συμπεριφερόμενη σαν να της ανήκει η εξουσία και μοιάζοντας να έχει υπογράψει μια «λευκή επιταγή» που δεν υποτάσσεται στις κοινωνικές αντιδράσεις και τη λογοδοσία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει τον δρόμο μιας κυνικής αδιαλλαξίας που κινείται στα όρια μιας καθεστωτικής νοοτροπίας, η οποία βγαίνει στο προσκήνιο συχνά πυκνά ως ένα από τα κυριότερα και πιο επικίνδυνα χαρακτηριστικά του Μεγάρου Μαξίμου.

Από το σκάνδαλο των υποκλοπών μέχρι το σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών, το κυβερνών κόμμα κινείται με ένα συγκεκριμένο μοτίβο που συμπυκνώνεται στην άρνηση πολιτικής ευθύνης και λογοδοσίας, στην αντιστροφή της πραγματικότητας και την «εξαφάνιση» από τη δημοσιότητα κάθε αντίθετης φωνής. Το πόρισμα Καρώνη και η εργαλειοποίησή του ήταν ακόμα ένα απτό παράδειγμα. Επιλεκτική ανάγνωση και αναπαραγωγή μιας ασαφούς έκθεσης, επιθετική υπεράσπιση με δημόσιες παρεμβάσεις και στρατηγική δολοφονίας χαρακτήρων σε όσους το αμφισβητούν, αλλά και σκόπιμη αποσιώπηση των άλλων πορισμάτων, μεταξύ των οποίων και εκείνο του ΕΟΔΑΣΑΑΜ που λίγες εβδομάδες πριν παρουσιαζόταν απ’ τα ίδια χείλη ως «εθνικό ευαγγέλιο». Σε όλο το φάσμα αυτής της πολύνεκρης τραγωδίας η κυβέρνηση ξεδιπλώνει με τον πιο ωμό τρόπο τις αδίστακτες διαθέσεις της. Ο τρόπος που παρέκαμψε την προανακριτική για τον Χρ. Τριαντόπουλο, αγνοώντας ακόμα και το Σύνταγμα, και η εξεταστική-παρωδία στην οποία δεν κλήθηκαν ουσιώδεις μάρτυρες αλλά ούτε και ο αρμόδιος υπουργός Κ. Αχ. Καραμανλής είναι ενδεικτικά αυτής της καθεστωτικής αντίληψης που έχει ριζώσει και καθοδηγεί το Μέγαρο Μαξίμου. Την ίδια στιγμή, επικοινωνιακά «πυροτεχνήματα» με εξαγγελία μέτρων για τον σιδηρόδρομο έξι χρόνια μετά την ανάληψη κυβερνητικών καθηκόντων και δύο χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών. Προφανώς καμία εξήγηση στο επίμονο ερώτημα γιατί αυτά τα μέτρα δεν είχαν ληφθεί έγκαιρα.

Η στήριξη στον προπαγανδιστικό μηχανισμό της «Ομάδας Αλήθειας»

Παρόμοιο σκηνικό και στην υπόθεση με πρωταγωνιστή τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της «Ομάδας Αλήθειας». Παρά τις καταγγελίες για τη σχέση της κυβέρνησης με ιδιωτική εταιρία που λειτουργούσε ως «μαύρο ταμείο» και φυτώριο στελεχών της Ν.Δ., στο Μαξίμου έδειξαν δυσανεξία στην κριτική, σπεύδοντας να στηρίξουν με σθένος και πάθος την «Ομάδα Αλήθειας» και τα τρολ της. Αντιστρέφοντας εκ νέου την πραγματικότητα, δεν δίστασαν με επικριτικό ύφος να τονίσουν ότι το μόνο που συνέβη ήταν μια απλή συναλλαγή μεταξύ ιδιωτών, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι φιγουράραμε εκ νέου ως χώρα στον διεθνή Τύπο με αφορμή ακόμα ένα πολύ σοβαρό σκάνδαλο διαφθοράς και κράτους δικαίου. Ανακρίβειες, υπερβολές και συκοφαντίες ήταν η απάντηση της κυβέρνησης και για τις αρνητικές διεθνείς αξιολογήσεις της χώρας όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου. Η πλειονότητα βέβαια των μέσων ενημέρωσης φρόντισε υπάκουα να κρύψει επιμελώς τις επίμαχες έρευνες, επιβεβαιώνοντας μέχρι κεραίας το δυσώδες τοπίο που επικρατεί στην Ελλάδα. Ενα μιντιακό σύστημα πάντοτε πρόθυμο στις υπηρεσίες του «γαλάζιου» καθεστώτος όχι απλώς για να αναπαράγει την εκάστοτε κυβερνητική «γραμμή», αλλά και για να φροντίζει να αποσιωπά οτιδήποτε μη αρεστό.

Αλαζονεία και καθεστωτική λογική

Καθώς διανύουμε αυτή τη δεύτερη τετραετία, η κυβέρνηση φαίνεται πως έχει αποφασίσει να εντείνει τα αυταρχικά και αλαζονικά της ένστικτα, ποντάροντας πρωτίστως στον κατακερματισμό, στην αναποτελεσματικότητα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, στην ανυποληψία της αντιπολίτευσης. Με γνώμονα τη λογική «στους τυφλούς κυβερνά ο μονόφθαλμος», στο Μέγαρο Μαξίμου επιλέγουν να συμβάλουν συνειδητά σε μια συνολικότερη θεσμική κρίση που πρωτίστως όμως έχει κοινωνικά χαρακτηριστικά απαξίωσης απέναντι σε μια βαθιά αντιδημοκρατική περιφρόνηση του πολιτικού συστήματος στην ανάγκη λογοδοσίας. Ακόμα και η προσπάθεια του πρωθυπουργού να παρουσιάζει διαρκώς και σε πείσμα της πραγματικότητας μια «μαγική εικόνα» διαρκούς ανάπτυξης και ευημερίας, όπου οι πολίτες εμπιστεύονται την κυβέρνηση και όσοι δεν το πράττουν είναι παραπληροφορημένοι ή «σκοτεινοί πράκτορες» που δρουν στο διαδίκτυο αναπαράγοντας θεωρίες συνωμοσίας, αποτελεί περισσότερο χαρακτηριστικό καθεστώτων που στο Μαξίμου ξορκίζουν και σίγουρα δεν λογίζονται ως δημοκρατικά.

Δεν ξέρω αν το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, όπως μας είπε προσφάτως ο πρωθυπουργός σχολιάζοντας τις εξελίξεις στα Τέμπη, πάντως η λογική της κυβέρνησης να προσπαθεί να εξασφαλίσει την επιβίωση της αδιαφορώντας για τη λαϊκή νομιμοποίηση είναι δεδομένα κοντόφθαλμη και δείχνει αδυναμία κατανόησης, στοιχείο που αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό των καθεστώτων που κατέρρευσαν ιστορικά.

Πηγή: Εφημερίδα «κυριακάτικη δημοκρατία»