ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ

Kissinger: Visionary for the world, effective for his country, “butcher” and “criminal” for our Cypriot brothers

By Manolis Kottakis newsbreak.gr / estianews.gr

It happened at the US embassy in Helsinki in 1975, during the official dinner on the occasion of the signing of the Final Act. Present were President Gerald Ford, the host; Secretary of State Henry Kissinger; Prime Minister Konstantinos Karamanlis; and Ambassador Petros Molyviatis, his diplomatic advisor.

Karamanlis and Kissinger had met intimately a year earlier at the home of “New York Times” editor Cyrus Sulzberger in Paris, and their contact warranted a tone of familiarity. “But how can I help you, Mr. President, when thousands of expatriate Greeks are protesting in America and calling me a “butcher”?” the head of American diplomacy complained to the Greek leader. He did not enjoy the chase. Thirty thousand Greeks demonstrated outside the White House, shouting slogans against him on July 18, 1974, such as “murderer”. The whole of New York was filled with posters bearing his face and the nickname “butcher”. This was not the end.

It continued and developed into his political nightmare. When he was “succeeded” by the “hard-disciplined” Greeks, they attacked him fiercely. He was bothered by his pursuit in the USA too! His decision to speak to Karamanlis about this issue was aimed at indirectly asking him to intervene in the expatriate organizations to stop his unpleasant “lynching”. Karamanlis, according to the stories of the time, looked at him sternly and said: “I’m sorry, I can’t do anything about it. It is your internal matter. They are American citizens!”…

Kissinger passed away yesterday at the age of one hundred. Full of days. He never spoke about the Cyprus tragedy and his responsibilities, although leading Greek journalists asked him repeatedly. And all that remains to be seen is what he confided in his biographer. His memoirs will soon be published.

The deceased was an emblematic figure of world diplomacy, equivalent to Metternich. He effectively defended his country’s interest to the end, although his tenure at the State Department was short-lived (1973-1974). His latest texts on the necessity of US-Russia cooperation and US-China rapprochement were not liked by the American warmongering establishment, but they are vindicated by developments. Especially in Ukraine. His texts and works (“Diplomacy”, “Years of Renewal”, etc.), with which he analyzed the new world without dogmatism, are his legacy. Especially one of the last texts, with which he boldly announced the end of the Enlightenment with the introduction of Artificial Intelligence!

Kissinger was a contradictory figure for us Greeks who caused irreparable harm to Cypriot Hellenism. And we’re never going to forget that. What Konstantinos Karamanlis sensed that his interlocutor was doing behind closed doors against the interests of Hellenism, we can prove today. What Alexis Papahelas brought to light through his book “A Dark Room”, gaining access to recorded files of the State Department, proves with his own voice what he said, what he did and how he railed against Hellenism. History is not deleted.

The following are quotes by Kissinger from State Department tapes published in Mr. Papahela’s book:

– “There is no American reason why the Turks should not have 1/3 of Cyprus” (p. 526).

– “Even if a Greco-Turkish war happens, Turkey is more important to us” (p. 528).

– “It is against our interests to have the Greeks there” (p. 529).

– “Tell Clerides that I am telling him as his political advisor not to appear in Zurich, because he will be forced to accept a solution that the public will see as a sell-out. The Greeks are the ones who must agree! To accept it because the Greeks accepted it” (instructions to his deputy minister, whom he sent as a mediator).

– “Greeks should not be fascinated with the idea that we want democracy in Greece so much that we support the rape of Turkey by Greece” (p. 494).

– “The Greek Left will come after us when this is over” (p. 531).

No need to add more. From reading the above, it is revealed how deceitfully he thought about Greece, Cyprus, and Hellenism, how he advised the Cypriot leaders to do dishonors to burden Athens with his sins.

The West bids him farewell as the wise fox of diplomacy. Hellenism, however, no. For us, he will remain a “butcher” and a “murderer”. The missing persons of Cyprus are waiting for him up there to give him a helping hand. This appointment is impossible to avoid.

============

Συνέβη στην πρεσβεία των ΗΠΑ στο Ελσίνκι το 1975, κατά τη διάρκεια της παράθεσης επίσημου δείπνου με την ευκαιρία της υπογραφής της Τελικής Πράξης. Παρόντες ο πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ, ο οποίος ήταν και ο αμφιτρύων, ο υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο διπλωματικός του σύμβουλος, πρέσβης Πέτρος Μολυβιάτης.

Καραμανλής και Κίσινγκερ είχαν γνωριστεί εκ του σύνεγγυς έναν χρόνο νωρίτερα στην οικία του εκδότη των «New York Times» Σάιρους Σουλτσμπέργκερ στο Παρίσι και η επαφή τους αυτή δικαιολογούσε έναν τόνο οικειότητος. «Μα, πώς να σας βοηθήσω, κύριε πρόεδρε, όταν χιλιάδες ομογενείς Ελληνες διαδηλώνουν στην Αμερική και με αποκαλούν “χασάπη”;» παραπονέθηκε στον Ελληνα ηγέτη ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας. Δεν του ήταν ευχάριστο το κυνηγητό.

Τριάντα χιλιάδες Ελληνες διαδήλωσαν έξω από τον Λευκό Οίκο, φωνάζοντας συνθήματα εναντίον του, στις 18 Ιουλίου του 1974, όπως «δολοφόνε». Ολη η Νέα Υόρκη είχε γεμίσει με αφίσες που έφεραν το πρόσωπό του και το προσωνύμιο «χασάπης». Αυτό δεν τέλειωνε.

Συνεχιζόταν και εξελισσόταν σε πολιτικό εφιάλτη του. Οπου τον «πετύχαιναν» οι «δυσκολοπειθάρχητοι» Ελληνες του επετίθεντο με σφοδρότητα. Τον ενοχλούσε η καταδίωξή του και στις ΗΠΑ! Η απόφασή του να μιλήσει στον Καραμανλή για το θέμα αυτό είχε στόχο να του ζητήσει εμμέσως να παρέμβει στις ομογενειακές οργανώσεις για να σταματήσουν το δυσάρεστο «λιντσάρισμά» του. Ο Καραμανλής, συμφώνως προς τις διηγήσεις της εποχής, τον κοίταξε αυστηρά και του είπε: «Λυπάμαι, δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Είναι εσωτερικό σας θέμα. Είναι Αμερικανοί πολίτες!»…

Ο Κίσινγκερ έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία εκατό ετών. Πλήρης ημερών. Δεν μίλησε ποτέ για την τραγωδία της Κύπρου και τις προσωπικές του ευθύνες, μολονότι κορυφαίοι Ελληνες δημοσιογράφοι τού το ζήτησαν επανειλημμένως. Κρύφτηκε. Και το μόνο που απομένει να δούμε είναι τι εμπιστεύτηκε στη βιογράφο του. Τα απομνημονεύματά του δεν θα αργήσουν να κυκλοφορήσουν.

Ο εκλιπών υπήρξε μια εμβληματική φυσιογνωμία της παγκόσμιας διπλωματίας, αντίστοιχη με του Μέτερνιχ. Υπερασπίστηκε μέχρι τέλους αποτελεσματικά το συμφέρον της χώρας του, παρότι η θητεία του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ υπήρξε βραχύβιος (1973-1974). Τα τελευταία κείμενά του για την αναγκαιότητα της συνεργασίας ΗΠΑ – Ρωσίας και της προσέγγισης ΗΠΑ – Κίνας δεν άρεσαν μεν στο αμερικανικό πολεμοχαρές κατεστημένο, αλλά δικαιώνονται από τις εξελίξεις. Ειδικώς στην Ουκρανία. Τα κείμενα και η εργογραφία του («Διπλωματία», «Χρόνια Ανανέωσης» κ.λπ.), με τα οποία ανέλυσε χωρίς δογματισμό τον νέο κόσμο, αποτελούν την κληρονομιά του. Ειδικώς ένα από τα τελευταία κείμενα, με το οποίο ανήγγειλε τολμηρά το τέλος του Διαφωτισμού με την εισαγωγή της Τεχνητής Νοημοσύνης!

Ο Κίσινγκερ για εμάς τους Ελληνες, όμως, υπήρξε μια αντιφατική φυσιογνωμία, που προκάλεσε ανήκεστο βλάβη στον Κυπριακό Ελληνισμό. Και αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσουμε ποτέ. Αυτό που διαισθανόταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ότι έκανε ο συνομιλητής του πίσω από τις κλειστές πόρτες εναντίον των συμφερόντων του Ελληνισμού σήμερα μπορούμε και να το αποδείξουμε. Οσα έφερε στο φως της δημοσιότητας μέσα από το βιβλίο του «Ενα Σκοτεινό Δωμάτιο» ο Αλέξης Παπαχελάς, αποκτώντας πρόσβαση σε ηχογραφημένα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αποδεικνύουν με την ίδια του τη φωνή τι έλεγε, τι απεργάζετο και πώς βυσσοδομούσε κατά του Ελληνισμού. Η Ιστορία δεν διαγράφεται.

Ο,τι ακολουθεί είναι φράσεις του Κίσινγκερ από τα ηχογραφημένα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δημοσιευμένες στο βιβλίο του κ. Παπαχελά:

– «Δεν υπάρχει κάποιος αμερικανικός λόγος για τον οποίο οι Τούρκοι δεν πρέπει να έχουν το 1/3 της Κύπρου» (σελ. 526).

– «Ακόμα κι αν συμβεί ελληνοτουρκικός πόλεμος, η Τουρκία είναι πιο σημαντική για εμάς» (σελ. 528).

– «Είναι εναντίον των συμφερόντων μας να έχουμε τους Ελληνες εκεί» (σελ. 529).

– «Να πεις στον Κληρίδη ότι του λέω ως πολιτικός σύμβουλός του να μην εμφανιστεί στη Ζυρίχη, γιατί θα αναγκαστεί να δεχθεί μία λύση που θα φανεί στο κοινό ως ξεπούλημα. Οι Ελληνες είναι αυτοί που πρέπει να κάνουν τη συμφωνία! Να τη δεχθεί επειδή τη δέχθηκαν οι Ελληνες» (οδηγίες σε υφυπουργό του που απέστειλε ως μεσολαβητή).

– «Δεν πρέπει οι Ελληνες να γοητευτούν με την ιδέα ότι θέλουμε τόσο πολύ τη δημοκρατία στην Ελλάδα, ώστε να στηρίξουμε τον βιασμό της Τουρκίας από την Ελλάδα» (σελ. 494).

– «Η ελληνική Αριστερά θα μας κυνηγήσει όταν αυτό τελειώσει» (σελ. 531).

Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε άλλα. Από την ανάγνωση των παραπάνω αποκαλύπτεται πόσο δόλια σκεπτόταν για την Ελλάδα, την Κύπρο και τον Ελληνισμό. Πώς συμβούλευε τους Κύπριους ηγέτες να κάνουν ατιμίες για να φορτώσουν στην Αθήνα τις δικές του αμαρτίες.
Η Δύση τον αποχαιρετά ως τη σοφή αλεπού της διπλωματίας. Ο Ελληνισμός, όμως, όχι. Γι’ αυτόν θα παραμείνει «χασάπης» και «δολοφόνος». Οι αγνοούμενοι της Κύπρου τον περιμένουν εκεί ψηλά να του τα πουν ένα χεράκι. Αυτό το ραντεβού αδύνατον να το αποφύγει.